“These Truths We Hold” (Part XXXIII)

Fresco of Basil the Great in the cathedral of Ohrid. The saint is shown consecrating the Gifts during the Divine Liturgy which bears his name.

Continued from (Part XXXII)

A Lament for Sin.

St. Basil the Great says, “Weep over your sin: it is a spiritual ailment; it is death to your immortal soul; it deserves ceaseless, unending weeping and crying; let all tears flow for it, and sighing come forth without ceasing from the depths of your heart.”

In profound humility I weep for all my sins, voluntary and involuntary, conscious and unconscious, covert and overt, great and little, committed by word and deed, in thought and intention, day and night, at every hour and minute of my life.

I weep over my pride and my ambition, my self-love and my boastfulness;

Read more…

Μήνυμα της ημέρας

Τρεις οι τρομερότερες πτώσεις στην ιστορία:

1) η πτώση του Αδάμ

2) η πτώση του Ιούδα

3) η πτώση του Πάπα

μακάριος Γέρων Ιουστίνος Πόποβιτς

Himalayan Ascent to Christ

By Ryassophore Monk Adrian

Originally published in “Orthodox Word” magazine No. 190

When we come to know God as Person, we begin to see His hand at work not only in the circumstances of our daily lives, but also in the events of our past which have led us to the present moment. We see how from partial truths He has led us to the fullness of Truth, and how He continues to lead us into a more profound realization of that Truth. As Fr. Seraphim Rose wrote, when we come to Christ “no real truth we have ever known will ever be lost.”

Surrounded by five of the highest peaks in the Himalayas, I was standing at 14,000 feet gazing at the Annapurna mountains as the sun rose. My trek in Nepal had begun a few weeks previously and this was its culmination. As I stood staring at the pristine beauty soaring above me, a thought entered my mind and refused to budge: “What’s the point?” My ego immediately retorted to this random thought, “What’s the point! What do you mean, ‘What’s the point?’ The point is you hiked all this distance to see these mountains, now enjoy it!” Still the thought plagued my mind. Yes, it was one of the most beautiful things I had ever seen, and I was joyful at the moment, but where would those feelings be tomorrow when I was no longer so greatly inspired? The happiness of this world could never bring me satisfaction. It should have been apparent throughout my life, but it took my climbing to the top of the world for me to finally accept it. And that was my first step toward Christ and Orthodoxy.

Read more…

Αυγά δεινοσαύρου βρέθηκαν στην Ινδία

Οι γεωλόγοι στη νότια Ινδία υποστηρίζουν ότι βρήκαν εκατοντάδες συμπλέγματα αυγών δεινοσαύρων τα οποία πρέπει να είναι περίπου 65 εκατομμυρίων ετών.

Τα αυγά βρέθηκαν εντελώς τυχαία, όταν μία ομάδα επιστημόνων αναζητούσε μια αρχαία κοίτη ποταμού της πολιτείας Tamil Nadu. Καθώς έσκαβαν όλο και πιο βαθιά ανακάλυψαν κάτι που έμοιαζε με απολιθώματα αυγών.

Οι φωτογραφίες και τα δείγματα από τα ευρήματα στάλθηκαν σε διάφορα πανεπιστήμια, που επιβεβαίωσαν ότι πρόκειται για αυγά δεινοσαύρων.

Ξαφνικό «λουκέτο» στο Τμήμα Ελληνικής Γλώσσας του Πανεπιστημίου Αργυροκάστρου

        Μείζον θέμα έχει προκύψει τις τελευταίες μέρες εντός και εκτός συνόρων, από το ξαφνικό «λουκέτο» στο Τμήμα Ελληνικής Γλώσσας, Λογοτεχνίας και Ελληνικού Πολιτισμού του Πανεπιστημίου Αργυροκάστρου. Για την ακρίβεια, η από εδώ πλευρά δεν φάινεται και τόσο συνεργάσιμη, έτσι ώστε να βρεθεί μια λύση που και την απρόσκοπτη λειτουργία του να συνεχίσει το Τμήμα και να μην μείνουν μετέωροι δεκάδες ομογενείς φοιτητές που σπουδάζουν σʼ αυτό.

«Το ταμείο είναι μείον» φαίνεται πως προέταξαν ως δικαιολογία στους φοιτητές για τη λήξη της συνεργασίας του Πανεπιστημίου Ιωαννίνων με αυτό του Αργυροκάστρου. Ως εκ τούτου το Πανεπιστήμιο Ιωαννίνων αποφάσισε να μην στείλει φέτος καθηγητές, οι οποίοι δίδασκαν τα προηγούμενα χρόνια στο συγκεκριμένο Τμήμα, με αποτέλεσμα να μείνει κυριολεκτικά στον «αέρα»!

Αίσθησις Ζωής Αθανάτου (12) – Ομιλίες για τον Γέροντα Ιωσήφ τον Ησυχαστή

Συνέχεια από (11)
Αρχιμ. Εφραίμ, Καθηγουμένου Ι. Μ. Μονής Βατοπαιδίου

Ο ΓΕΡΟΝΤΑΣ ΙΩΣΗΦ Ο ΗΣΥΧΑΣΤΗΣ ΚΑΙ Η ΔΙΔΑΣΚΑΛΙΑ ΤΟΥ ΠΕΡΙ ΝΟΕΡΑΣ ΠΡΟΣΕΥΧΗΣ ΜΕΣΑ ΑΠΟ ΤΙΣ ΕΠΙΣΤΟΛΕΣ ΤΟΥ

Πρακτικό δείγμα της αληθινής ταπεινώσεως κατά τους αγίους Πατέρες είναι τα δάκρυα. Και ο μακάριος Γέροντας “επόμενος κατά πάντα τοις Αγίοις Πατράσι” γράφει σε ένα πνευματικό του τέκνο περί τούτου: «Της ταπεινώσεως γνώρισμα είναι τα αμέτρητα δάκρυα, όπου επί τρία τέσσαρα έτη τρέχουν εν είδει πηγής. Εξ αυτών γεννάται η αδιάλειπτος προσευχή, η λεγομένη νοερά προσευχή. Όπου μόλις ειπής “Ιησού μου γλυκύτατε!” τρέχουν τα δάκρυα. Μόλις ειπής “Παναγία μου!” δεν δύνασαι να κρατήσης. Οπότε εξ αυτών γεννάται μία γαλήνη εις όλον το σώμα και τελεία ειρήνη». Γι’ αυτό και ο τρισόλβιος Γέροντας πάντοτε συνιστούσε στον προσευχόμενο να προσπαθεί να επιδίδεται στο κλάμα.

WÖRTER DES HL. IGNATIJ (Brjanchaninov) (Γερμανικά, German)

Saint Ignatius Brianchaninov

Bischof vom Kaukasus und Stawropol 

• 1. Was ist das – der Mensch?

Was stellt der Mensch eigentlich vor? Diese Frage beantwortet den Menschen der Apostel: „Ihr aber seid der Tempel des lebendigen Gottes; wie denn Gott spricht: «Ich will unter ihnen wohnen und wandeln und will ihr Gott sein, und sie sollen mein Volk sein“ (2. Kor 6, 16). In der Heiligen Schrift wird überhaupt ein jeder Mensch ein Haus, eine Wohnstatt, ein Gefäß genannt. Ein Mensch, der nicht ein Haus Gottes und ein Gefäß des Göttlichen Segens sein will, wird zu einem Haus und zu einem Gefäß der Sünde und des Satans. Der Mensch muss das sein, als was er erschaffen ist, nämlich ein Haus, eine Wohnstatt, ein Gefäß.

Er kann nicht mit sich allein ohne menschlichen Umgang sein: das ist für ihn widernatürlich. Mit sich allein kann er nur sein vermittels der Göttlichen Gnade und durch deren Wirkung: ohne diese Gnade wird er sich selbst fremd und ordnet er sich unwillkürlich den gefallenen Geistern unter, wenn er sich von dieser Gnade eigenmächtig entfernt und den Willen Gottes missachtet…

Weiter…

Το κήρυγμα του Χρυσόστομου και οι πορτοφολάδες

Σήμερα, όταν μιλάμε για Πατέρες της Εκκλησίας και αναφερόμαστε στον Χρυσόστομο, όλοι ξέρουμε ότι πρόκειται για τον αγ. Ιωάννη τον Χρυσόστομο. Και όμως η λέξη “χρυσόστομος” δεν είναι κύριο όνομα, αλλά επίθετο. Είναι το επίθετο που απέδωσαν στον Ιωάννη, για να χαρακτηρίσουν και ταυτόχρονα να τιμήσουν την κηρυκτική του δεινότητα.

Από τότε μέχρι σήμερα όλοι αναγνωρίζουν τον άγιο Ιωάννη Χρυσόστομο ως τον μεγαλύτερο κήρυκα της Εκκλησίας μας. Ακόμη και το Βατικανό, εδώ και μερικά χρόνια, τον ανακήρυξε ως τον προστάτη άγιο των χριστιανών ιεροκηρύκων.

Τη δίκαιη αυτή αναγνώριση τη συμμερίζονταν πρώτοι απ’ όλους οι ίδιοι οι ακροατές του, που όπως θα δούμε σε άλλο στιγμιότυπο μας, τον επευφημούσαν και τον χειροκροτούσαν. Το περίεργο όμως είναι ότι την κηρυκτική δεινότητα του Χρυσοστόμου την αναγνώριζαν και μερικοί άνθρωποι που, όταν κήρυττε, έτρεχαν στην εκκλησία, όχι για να τον ακούσουν, άλλα για να τον εκμεταλλευθούν. Και λέγοντας “εκμεταλλευθούν” δεν εννοούμε πνευματικά, όπως το τακτικό ακροατήριο του, άλλα… υλικά. Και για να λύσουμε το αίνιγμα σας πληροφορούμε ότι οι άνθρωποι αυτοί ήσαν οι πορτοφολάδες, ή όπως λέγονταν τότε, «βαλαντιοτόμοι». Βλέπετε ότι από τότε υπήρχε η ειδικότητα αύτη των «ληστών», που, καθώς φαίνεται, ήταν αρκετά διαδεδομένη.

Τί ακριβώς συνέβαινε; Το κήρυγμα του αγίου Ιωάννη ήταν κατά κανόνα πολύ συναρπαστικό. Το μεγαλύτερο μέρος του εκκλησιάσματος τον άκουγε με πολύ ενδιαφέρον. Οι περισσότεροι από τους ακροατές του, θέλοντας να μη χάσουν καμιά του λέξη —μην ξεχνάμε ότι τότε δεν υπήρχαν μικρόφωνα—, προσπαθούσαν να πλησιάζουν τον κήρυκα. Με την τακτική όμως αυτή γινόταν πολύς συνωστισμός γύρω από τον άμβωνα. Την ευκαιρία αυτή εκμεταλλεύονταν οι πορτοφολάδες, που καθώς φαίνεται έκαναν… χρυσές δουλειές!

Συντριβή

Ολιγοψυχηοα, ο άθλιος

Sărbătorirea Sfântului Evdochim la Mănăstirea Vatopedi (Ρουμανικά, Romanian)

Am avut norocul să particip la hramul Mănăstirii Vatopedi cu ocazia sărbătorii Cuviosului Evdochim, duminică 18 octombrie 2009.

Mai mult de 400 (!) închinători din toată Grecia (şi nu numai) au venit pentru a celebra în Mănăstirea Vatopedi pomenirea Cuviosului Evdochim.

Μήνυμα της ημέρας

Πες την αλήθεια και ντρόπιασε τον διάβολο.

Ουίλιαμ Σαίξπηρ

Message of the day

Tell the truth and shame the devil

William Shakespeare

Όσιος Φιλόθεος ο Διονυσιάτης (1526-1610)

Γεννήθηκε στη Χρυσούπολη της Καβάλας το 1526. Μικρόν οι Τούρκοι τον άρπαξαν από τη χήρα μητέρα του, μαζί με τον αδελφό του, και τους φυλάκισαν. Με θαυμαστό τρόπο η Θεοτόκος τους εσωσε και τους μετέφερε σε μοναστήρι της μικρασιάτικης Νεάπολης. Αργότερα, η καλή μητέρα του έγινε μοναχή και συνάντησε τα τέκνα της ως μοναχούς.

Ο Φιλόθεος, ως όντως φιλόθεος, «μη φέρων την δόξαν των ανθρώπων και θέλων έκφυγείν ταύτην… ώρμησεν ευθύς της οδού του εν τω Άθω ως έλαφος διψώσα επί τας διεξόδους των υδάτων». Στην αρχή μόνασε στο κοινόβιο της μονής Διονυσίου για αρκετό διάστημα, «ουκ ήρεμα αλλά και ακάθεκτος ην και διψών μόνος μεμονωμένος λαλησαι Θεώ. Προφασισάμενος δε ότι ησθενικώς και εκωφώθη» αποσύρεται σε σπήλαιο εξω της μονής. Εκεί ανεδείχθη θαυμαστός ασκητής και νικητής δαιμόνων. «Τας εύχάς τω Κυρίω εκπληρών και ην διαιτώμενος άρτον και άλας ημέραν παρ’ ημέραν, προσθείς δε Σάββατον και Κυριακήν μόνον σιτίζεσθαι».

Ιερά Μονή Αγίου Στεφάνου, Βράνιε, Σερβία (φωτογραφίες και ηχητικό)

 

Ο Άγιος Νεομάρτυς Ιωάννης από το Γεράκι Λακωνίας

Μαρτύρησε στη Λάρισα στις 21 Οκτωβρίου 1773

Μετά την αποτυχία των Ορλωφικών το 1770 επέδραμαν στην Πελοπόννησο οι ορδές του Αλβανού Χατζή Οσμάν, λεηλάτησαν, κατέστρεψαν και κατέσφαξαν το μεγαλύτερο μέρος του πληθυσμού. Τότε συνέλαβαν και τον δεκαπεντάχρονο Ιωάννη από το χωριό Γεράκι της Λακωνίας.

Ο άγιος ήταν γιος ιερέως και πεπαιδευμένος στα ιερά γράμματα .Είχε πολλά χαρίσματα , ήταν έξυπνος και υπάκουος και από μικρή ηλικία πρόσεχε πάντα η συμπεριφορά του να είναι η πρέπουσα για παιδί ιερέως και παραδειγματική για τα συνομήλικα παιδιά του χωριού.

The Elder Joseph the Hesychast (+1959) Strugles, Experiences, Teachings (14)

Continued from (13)

The Elder very often stressed the importance of vigil as the most practical method in the spiritual life, essential in all three states in the struggle. When the monk is starting out, at the first stage, which is the period of purification, all the systems of what is called practical work are used. At that stage, when the beginner is struggling with bodily afflictions, the most beneficial factor in subduing the passions and suppressing the actual commission of sin is keeping vigil. This applies particularly to unnatural movements, which are often intensified by the vigour of the body which is naturally overabundant in strong people. No other method of struggle helps as much as deprivation of sleep. Truly, vigil dissolves the body, as the ever-memorable Elder used to say.

Read more…

“These Truths We Hold” (Part XXXII)

Paining by Viktor Mikhailovich Vasnetsov

Continued from (Part XXXI)

Holy Repentance (Penance — Confession).

The Sacrament of Repentance developed early in the Church’s history in the time of the persecutions of the 3rd and 4th Centuries, when many people, giving in to the threats of the persecutors, apostasized and fell away from the Church. Apostasy was considered to be a very serious sin; many held the extreme position that such could not be received back into the Church in their lifetime, while others held that those who had lapsed should be re-baptized — that is, their sins should be washed away by a second baptism. Moderation, in the course of time, prevailed and a penitential discipline — the Sacrament of Repentance — developed, taking on the meaning of Second Baptism; for this reason it was eventually numbered among the Sacraments of the Church.

After the end of the persecutions, the Sacrament of Repentance remained, so that in the event of sins committed after Baptism, forgiveness could be obtained and the sinner reconciled to the Church. This Sacrament acts also as a cure for the healing of a soul, since the Priest also confers spiritual advice to the Penitent.

Since all sin is not only against God, but also against one’s neighbor, confession and the penitential discipline in the early Church were a community affair and took place publicly before the whole local Christian community. In time, however, Confession has developed into a private action between the Priest and the Penitent, and the Priest is forbidden to reveal to any third party what he has learned in Confession.

In ancient times, before the beginning of Confession, it was appointed to read an entire series of Psalms from which Psalm 51 has been preserved in the present rite, being known as the Penitential Psalm. Then the Priest reads certain prayers, the first of which recalls King David who repented before Nathan the Prophet when he had caused the death of Uriah, the husband of Bathsheba whom David loved. After being rebuked by Nathan, David confessed, I have sinned against the Lord! Read more… 

Everghetinos – Tema 15 (3) (Ρουμανικά, Romanian)

Celor care se leapădă de lume le este de neapărată trebuinţă să nu se însoţească cu rudele după trup și nici să arate vreo slăbiciune pentru acestea

5. A lui Avva Isaia

Dacă te-ai despărţit de rudeniile după trup, ca să te faci străin pentru Dumnezeu, nu lăsa îndulcirea [cu gândul la] ele să se strecoare în tine atunci când șezi în chilie, milostivindu-te de tată sau de mamă, ori pomenind în inima ta pe soră sau frate, mila de copii sau dorul de femeie; fiindcă pe toate acestea le-ai părăsit. Adu-ţi aminte de ieșirea ta și de strâmtorarea morţii, căci atunci nimeni dintre aceștia nu îţi va ajuta. De ce nu te lepezi așadar de ei pentru virtute?

Ο Άγιος Γεράσιμος Κεφαλληνίας

Η ΖΩΗ ΤΟΥ

Ο Άγιος Γεράσιμος σύμφωνα με τη παράδοση γεννήθηκε στα Τρίκαλα της Κορινθίας το 1506. Ο πατέρας του ονομάζονταν Δημήτριος και η μητέρα του Καλή. Ο πατέρας του ανήκε στην βυζαντινή αριστοκρατία, στη μεγάλη οικόγενεια των Νοταράδων. Το βαφτιστικό όνομα του Άγιου Γεράσιμου ήταν Γεώργιος. Ό Άγιος Γεράσιμος μεγάλωσε και μορφώθηκε όπως όλα τα αρχοντόπουλα της εποχής. Στα 20 χρόνια του αποφάσισε να πάει στη Ζάκυνθο που ήταν ένα σημαντικό κέντρο των γραμμάτων της εποχής καθώς παρόλη την Ενετική κατάκτηση υπήρχε εκεί ένας αναγεννησιακός αέρας σε αντίθεση με την υπόλοιπη τουρκοκρατούμενη Ελλάδα.

20 Συμβουλές για καινούργια ζευγάρια

1. Να θεωρείτε ο ένας τον άλλον ως δώρο του Θεού. Εάν πιστεύετε ότι ο Θεός προόρισε τον ένα για τον άλλον, τότε ποτέ δεν θα σκεφθείτε τον χωρισμό σας.

2. Να μην σκεφθείτε το γάμο εάν δεν πιστεύετε ότι δεν υπάρχει κανένας άλλος στη γη που θα μπορούσε να γίνει σύντροφος της ζωής σας.

3. Μην αφήσετε το γάμο σας με την ιδέα ότι ο ένας υπερτερεί του άλλου.

4. Μπροστά στο Θεό είστε και οι δύο ίσιοι, αν και ο ένας προς τον άλλον συμπληρώνουν αλλήλους.

5. Να δέχεστε ο ένας τον άλλον όπως είσαστε και όχι όπως θα θέλατε να ήσασταν.

6. Να μη θεωρείτε το γάμο σας σαν μια χρυσή ευκαιρία για να αλλάξετε τον σύντροφό ή την σύντροφό σε εκείνο που νομίζετε ότι θα έπρεπε να είναι. Και όμως πρέπει να είστε πάντοτε πρόθυμοι να δέχεστε συμβουλή και συστάσεις για αλλαγή.

ΙΩΣΗΦ Ο ΒΑΤΟΠΕΔΙΝΟΣ

Κι ανοίχτηκε μελίρρυτα

Της Μετουσίας κάλπη,

Με ράσο μεγαλόσχημο,

Στιγμές Οσίου Μάρτυ,

Να αποδώσει ευλαβικά,

Ως σκεύος της τιμής,

Αίσθησις Ζωής Αθανάτου (11) – Ομιλίες για τον Γέροντα Ιωσήφ τον Ησυχαστή

Συνέχεια από (10)
Αρχιμ. Εφραίμ, Καθηγουμένου Ι. Μ. Μονής Βατοπαιδίου

Ο ΓΕΡΟΝΤΑΣ ΙΩΣΗΦ Ο ΗΣΥΧΑΣΤΗΣ ΚΑΙ Η ΔΙΔΑΣΚΑΛΙΑ ΤΟΥ ΠΕΡΙ ΝΟΕΡΑΣ ΠΡΟΣΕΥΧΗΣ ΜΕΣΑ ΑΠΟ ΤΙΣ ΕΠΙΣΤΟΛΕΣ ΤΟΥ

Ο ησυχαστής Γέροντας είναι από τους σύγχρονους οσίους Αθωνίτες Γέροντες που δίδαξαν με λεπτομέρεια τον τρόπο της πρακτικής της νοεράς προσευχής και στους μοναχούς, αλλά και στους λαϊκούς. Όλοι οι άνθρωποι κατά τον Γέροντα, ανεξάρτητα από τον τρόπο ζωής τους, όπου και αν ευρίσκονται, ό,τι και αν κάνουν, μπορούν να αποδώσουν πνευματικά ασχολούμενοι με την νοερά προσευχή. Γράφει περί τούτου ο μακάριος Γέροντας: «Η πράξις της νοεράς προσευχής είναι να βιάσης τον εαυτόν σου να λέγη συνεχώς την ευχήν, με το στόμα αδιαλείπτως. Να προσέχης μόνον στα λόγια: “Κύριε Ιησού Χριστέ, ελέησόν με”. Όταν αυτό πολυχρονίση, το συνηθίζει ο νους και το λέγει. Και γλυκαίνεσαι, ωσάν να έχης μέλι στο στόμα σου».

Πανήγυρη Οσίου Ευδόκιμου στην Μονή Βατοπαιδίου (με φωτογραφικό υλικό)

VatopaidiFriend: Θα θέλαμε να ανακοινώσουμε στους φιλόμουσους (και όχι μόνο) αναγνώστες του ιστολογίου μας ότι θα αναρτήσουμε προσεχώς κάποια ηχητικά αποσπάσματα από την Αγρυπνία και την Θεία Λειτουργία της πανηγύρεως.

Είχα την ευτυχία να παραβρεθώ στην ιερά πανήγυρη της Ι.Μ.Μ. Βατοπαιδίου με την ευκαιρία της εορτής του οσίου Ευδόκιμου την Κυριακή 18 Οκτωβρίου 2009. Πάνω από 400 (!) προσκυνητές απ’ όλη την Ελλάδα (και όχι μόνο) ήρθαν για να γιορτάσουν στην Μονή Βατοπαιδίου τη μνήμη του οσίου Ευδόκιμου.

Βίος και πολιτεία της οσίας Ματρώνας

Η μνήμη αυτής τιμάται την 20ήν Οκτωβρίου

Η Ματρώνα η Οσία και θαυματουργός Μήτηρ ημών ήτο από την νήσον Χίον, από το χωρίον το καλούμενον έως την σήμερον Βολισσός, το οποίον είναι εις το επάνω βόρειον μέρος της Χίου· και ο μέν πατήρ αυτής ωνομάζετο Λέων, η δε μήτηρ Αννα, ήσαν δε ούτοι ευσεβείς χριστιανοί, και με όλα τα χριστιανικά ήθη και έργα κεκοσμημένοι, προσέτι και εις τον πλούτον και εις τα άλλα κοσμικά αγαθά ήσαν επισημότεροι των άλλων του χωρίου. Είχον δε αυτοί και άλλας εξ θυγατέρας και με την Μαρίαν επτά (διότι Μαρία, ωνομάζετο η Αγία και μετωνομάσθη ύστερον Ματρώνα). Αύτη λοιπόν η Μαρία (η οποία ήτο η μικροτέρα των άλλων θυγατέρων), όταν ήλθε καιρός να την νυμφεύσωσιν οι γονείς της, δεν ηθέλησεν, αλλ επρόκρινεν, ως φρονίμη, να φυλάξη παρθενίαν και καθαρότητα, διά να γίνη νύμφη καλή και άμωμος του αθανάτου Νυμφίου Χριστού· αλλ επειδή η αληθής παρθενία και καθαρότητα, και η αφθορία δεν είναι εύκολον να κατορθωθή μέσα εις τον κόσμον, εις την συναναστροφήν των πολλών, ομοίως και τα άλλα καλά, με τα οποία λαμπρύνεται η λαμπάς της παρθενίας, μέσα εις τον κόσμον απαντώσα πολλά εμπόδια, διά τούτο η μακαρία ανεχώρησε κρυφίως εκ της συγγενείας της αφήκε τον πατέρα, την μητέρα και τάς αδελφάς της και ήλθεν εις ένα όρος πλησίον του χωρίου, όπερ καλείται Κατάβασις και εκεί ήνοιξε το στάδιον των ασκητικών της αγώνων και την κατά των παθών και των δαιμόνων έστησε πάλην, νηστεύουσα, αγρυπνούσα, και μόνη μόνω τώ Θεώ προσευχομένη η αοίδιμος.

Άγιος Μεγαλομάρτυς Αρτέμιος ο προστάτης άγιος για τις κήλες!!! [μνήμη 20 Οκτωβρίου]

Σήμερα η Εκκλησία εορτάζει και τιμά την ιερή μνήμη του αγίου και ενδόξου μεγαλομάρτυρα Αρτεμίου. Ο άγιος Αρτέμιος ήταν στρατιωτικός στα χρόνια του Μεγάλου Κωνσταντίνου. Για την αρετή του και τις άλλες ικανότητες του, ο πρώτος χριστιανός αυτοκράτορας τον ανέβασε στα ανώτατα κρατικά αξιώματα και στα 330 ο Αρτέμιος ήταν Αυγουστάλιος, δηλαδή μικρός αύγουστος και βασιλέας της Αλεξάνδρειας και της Αιγύπτου. Όταν ο διάδοχος του Μεγάλου Κωνσταντίνου Κωνστάντιος, που ήταν αρειανός, εδίωκε τον άγιο Αθανάσιο κι ήθελε να τον συλλαβει, ο άγιος Αρτέμιος διευκόλυνε τον μεγάλο πρόμαχο της Ορθοδοξίας να φύγει και να κρυφτεί στα μοναστήρια τής Αιγύπτου.