ΓΕΡΟΝΤΟΣ ΙΩΣΗΦ (3)-ΑΣΚΗΣΗ, Η ΜΗΤΕΡΑ ΤΟΥ ΑΓΙΑΣΜΟΥ

ΜΟΡΦΕΣ ΤΗΣ «ΕΝ ΘΕΩ» ΑΣΚΗΣΕΩΣ

Προσευχή

Η άσκηση, όπως αναφέραμε προηγουμένως, αποβλέπει στην εκπλήρωση του σκοπού και του νοήματος της χριστιανικής μας ιδιότητας. Το παν στην πρακτική μορφή της άσκησης έγκειται στην πραγμάτωση συμφωνίας της θέλησης και της ζωής μας με το θέλημα και τη ζωή του ίδιου του σωτήρα και Θεού μας. «Μείνατε εν εμοί καγώ εν υμίν» (Ιω. ιε’ 4). Είναι η απόλυτη συμφωνία και συνάντηση. Ενας από τους πιο σπουδαίους όρους αυτής της συμφωνιας είναι η προσευχή και γι’ αυτό αποτελεί την κορυφή όλων των αγωνιστικών εργασιών. Είναι μάλλον το κέντρο από το οποίο κάθε άλλη ενέργεια παίρνει τη δυναμή της και επιτυγχάνει την επικυρωσή της.

Ο Κύριός μας, η αυτοαλήθεια, μας πληροφορεί ότι «χωρίς εμού ου δύνασθε ποιείν ουδέν» (‘Ιω. ιε’ 5). Και ο αποτελεσματικός τρόπος επαφής μας μαζί του είναι η προσευχή. Ο ίδιος μας προκαλεί: «Αιτείτε…, ζητείτε…, κρούετε και ανοιγήσεται υμίν» (Ματθ. ζ’ 7). Κανένας, λοιπόν ας μη εγκαταλείψει τον άθλο της προσευχής. Κάθε αρετή, που φανερώνει τήρηση των θείων εντολών είναι επαινετή και ωφέλιμη. Η προσευχή όμως είναι το μέσο που έχει τη μεγαλύτερη αξία στην επαφή με το δημιουργό μας. Δίκαια οι θεόσοφοι Πατέρες μας την κράτησαν και τη συνιστούσαν σε μας ανεπιφύλακτα. Αλλωστε πως ο Παύλος λέγει το «αδιαλείπτως προσεύχεσθε» (Α’ Θεσ. ε’ 17) αν δεν είχε τόση σημασία;

Το «χωρίς εμου ου δύνασθε ποιείν ουδέν» αποκαλύπτει την πληρότητα της αδυναμίας μας και άρα βιαζόμαστε να συναντήσουμε το σωτήρα μας. Και ο πρακτικώτερος τρόπος αυτής της συνάντησης είναι η προσευχή. Και η αναγκαιότητα της μοναστικής αποταγής, που οι μοναχοί παντοτε

ΣΥΝΑΞΑΡΙΟ ΤΟΥ ΤΡΙΩΔΙΟΥ- Κυριακή Β΄ Νηστειών Μνήμη του Αγίου Γρηγορίου του Παλαμά. (4)

Ο θείος Γρηγόριος, εκτός από τα άλλα πολλά και μεγάλα χαρίσματα και προτερήματα που είχε, κατακοσμήθηκε και αυτός, όπως λέγει ο απόστολος Παύλος, με τα στίγματα(=τα σημάδια των πληγών) που υπέστη για τον Χριστό, ενώ είχε και σοβαρά προβλήματα με τη σωματική του υγεία. Και, για να αναφέρουμε και κάποια χαρακτηριστικά του Αγίου, τα όλως ιδιαίτερα του ήταν τα εξής: η υπερβολική πραότητα και ταπεινοφροσύνη, και βέβαια εκεί που ο λόγος δεν ήταν περί Θεού και θείων θεμάτων· δηλαδή σ’ αυτά ήταν σκληρός και ανυποχώρητος μαχητής· η πολύ

Το ξύπνημα του τέρατος

Μετά από σχεδόν 10.000 χρόνια σιωπής, ένα κολοσσιαίο ηφαίστειο έχει ενεργοποιηθεί και (παραδόξως;) ίσως “ψυχράνει” τη Γη.

Μετά από 9.400 χρόνια ο γίγαντας της Χιλής επιστρέφει με έκλυση αερίων και τέφρας σε ποσότητες που θα μπορούσαν να παγώσουν ολόκληρο τον πλανήτη.

Το πρωί της 2ας Μαΐου 2008, η πόλη Τσαϊτέν, με πληθυσμό 7.000 κατοίκους, 1.300 χιλιόμετρα νότια του Σαντιάγκο της Χιλής, ξύπνησε θαμμένη κάτω από ένα στρώμα λευκής τέφρας που κάλυπτε τους δρόμους, τους βοσκότοπους, τα αυτοκίνητα: κάτι ανάμεσα σε χιονόπτωση και σεληνιακό τοπίο. Το ηφαίστειο Τσαϊτέν, σε απόσταση 10 χιλιομέτρων από την πόλη, δήλωνε με αυτόν τον τρόπο την επιστροφή του στη δράση μετά από 9.400 χρόνια σιωπής, θέτοντας σε συναγερμό τους ηφαιστειολόγους όλου του κόσμου.

Έκρηξη χωρίς λάβα
Σε μερικές ώρες, υψώθηκε από τον κρατήρα του προς τον ουρανό ένα σύννεφο αερίων, στάχτης και ηφαιστειακών πετρωμάτων, ύψους 20 χιλιομέτρων. Οι άνεμοι που έπνεαν σε μεγάλο ύψος μετέφεραν τον καπνό προς τις Άνδεις και την Αργεντινή, για να τον ωθήσουν στη συνέχεια μέχρι τον Ατλαντικό Ωκεανό. Δεν υπήρχε καμιά εκροή λάβας, μόνο τέφρα και αέρια, που όμως, όπως εξηγούν οι ειδικοί, μπορούν να είναι ακόμη πιο καταστροφικά, γιατί προκαλούν βλάβες στους πνεύμονες και στερούν από το έδαφος το οξυγόνο.

17 Μαρτίου- Μνήμη Αγίου Αλεξίου, του Ανθρώπου του Θεού.

Ο Όσιος Αλέξιος γεννήθηκε στη Ρώμη την εποχή του αυτοκράτορα Αρκαδίου (395-408). Οι γονείς του, ο ευλαβής συγκλητικός Ευφημιανός και η Αγλαΐα, ήσαν επί πολλά χρόνια άτεκνοι. Ο Αλέξιος έλαβε λαμπρή μόρφωση και όταν ενηλικιώθηκε, οι γονείς του προετοίμασαν τα του γάμου του με μια νεαρή κόρη εκλεκτής οικογένειας της αριστοκρατίας της Ρώμης. Όμως την ίδια νύκτα του γάμου τους ο Αλέξιος, ο οποίος ποθούσε την αγία και τέλεια παρθενία, ψιθύρισε κάτι στο αυτί της συζύγου και αφού παρέδωσε το δακτυλίδι του, έφυγε κρυφά. Εμπιστευόμενος την θεία Πρόνοια, επιβιβάστηκε σε πλοίο και έφθασε στη Λαοδίκεια της Συρίας και από εκεί ακολούθησε ένα καραβάνι εμπόρων που κατευθυνόταν στην Έδεσσα. Εκεί σταμάτησε σε ένα ναό αφιερωμένο στην Θεοτόκο και παρέμεινε στο νάρθηκα δεκαεπτά χρόνια, ντυμένος με κουρέλια και συντηρούμενος από τις ελεημοσύνες των πιστών που έρχονταν στο ναό να προσευχηθούν. Στο μεταξύ ο πατέρας του είχε στείλει υπηρέτες πρός κάθε κατεύθυνση για να τον βρουν, ενώ η μητέρα του φόρεσε τρίχινο ενδυμα και θρηνούσε απαρηγόρητη, η δε νύφη, με την αγάπη που δείχνει η τρυγόνα για το ταίρι της, ανυπομονούσε να έχει κάποια είδηση. Κάποιοι από τους απεσταλμένους του Ευφημιανού έφθασαν στην Έδεσσα και έδωσαν ελεημοσύνη στον Αλέξιο, χωρίς διόλου να υποπτευθούν βέβαια ότι επρόκειτο για τον κύριο τους· τόσο πολύ είχε παραμορφωθεί από την άσκηση και τη σκληραγωγία που επέβαλε στο σώμα του ευχαρίστως για την αγάπη του Θεού.

Η ΔΙΔΑΣΚΑΛΙΑ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΓΡΗΓΟΡΙΟΥ ΤΟΥ ΠΑΛΑΜΑ ΓΙΑ ΤΑ ΠΑΘΗ. (3)

3. Ο διάβολος υποκινητής των παθών.
Ο Παλαμάς είναι σύμφωνος με τη βιβλικοπατερική διδασκαλία ότι αρχικός αίτιος και υποκινητής όλων των κακών στον κόσμο είναι ο διάβολος. Αυτός από φθόνο υποδούλωσε με απάτη τον άνθρωπο στα πάθη και την αμαρτία. « Εφθόνησε ο διάβολος τον Αδάμ γιατί τον έβλεπε να διαμένει στο χώρο της ακέραιας και αναφαίρετης απολαύσεως, να περιβάλλεται με λάμψη θεϊκής δόξας, και να ανυψώνεται από τη γη, απ’ όπου εκείνος δίκαια απομακρύνθηκε. Και ήταν τόσο μεγάλη η μανία και ο φθόνος του διαβόλου, ώστε θέλησε να παρασύρει τον άνθρωπο μέχρι τον θάνατο».

Ο Χριστός έρχεται στον κόσμο σαν νέος Αδάμ, ανακαινίζει τα πάντα και χαρίζει την ελευθερία σ’ αυτούς που δουλώθηκαν στην αμαρτία. Ο διάβολος μετά το βάπτισμα προσβάλλει τον άνθρωπο «έξωθεν».

Η προσβολή και η προσπάθεια του διαβόλου, να παρασύρει τον άνθρωπο στα πάθη, μπορεί πολλές φορές να γίνεται σταδιακά. Ο Άγιος Γρηγόριος, που έχει προσωπικές εμπειρίες για την πολεμική και τις μεθοδείες του διαβόλου, λέει ότι ο σατανάς, δεν υπαγορεύει απ’ ευθείας την αμαρτία και την «ιδιορρυθμία»- την ξέχωρη από τη ζωή της Εκκλησίας βιοτή- «αλλά κατά μικρόν μικρόν υποκλέπτει πανούργως», σιγά-σιγά με

Θαυματουργές εικόνες Αγίου Όρους.

Αξιον Εστί

Η θαυματουργή αυτή εικόνα, που φυλάσσεται σήμερα στο ιερό σύνθρονο του Πρωτάτου των Καρύων, βρισκόταν κατά τα τέλη του Ι’ αιώνα σε ένα κελί κοντά στις Καρυές που σήμερα φέρει την ίδια επωνυμία “Άξιον εστίν” λόγω του εξής θαύματος : Ενώ ο Γέροντας του Κελλιού απουσίαζε σε αγρυπνία του Πρωτάτου, συνέβη να φιλοξενήσει ο υποτακτικός του, που έμεινε μόνος στο κελλί, κάποιον άγνωστο περαστικό μοναχό μαζί με τον οποίο μάλιστα έψαλλε και την ακολουθία του όρχου της της Κυριακής. Όταν λοιπόν έφθασαν στην θ’ ωδή του κανόνα, ο μεν μοναχός του Κελλιού έψαλλε “Την Τιμιωτέραν”, το γνωστό αρχαίο αυτό ύμνο του Αγίου Κοσμά του Ποιητή, που ψαλλόταν τότε όπως και σήμερα μαζί με τους θεομητορικούς στίχους της θ’ ωδής (Μεγαλύνει η ψυχή μου τον Κύριον…”), ενώ ο ξένος μοναχός άρχισε τον ύμνο διαφορετικά, προσθέτοντας στην αρχή του το μέχρι τότε άγνωστο προοίμιο “Άξιον εστίν ως αληθώς…”, το οποίο τόσο Θαυμασμό προκάλεσε στον ντόπιο μοναχό, ώστε το ζήτησε και γραπτώς, για να μπορεί να το ψάλλει και αυτός. Επειδή όμως δε βρέθηκε μελάνι και χαρτί μέσα στο κελλί, ο μυστηριώδης ξένος μοναχός χάραξε τον ύμνο με το δάκτυλό του σε μια πέτρινη πλάκα και προσθέτοντας ότι έτσι πρέπει να ψάλλεται στο εξής ο ύμνος αυτός από όλους τους Ορθόδοξούς, έγινε άφαντος. Οι Αγιορείτες έστειλαν την πλάκα στον βασιλιά και στον Πατριάρχη, ενώ την εικόνα, μπροστά στην οποία ψάλθηκε για πρώτη φορά ο αγγελικός ύμνος, τη μετέφεραν στο Πρωτάτο, στο οποίο καθιερώθηκε να γίνεται και η ετήσια πανήγυρη σε ανάμνηση του θαύματος και προς τιμή της Θεοτόκου. Σύμφωνα με το αρχαίο συναξάριο, η γιορτή αυτή αρχικά τελούνταν στο Κελλί, όπου είχε γίνει το θαύμα, και μάλιστα προς τιμή του αρχάγγελου Γαβριήλ, που χωρίς άλλο ήταν ο θαυμαστός εκείνος ξένος μοναχός.

Πολιτική δίωξη κατά του Αγίου Όρους και της Ορθοδοξίας;

του Σπύρου Μπαζίνα

Επιστολή που εστάλη στην εφημερίδα «Το Βήμα»
Κύριε Διευθυντά,

Γράφω για να εκφράσω την απορία μου γιατί οι συνεχιζόμενες διώξεις κατά Αγιορειτών Μοναχών χρησιμοποιούνται για να διαπομπευτεί ένα ιστορικό Αγιορείτικο Μοναστήρι και, εμμέσως, το Άγιον Όρος και η Ορθοδοξία.

Η ΔΙΔΑΣΚΑΛΙΑ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΓΡΗΓΟΡΙΟΥ ΤΟΥ ΠΑΛΑΜΑ ΓΙΑ ΤΑ ΠΑΘΗ. (2)

Pieter Bruegel -Τα θανάσιμα αμαρτήματα- Οκνηρία

Είδη παθών.
Υπάρχει ποικιλία και πολυμορφία παθών. Όλα συνδέονται μεταξύ τους. Εξαρτώνται με τη σχέση αιτίου αποτελέσματος. Το ένα γεννά το άλλο. Ας πάρουμε σαν παράδειγμα την οργή. Αυτή προκαλεί την λοιδωρία, την αισχρολογία, την απάτη, την μεγαλαυχία, την ύβρι, τον φόνο.

Μπορεί κανείς να διακρίνει την αλυσίδα των παθών στις ακόλουθες κατηγορίες ανάλογα με την προέλευσή τους.

ΣΥΝΑΞΑΡΙΟ ΤΟΥ ΤΡΙΩΔΙΟΥ- Κυριακή Β΄ Νηστειών Μνήμη του Αγίου Γρηγορίου του Παλαμά. (3)

Αμέσως κατόπιν πήρε το λόγο ο μέγας και θείος Γρηγόριος, ο οποίος, πλησθείς Πνεύματος Αγίου και περιβαλλόμενος άνωθεν από ακαταμάχητη δύναμη, φίμωσε εκείνο το απύλωτο κατά του Θεού στόμα, τον Βαρλαάμ δηλαδή, και τον καταντρόπιασε τελειωτικά. Αλλά και μετά ταύτα ο Άγιος, με πύρινους λόγους και συγγράμματα, μετέβαλε σε στάχτη τις φρυγανώδεις του κακοδοξίες. Για τούτο ο πολέμιος εκείνος της ευσεβείας, της ορθής Πίστεως δηλαδή, επειδή δεν μπορούσε να υποφέρει την καταισχύνη, κατέφυγε στην Ιταλία, απ’ όπου και είχε έλθει.

Μετά τον Βαρλαάμ ο θείος Γρηγόριος, σε Σύνοδο που έγινε κατά το ίδιο έτος με την προηγούμενη, δηλαδή το 1341 μ. Χ., άσκησε έλεγχο και στον μοναχό Ακίνδυνο, μαθητή του Βαρλαάμ, και με λόγους αντιρρητικούς έκαμε σκόνη τα συγγράμματα του, ανατρέποντας μία προς μία τις κακοδοξίες του. Παρά ταύτα όμως, οι ασπαζόμενοι με φανατισμό τις κακοδοξίες του Βαρλαάμ και του Ακινδύνου δεν έπαυσαν να πολεμούν την Εκκλησία του Θεού. Για τούτο ο θείος Γρηγόριος, ύστερα από πιέσεις που ασκήθηκαν σ’ αυτόν από ιερή Σύνοδο και από τον ίδιο τον αυτοκράτορα, αλλά προπαντός διότι ήταν θέλημα Θεού, ανήλθε στον αρχιερατικό θρόνο της Εκκλησίας της Θεσσαλονίκης. Ως αρχιεπίσκοπος δε Θεσσαλονίκης ο Άγιος διεξήγαγε με

ΑΦΙΕΡΩΜΑ ΣΤΟ ΣΤΑΥΡΑΕΤΟ ΤΟΥ ΜΑΧΑΙΡΑ

Γρηγόρης Αυξεντίου – 3 Μαρτίου 1957

Σήμερα, πριν από 48 χρόνια ένας πραγματικός Έλληνας, ένας Κύπριος λεβέντης θυσιάστηκε για την πατρίδα του και για τα ιδεώδη, τα αγνά, τα ελληνικά, της ελευθερίας.

Μακάρι ο θάνατος του να αποτελέσει πηγή δύναμης για τους αγώνες που καταβάλλει σήμερα ο κυπριακός  λληνισμός, για την υλική αλλά και πνευματική επιβίωση του.

Παραθέτω ένα ωραίο ποίημα που έγραψε ο Γιάννης Ρίτσος για τον μεγάλο αυτό Άνδρα:

Αποχαιρετισμός
(Ο Γ. Αυξεντίου, αποκλεισμένος
στη σπηλιά του της Μονής Μαχαιρά Μονολογεί)
………………………………………………………
“Κι αλήθεια, ξέχασα να σας πω το κυριότερο,-που μόλις τώρα
το’ μαθα-
δεν είναι τόσο δύσκολος ο θάνατος. Το αντίθετο μάλιστα.
Και σας βεβαιώνω τώρα με το αίμα μου:
ποτέ δεν ήταν τόσο ευτυχισμένος ο Χριστός
όσο την ώρα που το τελευταίο καρφί τον άφησε ακίνητο, χωρίς
να τον σκοτώσει,
για να κοιτάξει κατάματα τον ουρανό και τη θυσία του,
ποτέ ο Προμηθέας δεν αντίκρυσε τόσο γαλήνια κι ολόφωτα τον
κόσμο

“Η αστυνομία τροφίμων στις ΗΠΑ, ποινικοποιεί την βιολογική καλλιέργεια και την ιδιωτική-Ο νόμος HR 875″

“Στις ΗΠΑ λοιπόν, προσπαθούν να περάσουν νόμο που θα απαγορεύει την ιδιωτική καλλιέργεια απο μεμονωμένα άτομα. Η νομοθεσία αυτή στοχεύει ξεκάθαρα στην ιδιωτική καλλιέργεια και ζωοτροφία, που αποσκοπεί στο να έχει ο άνθρωπος τα προς το ζην σε περιόδους οικονομικής ένδειας και έλλεψης αγαθών.
Σε όποιον έχει κήπο στην αυλή του σπιτιού του ή κάποιο μέρος όπου εκτρέφει για ιδιωτική χρήση ζώα, θα του επιβάλλεται πρόστιμο.

Θεσπίζει συγκεκριμένους τρόπους παραγωγής τροφίμων. Όποιος δεν καλλιεργεί με τις «νόμιμες» μεθόδους θα διώκεται.
Αυτό το νομοσχέδιο έχει τεθεί στο συμβούλιο των επιτρόπων και θα δούμε στο άμεσο μέλλον αν ψηφιστεί. Η αλήθεια είναι οτι ελάχιστοι απο τους Αντιπροσώπους το έχουν διαβάσει.

ΓΕΡΟΝΤΟΣ ΙΩΣΗΦ (2)- ΑΣΚΗΣΗ, Η ΜΗΤΕΡΑ ΤΟΥ ΑΓΙΑΣΜΟΥ

ΤΟ ΑΠΑΡΑΙΤΗΤΟ ΤΗΣ ΑΣΚΗΣΕΩΣ

Ιωσήφ Βατοπαιδινός

Εάν ένα και μόνο πρόσωπο, ένας και μόνο άνθρωπος γινόταν υπήκοος και εφαρμοστής των εντολών του σαρκωθέντος Θεού Λόγου, του σωτήρα και ανακαινιστή μας, ήταν αυτό μόνο αρκετό για να μας αποδείξει την αλήθεια ότι «πιστός Κύριος εν πάσι τοις λόγοις αυτού» (Ψαλμ. ρμδ΄ 13). Αλλά από τότε μέχρι σήμερα εκατομμύρια αθλητών επισφραγίζουν καθημερινά, κάθε ώρα και κάθε στιγμή, τη μοναδική αυτήν αλήθεια. Η απέραντη στρατιά των αθλητών και ηρώων του μεγαλοπρεπούς αυτού θριάμβου, με το διαρκές και ακαταπόνητο στοιχείο της άσκησης, πέτυχε το σκοπό της και υποκινεί και μας επίμονα σ΄ αυτό . Τώρα «τις σοφός και φυλάξει ταύτα και συνήσει τα ελέη του Κυρίου;» (Ψαλμ. ρστ΄ 43).

Αναλύσαμε σύντομα το απαραίτητο της άσκησης και το ότι σε όλη την κοινωνική μας ζωή και αγωγή είναι απόλυτα αναγκαίο. Τώρα περισσότερο θα ασχοληθούμε με το κεντρικώτερό μας θέμα. Να δώσουμε με συντομία και σαφήνεια τη γενική εικόνα της ορθόδοξης χριστιανικής άσκησης. Γιατί, όπως ο Κύριος επεσήμανε, «ενός δε εστι χρεία» (Λουκ. ι΄ 42).

Για μας τους ορθοδόξους, χριστιανός είναι μόνο εκείνος, ο οποίος δέχεται το Χριστό, ως την απόλυτη αλήθεια και δικαιοσύνη, ως το μόνο Θεό δημιουργό και σωτήρα. Ο Χριστιανισμός αποτελεί για μας μοναδική αποκλειστικότητα, που δεν δέχεται συμβιβασμό, επιμειξία ή εξέλιξη. Με βάση τους λόγους του ίδιου του λυτρωτή μας πιστεύουμε ότι «ουδείς επιγινώσκει τον υιόν ει μη ο πατήρ, ουδέ τον πατέρα τις επιγινώσκει ει μη ο υιός και ω εάν βούληται ο υιός αποκαλύψαι» (Ματθ. ια΄ 27) και «ουδείς έρχεται προς τον πατέρα ει μη δι εμού» (Ιω. ιδ΄ 6) και «εάν μη πιστεύσητε ότι εγώ ειμι, αποθανείσθε εν ταις αμαρτίαις υμών» (Ιω. η΄ 24).

Prayer VIII- St. Nikolai Velimirovic

Worlds swarm around You, like bees around a cherry tree in blossom. One world pushes the other aside; one contests the patrimony of the other; one looks upon the other as an intruder in his home. All claim a greater right to You than You Yourself do.

ΓΕΡΟΝΤΟΣ ΙΩΣΗΦ (1)- ΑΣΚΗΣΗ, Η ΜΗΤΕΡΑ ΤΟΥ ΑΓΙΑΣΜΟΥ

ΤΟ ΑΠΑΡΑΙΤΗΤΟ ΤΗΣ ΑΣΚΗΣΕΩΣ

Ιωσήφ Βατοπαιδινός

Η αγωνία για τον όλεθρο, που επιβάλλεται δυναμικά σ΄ όλο τον κόσμο και η κραυγή της απόγνωσης, που από παντού ακούεται, μας έδωσαν την αφορμή και το σύνθημα να γράψουμε τα όσα περιλαμβάνονται σ΄ αυτό το βιβλίο.

Ο όλεθρος στον οποίο οδηγούνται αναπόφευκτα οι άνθρωποι, οφείλεται ασφαλώς στη λανθασμένη χρήση των νοημάτων· αυτήν ακολουθεί η λανθασμένη χρήση των πραγμάτων που αποτελεί το πρακτικό βίωμα των ανθρώπων. Κατά τη Γραφή «ο γαρ εάν σπείρη άνθρωπος, τούτο και θερίσει» (Γαλ. στ΄7). Είναι φυσική ανάγκη και συνέπεια, κάθε ενέργειά μας να έχει κάποιο αποτέλεσμα. Αλλά κάθε ενέργειά μας μπορεί να υπόκειται, πέρα από την ελεύθερη επιλογή και προτίμηση, στη δουλεία, για την οποία ο θεόσοφος Πέτρος μας ειδοποιεί «ω γαρ τις ήττηται, τούτω και δεδούλωται» (Β΄ Πέτρ. β΄ 19)

Αυτή η αποκάλυψη του Πέτρου μας πληροφορεί για το μυστήριο αυτής της χρεοκοπίας όλων των ανθρώπων, οι οποίοι στενάζουν λόγω της δυναμικής επιβολής του ολέθρου. Ερευνώντας τη ρίζα του «ηττήματος» (Α΄Κορ. στ΄ 7) και της δουλείας που επακολουθεί, βρίσκουμε ότι είναι φυσική συνέπεια της μεταπτωτικής μας καταδίκης.

Η ίδια η Γραφή μας ερμηνεύει ότι η αρρωστημένη αυτή συνέπεια έγινε σε μας μόνιμο τραύμα στην παρούσα ζωή. «Και είπε Κύριος ο Θεός διανοηθείς· ου προσθήσω έτι του καταράσασθαι την γην, δια τα έργα των ανθρώπων, ότι έγκειται η διάνοια του ανθρώπου επιμελώς επί τα πονηρά εκ νεότητος αυτού» (Γεν. η΄ 21). Μετά την πτώση, μας επιβλήθηκε η ηττοπάθεια και η ροπή «επί τα πονηρά» εκεί δηλαδή που βρίσκεται το σύμπλεγμα του παραλόγου.

ΛΟΓΟΣ ΠΕΡΙ ΠΙΣΤΕΩΣ (2)

Ηλία Μηνιάτη (1669-1714), Επισκόπου Κερνίκης και Καλαβρύτων.

Αρχίζω απ’ το πρώτο:

Πριν να δημιουργηθεί τούτος ο φυσικός κόσμος, δηλαδή ο ουρανός και η γη, τι υπήρχε;

Χάος, άβυσσος, μηδέν.

Λοιπόν· το να δημιουργηθεί απ’ το χάος, απ’ την άβυσσο, απ’ το μηδέν, αυτός ο υπέροχος κόσμος των θαυμάτων, αυτό δεν θα μπορούσε να το κάμει άλλος, παρά μόνον η παντοδύναμος δεξιά του Υψίστου: «Δεξιά Κυρίου εποίησε δύναμιν».

Και πριν να δημιουργηθεί ο κόσμος της χάριτος, ήγουν η Εκκλησία του Χριστού, πριν να αρχίσει η πίστη και η Ορθοδοξία, τί υπήρχε;

Χάος ασεβείας, άβυσσος απωλείας, τίποτε από δικαιοσύνη και αγιότητα.

Η ΔΙΔΑΣΚΑΛΙΑ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΓΡΗΓΟΡΙΟΥ ΤΟΥ ΠΑΛΑΜΑ ΓΙΑ ΤΑ ΠΑΘΗ. (1)

Ο Άγιος Γρηγόριος, Αρχιεπίσκοπος Θεσσαλονίκης ο Παλαμάς με όλους τους αγώνες που έκανε για να

ΤΟΙΧΟΓΡΑΦΙΑ ΤΟΥ GIOTTO (1267-1337) - ΦΘΟΝΟΣ

κατοχυρώσει την ορθόδοξη διδασκαλία περί του Θεού είχε μια έννοια και φροντίδα. Να κατωχυρώσει τη βεβαιότητα της σωτηρίας του ανθρώπου. Αν ο άνθρωπος δεν έχει τη δυνατότητα της προσωπικής αίσθησης ή μυστικής εμπειρίας, της άμεσης σχέσης ή κοινωνίας και ένωσης με τον Θεό ως μέλος της Εκκλησίας τότε τα πάντα είναι μάταια. Όπως έγραψαν οι μελετητές των έργων του κέντρο της διδασκαλίας του είναι ο άνθρωπος. Η άκτιστη χάρη ή ενέργεια είναι άμεση αποκάλυψη του Θεού και δίνει τη δυνατότητα της άμεσης ή προσωπικής θεοπτίας και κοινωνίας του ανθρώπου με τον Θεό. Η μυστική εμπειρία της χάρης του Αγίου Πνεύματος είναι ουσιαστικό στοιχείο της χριστιανικής ζωής το οποίο μπορεί να ζήσει ο πιστός μέσα στην Εκκλησία. Ο Χριστός δίνει σ’ όλο τον κόσμο το άκτιστο φώς της Αγίας Τριάδος καλεί δε τους πάντες να το πάρουν, να το κάνουν δικό τους. Αυτό θα γίνει αν ο άνθρωπος απαντήσει θετικά στη κλήση του Θεού.

 

Υπάρχει όμως μια βασική προυπόθεση για να γίνει κατορθωτή η βίωση της άμεσης κοινωνίας του ανθρώπου με τον Θεό. Απαιτείται η καθαρότητα της καρδιάς ή του νου ή της ψυχής. Για να ενεργήσει η χάρη του Θεού πρέπει να προηγηθεί η μετάνοια και η κάθαρση της καρδιάς του ανθρώπου. Αν δεν γίνει αυτό ο Θεός παραμένει αθέατος δηλαδή ο άνθρωπος δεν αισθάνεται την άμεση παρουσία του.

Ο άνθρωπος μετά την παρακοή και την απομάκρυνση του από τον Θεό θεωρεί το φυσικό ως αφύσικο και το αφύσικο ως φυσικό. Σήμερα θεωρούνται ως πράγματα αντίθετα και διαφορετικά η ηθική ζωή και ο ηθικός άνθρωπος προς τη φυσική ζωή και το φυσικό άνθρωπο. Φυσικός άνθρωπος είναι εκείνος που ακολουθεί τις επιθυμίες και τις αδυναμίες του. Αυτός ζεί μια φυσική ζωή. Η ζωή του ηθικού ανθρώπου θεωρείται αφύσικη. Αρνείται να κάνει ότι θεωρείται…φυσικό κατά την άποψη των πολλών. Είναι αρνητής της ζωής. Αυτή η αντίληψη είναι αδιανόητη και αντίθετη με τη διδασκαλία των Πατέρων. Αυτοί θεωρούν ότι η ηθική ζωή είναι η κατ’ εξοχήν φυσική ζωή του ανθρώπου. Φυσικός άνθρωπος είναι ο ηθικός άνθρωπος.

ΣΥΝΑΞΑΡΙΟ ΤΟΥ ΤΡΙΩΔΙΟΥ- Κυριακή Β΄ Νηστειών Μνήμη του Αγίου Γρηγορίου του Παλαμά. (2)

Μετά την πρός Κύριον εκδημία του γέροντά του, ο Γρηγόριος αναχώρησε από εκεί και πήγε στη Μεγίστη Λαύρα, όπου έμεινε μερικά χρόνια. Κατόπιν, υποκινούμενος από το φίλτρο της ησυχίας και έχοντας ωριμότατο το φρόνημα, αναχώρησε από τη Μεγίστη Λαύρα και έσπευσε πρός την πολυπόθητη ερημία. Εκεί προσθέτοντας πόθο πάνω στον πόθο και έχοντας σφοδρή την επιθυμία να είναι διαπαντός μαζί με τον Θεό, παρέδωσε τον εαυτό του σε άκρα σκληραγωγία. Και με την εντατική προσευχή περιόρισε από παντού την έκταση και την ένταση των

Η ΑΧΑΡΙΣΤΙΑ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΧΕΙΡΟΤΕΡΟ ΠΡΑΓΜΑ…

Ο Νικήτας Σταματελόπουλος, ο αποκληθείς «Νικηταράς ο Τουρκοφάγος», ήρωας από τους λίγους της Επαναστάσεως του 1821, πέθανε στη «ψάθα», ως γνωστόν, επαιτών στα σοκάκια του Πειραιώς. Η αρμόδια Αρχή, μάλιστα, η οποία χορηγούσε τα πόστα στους επαίτες (ήταν τόσοι πολλοί που ζητιάνευαν μόνο μια ημέρα της εβδομάδας) είχε ορίσει για τον ήρωα-επαίτη μια θέση κοντά στο…σημείο όπου βρίσκεται σήμερα η Εκκλησία της Ευαγγελίστριας και του επέτρεπε να επαιτεί κάθε Παρασκευή.
Ήταν δε τόση η ένδειά του, σχεδόν τυφλού, πλέον στρατηγού (η πατρίς δεν του είχε χορηγήσει σύνταξη), ώστε δεν είχε χρήματα ούτε για να αγοράσει ψωμί για την άρρωστη γυναίκα του. Η περιπέτεια του ήρωα έφτασε στα αφτιά πρέσβη Μεγάλης Δυνάμεως, ο οποίος ενημέρωσε σχετικά την κυβέρνησή του. Έτσι κάποια στιγμή, απεσταλμένος της πρεσβείας, βρέθηκε στο «πόστο» όπου επαιτούσε ο οπλαρχηγός. Μόλις ο Νικηταράς αντελήφθη τον ξένο, μάζεψε αμέσως το απλωμένο του χέρι.
«Τι κάνετε στρατηγέ;» ρώτησε ο απεσταλμένος. «Απολαμβάνω ελεύθερη πατρίδα», απάντησε περήφανα ο ήρωας. «Μα εδώ την απολαμβάνετε, καθισμένος στο δρόμο;» επέμεινε ο ξένος. «Η πατρίδα μού έχει χορηγήσει σύνταξη για να ζω καλά, αλλά έρχομαι εδώ για να παίρνω μια ιδέα πώς περνάει ο κόσμος», αντέτεινε ο περήφανος Νικηταράς.
*Απόσπασμα απο δημοσίευση της Σημερινής

Πηγή

«ΑΠΟ ΤΟ ΠΡΟΣΩΠΕΙΟ ΣΤΟ ΠΡΟΣΩΠΟ ΚΑΤΑ ΤΟΝ ΑΓΙΟ ΓΡΗΓΟΡΙΟ ΤΟΝ ΠΑΛΑΜΑ»

Η  παρακάτω ομιλία, είναι του Καθηγουμένου Ιεράς Μεγίστης Μονής Βατοπαιδίου, Αρχιμ. Εφραίμ, η οποία αναγνώστηκε πέρυσι, την Β΄Kυριακή  Νηστειών, 23 Μαρτίου 2008, στον Ιερό Ναό Αγίου Δημητρίου Μπραχαμίου. Στην αρχή σκεφτήκαμε να το δημοσιεύσουμε σε δύο μέρη, αλλά όταν αρχίσαμε να το διαβάζουμε, δεν μπορούσαμε να σταματήσουμε μέχρι το τέλος. Επειδή λοιπόν πιστέψαμε ότι αν το μοιράζαμε στην μέση, θα ανυπομονούσατε για τη συνέχεια, αποφασίσαμε να το βάλουμε αυτούσιο και ολόκληρο, σαν να είμασταν όλοι στην ομιλία του Γέροντα Εφραίμ. Είναι λίγο μεγάλο, αλλά και οι πατέρες αγρυπνία έχουν απόψε προσευχόμενοι για όλους εμάς.

 ” Έχει επισημανθεί προσφυώς ότι αυτό που θα χαρακτηρίσει κυρίως την θεολογία του 21ου αιώνα είναι η ενασχόλησή της με ανθρωπολογικά ζητήματα. Αν στο χώρο της θεολογίας σήμερα δεν έχουν επαρκώς ερμηνευθεί ανθρωπολογικές αλήθειες – φανταστείτε τί γίνεται στον χώρο της φιλοσοφίας, της διανόησης, των κοινωνικών και ανθρωπιστικών επιστημών.

Ο σύγχρονος μεταμοντέρνος άνθρωπος δεν γνωρίζει τί είναι ο άνθρωπος. Ζεί, αλλά και προβάλλει το προσωπείο του ανθρώπου. Τί είναι προσωπείο; Προσωπείο είναι η μάσκα, που χρησιμοποιούσαν στην αρχαία Ελλάδα οι ηθοποιοί για να υποδύονται διάφορους ρόλους πάνω στην σκηνή, στο θέατρο. Αρα το προσωπείο δεν είναι κάτι αληθινό, είναι ψεύτικο, είναι μία εικονική πραγματικότητα, για να μιλήσουμε με σύγχρονη ορολογία της πληροφορικής. Πρέπει να απεκδύσουμε αυτό το ψεύτικο και να ενδυθούμε το αληθινό, που στην συγκεκριμένη περίπτωση είναι το πρόσωπο.

Οι Πατέρες της Εκκλησίας δεν όρισαν τί είναι το πρόσωπο. Θέλοντας όμως να αναφερθούν στην μεγαλειότητα, την παναξία του ανθρώπου χρησιμοποίησαν τον όρο άνθρωπος. Ο Μέγας Βασίλειος γράφει ότι ο άνθρωπος είναι το μόνο από τα ζώα «θεόπλαστον». Ο άγιος Γρηγόριος ο Θεολόγος λέει ότι ο Θεός δημιούργησε ένα ζώο αναμειγμένο από ορατή και αόρατη φύση, τον άνθρωπο, ο οποίος είναι ένας δεύτερος και μεγαλύτερος από τον ορατό κόσμος, «εν μικρώ μέγας». Ο άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος τονίζει ότι «άνθρωπός εστι, το περισπούδαστον του Θεού ζώον».

ΛΟΓΟΣ ΠΕΡΙ ΠΙΣΤΕΩΣ (1)

Ηλία Μηνιάτη (1669-1714), Επισκόπου Κερνίκης και Καλαβρύτων.

«Απεκρίθη Ναθαναήλ και λέγει τω Ιησού – Ραββί, συ ει ο Υιός του Θεού, συ ει ο Βασιλεύς του Ισραήλ». (Ιω. 1, 50)
Όταν με πολλή ευλάβεια σκέπτωμαι την αρχή, την αύξηση, και τη στερέωση της Ορθοδόξου Πίστεως μας, ανακαλύπτω μυστήρια, ευρίσκω θαύματα, από την μια μεριά τόσον πολλά πού μου είναι αδύνατον να τα περιγράψω με λόγια και από την αλλη τόσον υψηλά που μου είναι αδύνατον να φθάσω εκεί με το νου μου!

Επομένως, γεμάτος έκσταση από θάμβος και χαρά, δοξάζω μεν τον Ύψιστο Θεό που μας δίδαξε τέτοια πίστη, αναφωνώντας μαζί με τον προφήτη Δαυΐδ «Μέγας ο Κύριος ημών και μεγάλη η ισχύς αυτού και της συνέσεως αυτού ουκ εστίν αριθμός», τον δε ορθόδοξο λαό που έχει τέτοια πίστη μακαρίζω λέγοντας: «Μακάριος ο λαός, ου Κύριος ο Θεός αυτού».

ΣΥΝΑΞΑΡΙΟ ΤΟΥ ΤΡΙΩΔΙΟΥ- Κυριακή Β΄ Νηστειών Μνήμη του Αγίου Γρηγορίου του Παλαμά. (1)

Στιχ. Φωτός λαμπρόν κήρυκα νυν όντως μέγαν

Πηγή φάους άδυτον άγει πρός φέγγος.

Μετ. Φωτός ακτίστου κήρυκα λαμπρό και όντως μέγα,

η Πηγή του φωτός τον οδηγεί πρός φέγγος άδυτο.

Ο Γρηγόριος ο Παλαμάς, αυτός ο υιός του θείου και ανεσπέρου φωτός, ο αληθινός πράγματι άνθρωπος του Θεού και θαυμαστός υπηρέτης και λειτουργός των θείων, γεννήθηκε στην Κωνσταντινούπολη (περί το 1296 μ.Χ) από επιφανείς και ενδόξους γονείς, καταγομένους από την Ασία. Από πολύ νέος ο Γρηγόριος φρόντισε να κοσμήσει με αρετή και παιδεία όχι μόνον τον εξωτερικό και κατ’ αίσθηση άνθρωπο, αλλά – και μάλιστα πολύ περισσότερο – τον εσωτερικό και μη ορατό. Ενώ ήταν ακόμη σε πολύ νεαρή ηλικία, απεβίωσε ο πατέρας του. Έτσι, μόνος προστάτης γι’ αυτόν, τους αδελφούς του και τις αδελφές του έμεινε η μητέρα του, η οποία και τους ανέθρεψε και τους εκπαίδευσε «εν παιδεία και νουθεσία Κυρίου», διδάσκοντάς τους τα ιερά γράμματα. Προσέτι δε η ευσεβής και φιλότεκνη εκείνη μητέρα έστειλε τα παιδιά της σε σοφούς διδασκάλους, για να ασκηθούν και στην έξω, στη θύραθεν όπως λέγεται, παιδεία και φιλοσοφία. Τοιουτοτρόπως ο Γρηγόριος, ο οποίος ήταν ευφυέστατος και διέθετε οξεία και γρήγορη αντιληπτική ικανότητα, σπούδασε μέσα σε λίγο χρονικό διάστημα όλη την αρχαιοελληνική φιλολογία και προπαντός την αριστοτελική λογική.

ΕΥΑΓΟΡΑΣ ΠΑΛΛΙΚΑΡΙΔΗΣ: Απαγχονίστηκε σαν σήμερα. Να τον θυμομαστε για να είναι ΑΘΑΝΑΤΟΣ.

Γεννήθηκε στην Τσάδα, Πάφου, στις 27 Φεβρουαρίου, 1938. Το 1949, η οικογένεια του μετακόμισε στο Κτήμα.
Σαν μαθητής του Γυμνασίου από το 1950, έζησε έντονα τους δύσκολους καιρούς που περνούσε η Κύπρος στην προσπάθεια της να κρατήσει το ελληνικό λάβαρο της ελευθερίας ψηλά, ζώντας κάτω από τον ζυγό του άγγλου κατακτητή που δήλωνε απερίφραστα ότι “ουδέποτε” θα έδιδε την ελευθερία στους κυπρίους. Πίστευε ακράδαντα στον…δίκαιο του αγώνα της Κύπρου και η όλη πορεία του σημαδεύτηκε ανεξίτηλα, στα 13 του χρόνια, από το ιστορικό Δημοψήφισμα του 1951 με την αξίωση των ελλήνων κυπρίων για Ενωση με την μητέρα πατρίδα, την Ελλάδα.
Πρέπει να σημειωθεί ότι σε καμμιά άλλη εποχή της πολυτάραχης ιστορίας της Κύπρου δεν εμπνεύστηκαν τόσοι πολλοί και διαλεχτοί νέοι για να αγωνιστούν και να πέσουν στον βωμό της ελευθερίας, γιατί τα ιδανικά ήταν ψηλά και το όραμα διπλό : ελευθερία και Ελλάδα. Xρειάζεται μεγάλη προσπάθεια από τον έλληνα κύπριο ευρωπαίο “καταναλωτή”, τον μοιρολάτρη “αγωνιστή” ενάντια στον

ΠΡΟΤΑΣΗ ΨΗΦΙΣΜΑΤΟΣ ΓΙΑ ΤΟ ΠΑΤΡΙΑΡΧΕΙΟ ΣΤΟ ΑΜΕΡΙΚΑΝΙΚΟ ΚΟΓΚΡΕΣΟ

Milliyet
(11/3/2009)

Με σχέδιο που υποβλήθηκε στη Βουλή των Αντιπροσώπων των ΗΠΑ έγινε έκκληση στην Τουρκία για επίδειξη σεβασμού στα δικαιώματα του Πατριαρχείου “Φαναρίου” και τις θρησκευτικές ελευθερίες.

Το σχέδιο, το οποίο υποβλήθηκε στο Αμερικανικό Κογκρέσο από τους Δημοκρατικούς και τους Ρεπουμπλικάνους, κάνει λόγω για τον «οικουμενικό» χαρακτήρα του Πατριαρχείου, αν και αυτό η Τουρκία δεν το αναγνωρίζει, και ζητάει από την Άγκυρα να επιδείξει σεβασμό «στα δικαιώματα του Πατριαρχείου και στις θρησκευτικές ελευθερίες».

Στο σχέδιο, στο οποίο το Πατριαρχείο Κων/πόλεως αναφέρεται ως η παλαιότερη Εκκλησία του κόσμου και η δεύτερη μεγάλη χριστιανική Εκκλησία, τονίζεται ότι ο Πατριάρχης Βαρθολομαίος είναι ένας από τους προέχοντες θρησκευτικούς ηγέτες του κόσμου, ότι εκπροσωπεί 300 εκατομμύρια Ορθοδόξους και ότι είναι ένας θρησκευτικός ηγέτης, στον οποίο το Κογκρέσο έχει απονείμει χρυσό μετάλλιο.
Στο σχέδιο απόφασης αναφέρεται και το εξής: «Εκτός από την Τουρκία, όλος ο κόσμος αναγνωρίζει το Πατριαρχείο “Φαναρίου” Κων/πόλεως ως Οικουμενικό».
(ΑΠΟ: geopolitics-gr.blogspot.com)

Turkey’s Fener Greek Patriachy among now online panoramic photos

Αυτή την κληρονομιά που αρνούνται οι σημερινοί “προοδευτικοί” Νεοέλληνες, αμφισβητώντας τα Χρυσόβουλα και “ξεχνώντας” την ύπαρξη του Βυζαντίου, είναι πολλοί άλλοι που περιμένουν πως και πως να την οικειοποιηθούν. Οι γείτονες μας διαφημίζουν την Οθόδοξη κληρονομιά μας σαν να ήταν δικιά τους….Σχόλιο από VatopaidiFriend

Friday, 13 March 2009 13:14
Fener Greek Patriarchy building is now available on an online virtual panoramic tour as part of a project to promote cultural riches of Istanbul, Turkey’s largest city and its biggest commercial hub.The virtual tour is available at “http://www.360tr.com/istanbul/kiliseler/istanbul-fener-rum-patrikhanesi/” and it is part of “Istanbul: The Common Project of Humanity,” the project manager Imdat Demir said on Friday.

“The project aims at creating a global awareness of the multi-cultural structure of Istanbul, and synagogues, churches and mosques of the city are part of this virtual tour project,” Demir said.

The virtual tour brings all chambers of the Patriarchate building and its premises with guidelines in Turkish and English.

Πηγή

ΣΥΝΑΝΤΗΣΗ ΣΤΙΣ 7 ΑΠΡΙΛΙΟΥ B. OBAMA- ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΚΟΥ ΠΑΤΡΙΑΡΧΗ ΒΑΡΘΟΛΟΜΑΙΟΥ

Τον Οικουμενικό Πατριάρχη Βαρθολομαίο θα συναντήσει στις 7 Απριλίου ο Μπαράκ Ομπάμα, σε ένα ραντεβού, το οποίο- σύμφωνα με πληροφορίες από το Φανάρι«επιθυμούν διακαώς και οι δύο πλευρές».

O τουρκικός Τύπος επιβεβαίωσε χθες τις πληροφορίες ότι η επίσκεψη του Αμερικανού προέδρου θα είναι διμερής, όπως είχε δηλώσει εμμέσως ο Τούρκος υπουργός Εξωτερικών Αλί Μπαμπατζάν. Ωστόσο, κατά την επίσκεψή του στην Τουρκία ο Αμερικανός πρόεδρος θα λάβει μέρος και στην πολυμερή (υπό την αιγίδα του ΟΗΕ) Διάσκεψη της Συμμαχίας των Πολιτισμών, η οποία θα πραγματοποιηθεί στην Κωνσταντινούπολη.