CUM S-A SĂRBĂTORIT „ZIUA CRUCII” ÎN PATRIARHIA IERUSALIMULUI (Ρουμανικά, Romanian)

PF Teofil, litanie cu Sf. Cruce

A TOATĂ LUMEA ÎNĂLŢARE A CINSTITEI ŞI DE VIAŢĂ FĂCĂTOAREI CRUCI

A FOST SĂRBĂTORITĂ CU UN DEOSEBIT FAST ÎN PATRIARHIA IERUSALIMULUI

Conform istorisirilor evanghelice, Domnul nostru Iisus Hristos „ca o oaie spre junghiere s-a adus” (Fapte 8, 33) pentru mântuirea noastră. De la pretoriu a fost condus pe calea martiriului „spre Golgota, care se zice şi Locul Căpăţânii” (Matei 27, 33), „în afara porţii” (Evrei 13, 12) şi acolo a fost răstignit, acolo a fost îngropat într-un mormânt nou (Matei 27, 60), de unde a treia zi a înviat.

Acest loc al martiriului, al îngropării şi al învierii Domnului nostru Iisus Hristos fusese astupat cu pământ şi acoperit cu idoli până în anul 326 d.Hr. În acest an a venit în Sfânta Cetate a Ierusalimului Sfânta Elena, trimisă de fiul ei Constantin cel Mare, care fusese informat despre starea Locurilor de Închinare de către reprezentantul Bisericii Ierusalimului, Arhiepiscopul Macarie, cu un an înainte, în cadrul Sinodului I Ecumenic de la Niceea (325).

Historia del Imperio Bizantino. (17) (Spanish, Ισπανικά)

Continuación de la (16)

Los Sucesores Inmediatos de Justiniano. Su Política Religiosa. Mauricio. Persia. Los Eslavos y los Avaros. Creación de los Exarcados.

Tan pronto como la poderosa personalidad de Justiniano desapareció de escena, todo el sistema artificial que mantenía el Imperio en un equilibrio provisional, se derrumbó. “A su muerte —dice Bury,— los vientos se escaparon de sus límites; los elementos de disociación comenzaron su obra; el sistema artificial se debilitó y la metamorfosis del Imperio, seguramente empezada hacía mucho, pero velada por los asombrosos acontecimientos del agitado reino de Justiniano, principió a manifestarse rápidamente y en su desnudez.” (3)

Leer más…

Το στυγερό στρατόπεδο του Γιασένοβατς (με συγκλονιστικές φωτογραφίες)

Η «Αυλόπορτα του θανάτου», η είσοδος που οδηγούσε στο στρατόπεδο εξόντωσης του Γιασένοβατς

VatopaidiFriend: Στο άρθρο αυτό ακολουθούν φωτογραφίες που μερικές από αυτές δείχνουν την φρικαλέα βιαιότητα και κακουργία των Ούστασι. Ζητούμε την κατανόησή σας αλλά κάνουμε μία αποτύπωση της ιστορικής πραγματικότητας.

Το Γιασένοβατς είναι το πιο σημαντικό και συγχρόνως στυγερό στρατόπεδο αφανισμού που δημιούργησε η δικτατορία ούστασι. “Αρχιτέκτονας” του είναι ο υπουργός Εσωτερικών Άντρια Αρτούκοβιτς, ο οποίος θα ομολογήσει ότι εκεί δολοφονήθηκαν περίπου 700.000 κρατούμενοι [35].

Το λόγκορ Γιασένοβατς βρίσκεται 28 χιλιόμετρα από τη Στάρα Γκράντισκα και ιδρύεται τον Μάιο του 1941. Αρχικά στο στρατόπεδο κατασκευάζονται κάποιες παράγκες από τους ίδιους τους κρατούμενους, κατόπιν επεκτείνεται με ένα νέο συγκρότημα που θα ονομασθεί “Γιασένοβατς 2″. Τον Νοέμβριο του 1941, με την πλημμύρα των ποταμών Σάβα και Στρούγκ, καταστρέφονται και τα δύο συγκροτήματα, και οι κρατούμενοι αναγκάζονται να κατασκευάσουν ένα τρίτο. Στη διάρκεια των εργασιών κατασκευής του νέου συγκροτήματος, περίπου 650 κρατούμενοι, καταπονημένοι από τις βαριές εργασίες

Τοπίο από Λαχανικά (βίντεο)

Vegetables

►

Αίσθησις Ζωής Αθανάτου (9) – Ομιλίες για τον Γέροντα Ιωσήφ τον Ησυχαστή

Ο Γέροντας Εφραίμ, Προηγούμενος της Ιεράς Μονής Φιλοθέου

Συνέχεια από (8)
Αρχιμ. Εφραίμ, Καθηγουμένου Ι. Μ. Μονής Βατοπαιδίου

Υπολογίζεται ότι από την “ρίζα” του Γέροντος Ιωσήφ του Ησυχαστού προέρχονται άμεσα, περισσότεροι από 800 μοναχοί και μοναχές. Επειδή το προγνώριζε αυτό ο Γέροντας, δεν επέτρεψε στους υποτακτικούς του μετά τον θάνατό του να ζήσουν μαζί, αλλά τους χώρισε· ήξερε ότι αυτοί θα γίνουν οι Ηγούμενοι και Γέροντες μεγάλων κοινοβίων.

Η αγάπη του προς τον μοναχισμό εκδηλώνεται και μετά τον θάνατό του. Μέχρι και σήμερα εμφανίζεται σε επώνυμους νέους και τους προτρέπει να ακολουθήσουν τον μοναχισμό. Εμφανίζεται σε πολλούς μοναχούς και τους παρηγορεί στις θλίψεις τους. Σε ένα μοναχό μάλιστα είπε ότι η οδός για την σωτηρία είναι η νήψη και η εσωτερική πνευματική εργασία. Με κάποιον αγιορείτη Ηγούμενο είχαν συζήτηση για πνευματικά θέματα για πολλή ώρα.

Ένα συγκλονιστικό γεγονός αποτελεί η εμφάνισή του σε μία κοπέλλα που ήθελε να γίνει μοναχή και οι γονείς της αντέδρασαν με τον πιο φρικαλέο τρόπο. Η κοπέλλα αυτή σπούδαζε στην Θεσσαλονίκη, και όταν επέστρεψε για την εορτή των Χριστουγέννων στο οικογενειακό σπίτι της στην Αθήνα, οι γονείς της που πληροφορήθηκαν ότι ήθελε να γίνει μοναχή, έφθασαν σε τέτοιο σημείο ξυλοδαρμού που αναγκάστηκαν να την πάνε στο Νοσοκομείο από την ακατάσχετη αιμμοραγία και το σπάσιμο των πλευρών και του χεριού της.

Στην Ορθόδοξη Ιεραποστολή της Ζιμπάμπουε

Κτίριο συγκεντρώσεων και κατηχήσεων στο Ιεραποστολικό Κέντρο Αγίου Γεωργίου.

Πορευθέντες μαθητεύσατε πάντα τα έθνη» (Ματθ. κη΄ 19). Την ευαγγελική αυτή εντολή έχει τάξει ώς στόχο ζωής ο Κύπριος Μητροπολίτης Ζιμπάμπουε Γεώργιος. Με το Σεβασμιώτατο συνδέομαι φιλικά εδώ και μερικά χρόνια κι έτσι δε δυσκολεύτηκα ιδιαίτερα να δεχτώ την πρόσκλησή του να μεταβώ στη μακρινή αυτή χώρα της Αφρικής το Πάσχα που μας πέρασε. Είχα ήδη ακούσει πάρα πολλά για τη Ζιμπάμπουε και κρίνοντας από τη δραστηριότητα του Μητροπολίτη στην Κύπρο, ήμουν σίγουρος ότι εκεί γίνεται σοβαρό ιεραποστολικό έργο. Και τώρα η απρόσμενη αυτή πρόσκληση θα μου έδινε την ευκαιρία να θέσω «τον δάκτυλόν μου εις τον τύπον των ήλων» (Ιω. κ΄ 25).

Οι άγιοι Σάββας αρχιεπίσκοπος Σερβίας και Συμεώνο Μυροβλύτης (3ο μέρος)

Συνέχεια από (2)

Ο όσιος Σάββας είχε πατέρα τον όσιο Συμεών. Ο όσιος Συμεών υπήρξε μεγάλος ηγεμόνας των Σέρβων (1165-1196) και ήταν κατά τον σύγχρονο βιογράφο του π. Ιουστίνο Πόποβιτς «υπερασπιστής της Ορθοδοξίας και πολέμιος των αιρέσεων, σ΄ όλη του την ζωή άνθρωπος με μεγάλη πίστι, αγάπη και ζηλο Ευαγγελικό». Ο κατά κόσμον Στέφανος Νεμάνια γεννήθηκε το 1114 στην πόλη Ρίμπνιτσα της Ζέτας, το σημερινό Μαυροβούνι. Αγωνίσθηκε με σθένος υπέρ της Ορθοδοξίας και εργάσθηκε για την εδραίωση της στον λαό, τον όποιο ένωσε σε ένα βασίλειο. Έκτισε πολλούς ναούς, συγκάλεσε συνόδους για την αντιμετώπιση των αιρέσεων, ανέπτυξε πλούσιο φιλανθρωπικό έργο και ενίσχυσε οικονομικά μονές και προσκυνήματα. Με την ευλαβή και φιλομόναχη σύζυγό του Άννα, θυγατέρα Βυζαντινού αυτοκράτορα, απέκτησε πολλά παιδιά. Στο τέλος έγινε και αυτή μοναχή με το όνομα Αναστασία στη μονή Στουντένιτσα. Μεταξύ των τέκνων τους δύο στέφθηκαν αγιωνυμίας· ο άγιος Σάββας πρώτος αρχιεπίσκοπος των Σέρβων και Στέφανος Β’ ο Πρωτοστεφής και τελικά καρεις μοναχός Σίμων.

Ο άγιος Σάββας, που κατά κόσμον ονομαζόταν Ράστκο, υπήρξε καρπός προσευχής. Γεννήθηκε το 1169, και μεγάλωσε με νουθεσία Κυρίου. Οι θεοσεβείς γονείς του τον ετοίμαζαν για γάμο όταν ενηλικιώθηκε, αλλά αυτός είχε αποφασίσει τη μοναχική του αφιέρωση. Ποθούσε να αναχωρήσει στο Άγιον Όρος, για το οποίο άκουγε θαυμαστές ιστορίες ασκητών και οσίων. Με συνοδό ένα Ρώσο Αγιορείτη μοναχό έφυγε για το Άγιον Όρος, σε ηλικία 16 ετών, κρυφά από τους γονείς του, οι οποίοι βυθίσθηκαν σε μεγάλη θλίψη. Εκάρη μοναχός στη μονή Αγίου Παντελεήμονος-Παλαιού Ρωσικού και ονομάσθηκε Σάββας. Οι απεσταλμένοι στρατιωτικοί του πατέρα του πήγαν στο Άγιον Όρος για να τον βρουν και να τον φέρουν πίσω. Επέστρεψαν, με τα κοσμικά πριγκηπικά ρούχα του και με μία παραμυθητική επιστολή προς τους γονείς του, οι οποίοι επιθυμούσαν σύντομα να τον ξαναδούν κοντά τους.

Δεισιδαιμονία των αθεΐστών

Αγίου Νικολάου Βελιμίροβιτς

Συνάντησες, γράφεις, έναν άνθρωπο, ο όποιος δεν πιστεύει στον Θεό, όμως είναι γεμάτος δεισιδαιμονία. Τον συνάντησες το περασμένο καλοκαίρι στα ιαματικά λουτρά. Αυτός σου ομολόγησε, ότι ποτέ δεν πίστευε στον Θεό, αλλά ότι από την παιδική του ηλικία γέμιζε τις απλωμένες παλάμες των τσιγγάνων, για να του προμαντεύουν. Τούτο πράττει και τώρα. Και φλογερά «αποδεικνύει», πως η μάντισσα τσιγγάνα ξέρει περισσότερα απ’ όλες τις Ακαδημίες επιστημών. Έκτος αυτού φοβάται το κακό μάτι. Γι’ αυτό περπατά στο δρόμο πάντα με σκυμμένο το κεφάλι. Την Τρίτη τη θεωρεί μέρα κακής μοίρας και τούτη τη μέρα ούτε κάνει κάτι ούτε βγαίνει από το σπίτι. Από το νούμερο δεκατρία φεύγει σαν από πυρκαγιά. Μια φορά αστειεύτηκε κάποιος και έγραψε το νούμερο δεκατρία στο τραπέζι μπροστά του. Αυτός πήδηξε θυμωμένα και σήκωσε την καρέκλα καταπάνω σ’ εκείνον που έκανε το αστείο. Κατά τ’ άλλα στην εμφάνιση είναι «κύριος», διαβασμένος και πλούσιος.

Το σπίτι το δικό μου (Βίντεο)

ΤΟ ΣΠΙΤΙ ΤΟ ΔΙΚΟ ΜΟΥ the home thats mine

►

Gerontas Iosif von Vatopaidi (1.7.1921 – 1.7.2009) (Γερμανικά, German)

Geron Iosif dvd3a_NEW

►

(At the right hand bottom of the window of the video, by clicking on the arrows, you can go into fullscreen.)

In English

Ελληνικά 

Gerontas Iosif, mit bürgerlichem Nachnamen Asimos, wurde am 1. Juli 1921 in Drousia, einem kleinen Dorf in der Provinz von Pafos auf Zypern, der Insel der Heiligen, geboren. Seine Mutter Evgenia brachte das kleine Kind im 7. Monat zur Welt im Kloster der heiligen uneigennützigen Ärzte von Giolos genau am Festtag der Heiligen. Die Mutter vermutete, das Kind sei tot, aber es lebte. Der Säugling erhielt bei der Taufe den Namen Sokratis.

Der kleine Sokratis wuchs bei seinen bäuerlichen Eltern heran und lebte von klein an ein hartes Leben. Es gelang ihm gerade noch die vierte Grundschulklasse zu beenden, denn er war unentbehrlich für die landwirtschaftlichen Arbeiten. Bis zum Alter von 15 Jahren blieb er in seinem Dorf.

Weiter…

Ο ΑΓΙΟΣ ΜΑΡΤΥΣ ΛΟΓΓΙΝΟΣ Ο ΕΚΑΤΟΝΤΑΡΧΟΣ

1.Καταγωγή – Επάγγελμα

Ο άγιος Λογγίνος έζησε κατά τους χρόνους της ενσάρκου οικονομίας του Κυρίου ημών Ιησού Χριστού.

Ο Συμεών ο Μεταφραστής στους βίους και την πολιτεία Αγίων Μηνός Μαρτίου αναφέρει ότι, ανήκε στην Ιουδαϊκή συναγωγή (P.G., Τόμ. 115, σ. 32 Α).

Ο Άγιος καταγόταν από την κωμόπολη Σανδιάλη της Καππαδοκίας (P.G., Τόμος 115, σελ. 41). Εκεί, λοιπόν, αποσύρθηκε μετά την Ανάσταση του Κυρίου, όταν παραιτήθηκε από το Ρωμαϊκό στρατό που υπηρετούσε και εκήρυξε «Χριστόν εσταυρωμένον και αναστάντα εκ νεκρών».

The Elder Joseph the Hesychast (+1959) Strugles, Experiences, Teachings (10)

Continued from (9)

9. Various Trials and Manifest Aid from our Lady the Mother of God

The Apostle Paul informs the fullness of the Church about his trials and his affliction, which were so extensive the he ‘despaired of life itself’ (2 Cor. 1:8). He stresses that he was ‘utterly crushed beyond his strength’; and corresponding to this we have the patristic interpretation and practice which describes how terrible and numerous are the trials which lurk in the way of those who wish to be saved. Of course, there are also other passages in Scripture which deal with the same subject, and it may be said that the chief prerequisite for salvation is endurance of many trials. But it is the Apostle Paul in particular who reveals to us the mystery and the meaning of tribulations – the chief of the Apostles, the giant of the Church, the exact image of Christ. If he, Paul, who constantly urges us to imitate him (1 Cor. 11:1), and who quite simply carried out all that has been commanded us (Lk 17:10), according to our Lord’s word – if Paul expresses himself in this way, saying that the tribulations that are for salvation and perfection can push one to despair even of life itself, then one can understand the furnace that our Fathers passed through, those who in ancient times and more recently have held to the same path (cf. Phil. 3:16).

Read more…

Το μήνυμα της ημέρας

Ο νους που απομακρύνεται από τον Θεό γίνεται κτηνώδης ή δαιμονιώδης

Άγιος Γρηγόριος Παλαμάς

Hosts of heaven, hear me…

Fresco from the Holy Great Monastery of Vatopedi

Draw near to me O Lord, hasten to help me, bring my soul out of affliction and have mercy on me for I am in need of Your great and abundant mercies. Despise me not, O my Master, though my good works are as filthy rags and my virtue is comparable to dirt. Forsake me not, Heavenly King, though in actions, in words, in thoughts and in deeds I have forsaken You. Heal me from within and unbind these chains, these passions which beset me and humble me even to the earth, deliver me from this death I bring steadily upon my soul. I dare not raise my hands to heaven, for with them I have become an idolater, I do not use them for labors of asceticism but for personal gain. I dare not lift my eyes to heaven for with them I behold that which causes me to stumble, with them I have entertained carnal thoughts and have set myself in a snare, eagerly, willingly, as a dog to his vomit and a naive lamb to the slaughter. I only raise my thoughts and prayers to the throne of grace, in hopes that Your mercy outweighs even my sins, the wretched, the terrible, the undeniable weight of my innumerable sins against You, against myself, against my neighbor, and against all the world. Forgive me, Lord, for I do not sin against myself alone, but I sin against You, and I sin against humanity.