Η Αγία Λυδία η Φιλιππησία (εορτή Λυδία)

Η λατρεία της Ορθοδόξου Εκκλησίας, τα τελούμενα στους ιερούς ναούς, όπως τα σωζόμενα μνημεία του παρελθόντος και του παρόντος, ως αψευδείς μάρτυρες των γεγονότων, βοηθούν τον πιστό στην υπέρβαση των τοπικών και χρονικών περιορισμών και στη βίωση της εν Χριστώ ενότητος και της θαυμαστής παρουσίας μέσα στον κόσμο της Εκκλησίας.

Ο συνοδοιπόρος του Αποστόλου Παύλου και οικείος των Φιλιππησίων Ευαγγελιστής Λουκάς καταγράφει στο βιβλίο των Πράξεων των Αποστόλων για την πρώτη επίσκεψή τους στους Φιλίππους και το βάπτισμα της πορφυροπώλιδος Λυδίας: «Όταν είδε το όραμα, ζητήσαμε αμέσως να φέρουμε σε αυτούς το χαρμόσυνο άγγελμα. Αφού λοιπόν ξεκινήσαμε από την Τρωάδα, πλεύσαμε κατ’ ευθείαν στη Σαμοθράκη, την δε επομένη στη Νεάπολη και από εκεί στους Φιλίππους, η οποία είναι η πρώτη πόλη της περιοχής εκείνης της Μακεδονίας, μία αποικία Ρωμαϊκή, και μείναμε στην πόλη σε μέρος κοντά στον ποταμό, όπου νομίζαμε ότι υπήρχε τόπος προσευχής και καθίσαμε και μιλούσαμε στις γυναίκες πού είχαν συγκεντρωθεί εκεί. Κάποια γυναίκα, από την πόλη των Θυατείρων, ονομαζόμενη Λυδία, η οποία πωλούσε πορφύρα, γυναίκα θεοσεβής, άκουγε και ο Κύριος της άνοιξε την καρδιά, για να προσέχει σε όσα έλεγε ο Παύλος. Όταν βαπτίσθηκε αυτή και οι οικιακοί της, μάς είπε, «Εάν με κρίνατε ότι είμαι πιστή στον Κύριο, ελάτε να μείνετε στην οικία μου, και μάς πίεζε…»».

Στην πηγαία και ανεπιτήδευτη περιγραφή του πρώτου βαπτίσματος στους Φιλίππους από τον πρωτοκορυφαίο Απόστολο Παύλο εύκολα διακρίνεται η διαδικασία και επισημαίνονται οι βασικές προϋποθέσεις για τη συμμετοχή του νέου πιστού στη νέα εν Χριστώ ζωή και την ένταξή του στους κόλπους της Εκκλησίας. Οι Απόστολοι κήρυσσαν «Χριστόν εσταυρωμένον» και όσοι από τους ακροατές αποδέχονταν αβίαστα την αποστολική διδασκαλία, ακολουθούσαν την πράξη, πού καθορίσθηκε ήδη την ημέρα της Πεντηκοστής. Μετανοούσαν και βαπτίζονταν στο Όνομα του Ιησού Χριστού εξασφαλίζοντας έτσι τη συγχώρεση των αμαρτιών τους και τα χαρίσματα του Αγίου Πνεύματος, τη δυνατότητα να γεννηθούν στη νέα εν Χριστώ ζωή.

Ο ΜΕΤΕΩΡΙΣΜΟΣ ΣΤΗΝ ΠΡΟΣΕΥΧΗ

ΟΣΙΟΥ ΘΕΟΦΑΝΟΥΣ ΤΟΥ ΕΓΚΛΕΙΣΤΟΥ

Καθώς προσεύχεσαι, προσπάθησε να κρατάς το νου και την προσοχή σου μέσα στην καρδιά, πουθενά άλλου. Το ότι ο νους, ύστερ’ από λίγη ώρα προσευχής, φεύγει από την καρδιά, χάνει τη μνήμη του Θεού και μετεωρίζεται, δηλαδή περιπλανιέται και ρεμβάζει, φανερώνει αδυναμία αυτοσυγκεντρώσεως και υποσυνείδητη αδιαφορία για την προσευχή. Η ψυχή κατά βάθος δεν εκτιμά την άξια της προσευχής και δεν την αισθάνεται τόσο ως ανάγκη όσο ως καθήκον. Βιάζεται, λοιπόν, ν’ απαλλαγεί άπ’ αυτήν το συντομότερο, κάνοντας την όπως-όπως.

Να προσεύχεσαι με φόβο Θεού, επικεντρώνοντας την προσοχή σου στις έννοιες των λέξεων. Η ευχή του Ιησού και άλλες σύντομες προσευχές γεννούν στην καρδιά αισθήματα θεία, με τα οποία δεσμεύεται η προσοχή, παραμένοντας στη μνήμη του Κυρίου.

Να θυμάσαι, πάντως, ότι στην τελείωση και τη σωτηρία δεν φτάνει κανείς μόνο με την προσευχή, αλλά και με την παράλληλη καλλιέργεια όλων των αρετών. Όσο προοδεύουμε στην πνευματική ζωή, όσο δηλαδή μειώνονται τα πάθη μας και αυξάνονται οι αρετές μας, τόσο προοδεύουμε και στην προσευχή. Οι βασικότερες αρετές είναι: ο φόβος του Θεού, η αγνεία, η ταπείνωση, η μετάνοια, η υπομονή, η αγάπη. Όταν αυτές εμφανιστούν, ακολουθούν όλες οι άλλες και μαζί τους η προσευχή.

ΤΑ ΠΕΝΤΕ ΕΙΔΗ ΤΟΥ ΒΑΠΤΙΣΜΑΤΟΣ

Η Βάπτιση του Αγίου Βλαδίμηρου. Ναός Αγίου Βλαδίμηρου

 

(Αγίου Γρηγορίου του Θεολόγου)

Ο Μωυσής βάπτισε, αλλά βάπτισε στο νερό και πριν από αυτό στη νεφέλη και τη θάλασσα. Αυτό όμως το βάπτισμα ήταν συμβολικό, όπως πιστεύει και ο Παύλος. Η θάλασσα ήταν τύπος του νερού και η νεφέλη του Πνεύματος, το μάννα του άρτου της ζωής και το νερό, το οποίο έπιναν, τύπος του ουράνιου ποτού.

Και ο Ιωάννης (ο Πρόδρομος) βάπτισε αλλά όχι εντελώς ιουδαϊκά, επειδή δεν βάπτισε μόνο στο νερό αλλά και στη μετάνοια. Όχι όμως και εντελώς πνευματικά, επειδή δεν προσθέτει και το «εις το Πνεύμα».

Εγκώμιο στην Παναγία…

Η Παναγία ολόσωμη. Λεπτομέρεια. Εικόνα της ΙΜΜ Βατοπαιδίου

 

Δημητρίου Γ. Κουτρουμπή (+1983)

Υπάρχει ωραιότερο και ωφελιμότερο θέμα μελέτης και συζητήσεως για τους χριστιανούς από Εκείνη που η Εκκλησία αποκαλεί «Παγκόσμιον δόξαν την εξ ανθρώπων σπαρείσαν και τον Δεσπότην τεκούσαν… των ασωμάτων το άσμα και των πιστών το εγκαλλώπισμα», από Εκείνη δηλαδή που μας έδωσε και συνεχώς δίνει στις ψυχές μας τον Χριστό;

Όπως ευκαίρως ακαίρως διακηρύττουν οι θεηγόροι Πατέρες και αρμονικώς επαναλαμβάνουν οι Εκκλησιαστικοί μας υμνωδοί, ο Λογικός αυτός Παράδεισος, ο Πνευματικός αυτός επί γης Ουρανός, που λέγεται Παναγία, είναι η καλυτέρα απόδειξις και ο καλύτερος τρόπος διά να εννοήσωμεν ημείς οι αμαρτωλοί και ταπεινοί, οι εσκοτισμένοι τοις πολλοίς ημών παραπτώμασιν, «ποταπήν Αγάπην δέδωκεν ημίν ο Πατήρ…».

Personal Issues

Icon of Christ

by Fr. Stephen

The title of this post is quite misleading – for in proper theological language – there are no “personal issues.” Our culture is quite fond of issues – both the politico-entertainment industry – and many individuals. It is a word and a phenomenon that has been baptized by the culture such that “being concerned with the issues” makes someone sound as if things matter to them in a significant way. The Orthodox response to the issues should generally be – not to respond.

The true “issue” of our time and of all times is the salvation of our souls. And, it is important to note, this is not a “legal” or “forensic” issue, but a matter of the deep healing of the spiritual disease that infects us, and, through us, all the world around us. We do not see things as they are (we are spiritually blind); we do not think as we ought (we are spiritually ignorant); we do not feel about things in a proper way (we are spiritually disordered in our emotions). Coming to grips with the passions and their disordered state (which effects our mind, emotions and our body) is very difficult work. It requires insight and honesty and a deep commitment to the Truth of Christ, through Whom we may alone find healing and salvation.

In the meantime it is possible to avoid all this by concerning ourselves with issues. Some concern themselves with political issues, particularly if those issues carry a moral component. But it is as possible to take the “right” position on a political issue as a wretched sinner as it is to take the “right” position on a political issue as a saint – though saints often have a strange way of not being involved in “political issues.”

Others set their sights in other places and concern themselves with theological issues or local issues such as the goings-on in a parish.

I would offer a brief definition of “issue” as I am using it here: any subject or situation with which we may concern ourselves, that having been addressed, leaves ourselves and others involved no closer to our salvation than when we began (and perhaps farther away).

ΑΓΙΟΥ ΚΟΣΜΑ ΤΟΥ ΑΙΤΩΛΟΥ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΞΟΜΟΛΟΓΗΣΗ

Άγαλμα του αγίου Κοσμά του Αιτωλού στην Αγία Ελεούσα στα στενά της Κλεισούρας (Αιτωλοακαρνανία).

Εδῶ ὁποῦ ἦλθα, χριστιανοί μου, ἔλαβα μίαν χαράν μεγάλην, μά ἔλαβα καί μίαν λύπην μεγάλην. Χαράν μεγάλην ἔλαβα βλέποντας τήν καλήν σας γνώμην, τήν καλήν σας μετάνοιαν, λύπην ἔλαβα στοχαζόμενος τήν ἀναξιότητά μου, πώς δέν ἔχω καιρόν νά σᾶς ἐξομολογήσω ὅλους ἕνα πρός ἕνα, νά μοῦ εἰπῆ τό παράπονό του ὁ καθένας, νά τοῦ εἰπῶ καί ἐγώ ἐκεῖνο ὁποῦ μέ φωτίση ὁ Θεός. Θέλω καί ἀγαπῶ, ἀμά δέν ἠμπορῶ, παιδιά μου. Καθώς ἕνας πατέρας εἶναι ἄρρωστος, πηγαίνει τό παιδί του νά τό παρηγορήση, ἐκεῖνος μήν μπορώντας τό διώχνει, μά πῶς τό διώχνει; Μέ τήν καρδίαν καμμένην. Θέλει νά τό παρηγορήση, μά δέν ἠμπορεῖ. Πατέρας ἀνάξιος εἶμαι ἐγώ. Πνευματικά παιδιά μου εἴσαστε ἡ εὐγενεία σας. Τώρα ἔρχεται ἕνας νά ἐξομολογηθῆ εἰς τοῦ λόγου μου νά μοῦ εἰπῆ τό παράπονόν του, νά τοῦ εἰπῶ καί ἐγώ ἐκεῖνο ὁποῦ μέ φωτίση ὁ Θεός. Ἐγώ μήν ἠμπορώντας τόν διώχνω, μά πῶς τόν διώχνω; Τόν διώχνω καί καίεται ἡ καρδία μου καθώς ὁ πατέρας μέ τό παιδί του. Τί νά σᾶς κάμω; Μά πάλιν, νά μήν ὑστερηθῆτε παντελῶς, σᾶς λέγω ἐγώ παραμικρόν. Ὅταν θέλετε νά ἰατρεύσετε τήν ψυχή σας, τέσσαρα πράγματα σᾶς χρειάζονται. Κάνομέ τε ἕνα παζάρι; Ἀπό τόν καιρόν ὁποῦ ἐγεννηθήκετε ἕως τώρα ὅσα ἁμαρτήματα ἐκάμετε νά τά πάρω ὅλα εἰς τόν λαιμόν μου καί ἡ εὐγενεία σας νά μοῦ πάρετε τέσσαρες τρίχες. Βαρύ νά ἀσηκώσετε τέσσαρες τρίχες ἀπό αὐτά τά γένεια καί νά σᾶς πάρω ἐγώ ὅλα σας τά ἁμαρτήματα; Καί τί νά τά κάμω; Ὡστόσον ἔχω μίαν καταβόθρα καί τά ρίχνω ὅλα μέσα ὡσάν χωνευτήρι. Ποία εἶναι ἡ καταβόθρα; Εἶναι ἡ εὐσπλαγχνία τοῦ Χριστοῦ μας.

Πρώτη τρίχα εἶναι ὅταν θέλετε νά ἐξομολογᾶσθε τό πρῶτον θεμέλιον εἶναι αὐτό ὁποῦ εἴπαμε, νά συγχωρᾶτε τόν ἐχθρόν σας. Τό κάμνετε;

Οι Αγιοι Βαρνάβας, Γεννάδιος, Γεράσιμος, Γερμανός, Θεόγνωστος, Θεόκτιστος, Ιερεμίας, Ιωάννης, Ιωσήφ, Κόνων, Κύριλλος, Μάξιμος και Μάρκος οι Οσιομάρτυρες της Ιεράς Μονής Καντάρας.

Οι δεκατρείς Οσιομάρτυρες της Ιεράς Μονής Παναγίας Κανταριώτισσας (Καντάρας)

 

Η Κυπριακή Εκκλησία διατήρησε τη λυχνία της Πατρίδος και της Ορθοδοξίας σταθερά ακοίμητη και σε χρόνους κατά τους οποίους χωρίς την Εκκλησία η λυχνία θα είχε προ πολλού σβεσθεί.

Μέσα από το φωτόλαμπρο νέφος των δαδοφόρων ηρωικών αθλητών της Κυπριακής Εκκλησίας, ολόφωτες προβάλλουν οι μορφές των αγίων δεκατριών Μοναχών και Ομολογητών της ιεράς μονής Παναγίας Καντάρας.

ΕΛΛΗΝΕΣ ΠΟΝΤΙΟΙ ΣΤΟΝ ΙΣΤΟΡΙΚΟ ΠΟΝΤΟ

Η Μονή της Παναγίας Σουμελά στον Πόντο.

(19 Μαΐου, ημέρα μνήμης της γενοκτονίας του Ποντιακού Ελληνισμού)

Για πρώτη φορά, μετά από 90 χρόνια, αποστολή Ελλήνων Ποντίων θα επισκεφτεί στις 19 Μαΐου, την Παναγιά Σουμελά στον ιστορικό Πόντο. 

Ενενήντα χρόνια μετά τη γενοκτονία του Ποντιακού Ελληνισμού, το κερί της μνήμης φέτος θα ανάψει για πρώτη φορά στην Παναγία Σουμελά στον ιστορικό Πόντο από χέρια Ελλήνων Ποντίων, τη 19η Μαΐου, όπως ανακοίνωσε ο πρόεδρος της Πανελλήνιας Ομοσπονδίας Ποντιακών Σωματείων (ΠΟΠΣ), Χαράλαμπος Αποστολίδης, σε συνέντευξη Τύπου που παραχώρησε, με την ευκαιρία των επετειακών εκδηλώσεων. Μέχρι τώρα, αποστολές στην Παναγία Σουμελά πραγματοποιούνταν συνήθως Δεκαπενταύγουστο, αλλά ποτέ στις 19 Μαΐου, ημέρα μνήμης της γενοκτονίας του Ποντιακού Ελληνισμού.

Της αποστολής των Ελλήνων Ποντίων θα ηγηθεί ο Ιβάν Σαββίδης, βουλευτής της ρωσικής Δούμας, Συντονιστής της περιφέρειας ΣΑΕ, χωρών πρώην Σοβιετικής Ένωσης και πρόεδρος της Ομοσπονδίας Ελληνικών Κοινοτήτων Ρωσίας, με πρωτοβουλία του οποίου γίνεται το προσκύνημα. Στην αποστολή από την Ελλάδα εκτός από τον κ. Αποστολίδη, θα συμμετέχουν ο πρόεδρος της Ομοσπονδίας Σωματείων Ελληνοποντίων Παλιννοστούντων από την πρώην ΕΣΣΔ Αβραάμ Αϊβαζίδης, η γραμματέας της ΠΟΠΣ, Χριστίνα Σαχινίδου και άλλα μέλη των δύο ομοσπονδιών. 

Η ΔΥΝΑΜΗ ΤΟΥ ΒΑΠΤΙΣΜΑΤΟΣ ΕΙΝΑΙ Η ΙΔΙΑ… (Αγίου Γρηγορίου του Θεολόγου)

Λεπτομέρεια του εξωτερικού της χτισμένης μαρμάρινης πολυγωνικής κολυμβήθρας του ορθόδοξου βαπτιστηρίου της Ραβέννας (5ος αιώνας). Βλέπουμε ανάγλυφο έναν Αμνό με έναν Σταυρό.

Μην πεις, να με βαπτίσει επίσκοπος και μάλιστα μητροπολίτης ή από τα Ιεροσόλυμα και μάλιστα με κάποιο αξίωμα. Γιατί η χάρις δεν εξαρτάται από τον τόπο αλλά από το Πνεύμα. Μην απαιτείς να είναι αξιόπιστος αυτός που κηρύττει ή αυτός που βαπτίζει. Άλλος είναι ο κριτής τους και δοκιμαστής των πλέον αφανών πραγμάτων. Διότι ο άνθρωπος βλέπει στο πρόσωπο, δηλ. εξωτερικά ενώ ο Θεός βλέπει στην καρδιά, δηλ. εσωτερικά. Για σένα όμως ο καθένας από αυτούς είναι αξιόπιστος για τον καθαρισμό σου· μόνο να είναι ένας από τους αναγνωρισμένους και όχι από εκείνους που έχουν καταδικασθεί από την Εκκλησία, ούτε ξένος προς αυτήν…Κάνε και την εξής σκέψη· υπάρχουν δύο δακτυλίδια, ένα χρυσό και ένα ασημένιο, και έχουν το ίδιο αποτύπωμα, την εικόνα του βασιλιά. Και τυπώνουν και τα δύο τη σφραγίδα πάνω στο κερί. Σε τι θα διαφέρει η μία σφραγίδα από την άλλη; Σε τίποτε… Έτσι να βλέπεις τον κάθε κληρικό. Και αν ακόμα είναι ανώτερος από τους άλλους στη ζωή, η δύναμη του βαπτίσματος είναι η ίδια.

(Λόγος Μ΄. Εις το Άγιον Βάπτισμα).

*ΜΗΝΥΜΑ ΤΗΣ ΔΡ. ΟΛΓΑΣ ΣΑΡΑΝΤΟΠΟΥΛΟΥ ΓΙΑ ΤΗΝ 90η ΕΠΕΤΕΙΟ ΜΝΗΜΗΣ ΤΗΣ ΓΕΝΟΚΤΟΝΙΑΣ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ ΤΟΥ ΠΟΝΤΟΥ*

Έργο του Βλάση Αγτζίδη.

Η 19η Μαΐου αποτελεί για τον Ελληνισμό του Πόντου, ημέρα μνήμης και χρέους στα 353.000 θύματα της απαράμιλλης ανθρώπινης βαρβαρότητας που συντελέστηκε στις αρχές του 20ου αιώνα. Βαθιά ριζωμένες στην μνήμη της ανθρωπότητας μένουν οι εικόνες εκείνης της εποχής.

 Σήμερα, συμπληρώνονται 90 χρόνια και όλοι εμείς, μαζί με τους Πόντιους αδελφούς μας, αποτίνουμε τον πρέποντα φόρο τιμής στα θύματα της Γενοκτονίας.

 Ενενήντα χρόνια μετά, δεν εγκαταλείπουμε το δικαίωμα στην ιστορική μνήμη και την μάχη για αναγνώριση του εγκλήματος αυτού κατά της ανθρωπότητας.

 Η αναγνώριση έρχεται ως προϋπόθεση για την αποκατάσταση της ιστορικής αλήθειας και της αποφυγής των ίδιων λαθών και στο μέλλον. Η Τουρκία που επιζητεί να μοιραστεί την τύχη της ευρωπαϊκής προοπτικής πρέπει να αποδεχθεί το παρελθόν της για να εξασφαλίσει το μέλλον της, στον δρόμο για τον εκδημοκρατισμό της.

 Ο Ελληνισμός του Πόντου δεν επιζητεί εκδίκηση, επιζητεί δικαίωση.

 Το ζήτημα της αναγνώρισης των Γενοκτονιών έχει ξεπεράσει τα σύνορα της Ελλάδας. Πολύ πρόσφατα η Πολιτειακή Βουλή της Νοτίου Αυστραλίας, ενέκρινε ψήφισμα αναγνωρίζοντας την Γενοκτονία κατά των χριστιανικών πληθυσμών. Έγινε λοιπόν, ένα ζήτημα διεθνές, ζήτημα δημοκρατίας και παραβίασης των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, που αφορά ολόκληρη την ανθρωπότητα.

Θαύματα της Αγίας Ζώνης (11)

Η Αγία Ζώνη της Υπεραγίας Θεοτόκου

19. Με γλύτωσε η Παναγία

Δευτέρα 30-3-1998

Σε συνέντευξή του στην εφημερίδα «Α.Τ» ο αρχιφύλακας Χρίστος Πετρόπουλος, που υπηρετεί στο τμήμα Πετραλώνων Αττικής, αναφέρει ότι καταδιώκοντας Ρουμάνο κακοποιό πυροβολήθηκε από αυτόν και κτυπήθηκε από μία σφαίρα. Ψηλαφώντας ανακάλυψε την σφαίρα σφηνωμένη στο πορτοφόλι του.

Λέει ο ίδιος: «Ξέρετε τί με γλύτωσε; Η Παναγία. Έχω ένα κομμάτι κορδόνι από την Τίμια Ζώνη της και από τότε το φυλάω σε ειδική θέση μέσα στο πορτοφόλι μου και δεν το αποχωρίζομαι».

20. Το όνειρο έγινε πραγματικότητα

14-4-1998

Κ. Λαμέρα 9, Νέα Μάκρη

ΚΑΛΗ ΨΥΧΙΚΗ ΚΑΤΑΣΤΑΣΗ (ΟΣΙΟΥ ΘΕΟΦΑΝΟΥΣ ΤΟΥ ΕΓΚΛΕΙΣΤΟΥ)

Ο Χριστός με τον άγιο Μηνά. Προσέξτε πώς με το δεξί Του χέρι ο Χριστός αγκαλιάζει τον άγιο, ο οποίος είναι φίλος Του και αδελφός Του, και κοινωνός της χάριτός Του. Αιγυπτιακή εικόνα του 6ου - 7ου αιώνα. Παρίσι, Μουσείο του Λούβρου.

Η καλή ψυχική κατάσταση, που βιώσατε, είναι καρπός της χάριτος του Θεού. Η χάρη δίνεται σ’ οποίον με ειλικρίνεια στρέφεται στον Κύριο, οπως λέει ο άγιος Μακάριος ο Αιγύπτιος. Και δίνεται στην αρχή. Ύστερα κρύβεται. Αυτό γίνεται με θεία παραχώρηση, για ν’ αντιληφθούμε την αξία της και να τρέξουμε ξοπίσω της, αναζητώντας την με κόπο και αγώνα.

Αυτή η κατάσταση δεν μπορεί να συγκριθεί με καμιά φυσική έξαρση. Είναι εντελώς ιδιαίτερη και βιώνεται μόνο με την παρουσία του Κυρίου στην ψυχή.

Πως διατηρείται μέσα μας η θεία χάρη.

Τη χάρη του Αγίου Πνεύματος την αποκτούμε με τα ιερά Μυστήρια του Βαπτίσματος και του Χρίσματος. Με τη συμμετοχή στη θεία λατρεία της Εκκλησίας μας, με την προσευχή…

Mărturie athonită în România – Liturghie în Paraclisul universitar “Sf. Ecaterina” (Ρουμανικά, Romanian)

Arhim Efrem: Prea Sfinţia Voastră, iubiţi fraţi şi studenţi, dăm slavă lui Dumnezeu pentru faptul că harul Stareţei Sfântului Munte, care este Maica Domnului, ne-a adus aici în acest Paraclis Universitar la invitaţia Facultăţii de Teologie a Universităţii din Bucureşti. Această întâlnire a noastră este o întâlnire desăvârşită, ideală, pentru că întâlnirea deplină, ideală a membrilor Bisericii este cea din cadrul dumnezeieştii Euharistii. Centrul vieţii Bisericii, aşa cum este binecunoscut, este sinaxa euharistică în care creştinul face experienţa deosebită a prezenţei harului dumnezeiesc. De aceea noi, monahii în mod special, ne hrănim zilnic din dumnezeiasca Liturghie. Pentru aceasta la Sfântul Munte, care este locul prin excelenţă al slujirii euharistiei, au loc în fiecare zi aproape 300 de sfinte liturghii. De multe ori, în aceeaşi mănăstire se săvârşesc simultan mai multe liturghii. La mănăstirea noastră zilnic avem aproape opt dumnezeieşti liturghii concomitent, în diferite paraclise.

Aşa cum am spus la început, monahul şi creştinul trebuie ca în cadrul liturghiei să facă experienţa prezenţei dumnezeieşti. Însă Sfânta Liturghie nu este săvârşită numai pentru a ne întâlni noi cu Dumnezeu, ci se săvârşeşte pentru lumea întreagă. În această taină mare a dumnezeieştii Liturghii vă întâlnim aşadar astăzi. Cu toţii am venit să-i aducem lui Dumnezeu jertfa cea fără de sânge şi în acelaşi timp să avem o relaţie, o comuniune interpersonală tainică cu Mântuitorul Hristos care este euharistic pe Sfânta Masă, care este cel cu care ne hrănim şi care niciodată nu se sfârşeşte. Împreună cu noi este şi Născătoarea de Dumnezeu prin

Κλείστε την τηλεόραση πριν αρρωστήσετε!

Αν ψάξετε στο google το όνομα Oliver James μπορεί να πέσετε στο site του Oliver James, μαγαζάτορα ηλεκτρικών συσκευών στο Κing’s Road στο Chelsea του Λονδίνου. 

«Φανταστείτε την εικόνα» σας ψιθυρίζει «επιστρέψατε σπίτι μετά από μια κουραστική μέρα και χρειάζεστε χαλάρωση. Όπως μπαίνετε στο σπίτι σας πατάτε μερικά κουμπιά στην οθόνη αφής δίπλα στην πόρτα και αμέσως έχετε ένα σορό επιλογές… μουσική μπορεί να ακουστεί σε κάθε δωμάτιο.. μπορείτε να αναπαυθείτε μπροστά στο home cinema σας… Στυλ. Κομφόρ. Γούστο. Χλιδή… Oliver James.» 

Ο ομώνυμος Oliver James, ψυχολόγος και συγγραφέας, ο Dr. Oliver James, θα πρέπει να βλέπει αυτό το site και να σιγογελάει. Έχει αφιερώσει την ζωή του στο να πείσει πως ακριβώς αυτή η υλιστική «χλιδή» ή η εικόνα και ιδεοληψία αυτής της υλιστικής «χλιδής» μας κάνουν βαθιά δυστυχισμένους. Το λέει στο βιβλίο του «Affluenza» που παρουσιάστηκε το 2007, αλλά μόνο τώρα μετά την έξαρση της οικονομικοχρηματιστηριακής κρίσης είναι που το μετα-υλιστικό του μήνυμα φαίνεται όλο και πιο ρεαλιστικό. [Ο όρος «affluenza» είναι ο συνδυασμός των λέξεων affluence=αφθονία και influenza=γρίπη]. 

ΟΙ θέσεις του έχουν με λίγα λόγια ως εξής: στον οικονομικά αναπτυγμένο κόσμο η απόκτηση πλούτου, οικονομική ανταγωνιστικότητα, και η οργανωμένη πλεονεξία αντί να παράγουν ευτυχία μας οδεύουν προς το στρες και τις διανοητικές ασθένειες. 

Ο Άγιος Αθανάσιος Αρχιεπίσκοπος Χριστιανουπόλεως (17 Μαΐου)

Ο Άγιος Αθανάσιος γεννήθηκε στην Καρύταινα της Γορτυνίας περί το 1640 και το κοσμικό του όνομα ήταν Αναστάσιος Κορφηνός. Οι γονείς του ονομάζονταν Ανδρέας και Ευφροσύνη και είχαν ακόμη τρία τέκνα. Υποθέτουμε πώς τα πρώτα γράμματα τα έμαθε στην γενέτειρά του και στην συνέχεια μάλλον φοίτησε στην περίφημη σχολή της μονής Φιλοσόφου και αργότερα, ως κληρικός, στην Κωνσταντινούπολη.

Όταν ο Αναστάσιος βρισκόταν σε ηλικία γάμου, οι γονείς του παρά την επιθυμία του να ακολουθήσει τη μοναχική πολιτεία, επέμεναν να τον νυμφεύσουν. Ο πατέρας του μάλιστα, χωρίς κάν να έχει την σύμφωνη γνώμη του υιού του, τον αρραβώνιασε στην Πάτρα με την θυγατέρα ενός πλούσιου άρχοντος και στην συνέχεια τον έστειλε στο Ναύπλιο να προμηθευθεί τα γαμήλια πράγματα. Ο Αναστάσιος υπάκουσε στην πατρική εντολή και ξεκίνησε για το Ναύπλιο. Στον δρόμο του πέρασε και από το εκκλησάκι της Παναγίας στο Βιδόνι, κοντά στο χωριό Σύρνα και ζήτησε την θεία φώτιση.

Στο Ναύπλιο, αφού αγόρασε ότι έπρεπε, πήρε την μεγάλη απόφαση. Αναφέρεται πώς την προηγούμενη νύχτα της προγραμματισμένης αναχωρήσεώς του για την Καρύταινα, ενώ βασανιζόταν από τους λογισμούς τους να πράξει, είδε στον ύπνο του την Παναγία μαζί με τον Τίμιο Πρόδρομο, η οποία αποκαλώντας τον με το όνομα πού επρόκειτο να λάβει αργότερα ως μοναχός, του είπε, σύμφωνα με τα γραφόμενα του πρώτου βιογράφου του: «Σκεύος εκλογής και υπηρέτην του Υιού μου επιθυμώ να γίνεις, Αθανάσιε. Απέστειλε, λοιπόν, τους δούλους σου με τα νυμφικά ιμάτια προς τον πατέρα σου και η κόρη ας συζευχθεί άλλον άνδρα. Εσύ δε να πορευθείς στην Κωνσταντινούπολη, για να λάβεις ότι ο Υιός και Θεός μου ευδόκησε». Έτσι κι έγινε. Ο Αθανάσιος απέστειλε πίσω τους δούλους και αναχώρησε για την Κωνσταντινούπολη, όπου, αφού έγινε μοναχός με το όνομα Αθανάσιος, χειροτονήθηκε κατόπιν διάκονος και πρεσβύτερος.

Επί της πρώτης πατριαρχίας του Οικουμενικού Πατριάρχου Ιακώβου, ο Άγιος Αθανάσιος χειροτονείται Μητροπολίτης Χριστιανουπόλεως, υπέρτιμος και έξαρχος πάσης Αρκαδίας, σε διαδοχή του Μητροπολίτου Ευγενίου, πού με βάση σωζόμενα έγγραφα αρχιεράτευσε στην εκκλησιαστική αυτή επαρχία από το 1645 έως το 1673 τουλάχιστον. Ως χρόνο της χειροτονίας του πρέπει να υποθέσουμε το αργότερο τα τέλη του 1680 ή τις αρχές του 1681, γιατί για πρώτη φορά απαντάται τον Απρίλιο αυτού του έτους, όταν υπογράφει ως μέλος της Ιεράς Συνόδου του Οικουμενικού Πατριαρχείου στην Κωνσταντινούπολη αφοριστικό γράμμα προς τον Μητροπολίτη Ευρίπου και Επίτροπο Μελενίκου.

The Holy Eucharist

St Basil before the holy altar, celebrating the Divine Liturgy. Byzantine fresco of the 11th century in the church of St Sophia in Ohrid, in modern-day FYROM.

“For I received from the Lord that which I also delivered to you: that the Lord Jesus on the same night in which He was betrayed took bread; and when He had given thanks [Gr. euchariste'sas], He broke it and said, ‘Take, eat; this is my body which is broken for you; do this in remembrance of me.’ In the same manner He also took the cup after supper, saying, ‘This cup is the new covenant in my blood. This do, as often as you drink it, in remembrance of me’” (1 Cor. 11:23-25).

With these words – quoting the same words of Christ in Luke 22:19, 20 – St. Paul instructs the Corinthians concerning the Eucharist, the giving of thanks. Some two thousand years after Jesus gave Himself “for the life of the world” (John 6:51), there are in Christendom at least three different interpretations of His words.

How do we view the Eucharist?

For the first thousand years of Christian history, when the Church was visibly one and undivided, the holy gifts of the Body and Blood of Christ were received as just that: His Body and Blood. The Church confessed this was a mystery: The bread is truly His Body, and that which is in the cup is truly His Blood, but one cannot say how they become so.

ΤΑ ΑΙΤΙΑ ΤΩΝ ΑΣΘΕΝΕΙΩΝ (Οσίου Θεοφάνους του Εγκλείστου)

Ο παραλυτικός. Πίνακας του Jean-Baptiste Greuze (1763). Αγία Πετρούπολη, Μουσείο Ερμιτάζ.

Απευθυνθείτε στο γιατρό σας. Συνάμα, όμως, και πολύ περισσότερο, απευθυνθείτε με την προσευχή στον Κύριο. Παρακαλέστε Τον να φωτίσει το γιατρό, ώστε να δώσει στην αδελφή σας το κατάλληλο φάρμακο. Και στις πρεσβείες των άγιων να καταφεύγετε και όλα όσα κάνουν οι ευσεβείς χριστιανοί σ’ αυτές τις περιπτώσεις να κάνετε -μόνο τους κομπογιαννίτες ν’ αποφεύγετε-, γιατί δεν γνωρίζετε που είναι κρυμμένη και από που θα έρθει η θεία βοήθεια. Ίσως ο Θεός ν’ αφήσει ισόβια την αδελφή σας σ’ αύτη την κατάσταση, αν είναι πιο ωφέλιμη για την ψυχή της. Ας την υπομείνει, λοιπόν, σ’ όλη την υπόλοιπη ζωή της για χάρη της σωτηρίας της. Ίσως πάλι ο Θεός να παρατείνει την αρρώστια για ένα χρονικό διάστημα, θέλοντας να δοκιμάσει την πίστη τη δική της, τη δική σας και των γονιών σας. Μόνο Εκείνος τα γνωρίζει όλα αυτά. Ή αρρώστια δεν είναι ντροπή ούτε δείγμα αποδοκιμασίας του Θεού. Απεναντίας, και εδώ βρίσκεται το έλεος Του. Ό,τι προέρχεται ή παραχωρείται από το Θεό είναι έλεος -ασθένεια, φτώχεια, συμφορά.

Θαύματα της Αγίας Ζώνης (10)

Η Αγία Ζώνη της Υπεραγίας Θεοτόκου

14. Είμαι έγκυος δίδυμα

9-8-1996

Δερβενακίων 3, 201 00 Κόρινθος

«Ευρίσκομαι στην ευχάριστη θέση να σας πληροφορήσω ότι είμαι έγκυος και μάλιστα πολύδυμη κύηση (δίδυμα). Ευχαριστώ πολύ για το ζωνάκι της Παναγίας, που μου στείλατε. Το φόρεσα αμέσως και προσεύχομαι ανελλιπώς στην Παναγία».

Με ιδιαίτερο σεβασμό

Ειρήνη Χρυσοβαλάντου – Κωνσταντάτου

15. Πουθενά όγκος. Είχε εξαφανιστεί

Το είναι και το έχειν

VatopaidiFriend: Λόγος διαχρονικός και όσο ποτέ επίκαιρος και ας πέρασαν 30 χρόνια από τη δημοσίευση του.

Εκείνο που κυριολεκτικά μαστίζει τον άνθρωπο, ιδιαίτερα της εποχής μας, είναι το αίσθημα της ανασφάλειας και αβεβαιότητας, το οποίο αποτελεί συνέπεια της αμαρτίας, της επαναστατικής προσπάθειας δηλ. του ανθρώπου να γίνει αυτός ο ίδιος κυρίαρχος του εαυτού του ξεθρονιάζοντας το Θεό από τη θέση του δημιουργού και κυρίου του. Έτσι όμως δημιουργείται μέσα στον άνθρωπο ένα τεράστιο και τρομακτικό κενό, το οποίο αισθανόμενος ο άνθρωπος, είτε συνειδητά ή ασυνείδητα, και τρομάζοντας μπροστά στις αβυσσαλέες διαστάσεις του, νομίζει ότι το αντιμετωπίζει σωρεύοντας πολλά υλικά αγαθά, ώστε να εξασφαλίσει σιγουριά μέσα στον κόσμο και να αποφύγει την ενοχλητική σκέψη του θανάτου.

Μ’ όλα αυτά όμως δεν πετυχαίνει ο άνθρωπος τίποτε άλλο παρά να ξεγελάσει τον ίδιο τον εαυτό του. Γιατί η φτώχια η πνευματική δεν κρύβεται ούτε με τα πιο φανταχτερά υλικά αγαθά. Η ύπαρξη προηγείται αξιολογικά των διαφόρων αποκτημάτων της. Να μια πολύ σπουδαία αλήθεια που μας θυμίζει το ευαγγέλιο ιδιαίτερα με τη φράση «τι γαρ ωφελήσει άνθρωπον εάν κερδίση τον κόσμον όλον και ζημιωθή την ψυχήν αυτού ή τι δώσει άνθρωπος αντάλαγμα της ψυχής αυτού;».

«Η ψυχή» δηλώνει, σύμφωνα με την βιβλική ορολογία, τη ζωή, το «είναι» και «ο κόσμος όλος», «το έχειν». Όλο το έχειν του κόσμου δεν ισοσταθμίζει τη ζωή ενός και μόνου ανθρώπου. Την αλήθεια αυτή του λόγου του Κυρίου τη λησμονεί συχνά ο άνθρωπος της εποχής μας, που οι τεχνικές δυνατότητες, η επιστημονική εξέλιξη και ο μεγάλος πλούτος, τουλάχιστον σε ορισμένες περιοχές του πλανήτη μας, τον κάνουν να συγκεντρώνει την προσοχή του στην απόκτηση αγαθών, στα βαρυσήμαντα λόγια, στις ηχηρές και κούφιες εκφράσεις, με μια λέξη «στο έχειν», που γίνεται με ζημιά του «είναι», της αληθινής υπάρξεως.

Επίσης οι πράξεις βίας που αφθονούν στην εποχή μας σε εντυπωσιακό βαθμό είναι ένα σημάδι που δείχνει ότι ο άνθρωπος ξέχασε το πραγματικό «είναι» και ενδιαφέρεται μόνο να έχει, να κατέχει όσο μπορεί περισσότερα πράγματα και όσο γίνεται περισσότερους άλλους ανθρώπους για να τους καταδυναστεύει ή και να τους αφανίζει. Όσο όμως περισσότερο επιθυμεί ο άνθρωπος να έχει και να κατέχει, τόσο παύει να είναι αυτός που έπρεπε να είναι, παύει να είναι όπως τον έπλασε ο Θεός· αλλοτριώνεται, δηλ. αποξενώνεται από την αληθινή του φύση, γίνεται άλλος άνθρωπος, ξένος προς τη εικόνα του Θεού.

Η οικογένεια στο τραπέζι (ορθόδοξες συμβουλές)

Ο άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος προτείνει την ώρα του φαγητού ως μια καλή ευκαιρία για να αναφέρουμε στη συζήτησή μας με τα παιδιά ιστορίες και παραδείγματα από την Αγία Γραφή. Η ώρα του φαγητού είναι μια καλή ευκαιρία για να συγκεντρωθεί η οικογένεια, να φάγουν και να συζητήσουν όλοι μαζί. Δυστυχώς η τηλεόραση και τα φορτωμένα προγράμματα έχουν σχεδόν καταργήσει την ώρα του φαγητού σε πολλά σπίτια. Οι χριστιανοί γονείς πρέπει να επιδιώκουν τα οικογενειακά γεύματα, όποτε είναι δυνατόν.

Το πρωινό είναι ένα από τα πιο παραμελημένα γεύματα, παρόλα αυτά είναι σημαντικό , επειδή βρίσκεται στο ξεκίνημα της ημέρας. Αυτή την ώρα η οικογένεια μοιάζει να κάνει αγώνα δρόμου για να προλάβουν όλοι να ετοιμαστούν στην ώρα τους για τη δουλειά ή το σχολείο. Αλλά εκτός από την πρωινή προσευχή (η οποία φυσικά εννοείται) θα ήταν πολύ ωφέλιμο για τα παιδιά να αρχίσουν την ημέρα συντροφιά με τους γονείς τους, έστω και για πέντε λεπτά. Έτσι θα γευθούν την αγάπη του πατέρα και της μητέρας τους και το ενδιαφέρον τους για ό,τι πρόκειται να κάνει το καθένα κατά τη διάρκεια της ημέρας. Όταν ένα παιδί φεύγει για το σχολείο η μητέρα μπορεί να το ευλογήσει ή να προσευχηθεί λέγοντας: «Ο Θεός να σε ευλογεί και να σε προστατεύει», «Η Παναγιά μαζί σου». Όλα αυτά δεν παρέχουν μόνο ψυχολογική ασφάλεια αλλά αποτελούν και προστασία από κάθε αρνητική επιρροή, που μπορεί να συναντήσει το παιδί, και είναι ένας συνδετικός κρίκος ανάμεσα στους δύο κόσμους, του σπιτιού και του σχολείου.

Από το βιβλίο της Αδελφής Μαγδαληνής, «Σκέψεις για τα παιδιά στην Ορθόδοξη Εκκλησία σήμερα», Ιερά Πατριαρχική και Σταυροπηγιακή Μονή Τιμίου Προδρόμου Έσσεξ Αγγλίας, 3η έκδοση, 1994.

Πηγή: http://tinyurl.com

ΓΙΑΤΙ ΣΥΝΔΕΘΗΚΕ Η ΨΥΧΗ ΜΕ ΤΟ ΣΩΜΑ; (Αγίου Γρηγορίου του Θεολόγου)

Η δημιουργία του Αδάμ. Βυζαντινό ψηφιδωτό του Καθεδρικού του Monreale στην Σικελία (12ος αιώνας).

Η ψυχή προέρχεται από το Θεό, είναι θεία, μετέχει της ουράνιας ευγένειας και βιάζεται να πάει κοντά του, έστω και αν συνδέθηκε με το κατώτερο απ’ αυτήν σώμα. Τις αιτίες της σύνδεσης αυτής τις γνωρίζει μόνο ο Θεός, ο οποίος την συνέδεσε με το σώμα και εκείνος που δέχθηκε από τον Θεό τη σοφία και αντιλαμβάνεται αυτά τα μυστήρια. Σύμφωνα όμως με όσα γνωρίζω εγώ και αυτοί που είναι γύρω μου, αυτό έγινε για δύο λόγους. Πρώτα για να κληρονομήσει την ουράνια δόξα με τον αγώνα και την πάλη προς τα επίγεια, αφού δοκιμασθεί από τα επίγεια, όπως δοκιμάζεται το χρυσάφι από τη φωτιά, και αφού κερδίσει ως βραβείο της αρετής και όχι μόνο ως δώρο του Θεού εκείνα τα οποία ελπίζει. Και αυτό βέβαια ήταν απόδειξη της πολύ μεγάλης αγαθότητας, το ότι δηλαδή έκανε να εξαρτάται το αγαθό και από εμάς και να μη σπείρεται μόνο στη φύση αλλά να καλλιεργείται και από την πρόθεση και από το αυτεξούσιο μας. Επίσης για να τραβήξει προς αυτήν και το κατώτερο μέρος και να το τοποθετήσει στον ουρανό, αφού σιγά σιγά θα το έχει απαλλάξει από το γήινο φρόνημα. Για να γίνει η ψυχή για το σώμα, ό,τι είναι ο Θεός για τη ψυχή αφού διαπαιδαγωγήσει την υπηρέτρια ύλη και συμφιλιώσει με τον Θεό το υποταγμένο σ’ αυτήν σώμα.

(Λόγος Β΄, Απολογητικός της εις Πόντον φυγής)

Κυριακή της Σαμαρείτιδος (Ιωάν. δ’ 5-42)

Ο Χριστός συνομιλεί με την Σαμαρείτιδα. Από πίνακα του δανού ζωγράφου Carl Bloch (1834-1890).

Ο τόπος της αληθινής λατρείας

Το σημερινό Ευαγγέλιο μας μεταφέρει στη Σαμάρεια της Παλαιστίνης και συγκεκριμένα στο «φρέαρ τοΰ Ιακώβ». Εδώ θα δούμε τον Κύριο να οδοιπορεί, να κουράζεται και να διψά «τήν των πλανεμένων επιστροφήν». Η σωτηρία του ανθρωπου ήταν η πείνα και η δίψα Του. «Βρώμα Του και πόμα Του» (=τροφή και ποτό Του) είναι να εκπληρώσει το θέλημα τοϋ Πατέρα Του, να σώσει τον άνθρωπο. Κάθεται στο πηγάδι, όχι για δική Του άνεση, αλλά για να «ζητήση και σώση» ένα άπολωλός πρόβατο Του, τη γνωστή Σαμαρείτιδα, από το Βάρος της αμαρτίας και να την ποτίσει άπό την πηγή του «ζώντος ύδατος».

1. Συνάντηση με τη Σαμαρείτιδα

Ή Σαμαρείτιδα ήρθε άπό το σπίτι της να πάρει νερό άπό το πηγάδι να δροσίσει το σώμα της και συνάντησε τον Χριστό, ό όποιος συνωμίλησε μαζί της. Όλη ή ζωή της και ή ελαχίστη λεπτομέρεια, ήταν μπροστά Του γυμνή, ολοφάνερη. Δεν την εκθέτει όμως. Δεν την προσβάλλει. Δεν της είπε πώς είναι πολύγαμη, ουτε πώς ζεϊ παράνομα. Ή αγάπη δεν τα επιτρέπει αυτά, γιατί «πάντα στέγει» (=όλα τα σκεπάζει). Την βλέπει πώς είναι διψασμένη στο σώμα, αλλά και η ψυχή της διψά τον Θεό. Βρίσκεται στον άδη των παθών της αμαρτίας. Είχε ανάγκη, όχι μόνο άπό τη δροσιά του πηγαδιού, αλλά και από το «ζών ύδωρ» του Αγίου Πνεύματος, για να δώσει ζωοποιό κίνηση στη νεκρωμένη ψυχή της, την ξηρή και άγονη για το καλό, όπως την έκανε η κακουργία του διαβόλου.

Την πλανούσε ό μισάνθρωπος να νομίζει, πώς θα γεμίσει την ψυχή της και θα βρει πλήρωμα ζωής στις πρόσκαιρες σαρκικές απολαύσεις και ηδονές. Ήταν δούλη και λάτρις στα πάθη αυτά, αλλά πάντα στερημένη άπό την εσωτερική ανάπαυση, γιατί αυτή μόνο ό Θεός τη δωρίζει. Δοκίμασε όλα τα αισθητά και τα γήϊνα, πού δίνουν τρυφή στη σάρκα. Γνώρισε πέντε άνδρες, τους άφησε, ζουσε με έκτο, χωρίς να βρει το πλήρωμα της ζωής, γιατί της έλειπε το πνευματικό και ουράνιο. Τώρα λοιπόν συναντιέται με τον μοναδικό Νυμφίο, ό όποιος θα την καλέσει σε γάμο άφθαρτο και αμίαντο, σε αγαπητική σχέση και κοινωνία μαζί Του, πού είναι πηγή ζωής αιωνίας και παντός αγαθού.

Ο διάλογος πού αρχίζει ό Χριστός μαζί της, φανερώνει πώς, έκτος από τα αισθητά και τα γήϊνα πού την ενδιέφεραν, είχε και άλλες αναζητήσεις. Ζήτησε άπό τον Χριστό το «ύδωρ το ζών», πού γι’ αυτήν ήταν νερό φυσικό, ενώ για τον Χριστό ήταν η Χάρις του Αγίου Πνεύματος. και όταν αντιλήφθηκε πώς ο συνομιλητής της δεν ήταν απλός άνθρωπος, αλλά κάποιος Προφήτης, ζήτησε να πληροφορηθεί για τη λατρεία του Θεου. τον αληθινό Θεό βέβαια δεν τον γνώριζε και τη θέση Του στη ζωή της την πήραν τα αμαρτωλά πάθη, τα οποία την κυβερνούσαν. Γνώριζε μόνο μια τυπική λατρεία του Θεου, την «έν τόπω», σύμφωνη με τον Νόμο και ζητά άπό τον Χριστό να της πε, ποιος είναι ό αληθινός τόπος της λατρείας του Θεου. Ασφαλώς η Σαμαρείτιδα δεν μπορουσε να καταλάβει, πώς η ακόλαστη ζωή και η λατρεία του σώματος της, απέκλειαν τη λατρεία του Θεου. Νόμιζε πώς μπορουν και τα δυο να συνυπάρχουν, φτάνει να μάθει τον τόπο. Αν είναι το όρος Γαριζείν η ό Ναός του Σολομώντος.

Ο Άγιος Βουκασίνος ο Οσιομάρτυρας (16 Μαΐου)

Ο Άγιος Οσιομάρτυς Βουκασίνος έζησε κατά τον 20ο αιώνα και γεννήθηκε σε ένα μικρό χωριό, το Κλέπτσι, κοντά στην Ερζεγοβίνη. Δεν υπάρχουν επαρκείς αγιολογικές πληροφορίες για τον βίο του. Επειδή ήταν Ορθόδοξος μοναχός συνελήφθη κατά την διάρκεια του Β’ Παγκοσμίου πολέμου από τους φιλοναζιστές Ρωμαιοκαθολικούς Κροάτες και οδηγήθηκε στο φρικτό στρατόπεδο συγκέντρωσης Γιασένοβατς, όπου, αρνούμενος να μεταστραφεί στο Ρωμαιοκαθολικισμό, θανατώθηκε μετά από σκληρά βασανιστήρια.

Η ΨΥΧΡΟΤΗΤΑ ΣΤΗΝ ΠΡΟΣΕΥΧΗ (Οσίου Θεοφάνους του Εγκλείστου)

Ο Άγιος Θεοφάνης ο Έγκλειστος

Η ψυχρότητα στην προσευχή οφείλεται είτε σε ψυχική κόπωση είτε σε πνευματικό κορεσμό είτε σε σωματικές απολαύσεις και αναπαύσεις είτε σε πάθη, που κυριεύουν την ψυχή , προπαντός στην έπαρση. Όλα αυτά ειναι ενάντια στην πνευματική ζωή, μέσα στην οποία κεντρική θέση κατέχει η προσευχή. Έτσι, πρώτα και κύρια προκαλούν το στέρεμα της πηγής της προσευχής μέσα μας. Αυτό, όμως, μπορεί να όφείλεται και σε απομάκρυνση της χάριτος, που συμβαίνει με θεία παραχώρηση. Και να γιατί: Όταν η ψυχή μας φλέγεται από τόν πόθο του Θεού και από την καρδιά μας ξεχύνεται ολόθερμη προσευχή, δεν έχουμε παρά ελεητική επίσκεψη της χάριτος . Εμείς όμως, οταν η ευλογημένη αυτή κατάσταση παρατείνεται για πολύ,νομίζουμε ότι κατορθώσαμε κάτι σπουδαίο με το δικό μας αγώνα και κυριευόμαστε από την κενοδοξία. Για λόγους παιδαγωγικούς, λοιπόν , απομακρύνεται η χάρη και μένει η ψυχή μας μόνη της, γυμνή και αδύναμη, ανίκανη να ζήσει πνευματικά, ψυχρή και απρόθυμη να προσευχηθεί…

Τι θα κάνουμε, λοιπόν, για να ξεφύγουμε άπ’ αυτή την κατάσταση; Πρώτα-πρώτα θα φροντίσουμε να εξουδετερώσουμε τις αιτίες της. Και ύστερα, παρ’ όλη την ψυχρότητα της ψυχής μας , θα κάνουμε με επιμονή και υπομονή τον καθημερινό προσευχητικό κανόνα μας, προσπαθώντας αφ’ ενός να συγκεντρώνουμε το νου μας στα λόγια των ευχών και αφετέρου να ξεσηκώνουμε μέσα στην καρδιά μας αισθήματα φιλόθεα. Με τον καιρό ο Θεός , βλέποντας την ταπείνωση και την καρτερία μας, θα μας ξαναστείλει τη χάρη Του, που θα διώξει το πνεύμα της ψυχρότητος, όπως ο άνεμος διώχνει την ομίχλη.

Πως θ’ αποκτήσουμε θερμότητα στην Προσευxή

Η επιδημία του Ναρκισσισμού

Η σύγχρονη κοινωνία πέφτει όλο και περισσότερα μέσα στον κυκεώνα του Ναρκισσισμού με κυρίως σκέψη την κοινωνική προβολή και την απώλυτη απώλεια σε ότι αφορά την σύνδεση με παραδοσιακές αξίες.

Στην Αμερική, όπου όλα αυτά αρχίζουν και μπορούμε να πούμε ιδιαίτερα ότι είναι το λίκνο του σύγχρονου ναρκισσισμού, αναπτύσσεται η κοινωνία του XXL-Ego. Πρόκειται, δηλαδή, για την απόλυτη τροφοδότηση των αναγκών του υπέρ-Εγώ μας, χωρίς αντίστοιχη κοινωνική αξία.