Mărturie Athonită în România – Liturghie în Catedrala din Cluj-Napoca (Ρουμανικά, Romanian)

PS Vasile Someşanul: Prea Cuvioase Părinte Arhimandrit Efrem, prea cuvioşi şi prea cucernici părinţi, Prea Cucernice Părinte Decan al Facultăţii de Teologie din Cluj, iubiţi elevi şi studenţi teologi, iubiţi credincioşi, în numele ÎPS Arhiepiscop Bartolomeu am bucuria de a-l fi primit aici în Catedrala Arhiepiscopală şi de a fi slujit împreună Sfânta Liturghie cu Prea Cuviosul Părinte Arhimandrit Efrem Vatopedinul, Stareţul Marii Mănăstiri Vatopedi din Sfântul Munte Athos. Părintele se află pentru a doua oară într-o vizită în Biserica Ortodoxă Română şi în Arhiepiscopia Vadului, Feleacului şi Clujului. Vizita precedentă a avut loc în primăvara anului 2000, când am avut din nou bucuria de a-l primi la Cluj, iar Arhimandritul Efrem s-a întâlnit cu studenţii Facultăţii noastre de Teologie şi cu profesorii ei, a vizitat Mănăstirea Nicula unde a fost primit de ÎPS Arhiepiscop Bartolomeu, iar după amiază a avut o conferinţă cu un mare auditoriu la Casa de Cultură a studenţilor. Părintele Arhimandrit Efrem a venit la noi din această inimă pulsând de tradiţie şi de profundă credinţă, de adâncă rugăciune a Sfântului Munte pentru a aduce o mărturie a adevăratei mărturisiri despre lucrarea şi despre puterea credinţei noastre. Părintele s-a întâlnit cu ocazia vizitei precedente cu monahii din sânul cărora îşi duce activitatea şi întreaga viaţă dăruită lui Dumnezeu şi pe care îi simte şi îi susţine în lucrarea lor mărturisitoare spre dobândirea vieţii cu Hristos, viaţă prin care monahii trebuie să întărească credinţa în popor.

ΔΕΙΞΕ ΣΥΜΠΑΘΕΙΑ, ΟΧΙ ΣΚΛΗΡΟΤΗΤΑ (Αγίου Ιωάννου του Χρυσοστόμου)

Η αγωνία του Χριστού στην Γεθσημανή. Πίνακας του δανού ζωγράφου Carl Bloch. "Ώφθη (=παρουσιάστηκε) δέ αυτώ άγγελος απ' ουρανού ενισχύων αυτόν." (Κατά Λουκάν κβ΄ 43)

Αν προσπεράσεις τον αδελφό σου χωρίς συμπάθεια και ασπλαχνία, ίσως και σένα να σε προσπεράσει άλλος με τον ίδιο τρόπο, όταν θα βρίσκεσαι στην ίδια κατάσταση. Αν λοιπόν θέλεις να μην παραμεληθείς και περιφρονηθείς, όταν θα πέσεις στην ίδια κατάσταση, να μη δείξεις αδιαφορία, αλλά δείξε μεγάλη φιλοστοργία και να θεωρείς πολύ μεγάλο θησαυρό, το να μπορέσεις να διασώσεις τον αδελφό σου. Γιατί καμιά άλλη αρετή δεν θα μπορούσε ποτέ να εξισωθεί μ’ αυτή.

(Εις Γεν. Ομιλ. ΜΓ΄, 4)

ΜΝΗΜΗ ΚΑΙ ΛΗΘΗ ΤΩΝ ΕΞΟΜΟΛΟΓΗΜΕΝΩΝ ΑΜΑΡΤΗΜΑΤΩΝ

Η Άρνηση της Εξομολόγησης. Πίνακας του Ρώσου ζωγράφου Ilya Efimovich Repin (1844-1930).

ΟΣΙΟΥ ΘΕΟΦΑΝΗ ΤΟΥ ΕΓΚΛΕΙΣΤΟΥ

«Να θυμάμαι τα εξομολογημένα και με τη χάρη του Θεού συγχωρημένα αμαρτήματα μου;».

Δεν υπάρχει λόγος να θυμόμαστε όσα πια συγχωρήθηκαν. Στην προσευχή μας, όμως, ας τα φέρνουμε στο νου μας, αν η ενθύμησή τους μας ταπεινώνει, όπως μας διδάσκουν οι άγιοι πατέρες.

Το αίσθημα της δικαιώσεως και το αίσθημα της αμαρτωλότητος.

Κυριακή προ της Πεντηκοστής (ΑΠΟΣΤΟΛΙΚΟ ΑΝΑΓΝΩΣΜΑ)

Ρωσοβυζαντινή εικόνα των αποστόλων Πέτρου και Παύλου.

Παρακαλούμε να διαβάσετε το παρακάτω ανάγνωσμα. Από αυτό καταλαβαίνει κανείς πολλά για το πώς ήταν οι άγιοι απόστολοι οι θεμελιωτές της Εκκλησίας μας και πώς είναι όλοι οι αληθινοί ποιμένες της Εκκλησίας από τότε έως και σήμερα (οι λίγοι που είναι).

Η ζωή των αποστόλων ήταν όλο τρέξιμο και σκέτη ταλαιπωρία. Η πίστη των πρώτων χριστιανών και των γενεών που τους διαδέχθηκαν, ήταν θεμελιωμένη, και έμεινε τελείως ακλόνητη παρά τους απηνείς αλλεπάλληλους διωγμούς, κυρίως στην συλλογική μνήμη της εκπληκτικής καλωσύνης και ακεραιότητας και εντιμότητας και σωφροσύνης και αγωνιστικότητας και φιλοπονίας και αυτοθυσίας των αγίων αποστόλων Παύλου και Πέτρου, Ιακώβου του Αδελφοθέου, Ιακώβου του Ζεβεδαίου, Ιακώβου του Αλφαίου, Ιωάννη του Θεολόγου, Ανδρέα, Φιλίππου του εκ των δώδεκα, Θωμά, Ιούδα Θαδδαίου ή Λεββαίου, Μάρκου, Ματθαίου, Σίμωνα του Κανανίτη ή Ζηλωτή, Ματθία, Ναθαναήλ Βαρθολομαίου, Λουκά, Βαρνάβα, Φιλίππου του εκ των επτά διακόνων, και όλων των συνεργατών τους, η οποία ανάμνηση ήταν η ίδια παντού όπου αυτοί πέρασαν (Παλαιστίνη, Καισάρεια, Έφεσος, Μίλητος, Αντιόχεια, Αθήνα, Θεσσαλονίκη, Φίλιπποι, Ρώμη κλπ κλπ).

Τέτοιοι ήταν και οι άγιοι 318 θεοφόροι πατέρες που συγκεντρώθηκαν απ’ όλο τον τότε γνωστό κόσμο (από την Ισπανία μέχρι την Γεωργία και την Περσία-Ινδία και την Αίγυπτο) το 325 μ.Χ. και διακήρυξαν πως αυτά που έλεγε ο  αμπελοφιλόσοφος πονηρός  τραγόπαπας Άρειος από την Αλεξάνδρεια δεν είχαν καμμία σχέση με αυτά που είχαν παραλάβει και φύλαγαν ως πολυτιμότατη παρακαταθήκη από τους αποστόλους εν μέσω των διωγμών όλες οι εκκλησίες. Όλοι αυτοί ήταν άνθρωποι άγιοι και φωτισμένοι (μεταξύ των οποίων ο άγιος Αθανάσιος, ο άγιος Νικόλαος, ο άγιος Σπυρίδων και πολλοί άλλοι). Πολλοί από αυτούς είχαν ως «παράσημα» ακρωτηριασμούς και αναπηρίες από την φυλάκιση κατά την διάρκεια των διωγμών που είχαν προηγηθεί (όπως π.χ. ο επίσκοπος άγιος Παφνούτιος από την Αίγυπτο που είχε χάσει το ένα του μάτι επειδή δεν αρνήθηκε τον Χριστό). Δεν ήταν κάθε σάρα και  μάρα.

Εν κατακλείδι, σημειώνουμε ότι είναι φανερή η διαφορά μεταξύ των αποστολικών ποιμένων της Εκκλησίας και των λύκων-αιρετικών (ακόμη και αν οι τελευταίοι φοράνε ράσα-προβιές).

Ραφαήλ Παπανικολάου

Πράξεις των Αποστόλων, κεφ. 20, στίχ. 13-38

Εμείς επήγαμεν ενωρίτερα εις το πλοίον και απεπλεύσαμεν εις την Ασσον, διότι απ’ εκεί έπρεπε να παραλάβωμεν τον Παύλον. Έτσι είχε κανονίσει, διότι αυτός θα πήγαινε πεζός. Όταν μάς συνήντησεν εις την Ασσον, τον επήραμεν εις το πλοίον και ήλθαμε εις την Μυτιλήνην. Απ’ εκεί απεπλεύσαμεν και την επομένην εφθάσαμεν αντίκρυ της Χίου· την άλλην ημέραν επλησιάσαμεν την Σάμον, εμείναμεν εις το Τρωγύλλιον και την επομένην ήλθαμεν εις την Μίλητον, διότι ο Παύλος είχε αποφασίσει να προσπεράσωμεν την Έφεσον διά να μή χρονοτριβήση εις την Ασίαν. Ήτο βιαστικός διά να βρίσκεται εις τα Ιεροσόλυμα, εάν του ήτο δυνατόν, την ημέραν της Πεντηκοστής.

Η ΠΡΩΤΗ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΚΗ ΣΥΝΟΔΟΣ (Αγίου Νεκταρίου)

Η αγία και οικουμενική πρώτη σύνοδος των 318 θεοφόρων πατέρων. Τοιχογραφία από την Μονή της Παναγίας Σουμελά στον Πόντο.

(Επιλεγμένα αποσπάσματα για την Α´ Οικουμενική Σύνοδο, από το βιβλίο του Αγίου Νεκταρίου «Αι οικουμενικαί σύνοδοι της του Χριστού Εκκλησίας, εκδοθέν το πρώτον το 1892)

Ο Αρειος

Ο Αρειος εγεννήθη εν Λιβύη περί τα μέσα της γ´ μ.Χ. εκατονταετηρίδος, εσπούδασε δε εν Αλεξανδρεία και εγένετο οπαδός του Ωριγένους, του Μελετίου και του προϊσταμένου της Αντιοχειανής Σχολής Λουκιανού του πρεσβυτέρου. Η ευρεία αυτού παιδεία, η φιλοσοφική αυτού μόρφωσις, και η περί την επιστήμην των θείων Γραφών δεινότης, κατέστησαν αυτόν γνωστότατον, το δε εμβριθές αυτού σχήμα, οι οπωσούν αγέρωχοι τρόποι, το μεγαλοπρεπές ανάστημα, και η ευειδής αυτού όψις, ενέπνεον πάσι τον σεβασμόν και συμπάθειαν. Και κατ αρχάς μέν καταλιπών τον Μελέτιον προεχειρίσθη διάκονος της Εκκλησίας Αλεξανδρείας υπό του Επισκόπου αυτής Πέτρου. Από της εποχής δ αυτής παρουσιάζεται η του χαρακτήρος αυτού ισχύς και η εμμονή εις τάς πεποιθήσεις του. Είτα δέ, όταν ο Πέτρος Αλεξανδρείας απεκήρυξε τους συμμετόχους του Μελετίου, και δεν απεδέχετο το βάπτισμα αυτών, ο Αρειος εξανέστη το πρώτον, μεμφόμενος τα γενόμενα και διεμαρτύρετο κατά του μέτρου τούτου του Επισκόπου του. Και κατ ακολουθίαν τούτου απεπέμφθη από της Αλεξανδρείας. Ότε δε μετά ταύτα τον Πέτρον αποβιώσαντα διεδέξατο ο πραΰς τους τρόπους Αχιλλάς, ο Αρειος αιτήσας συγγνώμην εγένετο δεκτός εν τη Εκκλησία και τώ 312ω εχειροτονήθη Πρεσβύτερος. Το περί τριαδικού Θεού δόγμα του Χριστιανισμού, όπερ από της αυτού εμφανίσεως εσκανδάλισεν Ιουδαίους και Έλληνας, από δε των μέσων του β´ αιώνος παρουσίασε την αίρεσιν των Μοναρχιανών και προεκάλεσε πολλάς έριδας, παρέσυρε και το ακάθεκτον πνεύμα του Αρείου, το οποίον δυσφόρως έχον προς τον ανυπέρβλητον του δόγματος φραγμόν, και ζητούν την του πνεύματος φίλην ελευθερίαν την υπερπηδώσαν τα πάντα και τα πάντα υποτάσσουσαν τη ιδία εξουσία, διέσπασε του δόγματος τα δεσμά, ίνα εν τη ελευθερία αυτού εισδύση εις τα βασίλεια των μυστηρίων και ερευνήση αυτά καί, ει δυνατόν, ψηλαφήση και υπαγάγη αυτά υπό την ιδίαν αντίληψιν. Ο Αρειος μελετήσας καλώς τάς θεωρίας της Αλεξανδρινής και της Αντιοχειανής Σχολής προσέλαβεν εξ αυτών τα προσφυή ταίς αρχαίς αυτού και διεμόρφωσεν ιδίαν θεωρίαν, λαβών παρά μέν του Ωριγένους την υπόταξιν του λόγου, παρά δε του Λουκιανού την άρνησιν της Ομοουσιότητος. Προς διάδοσιν δε της διδασκαλίας αυτού και επικράτησιν συνέταξε διάφορα άσματα και ποιήματα και διεμοίρασεν αυτά εις τον λαόν. Και η διδασκαλία αυτού εύρε πολλούς οπαδούς παρά τε τώ Κλήρω και τώ λαώ, εξ ών οι μέν ησπάζοντο αυτήν ως ορθήν, οι δε εθεώρουν αυτήν ως ακίνδυνον.

Sunday before Pentecost (Metropolitan Anthony of Sourozh)

The apostle Paul (mosaic). Ravenna, Archiepiscopal Chapel, 494-495 A.D. Ο απόστολος Παύλος. Ψηφιδωτό του αρχιεπισκοπικού παρεκκλησίου της Ραβέννας (494-495 μ.Χ.).

In the name of the Father, the Son and the Holy Ghost

We have heard in the Acts of the Apostles how, as the Feast of Pentecost was approaching, Paul the Apostle had started on his journey to Jerusalem to be there together with all those who on that very day received the Holy Spirit. Of all of them he was the only one who had not been present in the High Room where the event took place. And yet, God had given him a true, a perfect conversion of heart, and of mind and of life, and had given him freely the gift of the Holy Spirit in response to his total, ultimate gift of self to Him, the God Whom he did not know but Whom he worshipped.

We also are on our way to the day of Pentecost, next week we will keep this event. When Paul was on his way, he thought of what had happened to himself in the solitude of his journey from Jerusalem to Damascus and in the gift of the Spirit mediated to him by Ananias. And we also, each of us singly and all of us together should reflect on all that God has given us. He has given us existence and breathed life into us, – not only the life of the body, but a life that makes us akin to Him, His life. He has given us to know Him, the Living God, and He has given us to meet, in the Gospel and in life, His Only Begotten Son, our Lord Jesus Christ. In Baptism, in the Anointment with Holy Chrism, in Communion to the Body and Blood of Christ, in the mysterious, silent communion of prayer, in the moments when God Himself came near, although we were not thinking of Him, He has given us so much.

Everghetinos – Tema 1 (3) (Ρουμανικά, Romanian)

Nimeni nu trebuie să deznădăjduiască vreodată, chiar dacă a păcătuit mult, ci cu pocăinţă să aibă nădejde în mântuire

5. A Sfântului Amfilohie, despre a nu dez­nă­dăjdui

Un frate, biruit de curvie, se afla săvârșind păcatul în fiecare zi, însă, tot în fiecare zi, Îl îmbuna cu lacrimi și rugăminţi pe Stăpânul său. Astfel făcând, înșelat de prearăul nărav, lucra păcatul. Apoi, după ce îl săvârșea, venea iarăși la biserică. și privind chipul cel cinstit și vrednic de închinare al Domnului nostru Iisus Hristos, se arunca înaintea lui cu lacrimi amare, zicând: “Miluiește-mă, Doamne, și ridică de la mine această ispită vicleană, căci mă apasă cumplit și mă rănește cu amarul plăcerilor. Nu am obraz, Stăpâne, ca să caut și să privesc chipul Tău cel sfânt și înfăţișarea cea mai presus de soare a feţei Tale, pentru ca inima mea, astfel îndulcită, să se veselească”.

Zicând așa, ieșea din biserică și iarăși cădea în mocirlă. Însă nici atunci nu deznădăjduia de mântuirea sa, ci iarăși se întorcea de la păcat în biserică și grăia altele asemenea către Domnul și Dumnezeul iubitor de oameni, zicând:

Ποίημα για την Μονή Βατοπεδίου (1)

Έφτασα τώρα στη Μονή Βατοπεδίου
βλέπω το θαύμα του Κυρίου!
Του Κυρίου ημών Ιησού Χριστού!
Του Θεού μας του Σοφού!

Μοιάζει καράβι στάσιμο!
Που έχει αγκυροβολήσει,
όποιος την επισκέπτεται
Θεός τον υποδέχται!
Και βρίσκει σ’ όλα λύση.  

Αγιά Σοφιά και Σύγχρονη Τουρκία

Του Μάριου Ευρυβιάδη

Βγαίνοντας από την Αγιά Σοφιά στην Πόλη τα λόγια του Ρωμιού συνάδελφου Βύρωνα Ματαράγκα, μαζί με τον οποίο και με άλλους συναδέλφους συνοδεύσαμε ομάδα φοιτητών του Παντείου Πανεπιστημίου για μια συνεργασία με το μη κρατικό και υπερσύγχρονο Πανεπιστήμιο Μπιλκί, επανέρχονται συνεχώς στ’αυτιά μου. “Όταν περιοδεύσεις την Αγία Σοφία, όταν συγκεντρωθείς και μελετήσεις την πνευματικότητα του ναού, τη μεγαλοπρέπειά του, την αγία του σοφία, θα αντιληφθείς τη μοναδικότητα του στον κόσμο της χριστιανοσύνης και της παγκόσμιας αρχιτεκτονικής και, παρεμπιπτόντως, αν είχες την επιλογή, δεν θα ξανάμπαινες σε άλλη εκκλησία για να προσευχηθείς!”.

مسامحة الإهانات (Aραβικά, Arabic)

القديس يوحنا الذهبي الفم

نقلها إلى العربية المطران ابيفانيوس زائد
“إنكم إن غفرتم للناس زلاتهم يغفر لكم أبوكم السماوي زلاتكم وإن لم تغفروا للناس زلاتهم فأبوكم أيضاً لا يغفر لكم زلاتكم” (متى6: 14). إنّ طَلَب السيد يسوع المسيح مزدوج: أن نشعر بزلاتنا، وأن نسامح الآخرين. فمعرفة الإنسان بخطيئته ضرورية ليسهُل عليه مسامحة سواه، لأنه بنظره إلى خطيئته الخاصّة يسامح القريب إن سقط. يجب أن نسامح الآخرين ليس بالقول بل بالفعل ومن القلب حتى لا نحوّل السيف إلينا بواسطة الحقد. فالذي يهيننا لا يسبّب لنا الضرر بقدر ما نسبّبه لأنفسنا باندفاعنا إلى الغضب وتعريض ذواتنا للدينونة من الله. فإذا أحببنا الذين يهينوننا فإن شرَّهم يقع على رؤوسهم ويعانون الآلام بسبب هذا، وبالعكس إذا غضبنا نعاني الآلام وحدنا.
لذلك، لا تقلْ إن فلاناً أهانَك وألحق بك شرّاً عظيماً. كلّما أكثرت الكلام، تبدّد بجلاءٍ إحسانَ عدوك إليك، لأنّه بتعديه يعطيك سبيلاً …

РАССКАЗ РУССКОГО ПОЛОМНИКА. ВАТОПЕД. (Ρωσικά, Russian).

ВАТОПЕД.

Я не впервые на Афоне. Бываю здесь очень часто,посетил многие монастыри святой горы, но на празднике Благовещения в этом монастыре был впервые. В наше время -это сердце духов- ной жизни Афона.Здесь все – не от мира сего. Древние, с Х1 века, уцелевшие мозаики и фрески, древние мелодии, серьезные, неторопливые, просветленные лица монахов. Поистине, здесь рай…

Πως να εξασφαλίσεις τη ζωή του παιδιού σου.

Παναγία η Αμίαντος. Έργο του 15ου αι. ΙΜ Τοπλού (Κρήτη).

Αγίου Νικολάου Βελιμίροβιτς

Στις μέρες μας ακούμε συχνά από γονείς τα έξης λόγια: «Θέλουμε να εξασφαλίσουμε τη ζωή του παιδιού μας». Γι αυτό εργάζονται πολύ σκληρά, για να μαζέψουν -συχνά αδίκως- χρήματα ή να μορφώσουν τα παιδιά τους προς την κατεύθυνση που, όπως νομίζουν, φέρνει τη μεγαλύτερη δυνατή φυσική ασφάλεια και υλική ευμάρεια. Αυτό γίνεται από τους λεγόμενους χριστιανούς! Ενεργούν έτσι διότι η αντίληψη τους για την πραγματική ζωή και την πραγματική εξασφάλιση της ζωής είναι εσφαλμένη.

Ιδού με ποιόν τρόπο μια αληθινή χριστιανή μητέρα προετοίμαζε το γιό της, τον άγιο Κλήμεντα Αγκύρας: «Κάνε μου την τιμή γιέ μου να σταθείς ανδρείος για το Χριστό, να Τον ομολογήσεις άφοβα και χωρίς δισταγμό! Ελπίζω μέσα στην καρδιά μου ότι σύντομα θα ανθίσει επάνω σου το στεφάνι του μαρτυρίου· προς τιμή μου και προς σωτηρία πολλών. Μή φοβηθείς τις απειλές ή τα ξίφη ή τους πόνους ή τις πληγές ή την πυρά. Τίποτα να μη σε χωρίσει από το Χριστό, αλλά να κοιτάξεις προς τον ουρανό – από εκεί μπορείς να περιμένεις τη μεγάλη, αιώνια και πλούσια ανταμοιβή σου από το Θεό. Να φοβάσαι το μεγαλείο του Θεού· να φοβάσαι τη φρικτή κρίση Του· να φοβάσαι τον Παντεπόπτη Θεό- διότι όλοι εκείνοι που Τον αρνούνται θα λάβουν μισθαποδοσία φοβερή· το πυρ το άσβεστο και τον αιωνίως ακοίμητο σκώληκα. Ας είναι η ανταμοιβή μου από εσένα, γλυκύτατο παιδί μου, για τους πόνους με τους οποίους σε ανέθρεψα και σε μόρφωσα, αυτή: να κληθώ μητέρα ενός μάρτυρος. Μη λυπηθείς να χύσεις το αίμα σου, αυτό το αίμα που δέχθηκες από μένα, γιατί από εκεί θα λάβω και εγώ τιμή. Υπόταξε το σώμα σου στα βασανιστήρια και τότε θα συνευφραίνομαι ενώπιον του Κυρίου μας – σαν να υπέφερα κι εγώ γι’ Αυτόν».

(Αγίου Νικολάου Βελιμίροβιτς, Ο Πρόλογος της Οχρίδας, Εκδ. Αθως, σ.223)

Γιάννης Ρίτσος – Ρωμιοσύνη V

Τοιχογραφία του ζωγράφου της Ρωμιοσύνης, Θεόφιλου Χατζημιχαήλ (1870-1934).

Κάτσανε κάτου απ τις ελιές το απομεσήμερο

κοσκινίζοντας το σταχτί φώς με τα χοντρά τους δάχτυλα

βγάλανε τις μπαλάσκες τους και λογαριάζαν πόσος μόχτος χώρεσε στο μονοπάτι της νύχτας

πόση πίκρα στον κόμπο της αγριομολόχας

πόσο κουράγιο μές στα μάτια του ξυπόλυτου παιδιού πού κράταε τη σημαία.

Είχε απομείνει πάρωρα στον κάμπο το στερνό χελιδόνι

Η ΠΡΟΝΟΙΑ ΤΟΥ ΘΕΟΥ ΚΑΙ ΟΙ ΠΕΡΙΣΤΑΣΕΙΣ ΤΗΣ ΖΩΗΣ

ΟΣΙΟΥ ΘΕΟΦΑΝΗ ΤΟΥ ΕΓΚΛΕΙΣΤΟΥ

Αν πιστεύετε στην πρόνοια του Θεού, που με κάθε τρόπο θέλει να οικονομήσει τη σωτηρία των ανθρώπων, τότε πρέπει να πιστέψετε και σε τούτο, ότι όλες οί περιστάσεις της ζωής σας είναι οι πιο κατάλληλες για την επίτευξη της δικής σας σωτηρίας. Απ’ όσα μου γράφετε, αντιλαμβάνομαι ότι σας δίνουν την ελευθερία ν’ ασχοληθείτε με την ψυχή σας. Μεγάλο πλεονέκτημα!

Ευχαριστήστε, λοιπόν, το Θεό όχι μόνο για τα ευχάριστα, μα και για τα δυσάρεστα. Υπομένοντας με καρτερία τα δυσάρεστα, πλησιάζετε τη δόξα των άγιων μαρτύρων. Απεναντίας, αν βαρυγγωμήσετε, όχι μόνο θ’ απομακρυνθείτε απ’ αυτή τη δόξα, αλλά θα δώσετε και λόγο στον Κριτή.

(Οσίου Θεοφάνους του Εγκλείστου, Χειραγωγία στην πνευματική ζωή, Ι. Μ.

Η ΔΥΝΑΜΗ ΤΗΣ ΜΟΥΣΙΚΗΣ

ΜΕΓΑΛΟΥ ΒΑΣΙΛΕΙΟΥ

Να μη γεμίζουμε τις ψυχές μας με το άκουσμα πρόστυχων τραγουδιών, γιατί είναι φυσικό από μουσική τέτοιου είδους να γεννιούνται πάθη, που υποδουλώνουν και εξευτελίζουν τη ψυχή. Αλλά εμείς να επιζητούμε την άλλη μουσική, που και καλύτερη είναι, αλλά και οδηγεί στη βελτίωση της ψυχής. Αυτήν χρησιμοποίησε και ο Δαβίδ, ο ποιητής των ιερών ψαλμών, και θεράπευσε, καθώς λένε, το βασιλιά (Σαούλ) από τη μανιώδη κατάθλιψη. Λέγεται επίσης ότι ο Πυθαγόρας, όταν συνάντησε μεθυσμένους γλεντοκόπους, διέταξε τον αρχηγό τους, που έπαιζε φλογέρα, να αλλάξει σκοπό και να παίξει σ’ αυτούς το δωρικό μέλος. Τότε αυτοί συνήλθαν τόσο από τη μελωδία, ώστε πέταξαν τα στεφάνια και ντροπιασμένοι γύρισαν πίσω και έφυγαν.

ΤΑ ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑΤΑ ΤΗΣ ΠΟΛΥΦΑΓΙΑΣ

Αγίου Ιωάννου του Χρυσοστόμου

Αν επισκεφθείς γιατρό και τον ρωτήσεις, θα μάθεις ότι σχεδόν όλες οι αρρώστιες έχουν αιτία την πολυφαγία. Η απλή και λιτή τροφή είναι μητέρα της υγείας. Γι’ αυτό και οι γιατροί ονόμασαν την υγεία μη κορεσμό, λιτότητα. «Υγεία είναι η λιτότητα στην τροφή». Την λιτότητα στη δίαιτα την θεώρησαν μητέρα της υγείας.

Εφόσον λοιπόν η λιτότητα είναι μητέρα της υγείας, είναι ολοφάνερο ότι η πολυφαγία είναι μητέρα των νοσημάτων και της καχεξίας που δημιουργεί παθήσεις, που (μερικές φορές) δεν μπορεί να θεραπεύσει ούτε η ιατρική επιστήμη. Γιατί οι πόνοι των ποδιών, οι πονοκέφαλοι, πολλές παθήσεις των ματιών, οι πόνοι των χεριών, οι σπασμοί, η πάρεση και ο ίκτερος, επίμονοι και υψηλοί πυρετοί και πολλές άλλες αρρώστιες (που δεν έχουμε χρόνο να τις απαριθμήσουμε), δεν έχουν αιτία τη στέρηση και τη φιλοσοφημένη δίαιτα και λιτότητα, αλλά την πολυφαγία και την κατάχρηση.

Αν τώρα θέλεις να δεις και τα ψυχικά νοσήματα που προέρχονται από την ίδια αιτία, θα δεις ότι η πλεονεξία, η ανοησία, η μελαγχολία, η νωθρότητα, η ακολασία και η αμάθεια γενικά εκεί έχουν τη ρίζα τους στην πολυφαγία… Να μιλήσω και για την μεγάλη λύπη και την αηδία που δοκιμάζουν όσοι επιμένουν στην απόλαυση των φαγητών; Αυτό το τραπέζι, και εννοώ το πλούσιο, ποτέ δεν το απολαμβάνουν με ευχαρίστηση. Γιατί η στέρηση, που είναι μητέρα της υγείας, είναι επίσης και πηγή ευχαρίστησεως, ενώ η αφθονία και ο κορεσμός, που είναι πηγή και ρίζα των ασθενειών, είναι επίσης και πηγή και ρίζα της αηδίας. Γιατί όπου υπάρχει κορεσμός, δεν είναι δυνατόν να υπάρχει επιθυμία· και όταν δεν υπάρχει επιθυμία πως είναι δυνατόν να υπάρχει ποτέ ευχαρίστηση; Γι’ αυτό μπορεί να διαπιστώσει κανείς, ότι οι φτωχοί δεν είναι μόνο συνετότεροι και υγιέστεροι απ’ τους πλούσιους αλλά και χαίρονται και ευχαριστιούνται περισσότερο.

(Εις Ιωαν. Ομιλ. ΚΒ΄,3)

Why the deep state targets Christians

by ORHAN KEMAL CENGİZ

Father Andrea Santoro, a Catholic priest, was killed in Trabzon in 2006. No one realized then that this was the beginning of a pattern. The militant nationalist who killed Santoro was just 17 years old. The Santoro case was completed with lightning speed.

The youngster was sentenced, but nothing was revealed. Then, in 2007, Hrant Dink, a Turkish-Armenian and a liberal journalist, was shot dead in front his newspaper, Agos, by another militant nationalist, who was again a 17-year-old boy from Trabzon. Three months after Dink’s murder, three missionaries were brutally killed in Malatya. After the Malatya massacre there were many other attacks and murder attempts targeting Christians once again. A Catholic priest was stabbed in the stomach during a service at a Catholic church in İzmir. In Samsun, Diyarbakır and Antalya, other murder attempts were prevented by successful operations by the police. 

Blocked from Europe by the impregnable walls of Constantinople

Byzantine naval battle

“Blocked from Europe by the impregnable walls of Constantinople and the unyielding spirit of the Emperor and his people, the armies of the “Prophet” were obliged to travel the entire length of the Mediterranean to the Straits of Gibraltar before they could invade the continent- thus extending their lines of communication and supply almost to breaking point and rendering impossible any permanent conquests beyond the Pyrenees. Had they captured Constantinople in the seventh century rather than the fifteenth, all Europe- and America- might be Muslim today”.

Byzantium, the Early Centuries. John Julius Norwich

The Early Centuries of the Greek Roman East (3)

The coronation of David. Miniature from the byzantine Psalter of the National Library of Paris (early 10th century). Ο Δαβίδ στεφόμενος. Μικρογραφία από το βυζαντινό Ψαλτήρι της Εθνικής Βιβλιοθήκης των Παρισίων (αρχές 10ου αιώνος).

(continuation from 2)

Literature and the Arts

Outside the Augustaeum, in Constantinople, one would notice a statue of Justinian wearing what was known at the time as the armour of Achilles. But the Emperor carried no weapon. Instead he held in his left hand the symbol of power of the Christian Roman Emperor, the globe, which signified his dominion over land and sea, and on the globe was a cross, the emblem of the source of his rule. Justinian as Achilles was a natural example of the fusion of classical culture with Christianity in the Eastern Roman Empire. This fusion begun before Justinian’s time but was to continue to be one of the distinguishing marks of education and literature in the age of Justinian. Along with the legal and architectural splendours discussed above, the reign of Justinian also saw a flowering of literature such as the Greco-Roman world had not enjoyed for many years.

The earliest Christians avoided the worldly learning of the Greeks with their “philosophy and deceit”, and saw no way in which the blasphemous literature could be brought into any sort of relationship with Christian teaching. This reaction of many Christians, as late as the second century, could be summed up in Tertullian’s famous phrase, “what has Athens to do with Jerusalem?” In time, however, Christian thinkers began to realize that there was much to be carried over into Christian teaching from the Classical Greeks. Socrates and Plato, for example, often seemed to approximate Christian thought. Likewise many of the writings of Aristotle could be fit right into the teachings of the Church.  MORE…

Ο ΑΓΙΟΣ ΝΕΟΜΑΡΤΥΣ ΙΩΑΝΝΗΣ (Νάννος) ΑΠΟ ΤΗ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ

Η καταστροφή της Σμύρνης (1922)

Μαρτύρησε στη Σμύρνη στις 29 Μαΐου 1802

Ο Άγιος νεομάρτυς Ιωάννης γεννήθηκε στη Θεσσαλονίκη. Ο πατέρας του ονομαζόταν Ιωάννης και η μητέρα του Θωμαΐς. Επειδή γεννήθηκε την παραμονή του Γενεθλίου του Τιμίου Προδρόμου τον βάπτισαν Ιωάννη, μολονότι και ο πατέρας του ονομαζόταν Ιωάννης, γι’ αυτό και τον αποκαλούσαν με το υποκοριστικό Νάννος, συνηθισμένο στη Θεσσαλονίκη.

Ο πατέρας του αγίου ήταν στο επάγγελμα υποδηματοποιός . Λόγω του ότι όμως οι δουλειές του δεν πήγαιναν και τόσο καλά , έφυγε από τη Θεσσαλονίκη και άνοιξε εργαστήρι στη Σμύρνη. Όταν οργανώθηκε η επιχείρησή του στη Σμύρνη, πήρε μαζί του αρχικά τον πρώτο του γιο, τον Θεόδωρο και ύστερα και τον μικρότερο Ιωάννη.

Mărturie Athonită în România – La Mănăstirea Antim (Ρουμανικά, Romanian)

PS Ciprian: Preacuvioase Părinte Stareţ, iubiţi prieteni din Grecia, suntem astăzi în postura de a vă găzdui la mănăstirea noastră. Este pentru noi o mare bucurie, pentru toată obştea Mănăstirii cu hramul Tuturor Sfinţilor, aşa numită a Sfântului Antim Ivireanul, ctitorul acesteia. Suntem cu atât mai bucuroşi cu cât astăzi se împlinesc trei săptămâni de la înmormântarea Părintelui nostru Stareţ, o mare şi faimoasă personalitate duhovnicească a României, Părintele Sofian Boghiu pe care Părintele Efrem l-a cunoscut personal. În acelaşi timp, dacă Dumnezeu ar fi îngăduit să trăiască până astăzi, ar fi împlinit patriarhala vârstă de 90 de ani. Pentru capitală şi pentru România întreagă, prezenţa Părintelui Sofian a fost o mare binecuvântare, deoarece răspândea pretutindeni o bună mireasmă duhovnicească. Avea foarte mulţi fii duhovniceşti, nu doar în capitală, ci în toată ţara, precum şi peste hotare. De aceea absenţa lui este pentru noi motiv de întristare. Pe de altă parte însă suntem mângâiaţi de gândul că în mod sigur Părintele Sofian, Stareţul nostru, se roagă acolo sus pentru noi. A fost un exemplu de vieţuire creştină şi ne-a lăsat mulţime de învăţături pe care Dumnezeu să ne învrednicească să le punem în practică.

Εθνικός Κίνδυνος: Άξων ΗΠΑ-Τουρκίας

Του Ν.Α.Καλογεροπούλου

Πρόσφατες συναντήσεις κυβερνητικών παραγόντων αποκαλύπτουν ότι η Αμερική όχι μόνο αδιαφορεί για τα ελληνικά προβλήματα αλλά και δυσανασχετεί. Με το πνεύμα Πραγματισμού, κανών συμπεριφοράς της Αμερικανικής πολιτικής είναι «για να σου είμαι χρήσιμος, πες μου πρώτα σε τι είσαι εσύ χρήσιμος σε μένα». Είναι σαφές ότι η Ελλάς δεν έχει απάντηση.

H Αμερική έχει σήμερα τόσο επιδεινώσει την θέση της, οικονομικά, πολιτικά και στρατιωτικά, ώστε βρίσκεται σε απόγνωση. Είναι περικυκλωμένη με κινδύνους από Δύση μέχρι Ανατολή, με εκκολαπτόμενους νέους γίγαντες που θα την αφανίσουν, χωρίς βοήθεια από παραδοσιακούς συμμάχους μέσα στο imbroglio που η αλαζονεία της έχει δημιουργήσει. Οι ΗΠΑ, βλέποντας την ΕΕ ως αντίπαλο, επιδιώκουν την διάλυσή της, με την σοφή μέθοδο του Δουρείου Ίππου. Δηλαδή, την εισδοχή μιας φτωχής και μη αφομοιώσιμης Τουρκίας των 73 μέχρι και 100 εκατομμυρίων κατοίκων που ετοιμάζουν μίαν νέα «μετανάστευση των λαών» (Völkerwanderung) για την άλωση της Ευρώπης. Όμοια με εκείνη που σφράγισε την πτώση της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας με μόνη διαφορά ότι εκείνη απετελείτο από γερμανικούς λαούς με αξιοθαύμαστη ικανότητα προσαρμογής στον ελληνο-ρωμαϊκό πολιτισμό που βρήκαν. Το ταξίδι Obama στην Τουρκία, ως νέα Canossa προς τον Μουσουλμανικό κόσμο, ήταν απεγνωσμένη αναζήτηση σωτηρίας από χώρα που ξέρει να παζαρεύει, από αταβίστικη φύση, για ακραία ανταλλάγματα. Οι ΗΠΑ δεν έχουν λόγο να αρνηθούν, θυσιάζοντας μέσα στην απόγνωση, την πολυτέλεια του ηθικού νόμου και του Διεθνούς Δικαίου. Η διάλυση της Ευρώπης θα επιτευχθεί όταν η επιθετικότης και αλαζονεία μιας μη αφομοιώσιμης χώρας αποκτήσει και την δύναμη του βέτο. Συμπλήρωμα του μυστικού Αμερικανικού σχεδίου απογνώσεως είναι η συνέχιση διαμελισμού των Βαλκανίων με κύριο στόχο τώρα, μετά την Γιουγκοσλαβία, την ενοχλητική Ελλάδα για την οποίαν το βαθύ κράτος της Washington δεν κρύβει ότι επιφυλάσσει punishment, την τιμωρία και το μαστίγιο του Δυνάστη.

Ο ΑΓΙΟΣ ΝΕΟΜΑΡΤΥΣ ΑΝΔΡΕΑΣ Ο ΑΡΓΕΝΤΗΣ

Η Αγία Σοφία χωρίς μιναρέδες

Μαρτύρησε στην Πόλη στις 29 Μαΐου 1465

Ο Άγιος καταγόταν από την Χίο και είναι από τους πρώτους μετά την Άλωση νεομάρτυρες.

Ήταν νέος , εικοσιπέντε ετών. Είχε πάει στην Κωνσταντινούπολη για δουλειές του και εκεί συναντούσε χριστιανούς του Γαλατά. Κάποιοι Αιγύπτιοι φαντάστηκαν ότι πρόκειται για χριστιανό εξισλαμισμένο που είχε επιστρέψει στον χριστιανισμό. Τον κατήγγειλαν λοιπόν στις αρχές. Παρά τις διαβεβαιώσεις του ότι ουδέποτε έγινε μουσουλμάνος – εξάλλου δεν ήταν περιτετμημένος – και ότι ουδέποτε επισκέφτηκε την Αίγυπτο – μπορούσε να έχει και μάρτυρες γι’ αυτό – συνελήφθη και φυλακίστηκε.

Στη φυλακή του γίνονταν συνεχώς προτάσεις δελεαστικές να γίνει μουσουλμάνος, τις οποίες δεν αποδεχόταν. Στη συνέχεια υποβλήθηκε σε φριχτά βασανιστήρια διότι δήθεν είχε αρνηθεί το Ισλάμ και δεν δεχόταν να επανέλθει σ’ αυτό.

Τελικά αποκεφαλίστηκε στην Πόλη στις 29 Μαΐου 1465. Το μαρτύριό του συνέγραψε ο Γεώργιος Τραπεζούντιος .

Η ΑΓΙΑ ΝΕΟΜΑΡΤΥΣ ΜΑΡΙΑ Η ΜΕΘΥΜΟΠΟΥΛΑ (29 Μαϊου)

     Η Αγία καταγόταν από το χωριό Κάτω Φουρνή  της  επαρχίας  Μεραμβέλλου  της Κρήτης. Την ερωτεύτηκε ένας Τούρκος χωροφύλακας, ο οποίος ήθελε να την κάνει σύζυγό του, αφού, εννοείται, εκείνη εξισλαμιζόταν πρώτα.  Η κοπέλα ούτε που ν’ ακούσει ήθελε κάτι τέτοιο, γι’ αυτό και δεν του έδινε καμιά σημασία. Εκείνος κυριολεκτικά την παρακολουθούσε, όποτε έβγαινε από το σπίτι της για δουλειές της και προσπαθούσε με χίλιες δυο υποσχέσεις να την κάνει να  τον δεχτεί .

Είδε κι απόειδε πως όχι μόνο δεν τον αποδεχόταν αλλά τον αποστρεφόταν μάλιστα και αποφάσισε να την εκδικηθεί.

Κάποια μέρα που η Μαρία  είχε ανέβει σε μια μουριά για να μαζέψει φύλλα για τους μεταξοσκώληκες την πυροβόλησε κατάστηθα. Η σφαίρα διαπέρασε την καρδιά που δεν είχε κατορθώσει να υποτάξει με τις απειλές του και η αγνή κόρη  έπεσε από κλαδἰ σε κλαδί στο έδαφος ενώ η αγία της ψυχή πέταξε στον ουράνιο Νυμφίο της. Τον δε φονιά ούτε καν ρώτησε η Διοίκηση, για ποιο λόγο έκανε τέτοιον άδικο φόνο.

Παγίδες στο Ίντερνετ : «μαγεύουν» τα παιδιά

Η παρενόχληση και η υιοθέτηση ορισμένων δυνητικά ριψοκίνδυνων συμπεριφορών που υιοθετούν τα παιδιά και οι έφηβοι αποτελούν μία από τις μεγαλύτερες παγίδες του Ίντερνετ στο οποίο σήμερα έχουν πρόσβαση, σύμφωνα με τις σχετικές έρευνες, τα 7 στα 10 παιδιά ηλικίας κάτω των 15 ετών. Οι δε Έλληνες γονείς είναι οι λιγότερο ενημερωμένοι στην Ευρώπη για τους κινδύνους του ίντερνετ για τα παιδιά.