Ο ΑΓΙΟΣ ΝΕΟΜΑΡΤΥΣ ΙΩΑΝΝΗΣ (Νάννος) ΑΠΟ ΤΗ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ

Η καταστροφή της Σμύρνης (1922)

Μαρτύρησε στη Σμύρνη στις 29 Μαΐου 1802

Ο Άγιος νεομάρτυς Ιωάννης γεννήθηκε στη Θεσσαλονίκη. Ο πατέρας του ονομαζόταν Ιωάννης και η μητέρα του Θωμαΐς. Επειδή γεννήθηκε την παραμονή του Γενεθλίου του Τιμίου Προδρόμου τον βάπτισαν Ιωάννη, μολονότι και ο πατέρας του ονομαζόταν Ιωάννης, γι’ αυτό και τον αποκαλούσαν με το υποκοριστικό Νάννος, συνηθισμένο στη Θεσσαλονίκη.

Ο πατέρας του αγίου ήταν στο επάγγελμα υποδηματοποιός . Λόγω του ότι όμως οι δουλειές του δεν πήγαιναν και τόσο καλά , έφυγε από τη Θεσσαλονίκη και άνοιξε εργαστήρι στη Σμύρνη. Όταν οργανώθηκε η επιχείρησή του στη Σμύρνη, πήρε μαζί του αρχικά τον πρώτο του γιο, τον Θεόδωρο και ύστερα και τον μικρότερο Ιωάννη.

Mărturie Athonită în România – La Mănăstirea Antim (Ρουμανικά, Romanian)

PS Ciprian: Preacuvioase Părinte Stareţ, iubiţi prieteni din Grecia, suntem astăzi în postura de a vă găzdui la mănăstirea noastră. Este pentru noi o mare bucurie, pentru toată obştea Mănăstirii cu hramul Tuturor Sfinţilor, aşa numită a Sfântului Antim Ivireanul, ctitorul acesteia. Suntem cu atât mai bucuroşi cu cât astăzi se împlinesc trei săptămâni de la înmormântarea Părintelui nostru Stareţ, o mare şi faimoasă personalitate duhovnicească a României, Părintele Sofian Boghiu pe care Părintele Efrem l-a cunoscut personal. În acelaşi timp, dacă Dumnezeu ar fi îngăduit să trăiască până astăzi, ar fi împlinit patriarhala vârstă de 90 de ani. Pentru capitală şi pentru România întreagă, prezenţa Părintelui Sofian a fost o mare binecuvântare, deoarece răspândea pretutindeni o bună mireasmă duhovnicească. Avea foarte mulţi fii duhovniceşti, nu doar în capitală, ci în toată ţara, precum şi peste hotare. De aceea absenţa lui este pentru noi motiv de întristare. Pe de altă parte însă suntem mângâiaţi de gândul că în mod sigur Părintele Sofian, Stareţul nostru, se roagă acolo sus pentru noi. A fost un exemplu de vieţuire creştină şi ne-a lăsat mulţime de învăţături pe care Dumnezeu să ne învrednicească să le punem în practică.

Εθνικός Κίνδυνος: Άξων ΗΠΑ-Τουρκίας

Του Ν.Α.Καλογεροπούλου

Πρόσφατες συναντήσεις κυβερνητικών παραγόντων αποκαλύπτουν ότι η Αμερική όχι μόνο αδιαφορεί για τα ελληνικά προβλήματα αλλά και δυσανασχετεί. Με το πνεύμα Πραγματισμού, κανών συμπεριφοράς της Αμερικανικής πολιτικής είναι «για να σου είμαι χρήσιμος, πες μου πρώτα σε τι είσαι εσύ χρήσιμος σε μένα». Είναι σαφές ότι η Ελλάς δεν έχει απάντηση.

H Αμερική έχει σήμερα τόσο επιδεινώσει την θέση της, οικονομικά, πολιτικά και στρατιωτικά, ώστε βρίσκεται σε απόγνωση. Είναι περικυκλωμένη με κινδύνους από Δύση μέχρι Ανατολή, με εκκολαπτόμενους νέους γίγαντες που θα την αφανίσουν, χωρίς βοήθεια από παραδοσιακούς συμμάχους μέσα στο imbroglio που η αλαζονεία της έχει δημιουργήσει. Οι ΗΠΑ, βλέποντας την ΕΕ ως αντίπαλο, επιδιώκουν την διάλυσή της, με την σοφή μέθοδο του Δουρείου Ίππου. Δηλαδή, την εισδοχή μιας φτωχής και μη αφομοιώσιμης Τουρκίας των 73 μέχρι και 100 εκατομμυρίων κατοίκων που ετοιμάζουν μίαν νέα «μετανάστευση των λαών» (Völkerwanderung) για την άλωση της Ευρώπης. Όμοια με εκείνη που σφράγισε την πτώση της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας με μόνη διαφορά ότι εκείνη απετελείτο από γερμανικούς λαούς με αξιοθαύμαστη ικανότητα προσαρμογής στον ελληνο-ρωμαϊκό πολιτισμό που βρήκαν. Το ταξίδι Obama στην Τουρκία, ως νέα Canossa προς τον Μουσουλμανικό κόσμο, ήταν απεγνωσμένη αναζήτηση σωτηρίας από χώρα που ξέρει να παζαρεύει, από αταβίστικη φύση, για ακραία ανταλλάγματα. Οι ΗΠΑ δεν έχουν λόγο να αρνηθούν, θυσιάζοντας μέσα στην απόγνωση, την πολυτέλεια του ηθικού νόμου και του Διεθνούς Δικαίου. Η διάλυση της Ευρώπης θα επιτευχθεί όταν η επιθετικότης και αλαζονεία μιας μη αφομοιώσιμης χώρας αποκτήσει και την δύναμη του βέτο. Συμπλήρωμα του μυστικού Αμερικανικού σχεδίου απογνώσεως είναι η συνέχιση διαμελισμού των Βαλκανίων με κύριο στόχο τώρα, μετά την Γιουγκοσλαβία, την ενοχλητική Ελλάδα για την οποίαν το βαθύ κράτος της Washington δεν κρύβει ότι επιφυλάσσει punishment, την τιμωρία και το μαστίγιο του Δυνάστη.

Ο ΑΓΙΟΣ ΝΕΟΜΑΡΤΥΣ ΑΝΔΡΕΑΣ Ο ΑΡΓΕΝΤΗΣ

Η Αγία Σοφία χωρίς μιναρέδες

Μαρτύρησε στην Πόλη στις 29 Μαΐου 1465

Ο Άγιος καταγόταν από την Χίο και είναι από τους πρώτους μετά την Άλωση νεομάρτυρες.

Ήταν νέος , εικοσιπέντε ετών. Είχε πάει στην Κωνσταντινούπολη για δουλειές του και εκεί συναντούσε χριστιανούς του Γαλατά. Κάποιοι Αιγύπτιοι φαντάστηκαν ότι πρόκειται για χριστιανό εξισλαμισμένο που είχε επιστρέψει στον χριστιανισμό. Τον κατήγγειλαν λοιπόν στις αρχές. Παρά τις διαβεβαιώσεις του ότι ουδέποτε έγινε μουσουλμάνος – εξάλλου δεν ήταν περιτετμημένος – και ότι ουδέποτε επισκέφτηκε την Αίγυπτο – μπορούσε να έχει και μάρτυρες γι’ αυτό – συνελήφθη και φυλακίστηκε.

Στη φυλακή του γίνονταν συνεχώς προτάσεις δελεαστικές να γίνει μουσουλμάνος, τις οποίες δεν αποδεχόταν. Στη συνέχεια υποβλήθηκε σε φριχτά βασανιστήρια διότι δήθεν είχε αρνηθεί το Ισλάμ και δεν δεχόταν να επανέλθει σ’ αυτό.

Τελικά αποκεφαλίστηκε στην Πόλη στις 29 Μαΐου 1465. Το μαρτύριό του συνέγραψε ο Γεώργιος Τραπεζούντιος .

Η ΑΓΙΑ ΝΕΟΜΑΡΤΥΣ ΜΑΡΙΑ Η ΜΕΘΥΜΟΠΟΥΛΑ (29 Μαϊου)

     Η Αγία καταγόταν από το χωριό Κάτω Φουρνή  της  επαρχίας  Μεραμβέλλου  της Κρήτης. Την ερωτεύτηκε ένας Τούρκος χωροφύλακας, ο οποίος ήθελε να την κάνει σύζυγό του, αφού, εννοείται, εκείνη εξισλαμιζόταν πρώτα.  Η κοπέλα ούτε που ν’ ακούσει ήθελε κάτι τέτοιο, γι’ αυτό και δεν του έδινε καμιά σημασία. Εκείνος κυριολεκτικά την παρακολουθούσε, όποτε έβγαινε από το σπίτι της για δουλειές της και προσπαθούσε με χίλιες δυο υποσχέσεις να την κάνει να  τον δεχτεί .

Είδε κι απόειδε πως όχι μόνο δεν τον αποδεχόταν αλλά τον αποστρεφόταν μάλιστα και αποφάσισε να την εκδικηθεί.

Κάποια μέρα που η Μαρία  είχε ανέβει σε μια μουριά για να μαζέψει φύλλα για τους μεταξοσκώληκες την πυροβόλησε κατάστηθα. Η σφαίρα διαπέρασε την καρδιά που δεν είχε κατορθώσει να υποτάξει με τις απειλές του και η αγνή κόρη  έπεσε από κλαδἰ σε κλαδί στο έδαφος ενώ η αγία της ψυχή πέταξε στον ουράνιο Νυμφίο της. Τον δε φονιά ούτε καν ρώτησε η Διοίκηση, για ποιο λόγο έκανε τέτοιον άδικο φόνο.

Παγίδες στο Ίντερνετ : «μαγεύουν» τα παιδιά

Η παρενόχληση και η υιοθέτηση ορισμένων δυνητικά ριψοκίνδυνων συμπεριφορών που υιοθετούν τα παιδιά και οι έφηβοι αποτελούν μία από τις μεγαλύτερες παγίδες του Ίντερνετ στο οποίο σήμερα έχουν πρόσβαση, σύμφωνα με τις σχετικές έρευνες, τα 7 στα 10 παιδιά ηλικίας κάτω των 15 ετών. Οι δε Έλληνες γονείς είναι οι λιγότερο ενημερωμένοι στην Ευρώπη για τους κινδύνους του ίντερνετ για τα παιδιά.

Ποιος είναι αληθινά πλούσιος; (Αγίου Ιωάννου του Χρυσοστόμου)

Πίνακας του άγγλου ζωγράφου Charles Hunt (1803-1877)

 

Όποιος θέλει να γίνει πλούσιος, ας γίνει φτωχός, για να μην έχει καμιά ανάγκη και να αισθάνεται πλούσιος· ας ξοδεύει για τις ανάγκες των φτωχών, για να απολαύσει μελλοντικά· ας σκορπίζει γενναιόδωρα σε αγαθοεργίες, για να θερίσει στη Βασιλεία του Θεού.

Η πτώση της Βυζαντινής αυτοκρατορίας

 

Η πολιορκία της Κωνσταντινούπολης

 

1404 μ.Χ. Γεννιέται στην Κωνσταντινούπολη ο Κωνσταντίνος Παλαιολόγος από τον Μανουήλ Παλαιολόγο και την Ειρήνη Δράγαζη

1430 μ.Χ. 29 Μαρτίου. Άλωση της Θεσσαλονίκης από τους Τούρκους!

1437 μ.Χ. 27 Νοεμβρίου. Ο βασιλιάς Ιωάννης Παλαιολόγος – αδερφός του Κωνσταντίνου – πηγαίνει στην Ιταλία για να ζητήσει βοήθεια για τον Τουρκικό Κίνδυνο. Στη θέση του στην Πόλη, μένει ο Κωνσταντίνος.

1439 μ.Χ. 6 Ιουλίου. “Άλωση της Ορθοδοξίας” επιχειρείται στην Ιταλία, αφού “υπογράφεται” στη Φλω

Η ΜΝΗΜΟΝΕΥΣΗ ΤΩΝ ΝΕΚΡΩΝ

Η Κάθοδος στον Άδη. Εικόνα Ρώσικου εργαστηρίου 17ου αιώνα.

ΟΣΙΟΥ ΘΕΟΦΑΝΗ ΤΟΥ ΕΓΚΛΕΙΣΤΟΥ

Ρωτάτε, γιατί μνημονεύουμε τους «κεκοιμημένους». Γιατί έτσι διδαχθήκαμε από την άγια Εκκλησία μας. Γιατί έτσι παραλάβαμε από τους θεοφώτιστους και πνευματοφόρους πατέρες μας. Γιατί έτσι γινόταν και γίνεται σ’ όλους τους χριστιανικούς αιώνες, από την αποστολική εποχή μέχρι σήμερα. Αλλά το φιλοπερίεργο μυαλουδάκι μας θέλει να χώνεται παντού και να φωνάζει: Γιατί; Γιατί; Γιατί;… Ξέρετε τι του χρειάζεται; Να του δώσετε, με την ακράδαντη πίστη σας, ένα γερό χαστούκι και να το αναγκάσετε έτσι να σωπάσει!

Όσο για κείνον τον φιλοτάραχο, που όλο τέτοια θέματα σκαλίζει, πέστε του θαρρετά: Ακου, ανόητε! Οι νεκροί ζουν. Και η επικοινωνία μας μαζί τους δεν έχει διακοπεί. Δεν προσευχόμαστε αδιάκριτα για όλους τους ζωντανούς αδελφούς μας χριστιανούς, ανεξάρτητα από την αρετή ή την κακία τους; Ε, λοιπόν, έτσι προσευχόμαστε και για όλους τους «κεκοιμημένους», ανεξάρτητα από το αν συναριθμήθηκαν -κάτι άγνωστο σ’ εμάς- με τους δικαίους ή με τους αδίκους. Η προσευχή μας γι’ αυτούς είναι εκδήλωση χριστιανικής αγάπης. Πριν από την τελική Κρίση, όσο ακόμα δεν έχουν χωριστεί τα «πρόβατα» από τα «ερίφια» (Ματθ. 25:33), όλοι οι πιστοί, ζωντανοί και «κεκοιμημένοι», αποτελούμε μία Εκκλησία. Και όλοι, ως μέλη του Σώματος του Χριστού, επικοινωνούμε αγαπητικά. Ο θάνατος δεν μας χωρίζει!

Η ΦΙΛΟΣΤΟΡΓΙΑ ΚΑΙ ΣΥΜΠΑΘΕΙΑ ΤΩΝ ΑΓΙΩΝ (Αγίου Ιωάννου του Χρυσοστόμου)

1. Πάρα πολύ, υπερβολικά φιλόστοργοι και συμπονετικοί ήσαν οι άγιοι. Σκέψου ακόμη πως συμπεριφέρεται με αγάπη ο Απ. Παύλος, που περιφρονούσε τη φωτιά, ο αδαμάντινος, ο δυνατός, ο αμετακίνητος στις θέσεις του, ο έμπειρος και σοφός σε όλα, ο προσηλωμένος στο σεβασμό του Θεού, ο άκαμπτος. « Ποιος», λέει, θα μας χωρίσει από την αγάπη του Χριστού;». Αυτός, όταν είδε τα δάκρυα κάποιων αγαπημένων του, τόσο πολύ στενοχωρήθηκε και πόνεσε, αυτός που ήταν σκληρός σαν το διαμάντι, ώστε δεν μπόρεσε να κρύψει τη συγκίνησή του, αλλά αμέσως είπε: «Γιατί κλαίτε και μου συντρίβετε την καρδιά;»

2. Όλοι οι άγιοι ήσαν φιλόστοργοι. Γι’ αυτό και ο Παύλος έλεγε: «Ντυθείτε, λοιπόν, σαν εκλεκτοί άγιοι του Θεού, σπλαχνικά αισθήματα, αγαθότητα, ταπεινοφροσύνη».

( 1. Εις Θεσ. Ομιλ. Δ, 4. 2. Εις Ρωμ. Ομιλ. ΙΕ΄.)

Αγίου Ανδρέα του κατά Χριστόν Σαλού (28 Μαΐου)

Ο άγιος Ανδρέας ο διά Χριστόν σαλός με σκηνές από τον βίο του. Ρωσική εικόνα του 16ου αιώνα. Αγία Πετρούπολη, Ρωσικό Μουσείο.

Η καθημερινή ανάγνωση των Μαρτυρίων των Αγίων παρακινούσε τον μακάριο Ανδρέα προς μίμησή τους. Κάποια νύκτα σηκώθηκε για να προσευχηθεί. Ο φθονερός διάβολος δεν ήταν δυνατόν να τον αφήσει απείρακτο. Μόλις άρχισε την προσευχή του έρχεται με πολύ θόρυβο και του κτυπά την πόρτα. Ο μακάριος ως νέος και μή γνωρίζοντας από τις πονηρίες του διαβόλου, φοβήθηκε, σταμάτησε την προσευχή του και ξάπλωσε στο κρεβάτι του και σκεπάστηκε. Όταν είδε ο σατανάς ότι φοβήθηκε και άφησε την προσευχή χάρηκε και λέγει στον άλλο δαίμονα. «Να! ακόμα αυτός είναι βρέφος,τρέχουν τα σάλια του, και προετοιμάζεται για να κάνει πόλεμο εναντίον μας». Αφού τα είπε αυτά εξαφανίστηκε.

Kουβαλώντας το Σταυρό σου – Holding your Cross

Read more…

Θαύματα της Αγίας Ζώνης (22)

Η Αγία Ζώνη της Υπεραγίας Θεοτόκου

72. Από τώρα και έπειτα μόνο ο Θεός

30-1-2004

Ηράκλειο – Κρήτης

«Με την επιστολή αυτή θέλουμε να εκφράσουμε την απέραντη ευγνωμοσύνη που νιώθουμε, καθώς και τις ευχαριστίες μας προς την Ιερά Μονή Βατοπαιδίου Αγίου Όρους.

Η θεία Χάρις από την Τιμία και Αγία Ζώνη της Παναγίας, την οποία εσείς έχετε την ευλογία να φυλάσσετε στην Μονή σας, βοήθησε και εμάς να αποκτήσουμε αυτό που πασχίζαμε και ποθούσαμε για πολλά χρόνια, «παιδιά».

The Early Centuries of the Greek Roman East (2)

A page of a byzantine illuminated manuscript of the 12th century, depicting the Ascension of Christ and two prophets. Φύλλο από βυζαντινό εικονογραφημένο χειρόγραφο του 12ου αιώνος, που απεικονίζει την Ανάληψη του Χριστού και δύο προφήτες.

Continuation from (1)

The Advancement of Architecture

The ruler as builder was one of the oldest ideals of a sovereign. Public buildings and other structures were, in principle, gifts to be used by the ruler’s subjects, but also monuments of the greatness of the ruler. Justinian strove hard to realize this ideal. The greatest buildings he erected or rebuilt were in Constantinople, the city which was now the embodiment of the civilization of the Eastern Roman Empire. Numerous magnificent and artistically beautiful structures were constructed or rebuilt during his reign. They included statues, churches and various other monuments. His crowning achievement was the building of St. Sophia, the Church of Holy Wisdom. This building was considered by many an architectural wonder of the middle ages, and is still standing strong today. Its design, size, artwork, name and its significance made it a building that symbolized the religious and philosophical epicenter of Constantinople and Byzantine civilization.

Even before he came to power, during his uncle’s reign, Justinian had already set about to rehabilitate and rebuild many churches in Constantinople and its suburbs. This work began mostly in a private capacity and reflected the piety which was to show itself further when Justinian became emperor. The chief church in this category was St. Accius, a Cappadocian soldier who had been executed at Byzantium in the early 300′s and was venerated as one of the leading martyrs who had suffered on the site of the future Constantinople. Six other churches were similarly rebuilt. One was St. Mocius. This was one of the most famous shrines in Constantinople. It was said to have been originally a temple of Zeus, which Constantine then converted into a church. Other churches included St. Plato, martyred at Ancyra, and St. Thyrsus, executed in Nicomedia in the same persecution. In the suburbs of Constantinople he rebuilt a church of the famous woman martyr, St. Thecla, who suffered in the first Christian century.