Mărturie athonită în România – Inaugurarea Centrului pentru Studiul Spiritualității Ortodoxe (Ρουμανικά, Romanian)

Pr. Prof. C-tin Coman: Prea Sfinţite Părinte, Preacuvioase Părinte Stareţ, cinstiţi părinţi, iubiţi profesori şi studenţi, acest Centru era o necesitate pentru facultatea noastră pentru că cercetarea, care fusese o perioadă lungă de timp stopată, trebuia să-şi intre în drepturi. De ce l-am numit Centrul pentru Studiul Spiritualităţii Ortodoxe? Pentru că simţeam nevoia cunoaşterii profunde a propriei noastre identităţi şi modul de viaţă propriu credinţei noastre. Ideea exista acum câţiva ani când Părintele Stareţ Efrem, aflându-se pentru prima dată în România, s-a oferit să sprijine iniţiativa facultăţii noastre. Atunci noi i-am propus acest proiect. Centrul are un obiectiv foarte precis, şi anume

Η ΓΥΝΑΙΚΑ ΣΤΟ ΙΣΛΑΜ

 

Ο αιώνας πού πέρασε κατά κοινή ομολογία αποτέλεσε για τη γυναίκα μία χρονική περίοδο πολλών και ποικίλων κοινωνικών και επαγγελματικών κατακτήσεων.

Υπάρχουν ωστόσο θρησκείες και πολιτισμοί όπως ο Ισλαμικός, πού εξακολουθούν να τοποθετούν τη γυναίκα στο περιθώριο αρνούμενοι να της αναγνωρίσουν στοιχειώδη δικαιώματα.

της Δρ. Αρετής Δημοσθένους-Πασχαλίδου,

Θρησκειολόγου-Κανονολόγου

Πριν την ανατολή της μουσουλμανικής θρησκείας στην Αραβία, η κατάσταση ήταν γενικά πολύ άσχημη για τη γυναίκα. Ο αμείλικτος νόμος της ερήμου, η δίψα για αίμα και ο ατομιστικός αγώνας για επιβίωση επηρέαζαν σημαντικά και τη βασικότερη πτυχή της ζωής, τον γάμο, εμποτίζοντας με εκδίκηση και αγριότητα πολλές από τις εκδηλώσεις του, καθώς και τα πρόσωπα πού συμμετείχαν σ’ αυτόν. Η γυναίκα δεν ήταν «συνέταιρος» κατά τη σύναψη του συμβολαίου του γάμου, αλλά απλώς το «αντικείμενο», θα λέγαμε κάποιας πράξης συναλλαγής. Λύση του γάμου με κοινή απόφαση των συζύγων ήταν αδιανόητη, καθώς δικαστική λύση δεν υπήρχε και οι άνδρες ήταν οι κύριοι και εξουσιαστές όχι μόνο της οικογένειας, αλλά και της μοίρας του γάμου γενικότερα.

Ο ΘΕΟΣ ΩΣ ΑΙΩΝΙΟΤΗΤΑ (1)

Η Προσκύνηση του Αρνίου (Αποκάλυψη, κεφ. 4-5). Μικρογραφία από (ορθόδοξο) ισπανικό χειρόγραφο του 10ου αιώνα περίπου.

Κάλλιστου Γουέαρ, Επίσκοπου Διοκλείας

«Μνήσθητί μου, Κύριε, όταν έλθης εν τη βασιλεία σου» (Λουκ. 23,42).

“Σ’ όλες τις ψυχές που αγαπούν το Θεό, σ’ όλους τους αληθινούς Χριστιανούς, θάρθει κάποιος πρώτος μήνας του Χρόνου, σαν τον Απρίλη, μια μέρα ανάστασης.” (Ομιλίες του Αγ. Μακαρίου).

“Όταν ο Αββάς Ζαχαρίας επρόκειτο να πεθάνει, τον ρώτησε ο Αββάς Μωυσής: «Τι βλέπεις;» Και ο Αββάς Ζαχαρίας απάντησε: «Πάτερ, δεν είναι καλύτερα να μην πω τίποτε;» «Ναι, παιδί μου», είπε ο Αββάς Μωυσής, «είναι καλύτερα να μην πεις τίποτε».(Αποφθέγματα των Πατέρων της Ερήμου).

“Ο λόγος είναι το όργανο αυτού του κόσμου. Η σιωπή είναι το μυστήριο του μέλλοντος αιώνος.” (Άγ. Ισαάκ ο Σύρος).

ΤΟ ΤΕΛΟΣ ΠΛΗΣΙΑΖΕΙ

«Προσδοκώ ανάστασιν νεκρών και ζωήν του Μέλλοντος Αιώνος». Στραμένο προς το μέλλον, το «Πιστεύω» τελειώνει με μια νότα προσδοκίας. Αλλά, αν και τα Έσχατα πράγματα θάπρεπε ν’ αποτελούν το σημείο για μια συνεχή αναφορά σ’ όλη αυτή την επίγεια ζωή, δεν μπορούμε να μιλήσουμε με καμιά λεπτομέρεια για την πραγματικότητα του Μέλλοντος Αιώνος. «Αγαπητοί», γράφει ο άγ. Ιωάννης, «νυν τέκνα Θεού εσμέν, και ούπω εφανερώθη τι εσόμεθα» (Α’ Ιω. 3,2). Μεσ’ από την πίστη μας στο Χριστό, αποκτάμε πότε-πότε μια ζωντανή, προσωπική σχέση με το Θεό· και ξέρουμε, όχι σαν υπόθεση, αλλά σαν πραγματικό γεγονός εμπειρίας, ότι αυτή η σχέση ήδη έχει μέσα της τα σπέρματα της αιωνιότητας. Αλλά σαν τι μοιάζει το να μη ζει κανείς μέσα στη ροή του χρόνου παρά μέσα στο αιώνιο Τώρα, όχι κάτω από τις συνθήκες της πτώσης αλλά μέσα σ’ ένα σύμπαν όπου ο Θεός είναι «τα πάντα τοις πάσι» -απ’ αυτό έχουμε μόνο μερικές λάμψεις μα όχι καθαρή αντίληψη· κι έτσι θάπρεπε πάντα να μιλάμε με προσοχή, σεβόμενοι την απαίτηση της σιωπής.

Τί σημαίνει «αγαπώ το παιδί μου»

Λέμε όλοι, και το πιστεύουμε και έχουμε δίκιο, ότι αγαπούμε τα παιδιά μας. Φυσικά, είναι αλήθεια αυτό, ότι τα αγαπούμε. Από την άλλη, την ίδια στιγμή που το λέμε αυτό, παραδεχόμαστε όλοι και το ομολογούμε με διάφορους τρόπους, είτε στον εαυτό μας, είτε σε φιλικές μας συζητήσεις, είτε στην εξομολόγηση, ότι κάνουμε σφάλματα. Εννοείται ότι αυτό με όλους μας συμβαίνει. Δεν υπάρχει γονέας που δεν κάνει σφάλματα και ούτε θα υπάρξει ποτέ. Πως είναι δυνατό αυτά τα δύο να συνυπάρχουν; Και να αγαπώ τα παιδιά μου και να κάνω σφάλματα; Ίσως, δεν τα αγαπούμε πάντοτε με τον σωστό τρόπο. Πρέπει να ,μάθουμε τον κατάλληλο τρόπο.

Ο άνθρωπος είναι ένα πλάσμα που ποθεί την τελειότητα και ταυτόχρονα είναι βουτηγμένος μέσα στην ατέλεια. Και παλεύει με αυτά τα δύο διαρκώς. Οι μαθητές του Χριστού προσεύχονταν, ήταν πιστοί. Αλλά του είπαν: «Κύριε, δίδαξέ μας να προσευχόμαστε» την ίδια στιγμή που προσεύχονταν. Κάτι καλύτερο μπορούσε να γίνει. Κάπως μπορούσε να διορθωθή αυτό. Θα προσπαθήσουμε δηλαδή να δούμε τώρα τι σημαίνει αγαπώ το παιδί μου. Τι σημαίνει η αγάπη, ποιο είναι το πραγματικό της νόημα και πότε είναι σωστή. Έχω καταγράψει μερικά χαρακτηριστικά που έχει η σωστή αγάπη προς τα παιδιά μας- πολλά από αυτά που θα πω ισχύουν και για την αγάπη προς τα εγγόνια μας – και δεν σημαίνει ότι αυτά που έχω καταγράψει είναι τα πάντα. Μπορεί με την δική σας βοήθεια και την συζήτηση να βρούμε και άλλα στοιχεία για το τι σημαίνει αγαπώ σωστά το παιδί μου.

Πρώτον, αγαπώ το παιδί μου όπως είναι και όχι όπως θα ήθελα να είναι. Εάν αγαπώ το παιδί μου όπως θα ήθελα να είναι, αυτό σημαίνει ότι αγαπώ τις προσδοκίες μου. Αγαπώ τις φαντασιώσεις μου, πως το φαντάζομαι δηλαδή. Άρα , αγαπώ τον εαυτό μου σε τελευταία ανάλυση. Αυτό είναι ένα σταθερό χαρακτηριστικό της σωστής αγάπης, σε όλες τις σχέσεις. Το ίδιο συμβαίνει και με το ζευγάρι. Όλοι κάνουμε όνειρα πριν γνωρίσουμε τον άνθρωπο που θα παντρευτούμε, τον φανταζόμαστε. Όμως έρχεται η στιγμή που πρέπει να τον αγαπήσουμε όπως είναι. Αλλά το πώς είναι αρχίζουμε να το καταλαβαίνουμε σιγά-σιγά, όχι από την αρχή. Σε μεγάλο βαθμό βέβαια μετά τον γάμο. Αυτό όμως είναι η πραγματική αγάπη. Δηλαδή η αληθινή αγάπη που έχει βάθος, που έχει αντίκρυσμα, που έχει νόημα, είναι όταν αγαπάμε τον άλλο για αυτό που είναι. Όχι όπως θα θέλαμε να είναι. Και είναι η αγάπη που πατάει στην γη και όχι στα σύννεφα.

Μαρτυρίες της Καινής Διαθήκης για τη θέση της γυναίκας (1)

Ο Χριστός με την Μάρθα και την Μαρία. Μικρογραφία από δυτικό χειρόγραφο (1410).

(υπό καθηγητού Κωνσταντίνου Νικολακόπουλου, Μόναχο)

εισήγηση στο 32ο Ιερατικό Συνέδριο της Ι. Μ. Γερμανίας, Μόναχο, 30.10 – 02.11.2001

Είναι ασφαλώς περιττό να τονισθεί, πως η προβληματική περί της θέσεως της γυναίκας στη χριστιανική Εκκλησία δεν αποτελεί κάποιο άγνωστο ούτε βεβαίως και πρόσφατο αντικείμενο ενασχόλησης των θεολόγων όλων των χριστιανικών ομολογιών. Σε ολόκληρη τη νεώτερη εποχή -μετά τη βιομηχανική επανάσταση και εντεύθεν-, όπου οι κοινωνικές δομές εξελίσσονται ραγδαία και η χειραφέτηση του γυναικείου φύλου αποκτά μία σαφέστερη θέση στο κοινωνικό γίγνεσθαι, λαμβάνουν ακατάπαυστα χώρα διάφορες συζητήσεις περί της θέσεως και συμμετοχής της γυναίκας στην οικογένεια, την κοινωνία, την παραγωγή, την πολιτική κτλ.

Έτσι λοιπόν και στο χώρο των χριστιανικών Εκκλησιών και περαιτέρω ομολογιών ακούγονται πολλές θέσεις και αντιθέσεις, τοποθετήσεις και διαξιφισμοί για τη θεολογική αξία του γυναικείου φύλου, τη δυνατότητα προσφοράς και υπηρεσίας του στα εκκλησιαστικά δεδομένα και με αποκορύφωμα αναμφισβήτητα τη γνωστή μας πια προβληματική περί του δυνατού ή όχι της χειροτονίας των γυναικών σε υψηλά αξιώματα της ιερωσύνης.

Στα πλαίσια τόσο σπουδαίων προβληματισμών, πιστεύω, ότι μια αναδρομή στις πρώτες γραπτές πηγές της πίστης μας και συνόλου του χριστιανισμού γενικότερα θα προσφέρει αρκετές διαφωτιστικές υπηρεσίες στην εν συνεχεία πραγμάτευση των υπολοίπων πτυχών της περί των γυναικών προβληματικής. Δεν νομίζουμε ότι υπάρχει λόγος μέσα από μία τέτοια μελέτη, που αναφέρεται στον τομέα της Καινής Διαθήκης, να επιχειρηθεί η βεβιασμένη προσπάθεια γρήγορων τελικών δεσμευτικών λύσεων σε σύγχρονα προβλήματα, τα οποία άλλωστε εφάπτονται και πολλών άλλων διαφορετικών παραγόντων. Στις σκέψεις, που έπονται, θα προσπαθήσουμε να σταχυολογήσουμε βασικές μαρτυρίες της Καινής Διαθήκης σχετικά με το θέμα μας, αφού πρώτα αναφερθούμε σύντομα στα κοινωνικοπολιτιστικά δεδομένα της εποχής και σε αναφορική μάλιστα σχέση με το υπόβαθρο της Παλαιάς Διαθήκης. Σε ένα επόμενο βήμα θα πραγματευθούμε το θέμα της γυναίκας εν στενή αναφορά ως προς τη διδαχή και γενικότερη κοινωνική συμπεριφορά του Ιησού Χριστού, ενώ στο αμέσως επόμενο κεφάλαιο θα ασχοληθούμε με τις ενδιαφέρουσες και πολυσυζητημένες μαρτυρίες και τοποθετήσεις περί της θέσεως της γυναίκας στην πρώτη Εκκλησία, έτσι όπως τις έχουν καταγράψει τα αποδιδόμενα στον Απόστολο Παύλο επιστολικά κείμενα. Ένας συμπερασματικός επίλογος θα ολοκληρώσει την παρούσα μελέτη.

Θαύματα της Αγίας Ζώνης (15)

Η Αγία Ζώνη της Υπεραγίας Θεοτόκου

35. Ευλογήθηκα από την Χάρη της Παναγίας

Θεολογική Σχολή

της Σερβικής Ορθόδοξης Εκκλησίας

22-3-1999, Βελιγράδι

«Σας απευθύνω αυτή την επιστολή εκ μέρους ενός νυμφευμένου ζεύγους, και οι δύο Σέρβοι ορθόδοξοι, ιατροί εις το επάγγελμα, οι οποίοι αντιμετωπίζουν πρόβλημα στην σύλληψη παιδιού.

Από μένα έχουν πληροφορηθεί σχετικά με τις κορδέλες που ευλογούνται πάνω στην Τιμία Ζώνη της Θεοτόκου, τις οποίες το μοναστήρι σας δίνει στα ζευγάρια που έχουν ανάγκη. Εγώ ο ίδιος ευλογήθηκα από αυτό το δώρο. Αφότου φόρεσε η σύζυγός μου αυτή την κορδέλα, τεκνοποίησε αγόρι, το οποίο γεννήθηκε την ημέρα της εορτής της Κοιμήσεως της Παναγίας Θεοτόκου.

ΠΟΤΕ Η ΥΠΟΜΟΝΗ ΕΙΝΑΙ ΤΕΛΕΙΑ

Ο Χριστός αίρων τον Σταυρό (1737-1738). Πίνακας του Giovanni Battista Tiepolo.

ΟΣΙΟΥ ΘΕΟΦΑΝΟΥΣ ΤΟΥ ΕΓΚΛΕΙΣΤΟΥ

H υπομονή σας πρέπει να είναι τέλεια και να κρατήσει ως το τέλος. Και πότε είναι τέλεια η υπομονή; Όταν σηκώνει κανείς τις δοκιμασίες όχι μόνο καρτερικά, αγόγγυστα, αλλά και με χαρά, ευγνωμονώντας το Θεό για ό,τι παραχωρεί, όσο βαρύ κι αν είναι, όπως θα Τον ευγνωμονούσε για μια μεγάλη ευεργεσία. Πιστέψτε ακράδαντα -γιατί αυτή είναι η αλήθεια- πως, υπομένοντας την άδικη κατηγορία, αξιώνεστε να συμπεριληφθείτε στη χορεία των μαρτύρων. Δεν πρέπει να χαίρεστε γι’ αυτό; Απεναντίας, αφήνοντας την καρδιά σας να κυριεύεται από τη λύπη και το παράπονο, εκμηδενίζετε την άξια και την ωφέλεια του θείου δώρου.

ΣΕ ΠΟΙΟΝ ΘΑ ΚΑΤΑΦΥΓΩ; (Αγίου Γρηγορίου του Θεολόγου)

Ο Προφητάναξ Δαβίδ. Εικόνα της Ιερά Μονής του Αγίου Αντωνίου στην Αριζόνα (εκεί είναι ο γέροντας Εφραίμ ο Φιλοθεϊτης).

Ποια βοήθεια θα βρω όταν ταλαιπωρούμαι ή ποια παρηγοριά; Σε ποιον θα καταφύγω όταν στενοχωρούμαι; Την απάντηση, σου την δίνει ο Δαβίδ, ο μεγάλος θεραπευτής, που ακόμη και πονηρά πνεύματα ξόρκιζε με το Πνεύμα που είχε μέσα του. Ζητάς από μένα να μάθεις σε ποιον θα καταφύγεις και δεν το γνωρίζεις συ ο ίδιος; Ποιος είναι εκείνος που δυναμώνει τα αδύνατα χέρια, που θεραπεύει τα γόνατα που έχουν παραλύσει και οδηγεί μέσα από τη φωτιά και σώζει μέσα από το νερό; Δεν σου χρειάζεται, λέει, στρατός, ούτε όπλα, ούτε τοξότες, ούτε ιππείς, ούτε σύμβουλοι, ούτε φίλοι, ούτε εξωτερική ενίσχυση. Έχεις στη διάθεσή σου τη συμμαχία που έχω και εγώ και καθένας που την θέλει. Πρέπει μόνο να την θελήσεις και να τρέξεις προς αυτήν με ορμή. Κοντά σου βρίσκεται η παρηγοριά, στο στόμα και στην καρδιά σου. «Θυμήθηκα τον Θεό», λέει, «και ευφράνθηκα» (Ψαλμός ΟΣΤ΄ 3). Υπάρχει κάτι πιο εύκολο από την μνήμη; Θυμήσου και συ τον Θεό, για να ευφρανθείς.

(Λόγος ΙΖ΄, Προς τους πολιτευομένους Νανζιανζού…)

Sacrament of Ordination

Christ sending forth His apostles. Byzantien fresco from Cappadocia (ca 12th century)

Sacraments (or Mysteries) are holy actions of the Church by which spiritual life is imparted to those receiving them. Ordination, which means “to set in place” or “to select by the outreached hand,” is one of several Orthodox sacraments. It is extended specifically to bishops, presbyters (priests) and deacons, and generally to all through Holy Baptism.

(1) Bishops

In His ministry…

Πανεπιστήμιο για …άντρες και γυναίκες (Χιούμορ)

Ο Πολύφημος και η Γαλάτεια

 VatopaidiFriend: Κάτι πιο ελαφρύ για να χαμογελάσετε λιγάκι. Μην ξεχνάτε ότι ο Κύριος δεν δίνει ποτέ σε κανένα μεγαλύτερο σταυρό από αυτόν που μπορεί να κουβαλήσει. Μην βαρυγκομάτε, χαμογελάτε και δοξάζετε το Κύριο.

ΝΕΑ ΑΠΟΓΕΥΜΑΤΙΝΑ ΜΑΘΗΜΑΤΑ ΜΟΝΟ ΓΙΑ ΑΝΤΡΕΣ! *

Θαύματα της Αγίας Ζώνης (14)

Η Αγία Ζώνη της Υπεραγίας Θεοτόκου

30. Φορούσα την κορδέλα προ της συλλήψεως μέχρι την εγκυμοσύνη

21-1-2000, Ιλλινόϊς (ΗΠΑ)

«Επιτρέψατέ μου να προσφέρω την θερμοτάτη μου εκτίμηση και ευχαριστία για την κορδέλα που είχε ευλογηθεί επί της Αγίας Ζώνης της Υπεραγίας Θεοτόκου. Έχω βεβαία πεποίθηση ότι χωρίς αυτήν την κορδέλα δεν θα μας είχε δοθεί η ευλογία να γεννήσω τον υιόν μας Ανδρέα-Πέτρο. Ο πρώην ενοριακός πνευματικός μας π. Ε. Ν. ζήτησε εκ μέρους μας την κορδέλα.

Ήμουν σε τρεις περιπτώσεις έγκυος πριν την γέννηση του υιού μας. Και οι τρεις κατέληξαν σε αποβολή. Η πρώτη μετά από 13 εβδομάδες (αγνώστου φύλου), η δεύτερη στην 16η εβδομάδα (κορίτσι) και η τρίτη στην 8η εβδομάδα (αγόρι). Μετά από κάθε αποβολή έκανα διάφορες εξετάσεις.

Βίος και απολυτίκιο των Αγίων Κωνσταντίνου και Ελένης

Βουλγαρική εικόνα των αγίων Κωνσταντίνου και Ελένης

Ο Μέγας Κωνσταντίνος γεννήθηκε το 274 μ.Χ. Πατέρας του ήταν ο Κωνστάντιος ο Α’ ο Χλωρός και μητέρα του η Ελένη από το Δρέπανο της Βιθυνίας. Ο Κωνσταντίνος σε ηλικία 18 ετών έγινε στρατιωτικός και χάρη στην ανδρεία του, προάχθηκε γρήγορα στα ανώτατα αξιώματα του στρατού.

Ο Κύριος θέλοντας να τον βοηθήσει στον αγώνα του κατά του Μαξεντίου και του Λικίνιου, στη συνέχεια σχημάτισε στον ουρανό το σημείο του Σταυρού με την επιγραφή «Έν τούτω Νίκα», προσφέροντάς του ένα ισχυρότατο όπλο για να κατατροπώσει τους εχθρούς του. Με το χριστιανικό σταυροειδές λάβαρο με το ελληνικό μονόγραμμα «Έν τούτω νίκα», τελικά νίκησε τα στρατεύματα του Μαξεντίου και έπειτα του Λικινίου.

Επίσης, ήταν ο πρώτος αυτοκράτορας που ευνόησε την Εκκλησία, μετά από τρεις αιώνες ανελέητου διωγμού. Μετέφερε την πρωτεύουσα του κράτους του στο αρχαίο βυζάντιο, και εκεί έκτισε την βασίλισσα των πόλεων, την Κωνσταντινούπολη.

Λίγο πριν πεθάνει, ο Κωνσταντίνος αξιώθηκε και του Αγίου Βαπτίσματος, και αμέσως μετά είπε: «Νυν αληθει λογω μακαριον οιδ’ εμαυτον, νυν της αθανατου ζωης πεφαναι αξιον, νυν του θειου μετειληφεναι φωτος πεπιστευκα». Τώρα, δηλαδή, σύμφωνα με το λόγο της αληθείας, ξέρω ότι είμαι μακάριος, τώρα έχω γίνει άξιος της αθανάτου ζωής, τώρα έχω πιστέψει πως έλαβα το θείο φως. Εκοιμήθη σε ηλικία 63 ετών, την 21 Μαΐου 327. Η Ιστορία ονόμασε τον Κωνσταντίνο Μέγα και η Εκκλησία τον ανεκήρυξε Άγιο και Ισαπόστολο.

Κουκουβάγιες αντί εντομοκτόνων στο Ισραήλ

Μια πρωτότυπη λύση επέλεξαν οι Ισραηλινοί αγρότες για την προστασία των φυτειών τους: κουκουβάγιες και γεράκια αντί εντομοκτόνων.

Στα πλαίσια μιας γενικότερης τάσης με σκοπό τον περιορισμό της χρήσης χημικών στη γεωργία, πολλοί αγρότες εγκατέστησαν τεχνητές φωλιές στα χωράφια τους, με σκοπό να ενθαρρύνουν την προσέλευση αρπακτικών πτηνών, τα οποία και θα προστατεύουν τα σπαρτά από τρωκτικά και ζιζάνια.

ΟΙ ΣΩΜΑΤΙΚΕΣ ΑΣΘΕΝΕΙΕΣ: ΣΩΤΗΡΙΕΣ Ή ΚΑΤΑΣΤΡΟΦΙΚΕΣ

Ο Ιησούς θεραπεύει τους ασθενείς. Γκραβούρα του Gustave Doré (1832-1883).

 

ΟΣΙΟΥ ΘΕΟΦΑΝΟΥΣ ΤΟΥ ΕΓΚΛΕΙΣΤΟΥ

Η υγεία σας κλονίστηκε. Η κλονισμένη υγεία του σώματος μπορεί να κλονίσει και την υγεία της ψυχής, διακυβεύοντας τη σωτηρία της, αν ο άρρωστος άνθρωπος βαρυγγωμάει, αγανακτεί ή απελπίζεται. Εύχομαι, με τη βοήθεια του Κυρίου, ν’ απαλλαγείτε και από τη μία και από την άλλη συμφορά.

Τόσο η υγεία όσο και η ασθένεια χρησιμοποιούνται από τη θεία πρόνοια ως μέσα σωτηρίας μας, φτάνει να τα εκμεταλλευόμαστε με πνεύμα πίστεως. Τα ίδια, όμως, μπορούν να γίνουν και μέσα καταστροφής μας, αν τ’ αντιμετωπίσουμε σφαλερά. Τί σας χρειάζεται, λοιπόν, τώρα, στον καιρό της αρρώστιας σας; Μεγαλόψυχη υπομονή και υποταγή στο θέλημα του Θεού. Μόλις η ψυχή σας αποκτήσει αυτή τη διάθεση, θα μπει στο δρόμο της σωτηρίας, θα μπει στον παράδεισο!

ΝΤΕΤΣΑΝΙ ΚΑΙ ΜΠΟΝΤΣΤΙΛ

20.05.2009

Η επίσκεψη του Αμερικανού αντιπροέδρου Μπάιντεν στο Βελιγράδι βρίσκεται εν πορεία, μετά από την οποία θα επισκεφθεί τη σερβική περιοχή Κοσσόβο και Μετόχια.

Ο Τζόζεφ Μπάιντεν κατά όλη την καριέρα του δρούσε από εξτρεμιστικές αντισερβικές θέσεις. Κατά τον πόλεμο στη Βοσνία ήταν ένας από τους πιο ισχυρούς υποστηρικτές της αμερικανικής συμμαχίας με τους Βόσνιους μουσουλμάνους και του βομβαρδισμού των Βόσνιων Σέρβων.

Ο Μπάιντεν επίσης είναι ένας από τους πιο ενεργούς και πιο δραστήριους υποστηρικτές της ανεξαρτησίας του Κοσσόβου.

Με την ευκαιρία της προαναγγελόμενης επίσκεψης στην Ιερά Μονή Βισόκι Ντέτσανι η Μητρόπολη σήμερα εξέδωσε την εξής ανακοίνωση:

ΝΤΕΤΣΑΝΙ ΚΑΙ ΜΠΟΝΤΣΤΙΛ

 Ο Αμερικανός αντιπρόεδρος Τζόζεφ Μπάιντεν σχεδιάζει να επισκεφθεί την Ιερά Μονή Βισόκι Ντέτσανι την 21 Μαίου 2009. Την είδηση αυτή ανακοίνωσε η λεγόμενη πρεσβεία των ΗΠΑ στην Πρίστινα.

Ο ΑΓΙΟΣ ΝΕΟΜΑΡΤΥΣ ΠΑΧΩΜΙΟΣ

Μαρτύρησε στις 21 Μαΐου 1730 στο Ουσάκι της Φιλαδέλφειας, την ημέρα της Αναλήψεως του Κυρίου.

Ο Άγιος καταγόταν από τη Ρωσία. Σε νεαρή ηλικία τον συνέλαβαν οι Τάταροι και τον πούλησαν σκλάβο σ’ ένα Τούρκο ταμπάκη ( βυρσοδέψη) , ο οποίος τον πήρε στην πατρίδα του, το Ουσάκι της Φιλαδέλφειας . Εκεί προσπαθούσε να του διδάξει μαζί με την τέχνη και τη θρησκεία του.

Ο άγιος πρόθυμα μάθαινε την τέχνη του αφέντη του , την θρησκεία του όμως την αποστρεφόταν κι ας προσπαθούσε εκείνος με τη φοβέρα, με βρισιές , με απειλές, με ξυλοδαρμούς , ακόμη και με τη στέρηση της τροφής να κάμψει το φρόνημα του νέου.

Εικοσιεπτά ολόκληρα χρόνια υπέμενε ο άγιος αυτή τη συμπεριφορά του αφέντη του, ενώ παράλληλα τον υπηρετούσε με πολλή προθυμία και ειλικρίνεια. Αυτή η στάση εκτιμήθηκε από τον Τούρκο κύριό του, ώστε του ζητούσε να τον κάνει γαμπρό και κληρονόμο του, με μόνη προϋπόθεση τον εξισλαμισμό του. Τελικά ο άγιος , με την αφοσίωση και τη σταθερότητά του, έκαμψε τον αφέντη του, ο οποίος τον άφησε ελεύθερο να πάει όπου θέλει.

ΤΟ ΤΕΛΟΣ ΤΟΥ ΜΕΓΑΛΟΥ ΑΓΙΟΥ ΙΣΑΠΟΣΤΟΛΟΥ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ

Η Μεταστροφή του Αγίου Κωνσταντίνου. Πίνακας του Peter Paul Rubens (1577-1640)

21 Μαΐου. Των Αγίων Θεοστέπτων βασιλέων και Ισαποστόλων Κωνσταντίνου και Ελένης.

ΕΥΣΕΒΙΟΥ ΚΑΙΣΑΡΕΙΑΣ

Σωματική αδιαθεσία στην Ελενόπολη και προσευχές για το βάπτισμα.

Πρώτα αισθάνθηκε κάποια σωματική αδιαθεσία που την ακολούθησε ασθένεια. Τότε πήγε στα θερμά λουτρά της πόλεώς του. Από εκεί έφθασε στη Ελενόπολη, πόλη που την ονόμασε έτσι για να τιμήσει το όνομα της μητέρας του. Αφού πέρασε το χρόνο του στο ναό των Μαρτύρων ανέπεμψε ικεσίες και παρακλήσεις στο Θεό.

Επειδή κατάλαβε ότι πλησίαζε το τέλος της ζωής του, σκέφθηκε ότι τώρα είναι καιρός καθάρσεως των πλημμελημάτων του παρελθόντος, πιστεύοντας ότι θα καθαριζόταν η ψυχή του από όσες αμαρτίες έκανε ως άνθρωπος με τη δύναμη των μυστικών λόγων και με το λουτρό της σωτηρίας, δηλ. το βάπτισμα.

Грех (Ρώσικα, Russian)

«…Но объясни, что значит грех,
И смерть, и ад, и пламень серный»…

С этих строк Бориса Пастернака и хочется начать наши размышления о грехе, одном из ключевых понятий религии – и в то же время одном из наиболее сложных.
Что же такое грех? Ошибка – порой жуткая по своим последствиям? Заблуждение? Дурной путь к доброй цели? Или, быть может, грех – это синоним вины, которая гложет душу и не дает покоя? А может, все гораздо проще: каждому времени и каждому народу свойственны свои грехи, точнее, поступки, которые считаются грехом… и поэтому само понятие греха – не более чем человеческая условность, которой можно пренебречь? Да и можно ли вообще найти какой-то однозначный критерий, по которому можно судить – что есть грех, а что – нет?

ΨΥΧΙΑΤΡΙΚΗ: Η ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΗ ΚΡΙΣΗ ΣΕ ΚΑΝΕΙ ΝΑ ΑΙΣΘΑΝΕΣΑΙ ΦΤΩΧΟΣ ΚΑΙ ΕΥΑΛΩΤΟΣ

Η ΑΙΣΘΗΣΗ ΤΟΥ ΟΤΙ ΕΙΣΑΙ ΦΤΩΧΟΣ ΚΑΙ ΕΥΑΛΩΤΟΣ ΕΙΝΑΙ ΜΙΑ ΣΥΝΕΠΕΙΑ ΤΗΣ ΚΡΙΣΗΣ. ΨΥΧΙΑΤΡΙΚΑ, ΟΜΩΣ, ΠΟΛΥ ΠΙΟ ΙΣΧΥΡΗ ΑΠΟ ΤΟ ΝΑ ΕΙΣΑΙ ΠΡΑΓΜΑΤΙ.

Μία μεγάλη έρευνα διάρκειας πέντε ετών του Πανεπιστημίου του Σαν Ντιέγκο της Καλιφόρνια εξέτασε τις ουσιαστικές διαφορές μεταξύ της υποκειμενικής και αντικειμενικής αίσθησης της φτώχειας με διάφορα ψυχομετρικά τεστ.

Πράγματι, δεν βρέθηκε ουσιαστική διαφορά στον ψυχισμό των ατόμων μεταξύ του να αισθάνεσαι και να είσαι φτωχός. Οι ιατρικές ή ψυχιατρικές επιπτώσεις ήταν ίδιες.

Marriage

The Wedding in Cana. Fresco from the Church of St. Sophia in Trebizond (Pontus), ca. 1250-1270. ("Pemptousia" magazine, issue 3, pg. 148)

The family is the basic unit or ‘cell’ of society, and the Christian family is also a major building block of the Orthodox Church. The Church places greet importance on the family to fulfil its role as a small church, as expressed by the Apostle Paul. When St. Paul greeted Priscilla and Aquila, his “fellow workers in Christ Jesus” he also greeted “the church that is in their house” (Romans 16:3, 5). He also greeted “Nymphas and the church that is in his house” (Col 4:15).

Σκοπιανή προπαγάνδα εναντιον της Ελλάδας

Ακόμα ένα ανθελληνικό άρθρο που αναφέρεται στην «μη»-ελληνικότητα της Μακεδονίας, δημοσιεύει το ηλεκτρονικό περιοδικό «The American Chronicle», το οποίο το τελευταίο διάστημα φαίνεται, όπως αποκαλύπτει σήμερα το Greek American News Agency έχει ανοίξει στενούς περίεργους και σκοτεινούς δίαυλους επικοινωνίας με ελληνικά παράκεντρα στην Ελλάδα, τα Σκόπια και τις ΗΠΑ φιλοξενώντας σειρά, όπως θα δείτε, παρόμοιας βιομηχανίας ανθελληνικών άρθρων. Αυτή τη φορά στο άρθρο με ημερομηνία 14 Μαϊου(09) φιλοξενεί το έγκυρο κατά τ’ άλλα Αμερικανικό περιοδικό The American Chronicle επικαλούμενο αρχικά επιλεγμένα αποσπάσματα από τα όσα είχε πει σε ομιλία του ο πρωθυπουργός της Ελλάδας Χαρίλαος Τρικούπης το 1880, και ακολουθώντας την επαγωγική μέθοδο αυθαίρετα ο «αρθρογράφος» καταλήγει συμπερασματικά στο απόφεθγμα πως «τα όσα σήμερα υποστηρίζει η ελληνική πλευρά για την ελληνικότητα της Μακεδονίας δεν είναι αληθή, αλλά

Θαύματα της Αγίας Ζώνης (12)

Η Αγία Ζώνη της Υπεραγίας Θεοτόκου

23. Οι πιθανότητες επιβίωσης ήταν λίγες

«Ονομάζομαι Νικουλίνα Γλοδαρένκο. Κατοικώ στην Κωνστάντσα Ρουμανίας, στην οδό Mircea cel Batran, αριθμ. 152Α, και είμαι αρχιλογιστής στο νοσοκομείο.

Σας γράφω για ένα τρομερό γεγονός, πού, με την βοήθεια του Θεού, είχε μια πολύ ευτυχή λύση.

Στις 5 Ιανουαρίου 1999 ο σύζυγός μου Βίκτωρ Γλοδαρέγκο έπαθε εγκεφαλικό επεισόδιο. Τον πήρανε στο νευροχειρουργικό τμήμα. Μετά από λίγες μέρες έπαθε νεφρική ανεπάρκεια και τον μετέφεραν στην εντατική μονάδα. Οι αναλύσεις έδειχναν ότι ήταν μία πολύ σοβαρή κατάσταση. Αν και οι γιατροί χρησιμοποίησαν όλες τις πιθανές μεθόδους για να τον κρατούν ζωντανό, οι πιθανότητες επιβίωσης ήταν λίγες. Τα δευτερόλεπτα ήταν μετρημένα.

Η Γεωπολιτική Συνείδηση της Ορθοδοξίας

Χριστίνα Π. Μέλλιου
Διδάκτωρ Οικονομικής Γεωγραφίας-Γεωπολιτικής

Η Ν/Α Μεσόγειος και τα Βαλκάνια αποτελούν περιοχές που διαδραμάτισαν σημαντικό ρόλο στην ανθρώπινη Ιστορία και οι οποίες στις παρούσες συνθήκες συνδέονται με τον παράγοντα «ενέργεια» και τον παράγοντα «ενεργειακοί πόροι». Στην Ν/Α Μεσόγειο και τα Βαλκάνια επίσης, η Ορθοδοξία αποτελεί βασικό συνδετικό κρίκο που ενώνει από τα χρόνια του Βυζαντίου έως σήμερα τους πληθυσμούς των περιοχών αυτών με ένα ενιαίο θρησκευτικό παρελθόν.

Η διασύνδεση επομένως «Ορθοδοξίας» και «Γεωπολιτικής» είναι πέρα ως πέρα αληθινή και υπαρκτή. Ο «δεσμός» αυτός είναι σε θέση να καταδείξει τον τρόπο με τον οποίο η Ορθοδοξία μπορεί να αναγνωρισθεί ως ενεργός παράγοντας του σύγχρονου παγκόσμιου γίγνεσθαι.

Ο δρόμος της ευτυχίας- Αγίου Νεκταρίου

Τίποτα δεν είναι μεγαλύτερο από την καθαρή καρδιά, γιατί μια τέτοια καρδιά γίνεται θρόνος του Θεού. Και τι είναι ενδοξότερο από το θρόνο του Θεού; Ασφαλώς τίποτα. Λέει ο Θεός γι’ αυτούς που έχουν καθαρή καρδιά: «Θα κατοικήσω ανάμεσά τους και θα πορεύομαι μαζί τους. Θα είμαι Θεός τους, κι αυτοί θα είναι λαός μου». (Β’ Κορ. 6, 16).

Ποιοι λοιπόν είναι ευτυχέστεροι απ’ αυτούς τους ανθρώπους; Και από ποιο αγαθό μπορεί να μείνουν στερημένοι; Δεν βρίσκονται όλα τ’ αγαθά και τα χαρίσματα του Αγίου Πνεύματος στις μακάριες ψυχές τους; Τι περισσότερο χρειάζονται; Τίποτα, στ’ αλήθεια, τίποτα! Γιατί έχουν στην καρδιά τους το μεγαλύτερο αγαθό: τον ίδιο το Θεό!

Πόσο πλανιούνται οι άνθρωποι που αναζητούν την ευτυχία μακριά από τον εαυτό τους, στις ξένες χώρες και στα ταξίδια, στον πλούτο και στη δόξα, στις μεγάλες περιουσίες και στις απολαύσεις, στις ηδονές και σ’ όλες τις χλιδές και ματαιότητες, που κατάληξή τους έχουν την πίκρα! Η ανέγερση του πύργου της ευτυχίας έξω από την καρδιά μας, μοιάζει με οικοδόμηση κτιρίου σε έδαφος που σαλεύεται από συνεχείς σεισμούς. Σύντομα ένα τέτοιο οικοδόμημα θα σωριαστεί στη γη…

STARAC JOSIF ISIHAST : O strpljenju i izdržljivosti (Σέρβικα, Serbian)

In English

Četrdeseto pismo

Bog uvek pomaže. On uvek dolazi na vreme, ali je potrebno strpljenje. Dođite moja dobra i ljubljena sestro. Dođite i ja ću odagnati Vašu tugu ponovo. Dođite i mi ćemo hvaliti Boga slatkim glasom našeg srca, pesmom ispevanom usnama našim, rečima koje odzvanjaju duboko u nama:”Blagosiljaj Gospoda, o dušo moja, i neka sve što je u meni hvali Njegovo sveto ime.”