VatopaidiFriend . Σκέψεις…

VatopaidiFriend: Όταν το κράτος έχει έλλειμα, σταματάει τα έξοδα (θεωρητικά μιλάμε). Όταν οι εταιρίες, έχουν οικονομικά προβλήματα, απολύουν προσωπικό. Όταν μια οικογένεια δεν «βγαίνει» οικονομικά, περιορίζεται μόνο στα απαραίτητα. Οι απρόσωπες οντότητες περνούν στην αναλγησία, ενώ οι οικογένειες, περιορίζονται μόνο στις άμεσες οικογενειακές ανάγκες. Τα μοναστήρια, που είναι μια οικογένεια, με κοινωνική ευθύνη και πνευματική υποχρέωση, αναρωτιέται κανείς, τι θα έπρεπε να κάνουν. Το λογικότερο θα ήταν να σταματήσουν να δέχονται προσκυνητές, περιορίζοντας τα έξοδα τους μόνο στη λιτοδίαιτη διατροφή των μοναχών. Πως μπορείς όμως να το κάνεις αυτό όταν έχεις 400 προσκυνητές στην εορτή του Ευαγγελισμού, 200 την Κυριακή των Βαΐων και μέχρι την Κυριακή του Θωμά, καθημερινά θα ξεπερνούν τους 150 προσκυνητές? Αυτούς τους αδελφούς μας, από όλο τον κόσμο, που έρχονται πνευματικά «πεινασμένοι», αναζητώντας στήριξη στον αγώνα τους, από τον Γέροντα και τους Πατέρες, μπορεί ένας σωστός Χριστιανός να τους αρνηθεί την φιλοξενία? Μπορείς να τους πεις : «Ξέρεις, η Ελληνική δικαιοσύνη, παρόλο που κανένας δεν ξέρει γιατί τους κατηγορεί, έχει ακόμα δεσμευμένους τους λογαριασμούς της Μονής, μετά από 7 μήνες, με αποτέλεσμα να μην έχουν οι μοναχοί την ευχέρεια να σε φιλοξενήσουν»? Όταν φεύγοντας, οι επισκέπτες της Μονής αισθάνονται ότι έχουν πάρει ότι χρειάζονταν για να «πολεμήσουν», και μας στέλνουν αντί ευχαριστηρίου, τις εντυπώσεις τους που βρίθουν από ευλάβεια, κατάνυξη, ευγνωμοσύνη, ηρεμία και ανυπομονησία για να ξαναέρθουν, πώς μπορούν οι μοναχοί να κλειστούν εντός των τειχών και να απομονωθούν, όπως θα ήθελαν μερικοί?

Περί λειτουργίας των πνευματικών νόμων

Από το βιβλίο του γέροντος Ιωσήφ του Βατοπαιδινού, “Ο Γέρων Ιωσήφ ο Ησυχαστής”

Ο Γέροντας αγαπούσε να εργάζεται και δεν σταματούσε καθόλου στις ώρες πού επέτρεπε το πρόγραμμα. Το εργόχειρο μας τότε ήταν σταυρουδάκια σκαλιστά, τα οποία σκάλιζε με μεγάλην ευχέρεια και ταχύτητα, αφού εμείς ετοιμάζαμε το ξύλο. Έμενε μόνος του στο καλυβάκι πού του χτίσαμε μακρύτερα από μας, κι εμείς πηγαίναμε να τον βρούμε το μεσημέρι και μετά φεύγαμε ο καθένας μόνος του.
Το μέρος εκεί ήταν απόμερο και ήσυχο, αλλά ήταν πιο εκτεθειμένο στους καιρούς. Έτσι, το κρύο ήταν περισσότερο, ώσπου τον πείσαμε να του βάλουμε λίγη θέρμανσι με καμμιά σόμπα. Πήρα, εγώ ο ευτελής, τα μέτρα και ετοίμασα τα υλικά, για να την φτιάξω με λαμαρίνα απ’ έξω και μέσα χτιστή με πηλό. Ετοιμάστηκα για την επομένη, όπως του έταξα αποβραδίς, και το πρωί μάζεψα τα εργαλεία μου και τα υλικά και πήγα κάπου εκεί κοντά να την φτιάξω και να την τοποθετήσω μετά. Έβαλα μετάνοια, όπως πάντα, και άρχισα με καλό καιρό, γιατί δούλευα έξω στο ύπαιθρο.

Η ΔΥΝΑΜΗ ΤΗΣ ΑΓΑΠΗΣ – μια αληθινή ιστορία από την εισβολή του αττίλα

Αναδημοσιεύουμε από την εφημερίδα Ηπειρωτικόν Μέλλον (Ιούλιος 1999) το ακόλουθο απόσπασμα:

Ήταν το καλοκαίρι του 1974.
Τα τουρκικά στρατεύματα εισβάλλουν στην Κύπρο. Και σκορπούν το θάνατο. Στην Μόρφου συμβαίνει ένα συνταρακτικό γεγονός. Τούρκοι στρατιώτες συλλαμβάνουν 15 χριστιανούς. Τους φέρνουν στην αυλή του σπιτιού ενός Ελληνοκυπρίου δασκάλου. Και τους καταδικάζουν σε θάνατο. Ετοιμάζουν τα όπλα. Και στρέφουν τους

ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΩΝ ΒΑΪΩΝ ΣΤΟ ΒΑΤΟΠΑΙΔΙ

Αν και οι λέξεις και οι προτάσεις δεν μπορούν να αποδώσουν πιστά τις σκέψεις και τα συναισθήματα που γεννήθηκαν, ούτε να περιγράψουν το φυσικό κάλλος και τη βυζαντινή μεγαλοπρέπεια, ελπίζω ο αναγνώστης να μοιρασθεί τη συγκλονιστική αυτή εμπειρία μου: Κυριακή των Βαΐων, του έτους 2009.

Η προσμονή για το ταξίδι στην Αγιορείτικη Πολιτεία λίγες μέρες πριν, το αποκορύφωμα όταν αξιωθήκαμε να διαβούμε την είσοδο του Μοναστηριού. Το γλυκό βλέμμα της Παναγίας που προστατεύει την Πύλη, το χαμόγελο του Πορτάρη που μας υποδέχθηκε, η αγάπη στο πρόσωπο των Πατέρων, η μεγαλοπρέπεια των βυζαντινών κτισμάτων. Όλα μαζί, σε συνδυασμό με το ευωδιαστό αεράκι της άνοιξης και την απόμακρη βουή της θάλασσας αποτελούν ένα ευχάριστο ξάφνιασμα για τον επισκέπτη.

Μεγάλη Δευτέρα, Μεγάλη Τρίτη, Μεγάλη Τετάρτη (τι θα δούμε και τι θα ακούσουμε στην εκκλησία)

ΤΟ ΤΕΛΟΣ

Αυτές οι τρεις ημέρες, τις οποίες η Εκκλησία ονομάζει Μεγάλες και Άγιες, έχουν, μέσα στο λειτουργικό κύκλο της Μεγάλης Εβδομάδας, έναν καθοριστικό σκοπό. Τοποθετούν όλες τις ιερές ακολουθίες στην προοπτική του Τέλους · μας υπενθυμίζουν το εσχατολογικό νόημα τον Πάσχα.

Συχνά η Μεγάλη Εβδομάδα χαρακτηρίζεται σαν περίοδος γεμάτη με «ωραιότατες παραδόσεις» και «έθιμα», σαν ξεχωριστό τμήμα του εορτολογίου μας. Τα ζούμε όλα αυτά από την παιδική μας ηλικία σαν ένα ελπιδοφόρο γεγονός που γιορτάζουμε κάθε χρόνο, θαυμάζουμε την ομορφιά των ακολουθιών, τις επιβλητικές πομπές και προσβλέπουμε με κάποια ανυπομονησία στο Πασχαλινό τραπέζι… Και υστέρα, όταν όλα αυτά τελειώσουν, ξαναρχίζουμε την κανονική μας ζωή.

Αλλά άραγε καταλαβαίνουμε πως όταν ο κόσμος αρνήθηκε τον Σωτήρα του, όταν ο Ιησούς «ήρξατο αδημονείν» και έλεγε: «περίλυπος εστίν η ψυχή μου έως θανάτου», και όταν πέθανε στο Σταυρό, τότε η «κανονική ζωή» σταμάτησε; Δεν είναι πια δυνατόν να υπάρξει «κανονική ζωή» γιατί ακριβώς αυτοί που φώναζαν «Σταύ ρωσον Αυτόν!», αυτοί που Τον έφτυναν και Τον κάρφωναν στο Σταυρό ήταν… «κανονικοί άνθρωποι». Τον μισούσαν και Τον σκότωσαν ακριβώς γιατί τους τάραξε, τους χάλασε την «κανονική» ζωή τους. Και ήταν πραγματικά ένας τέλεια «κανονικός» κόσμος αυτός που προτίμησε το σκοτάδι και το θάνατο από το φως και τη ζωή… Με το θάνατο όμως του Χριστού ο «κανονικός» κόσμος και η «κανονική » ζωή καταδικάστηκαν αμετάκλητα. Ή μάλλον, θα λέγαμε ότι αποκαλύφθηκε η αληθινή, η ανώμαλη φύση τους, η ανικανότητα τους να δεχθούν το Φως · αποκαλύφθηκε η τρομερή δύναμη του κακού μέσα τους. «Νυν κρίσις εστίν του κόσμου τούτου · νυν ο άρχων του κόσμου τούτου εκβληθήσεται έξω» (Ιω. 12, 31).

Prayer XII- St. Nikolai Velimirovic

Anoint my heart with the oil of Your mercy, my most merciful Lord.May neither anger against the strong nor scorning of the weak ever erupt in my heart! For everything is weaker than the morning dew.

May hatred never make a nest in my heart against those who plot evil against me, so that I may be mindful of their end and be at peace.

Mercifulness opens the way to the heart of all creatures, and brings joy. Mercilessness brings fog to the fore, and creates a cramped isolation.

Have mercy on Your merciful servant, most Tender Hand, and reveal to me the mystery of Your mercy.

The Ultimate Man is the child of the Father’s mercy and the Spirit’s light.

All creation is merely a story about Him. The mighty suns in the heavens and the smallest drops of water in the lake cany in themselves one part of the story about Him. All the builders of heaven and earth, from the exceedingly mighty seraphim to rulers and the tiniest particle of dust, tell the very same story about Him, their fore-essence and fore-source.

Η Ξηρανθείσα Συκιά (Μεγάλη Δευτέρα)

Η Ημέρα της Κρίσεως. Βυζαντινό ψηφιδωτό του 12ου αιώνα στο Torcello της Ιταλίας. Το γεγονός ότι ο Χριστός ξήρανε την συκιά την οποία βρήκε χωρίς καρπούς, μας δείχνει ότι έτσι θα καταδικαστεί όποιος δεν έχει αρετές να Του παρουσιάσει.

Αγίου Ιωάννου του Δαμασκηνού

Επείγεται λοιπόν προς το πάθος και βιάζεται να πιεί το ποτήρι του θανάτου, το σωτήριο για όλο τον κόσμο. Έρχεται πεινασμένος για τη σωτηρία της ανθρωπότητας, και δε βρίσκει σ᾽ αυτήν καρπό. Γιατί αυτήν υπαινίσσεται μεταφορικά η συκιά. Ποιος δηλαδή τρώει το πρωί; Ο βασιλιάς, ο Κύριος, ο Δάσκαλος. Νιώθοντας πείνα πρωί-πρωί, δεν εμποδίζει την επιθυμία του φαγητού. Δεν συγκρατεί τη φύση Του, αλλά, σαν κάποιος ακρατής κι ακόλαστος, ορμά ανόητα στο φαγητό, σε ακατάλληλη ώρα. Πώς τότε παιδαγωγεί τους μαθητές Του να μην τους νικά το πάθος της επιθυμίας; Δεν είναι έτσι το πράγμα. Αλλα όπως μιλούσε διδάσκοντας με παραβολικούς λόγους, έτσι εκτελεί και τις παραβολές με έργο. Πλησίασε στη συκιά πεινώντας (Ματθ. 11, 19). Η συκιά υποδήλωνε τη φύση της ανθρωπότητας. Ο καρπός της συκιάς είναι γλυκός, τα φύλλα της τραχιά κι άχρηστα κι έτοιμα για τη φωτιά. Αλλά και η φύση της ανθρωπότητας είχε γλυκύτατο τον καρπό της αρετής, έχοντας από τον Θεό την εντολή να την καρποφορεί, εξαιτίας όμως της ακαρπίας της στην αρετή έβγαλε τα τραχιά φύλλα.

Briefe(2), Altvater Paissios der Agiorit,

Heilig Paisios

Brief-An die Anfänger
Kalyva Timiou Stavroü, 19. März 1973
Schwester Gerontissa Philothei, gebt den Segen.
Diesen Heft-Brief1 schrieb ich ursprünglich, um \Ls ihn einigen Jungen von Athen zu schicken, die Mönche werden wollen und die mich immer wie­der um Hilfe baten. Denn ganz abgesehen von den Schwierigkeiten, die ihnen die beklagenswerte weltli­che Umgebung und die weltliche Gesinnung ihrer El­tern bereiteten, fügten ihnen noch grösseren Schaden gewisse Beichtväter zu, Priesternichtmönche2 voller protestantischer Ideen, die auch jede Absonderlich­keit gewisser modernistischer Klöster und Mönche unserer Zeit ausschöpfen. Am Ende aber schickte ich ihn nicht ab, und einer der ernstesten Gründe dafür war der, dass ich in Kapsäla3 nicht den geistigen Tou­rismus4 fördern wollte.
Ich ging schon hin, um ihn zu verbrennen, doch dann tat er mir leid, weil ich mich drei Tage lang gemüht hatte mit Schreiben und weil ich darin auch einige Dinge sah, die den Schwestern vielleicht helfen können in ihrem täglichen Kampf.

Τι λείπει από την Παιδεία;

Στη Μ. Βρετανία η γενική γραμματέας της Association of Teachers and Lecturers (ΑΤL ) – Ένωση Καθηγητών και Δασκάλων Αγγλίας, Mary Bousted, σε άρθρο της στην εφ. Observer επιτίθεται τους γονείς κατηγορώντας τους ότι έχουν αποτύχει στις ευθύνες τους και έτσι υπονομεύουν τα σχολεία…
Σύμφωνα με τη γενική γραμματέα της Ένωσης κ Bousted, τα παιδιά φτάνουν στο σχολείο κοινωνικά καθυστερημένα, ιδιαίτερα ανίκανα να ντυθούν μόνα τους, ανίκανα να χρησιμοποιήσουν κανονικά την τουαλέτα και ασυνήθιστα να τρώνε σε τραπέζι. Αντί, λοιπόν, οι γονείς να αναλάβουν τις ευθύνες τους, αρκετοί από αυτούς περιμένουν από τους καθηγητές να ελέγξουν και να κατευθύνουν τη συμπεριφορά των παιδιών τους.
Η Bousted, αναφέρει μάλιστα δύο παραδείγματα γονέων που κατηγόρησαν τους καθηγητές, ένας γιατί η κόρη της, 14 ετών, έμεινε έγκυος και ένας άλλος γιατί ο γιος του, 16 χρονών, κάπνιζε χασίς.
Η γενική γραμματέας, αναφέρει ότι η αιτία του φαινομένου δεν είναι η φτώχια. Τα περισσότερα από αυτά τα παιδιά έχουν στο σπίτι τους τηλεοράσεις, υπολογιστές και κονσόλες παιχνιδιών. Αυτό που τους λείπει είναι ενήλικες που είναι πρόθυμοι να περάσουν χρόνο μαζί τους, να ξοδέψουν την ενέργεια μαζί με τα παιδιά τους και να μεγαλώσουν τα παιδιά τους κανονικά.
Επίσης, σημειώνει, ότι στα σπίτια τους τα παιδιά δεν ακολουθούν κανόνες και οι γονείς περιμένουν από τους καθηγητές να τους πειθαρχήσουν.

Η ακαταμάχητη TV

Την παρακολουθούμε τρεις ώρες τη μέρα. Κάνουμε ζάπινγκ ασταμάτητα. Δύσκολα ξεκολλάμε απ’ αυτή. Είναι μια μορφή εξάρτησης ή όχι;Όταν παρακολουθούμε TV πέφτουμε σε μια κατάσταση χαλάρωσης και παθητικότητας. Κι όταν την κλείνουμε; Πρόσφατες έρευνες έδειξαν ότι η χαλάρωση εξαφανίζεται, αλλά η παθητικότητα μένει.

Είμαστε τηλεορασόπληκτοι;

St. Irenaeus (2nd century AD) on the Atonement

Icon of Christ "the Great High-priest", from the Orthodox Church of St. Gabriel in Nazareth

“But as our Lord is alone truly Master, so the Son of God is truly good and patient, the Word of God the Father having been made the Son of man. For He fought and conquered; for He was man contending for the fathers, and through obedience doing away with disobedience completely: for He bound the strong man (St. Matthew 12:29), and set free the weak, and endowed His own handiwork with salvation, by destroying sin. For He is a most holy and merciful Lord, and loves the human race.
   Therefore, as I have already said, He caused man (human nature) to cleave to and to become, one with God. For unless man had overcome the enemy of man, the enemy would not have been legitimately vanquished. And again, unless it had been God who had freely given salvation, we could never have possessed it securely. And unless man had been joined to God, he could never have become a partaker of incorruptibility. For it was incumbent upon the Mediator between God and men, by His relationship to both, to bring both to friendship and concord, and present man to God, while He revealed God to man. For, in what way could we be partaken of the

ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΩΝ ΒΑΐΩΝ

Η Βαϊοφόρος (Μικρογραφία από Αρμενικό χειρόγραφο του 14ου-16ου αι.)

Ωσαννά

Το Σάββατο του Λαζάρου, από λειτουργικής πλευράς, είναι τα προεόρτια της Κυριακής των Βαΐων – της Εισόδου του Κυρίου μας στα Ιεροσόλυμα. Και οι δύο αυτές γιορτές έχουν ένα κοινό θέμα: το θρίαμβο και τη νίκη. Το Σάββατο του Λαζάρου αποκαλύπτει τον Εχθρό, δηλαδή το Θάνατο · η Κυριακή των Βαΐων προαναγγέλλει το νόημα της νίκης ως θρίαμβο της Βασιλείας του Θεού και ως αποδοχή από τον κόσμο του μόνου Βασιλέως , του Ιησού Χριστού.

Σε όλη τη διάρκεια της επί γης ζωής του Ιησού Χριστού, η σεμνή είσοδός Του στην Αγία Πόλη ήταν το μόνο ορατό σημείο θριάμβου. Μέχρι αυτή τη μέρα ο Ιησούς έδειχνε επίμονη άρνηση σε κάθε περίπτωση θριάμβου και δόξας Του. Έξι μέρες όμως πριν το Πάσχα, όχι μόνο δέχτηκε να δοξαστεί, αλλά ο ίδιος προκάλεσε και οργάνωσε αυτή τη δόξα. Κάνοντας αυτό που προανήγγειλε ο προφήτης Ζαχαρίας: «ιδού ο Βασιλεύς σου έρχεται σοι… πραύς και επιβεβηπώς επί υποζύγιον και πώλον νέον» (Ζαχ. 9, 9), φανέρωσε ότι ήθελε να επιδοκιμαστεί και να αναγνωριστεί ως Μεσσίας, Βασιλέας και Λυτρωτής του Ισραήλ.

Η Είσοδος του Κυρίου στη μοναξιά

Σήμερα ο Χριστός εισέρχεται στο μονοπάτι της οδύνης Του αλλά και της φοβερής εκείνης μοναξιάς που θα τον περιβάλλει καθ’ όλη την εβδομάδα των Παθών. Η μοναξιά αρχίζει με μια παρεξήγηση: ο λαός περιμένει ότι η είσοδος του Κυρίου στα Ιεροσόλυμα θα είναι η θριαμβευτική διέλευση ενός πολιτικού αρχηγού, ενός ηγέτη που θα ελευθερώσει το λαό του από την καταπίεση και τη δουλεία, από αυτό που εκείνοι θεωρούν ως «α-θεΐα» – καθώς η λατρεία των ειδώλων αποτελεί την άρνηση του ζώντος Θεού. Η μοναξιά θα γίνει ακόμη βαρύτερη, όταν ούτε οι μαθητές Του θα είναι σε θέση να

Οι εκτρώσεις είναι ασυμβίβαστες με τον Χριστιανισμό

Μερικοί «χριστιανοί» τολμούν να υποστηρίζουν το φοβερό έγκλημα της έκτρωσης. Ισχυρίζονται ότι πουθενά δεν καταδικάζονται απ’ την Αγία Γραφή. Ας δούμε όμως ποια είναι η αλήθεια…

Από την αρχαιότητα ακόμα, ο Θεός μίλησε με σκληρά λόγια εναντίον όσων προέβαιναν σε αυτή την πράξη: «Εάν δε εισέλθης εις την γην, ην Κύριος ο Θεός σου δίδωσί σοι, ου μαθήση ποιείν κατά τα βδελύγματα των εθνών εκείνων. Ουχ ευρεθήσεται εν σοι περικαθαίρων τον υιόν αυτού ή την θυγατέρα αυτού εν πυρί, μαντευόμενος μαντείαν, κληδονιζόμενος και οιωνιζόμενος, φαρμακός, επαείδων απαοιδήν, εγγαστρίμυθος και τερατοσκόπος, επερωτών τους νεκρούς. Έστι γαρ βδέλυγμα Κυρίω τω Θεώ σου πας ποιών ταύτα· ένεκεν γαρ των βδελυγμάτων τούτων Κύριος εξολοθρεύσει αυτούς από προσώπου σου.» (Δευτερονόμιον ΙΗ΄ 9-12)

Φαρμακός ονομάζεται εκείνος που παρασκευάζει ή δίνει φαρμάκια, (δηλητήρια). Τέτοια φαρμάκια

Τι χαρίζει ο Χριστός στους νέους;

Ποιός νέος ἤ νέα, θά περνοῦσε ἀδιάφορος κι ἀσυγκίνητος μπροστά ἀπό τήν ὀμορφιά;

Προσκύνημα στη Μονή Βατοπαιδίου, πανήγυρη του Ευαγγελισμού της Θεοτόκου

VatopaidiFriend: Μας δίνει μεγάλη χάρα όταν προσκυνητές, μάς στέλνουν διηγήσεις ή φωτογραφίες ή και τα δύο από την επίσκεψή τους στην Μονή. Θα θέλαμε να υπενθυμίσουμε στους φίλους της ιστοσελίδας, ότι αυτή είναι πάντα διαθέσιμη για όποιον επιθυμεί να μοιραστεί κάποιες εμπειρίες του από την Μονή.

Εφέτος, την Δευτέρα 6 Απριλίου, αξιωθήκαμε να παραβρεθούμε στην πανήγυρη του Ευαγγελισμού της Θεοτόκου στην Ι.Μεγίστη Μονή Βατοπαιδίου. Το ένα δηλαδή από τα δύο Μοναστήρια του Αγ.Ορους (μαζί με τη Ι.Μ. Φιλοθέου) που εορτάζουν κατά τη μέγιστη αυτή γιορτή της Ορθοδοξίας. Δεν είχαμε αξιωθεί ξανά αυτή την ευλογία. Και όπως καταλάβαμε στη συνέχεια, δε νομίζουμε ότι γνωρίζει κανένας το μέγεθος της ευλογίας, μέχρι να συμμετέχει ψυχή τε και σώματι.

Η συνάθροιση των πιστών ήταν πραγματικά μεγάλη. Περίπου 400 προσκυνητές, πάνω από 500 άτομα συνολικά. Πιστοί από πολλά μέρη του

Η Ανάσταση του Λαζάρου

Ο τάφος του Λάζαρου

Το εσωτερικό του τάφου. Δεξιά η σκάλα που κατεβαίνει είναι ο νεκρικός θάλαμος.

Το Σάββατο του Λαζάρου κατέχει ξεχωριστή θέση στο λειτουργικό ημερολόγιο. Δεν ανήκει στις σαράντα ημέρες της μετάνοιας της Μ. Τεσσαρακοστής ούτε και στις οδυνηρές ημέρες της Μ. Εβδομάδας, αυτές που αρχίζουν από τη Μ. Δευτέρα και τελειώνουν τη Μ. Παρασκευή. Μαζί με την Κυριακή των Βαΐων συνθέτουν ένα σύντομο χαρούμενο πρελούδιο των γεμάτων πόνο ημερών που ακολουθούν. Δύο σημαντικά περιστατικά συνδέονται με τη Βηθανία: εκεί ανέστησε τον Λάζαρο και από εκεί ξεκίνησε ο Ιησούς την πορεία και άνοδο Του προς τα Ιεροσόλυμα.

Η ανάσταση του Λαζάρου είναι ένα γεγονός που, όπως θα δούμε, έχει εξαιρετικά μεγάλη σημασία. Συνδέεται μυστηριωδώς με την Ανάσταση του Κυρίου μας και παίζει, ως προς αυτή, το ρόλο μιας έμπρακτης προφητείας. Θα μπορούσαμε να πούμε ότι ο Λάζαρος μας παρουσιάζεται στο κατώφλι της Μ. Εβδομάδας αναστημένος, ως προάγγελος της νίκης του Χριστού επί του θανάτου, όπως ο άγιος Ιωάννης ο Πρόδρομος, παραμονές των Θεοφανείων, προανήγγειλε τον Επιφανέντα Χριστό. Πέρα όμως από τον πρωταρχικό αυτό χαρακτήρα της, η ανάσταση του Λαζάρου έχει και κάποιες δευτερεύουσες πτυχές τις οποίες είναι χρήσιμο να εξετάσουμε:

“Η Ύβρις”

VatopaidiFriend: Όπως έχετε καταλάβει, αδελφοί μας, δεν παρακολουθούμε ειδήσεις στην τηλεόραση πιά, επειδή το μόνο που καταφέρνουν είναι να δημιουργούν πολύ άσχημα συναισθήματα. Πληροφορηθήκαμε όμως ότι ο Αλαβάνος, είπε και άλλο ”μαργαριτάρι” μέσα στη βουλή και φυσικά όσοι αισθάνονται ακόμα Έλληνες, αντέδρασαν. Αναδημοσιεύουμε λοιπόν, από το Τροκτικό, τι είπε ο κος Δημήτρης Ιατρόπουλος για το θέμα. Τονίζουμε ότι το δημοσιεύουμε γιατι συμφωνούμε με τα κοινωνικά θέματα που θίγει και δεν ασπαζόμαστε 100% το περιεχόμενο.

“Όσο κι αν με «συγκινεί» που επιτέλους μπήκε στο καθημερινό θεαματικό θεματολόγιο των Μίντια, ο εθνικός μας ποιητής, με αφορμή τη γνωστή δήλωση του Αλέκου Αλαβάνου και όσα αυτή παρήγαγε σε επίπεδο πολιτικής διελκυστίνδας, όμως αισθάνομαι υποχρεωμένος να δηλώσω και να καταγράψω στη συνέχεια πως η συγκίνηση αυτή έρχεται και χτυπάει απευθείας σε μια αίσθηση σιχαμάρας που νιώθω, από την ανατριχιαστική υποκρισία που περισσεύει σ’ αυτή την περίπτωση…Και θα εξηγηθώ αμέσως και καθέτως, όπως σ’ όλη τη ζωή μου, πράττω και διαπράττω:

ΝΤΡΟΠΗ ΣΑΣ!

Αιδώς Αργείοι! Ο Σολωμός σας μάρανε! Και απευθύνομαι σε όλους εκείνους, πολιτικούς ανθρώπους, πνευματικούς ταγούς, εκπαιδευτικούς μέντορες, αναρχοσυνδικαλιστικοφλερτάροντες εργατοπατέρες, δημοσιογραφίσκους της δεκάρας, αργυρώνητους καθηγητάδες, επίορκους υπαλλήλους της Διοίκησης και αρκετές άλλες κατηγορίες γραικύλων και όχι Ελλήνων:

Τι δουλειά έχετε εσείς μωροί, με την Ποίηση κατ’ αρχήν, και τον Εθνικό Βάρδο μετά κι ακόμα περισσότερο με ό, τι η Μητέρα όλων των Τεχνών εκπροσωπεί, για τον ιερό ετούτο τόπο και την ιστορία του;

Evergetinos (1) (Ρουμανικά, Romanian)

CUVËNT ΔNAINTE
Pentru Teologia ortodoxă cuvëntul, fie el grăit sau scris, este mijloc de tămăduire unic pentru reöntoarcerea firii umane la πfrumuseţea de odinioară”. Ajunge doar ca el să fie zămislit de acea minte care se uneşte şi comunică ön chip nemijlocit cu Dumnezeu Cuvëntul ipostatic.
Cuvioşii Părinţi ai Bisericii noastre, care, după Sfëntul Teodor Studitul, sunt urmaşi direcţi ai Sfinţilor Apostoli, au avut această comuniune nemijlocită cu Dumnezeu. De aceea cuvëntul lor este viu şi lucrător şi mai ascuţit decët orice sabie cu două tăişuri, şi pătrunde pënă la despărţitura sufletului şi duhului (Evr. 4, 12), avënd astfel puterea să tămăduiască şi să renască inima ostenită şi ömpovărată, nu numai a oamenilor contemporani lor, dar şi a oamenilor tuturor vremurilor, pënă la sfërşitul veacurilor.

Ευεργετινός . Μέρος 1ο

AΓΙΟΥ ΝΙΚΟΔΗΜΟΥ ΤΟΥ ΑΓΙΟΡΕΙΤΟΥ
ΠΡΟΟΙΜΙΟΝ ΤΗΣ ΠΑΡΟΥΣΗΣ ΒΙΒΛΟΥ

 

Ο πάσης της των νοούντων νοήσεως υπερκείµενος, και µή νοούµενος, αλλ’ εκ των νοουµένων είναι πιστευόµενος, προαιώνιος και υπερούσιος νούς· ά τε αγαθαρχικός ων και φύσει αγαθουργός, εκ του µηδαµή µηδαµώς όντος δηµιουργήσας τα σύµπαντα, λόγω συµπληρούµενα, και τω ζωοποιώ αυτού Πνεύµατι τελειούµενα, όροις τισί και θεσµοίς, οροθετείσθαι ηθέλησε. Και τάς µέν ανωτάτω και νοεράς ουσίας, νόµοις τισίν υπερκοσµίοις αγαθοειδώς διακυβερνά· καθ’ ους εν αρµονία θεία και αναλογία κινουµένων, αι µέν υπερκείµεναι των εφικτών ελλάµψεων απολαύουσιν, αι δε κατωτέρω, ταύτας αναλόγως δι’ αυτών υποδέχονται. Τοίς δε εν τω υλικώ τούτω κόσµω

Κατάθλιψη: Η μάστιγα του 21ου αιώνος

Η κατάθλιψη είναι μια ασθένεια της εποχής μας και, όπως υποστηρίζεται, θα είναι η μάστιγα του 21ου αιώνα και μάλιστα επώνυμη.Υπάρχει διαφορά μεταξύ θλίψεως και καταθλίψεως. Θλίψη είναι η άσχημη ψυχολογική διάθεση, η δυσφορία, ο φόβος και η ενοχή, που προκαλούνται από κάποιο χωρισμό η την απώλεια ενός αγαπητού προσώπου, από κάποιο προσωπικό, οικογενειακό και κοινωνικό γεγονός. Ως κατάθλιψη, από ψυχιατρικής πλευράς, χαρακτηρίζεται μια μονιμότερη κατάσταση που δείχνει μια μεγάλη διαταραχή στον εσωτερικό κόσμο του ανθρώπου, η οποία δημιουργεί πολλά σωματικά συμπτώματα, όπως δυσκολία στον ύπνο, ανορεξία, αδιαφορία για την ζωή, αίσθηση κόπωσης, απώλεια δυνάμεων, ανησυχία, απαισιοδοξία, απόγνωση κλπ.

Τέτοιες καταθλιπτικές καταστάσεις συναντούμε πολύ συχνά σε ανθρώπους της εποχής μας. Τα αίτια της νόσου αυτής είναι πολυπαραγοντικά, δηλαδή οφείλονται σε βιολογικούς μηχανισμούς, σε γενετικές προδιαθέσεις, στην πίεση και το άγχος, στις ατομικές ενοχές και τις τύψεις της συνειδήσεως κλπ. Ακόμη, η έλλειψη νοήματος για την ζωή και η προχωρημένη ηλικία δημιουργούν έντονες καταθλιπτικές καταστάσεις, που θεραπεύονται και με φαρμακευτική αγωγή, κυρίως όμως με την αλλαγή στάσης ζωής, με το να αποκτήση ο άνθρωπος νόημα ζωής και σε αυτό βοηθά πολύ η πίστη στον Θεό και η όλη εκκλησιαστική ζωή.

Περί της αγωγής των παιδιών (Γέροντος Πορφυρίου Καυσοκαλυβίτου)

Οι άγιοι επτά παίδες εν Εφέσω

Απόσπασμα από το βιβλίο «Γέροντος Πορφυρίου Καυσοκαλυβίτου Βίος και Λόγοι» Εκδ. Ι.Μ. Χρυσοπηγής, Χανιά, Κρήτη, 2003

1.   Η αγωγή των παιδιών αρχίζει απ’ την ώρα της συλλήψεώς τους.

Το έμβρυο ακούει κι αισθάνεται μέσα στην κοιλιά της μητέρας του. Ναι, ακούει και βλέπει με τα μάτια της μητέρας του. Αντιλαμβάνεται τις κινήσεις και τα συναισθήματά της, παρόλο που ο νους του δεν έχει αναπτυχθεί. Σκοτεινιάζει το πρόσωπο της μάνας, σκοτεινιάζει κι αυτό. Νευριάζει η μάνα, νευριάζει κι αυτό. Ό,τι αισθάνεται η μητέρα, λύπη, πόνο, φόβο, άγχος κ.λπ., τα ζει κι αυτό. Αν η μάνα δεν το θέλει το έμβρυο, αν δεν το αγαπάει, αυτό το αισθάνεται και δημιουργούνται τραύματα στην ψυχούλα του, που το συνοδεύουν σ’ όλη του τη ζωή. Το αντίθετο συμβαίνει με τ’ άγια συναισθήματα της μάνας. Όταν έχει χαρά, ειρήνη, αγάπη στο έμβρυο, τα μεταδίδει σ’ αυτό μυστικά, όπως συμβαίνει με τα γεννημένα παιδιά.

Γι’ αυτό πρέπει η μητέρα να προσεύχεται πολύ κατά την περίοδο της κυήσεως και ν’ αγαπάει το έμβρυο, να χαϊδεύει την κοιλιά της, να διαβάζει ψαλμούς, να ψάλλει τροπάρια, να ζει ζωή αγία. Αυτό είναι δική της ωφέλεια· αλλά κάνει θυσίες και για χάρη του εμβρύου, για να γίνει και το παιδί πιο άγιο, ν’ αποκτήσει απ’ την αρχή άγιες καταβολές. Είδατε πόσο λεπτό πράγμα είναι για την γυναίκα να κυοφορεί παιδί; Πόση ευθύνη και πόση τιμή!

Leuchtende Beispiele der für die Freiheit Zyperns erhängten Jungen

 (Bild: Der Tod des Helden gilt nicht als Tod.)

Ihr braucht mich überhaupt nicht bedauern, und ich sehe nicht, daß ich so beweinenswert bin und da ich auch keinen Grund sehe über mich selbst zu weinen, sollen auch die Meinen mich nicht beweinen.

Michail Karaolis, 23 Jahre alt. Erhängt am 10. Mai 1956 im Zentralgefängnis von Levkosia.

Meine Todesstunde nähert sich mir. Ohne Opfer kann die Freiheit nicht errungen werden. Ich hoffe, wir sind die ersten und die letzten.

Andreas Dimitriou, 22 Jahre. Erhängt im Zentralgefängnis von Levkosia.

Und sollte ich noch 50 oder 60 Jahre leben, so werde ich dennoch sterben und vielleicht sogar ruhmlos … Meine letzten Stunden verbringe ich, indem ich religiöse Bücher lese und patriotische Lieder singe.

ΣΑΒΒΑΤΟ ΤΟΥ ΛΑΖΑΡΟΥ

 

Giotto- Raising Lazarus

 

1. Το προοίμιο του Σταυρού.

«Την ψυχωφελή, πληρώσαντες Τεσσαρακοστήν, και την Αγίαν Εβδομάδα τον πάθους σον, αιτούμεν κατιδείν Φιλάνθρωπε …» Με αυτά τα λόγια του στιχηρού στον εσπερινό της Παρασκευής, πριν την Κυριακή των Βαΐων, τελειώνει η Μεγάλη Σαρακοστή. Μπαίνουμε πια στην «Αγία Εβδομάδα», στην περίοδο του εορτασμού των παθών του Χριστού, του Θανάτου και της Αναστάσεως Του. Περίοδος που αρχίζει από το Σάββατο του Λαζάρου .

Κατά Ιωάννην, ΚΕΦΑΛΑΙΟΝ ΙΑ’

Η ανάσταση του Λαζάρου

Η ανάστασις του Λαζάρου

1 Υπήρχε κάποιος ασθενής ονομαζόμενος Λάζαρος από την Βηθανίαν, από το χωριό της Μαρίας και της αδελφής της Μάρθας.
2 Αυτή ήτο η Μαρία που άλειψε τον Κύριον με μύρον και εσφόγγισε τα πόδια του με τα μαλλιά της, της οποίας ο αδελφός Λάζαρος ήτο ασθενής.
3 Έστειλαν λοιπόν οι αδελφές προς αυτόν και του είπαν, «Κύριε, εκείνος που αγαπάς, είναι ασθενής».
4 Όταν άκουσε αυτό ο Ιησούς, είπε, «Αυτή η ασθένεια δεν θα καταλήξη εις θάνατον αλλ’ είναι χάριν της δόξης του Θεού, διά να δοξασθή δι’ αυτής ο Υιός του Θεού».