Lectură apostolică la Duminica Sfinţilor Părinţi de la Sinodul I Ecumenic (Ρουμανικά, Romanian)

(Faptele Apostolilor 20: 16-18, 28-36)

Evanghelistul Luca ne descrie în capitolul 20 din Faptele Apostolilor câteva din cele mai mişcătoare cuvinte ale Apostolului Pavel. Marele Apostol, ca părinte duhovnicesc, dă ultimele sale sfaturi preoţilor din Efes. Le repetă într-o atmosferă foarte încărcată de emoţie marile adevăruri: că Domnul şi Dumnezeul Iisus Hristos Şi-a câştigat Biserica Sa cu însuşi sângele Său; Biserica, care constituie Trupul lui Hristos, şi asupra căreia păstorii de la începutul şi până la sfârşitul istoriei, vor trebui să ia aminte, şi, desigur, la ei înşişi şi la întreaga turmă peste care Sfântul Duh i-a aşezat. Sunt atât de mari profunzimea şi înălţimea acestor adevăruri dumnezeieşti!

Apostolul neamurilor le prezintă „în cuvinte scurte” adevărurile creştine, dogmatice şi ecleziologice, şi, desigur, şi convingătoarea necesitate asupra grijii pastorale şi atenţiei alerte, pe care s-ar cuveni să le dovedească păstorii.

Însă ceea ce provoacă o mare impresie în continuare este profeţia pe care o anunţă Apostolul; o profeţie care este valabilă de-a lungul timpului ca o realitate sumbră: „Căci eu ştiu aceasta, că după plecarea mea vor intra, între voi, lupi îngrozitori, care nu vor cruţa turma.

Şi dintre voi înşivă se vor ridica bărbaţi, grăind învăţături răstălmăcite, ca să tragă pe ucenici după ei” (Faptele Apostolilor 20: 21-30).

Păstorii şi turma din toate timpurile nu sunt atât de cutremuraţi de faptul că se vor năpusti înşelătorii şi ereticii, ca alţi lupi sălbatici, ca să sfârtece turma cea cuvântătoare. Am spune că la aceasta se aşteaptă oricine. Ceea ce însă literalmente estompează orizontul şi face să apară norii negri ai deznădejdii este profeţia clară că:

….Να είμαστε καλοί άνθρωποι κι όλα τα άλλα δεν έχουν και πολλή σημασία!

ΤΟ ΠΑΝΑΓΙΟ ΟΝΟΜΑ ΤΟΥ ΘΕΟΥ

Μητροπολίτου Εδέσσης κ. Ιωήλ

Το όνομα εκφράζει την υπόληψη, τη φήμη, τη δόξα. “Και ευλογήσω σε και θα μεγαλύνω το όνομά σου, και θα είσαι ευλογημένος” (Γεν. 12,2), είπε ο Θεός στον Αβραάμ. Τον Επίσκοπο Περγάμου το Πνεύμα το Άγιο τον εγκωμιάζει λέγοντας πως “παρέμεινες όμως πιστός στο όνομά μου και δεν απαρνήθηκες την πίστη σε μένα ” (Αποκ. 2,13). Στον αγωνιστή ο Θεός θα του δώσει ψήφο που θα είναι γραμμένο όνομα “καινούργιο” (όπ.π. στίχ.17). Στην αρχιερατική προσευχή του Κυρίου ακούμε πως αποκάλυψε το όνομα του Πατέρα Του στους ανθρώπους, ή λέγει: “τους έμαθα ποιός είσαι και θα συνεχίσω να τους το μαθαίνω ” (Ιωάν. 17,26).

Let us prepare ourselves to come open, empty – to be filled with the Spirit.

Sunday before Pentecost

Metropolitan Anthony of Sourozh

During the Last Supper our Lord Jesus Christ told His disciples that separation was near, that He was to ascend to His God and to His Father as He would repeat again to the women who came to the grave. And when their hearts were filled with sorrow at the thought that they will not see Him again, He said, “Your hearts are full with sorrow and yet, you should rejoice for Me that I am returning to My Father. But I will not,” he added, “leave you orphan, I will send you the Holy Spirit, who proceeds from the Father, whom I will send to you and who will teach you all things.” And so do we here now while we are still in the light of the Ascension.

Ο άγιος Νικόλαος από το Μέτσοβο

Ο άγιος Νικόλαος καταγόταν από τό Μέτσοβο της Θεσσαλίας. Νέος ακόμη μπήκε μαθητευόμενος στήν δούλεψη ενός φούρναρη στα Τρίκαλα. Μία ημέρα, Τούρκοι κατάφεραν με δόλο να τον κάνουν να απαρνηθεί τον Χριστό. Φθάνοντας, όμως, σύντομα σε επίγνωση του άνομήματός του, επέστρεψε στήν γενέτειρα του και άρχισε νά ζει πάλι ως χριστιανός. Πέρασε πολύς καιρός καί μία ημέρα πού είχε μεταβεί στα Τρίκαλα για νά πουλήσει ένα φόρτωμα ξύλα πού προορίζονταν γιά δαυλούς, ένας Τούρκος κουρέας τον αναγνώρισε καί πιάνοντας τον από τον σβέρκο τον κατηγόρησε ότι είχε απαρνηθεί τήν μουσουλμανική πίστη. Τρομοκρατημένος ο Νικόλαος του έδωσε το φορτίο και ο Τούρκος συμφώνησε να μην τον καταδώσει με τον όρο ο Νικόλαος να του καταβάλλει κάθε χρόνο τό ίδιο φορτίο.

Προσευχή για την παρασκευή Πρόσφορου για την Θεία Λειτουργία

Εις το ποιήσαι προσφοράς

Τρισάγιον

Ευχαριστώ Σοι Κύριε ο Θεός μου , ότι και πάλιν κατηξίωσάς με τον ανάξιον ποιήσαι τους άρτους τούτους και μετά καθαράς καρδίας προσφέρειν τώ αγίω ναώ Σου , αντίδωρον των πλουσίων και ανεκφράστων δωρεών Σου.

Σε παρακαλούμεν, ποιητά ουρανού και γής , κατάπεμψον την πανσθενή χάριν Σου, ώστε γενέσθαι τα δώρα ταύτα ευπρόσδεκτα τώ Αγίω Σου θυσιαστηρίω.

Παλεύουν όλοι να φτιάξουν τάχα τον κόσμο!

Κυριακή των Αγίων Πατέρων

Δεν υπάρχει δυσκολότερο και πιο υπεύθυνο έργο από το έργο των ποιμένων της Εκκλησίας. Αυτό δεν το λέμε εμείς για να εξάρουμε τάχα το έργο μας και τον κόπο μας· το λέει ο λόγος του Θεού, το διδάσκουν οι Πατέρες της Εκκλησίας, των οποίων σήμερα εορτάζουμε τη μνήμη. Αντί για άλλα γραφικά χωρία και πατερικά κείμενα, που θα μπορούσαμε να επικαλεστούμε, μας αρκεί το αποστολικό ανάγνωσμα. Είναι ένα τμήμα της ομιλίας που έκανε ο απόστολος Παύλος στη Μίλητο προς τους πρεσβυτέρους της Εκκλησίας της Εφέσου. Μαζί με τις τρεις ποιμαντικές επιστολές του Αποστόλου, η ομιλία αυτή είναι το «Πιστεύω» και το εγκόλπιο των αληθινών και καλών ποιμένων της Εκκλησίας.

Saint Brendan of Clonfert – An Irish Saint (May 16)

Saint Brendan’s feast day is celebrated on May 16 by Eastern Orthodox Christians, Anglicans and Roman Catholics .

Brendan of Clonfert or Bréanainn of Clonfert (c. 484 – c. 577) (Irish: Naomh Breandán ) called “the Navigator”, “the Voyager”, or “the Bold” is one of the early Irish monastic saints. He is chiefly renowned for his legendary quest to the “Isle of the Blessed,” also called St. Brendan’s Island. The Voyage of St. Brendan could be called an immram (Irish navigational story). He was one of the Twelve Apostles of Ireland.

In 484 Saint Brendan was born in Ciarraighe Luachra near the port of Tralee, in County Kerry, in the province of Munster, in the south west of Ireland. He was baptized at Tubrid, near Ardfert, by Saint Erc. For five years he was educated under Saint Ita, “the Brigid of Munster”, and he completed his studies under Saint Erc, who ordained him priest in 512. Between the years 512 and 530 St Brendan built monastic cells at Ardfert, and, at the foot of Mount Brandon, Shanakeel— Seana Cill, usually translated as “the old church”— also called Baalynevinoorach.

From here he is supposed to have set out on his famous seven years voyage for Paradise. The old Irish Calendars assigned a special feast for the “Egressio familiae S. Brendani”, on March 22; and St Aengus the Culdee, in his Litany composed at the close of the eighth century, invokes “the sixty who accompanied St. Brendan in his quest for the Land of Promise”.

Read more…

16 Μαΐου 2010 – Κυριακή Ζ’ από του Πάσχα [Των Αγίων Πατέρων] (εορτές αγίων – απόστολος – ευαγγέλιο)

Τη αυτή ημέρα μνήμη των αγίων 318 θεοφόρων πατέρων της Α’ Οικουμενικής συνόδου (325 μ.Χ.), μνήμη του οσίου πατρός ημών Θεοδώρου του Ηγιασμένου, μαθητού του οσίου Παχώμιου, μνήμη των αγίων μαρτύρων Αυδά και Αυδιησού, επισκόπων, και των συν αυτοίς Τριάκοντα οκτώ, μνήμη των αγίων μαρτύρων Ισαάκ, Συμεών και Βαχθισόης, μνήμη του οσίου Βάρα, κτίτορος της Μονής του Αγίου Ιωάννη του Προδρόμου, εν Πέτρα της Κωνσταντινούπολης, ο άγιος μάρτυς Πέτρος ο εν Βλαχερναίς, βουνεύροις τυφθείς τελειούται, μνήμη του αγίου Νεάδιου, του Θαυματουργού, μνήμη των Τεσσαράκοντα Τεσσάρων Αββάδων, των εν τη Μονή του Αγίου Σάββα. Τη αυτή ημέρα ο άγιος μάρτυς Παπυλίνος, ξίφει τελειούται, μνήμη του αγίου Θωμά, πατριάρχου Ιεροσολύμων, μνήμη του αγίου Νικολάου του Μυστικού, πατριάρχου Κωνσταντινουπόλεως, μνήμη του αγίου νεομάρτυρος Νικολάου του εκ Μετσόβου, μνήμη της ευρέσεως των λειψάνων του οσίου πατρός ημών Εφραίμ του εν Περεκόπ, μνήμη των οσίων Κασσιανού και Λαυρεντίου, ηγουμένων της εν Κόμελ μονής.

Ο Απόστολος

Ηλθομεν δε εκεί, διότι ο Παύλος απεφάσισε να προσπεράση με το πλοίον την Εφεσον και να μη αποβιβασθή εις αυτήν, δια να μη χρονοτριβήση εις την Ασίαν. Και τούτο, διότι εβιάζετο, εάν θα του ήτο δυνατόν, κατά την ημέραν της Πεντηκοστής να φθάση εις Ιεροσόλυμα.

Δεν είναι εξουσία υποταγής, αλλά εξουσία λύτρωσης και δωρεάς.

Α΄Οικουμενική Σύνοδος

Κυριακή των Αγίων Πατέρων

Εορτάζοντας την ιερή μνήμη των αγίων και θεοφόρων Πατέρων της Α’ οικουμενικής Συνόδου, η Εκκλησία διαβάζει στη θεία Λειτουργία, στο Ευαγγέλιο που ακούσαμε, την  περικοπή που είναι η αρχή της αρχιερατικής προσευχής του Κυρίου, καθώς ονομάζεται. Μετά το μυστικό δείπνο ο Ιησούς Χριστός έκανε μια μακρά και τελευταία ομιλία προς τους Αποστόλους.

“Α true canon of the Christian faith”.

First Council of Nicea

Τhe Sunday of the Holy and God-Bearing Fathers at Nicaea.

Devoting this Sunday to the memory of the Fathers of the First Ecumenical Council, the Holy Church sings: “Let us, the pious assembly of true believers, celebrate today in prayerful memory the God-bearing Fathers from every part of the world who assembled in the brilliant city of the Nicaea. For these pious wise ones put down the godless teachings of the terrible Arius, and expelled him from the unity of the Catholic Church, and clearly taught everyone to profess their faith in the consubstantial and coeternal Son of God, existing before the ages, expressing this clearly in the symbol of faith”.

Προφητείες του Άγιου Σεραφείμ της Βίριτσα

«…θα έλθει καιρός που όχι οι διωγμοί αλλά τα χρήματα και τα αγαθά αυτού του κόσμου θα απομακρύνουν τους ανθρώπους από τον Θεό. Και θα χαθούν ψυχές πολύ περισσότερες από ότι τον καιρό των διωγμών. Από την μία θα χρυσώνουν τους τρούλους και θα βάζουν επάνω τους τούς σταυρούς και από την άλλη παντού θα βασιλεύει κακία και ψεύδος. Η αληθινή Εκκλησία πάντα θα διώκεται. Αυτοί που θέλουν να σωθούν, θα σώζονται με τις ασθένειες και τις θλίψεις. Ο τρόπος που θα γίνονται οι διωγμοί θα είναι πολύ πονηρός και θα είναι πολύ δύσκολο κανείς να προβλέψει τους διωγμούς. Φοβερός θα είναι αυτός ο καιρός, λυπάμαι αυτούς που θα ζούνε τότε»

Predica Mitropolitului Augustin de Florina la Duminica Sfinţilor Părinţi de la Sinodul I Ecumenic (Ioan 17, 1-13) (Ρουμανικά, Romanian)

“Părinte Sfinte, păzeşte-i întru numele Tău pe cei pe care Mi i-ai dat, ca să fie una precum şi noi una suntem” (Ioan 17, 11)

Iubiţii mei, pământul nu este unica noastră locuinţă, ci a fost hotărât de Dumnezeu ca locuinţă temporară a noastră. Patria veşnică şi unica noastră locuinţă sunt cerurile. Pentru pământul acesta, care atât de mult ne ţine alipiţi cu plăcerile şi cu distracţiile lui, cu comorile şi cu desfătările lui, va veni o zi în care va fi distrus. Pentru că este materie şi materia este stricăcioasă. S-a făcut în timp şi orice lucru creat în timp are şi sfârşit. Aşadar, va suna şi pentru pământ ultimul ceas. Aceasta o confirmă şi ştiinţa. Dar mai mult decât ştiinţa o confirmă cuvântul lui Dumnezeu, Sfânta Scriptură, care numeşte sfârşitul lumii „sfârşitul veacului” (Matei 13, 39; 24, 3; 28, 20; Evrei 9, 26). Despre sfârşitul lumii vorbesc profeţii, şi mai ales Daniil şi Isaia, vorbesc foarte clar Domnul, Apostolii, Apocalipsa.

E o realitate faptul că pământul va fi distrus. Dar mai înainte de sfârşitul veacului se vor petrece aşa-numitele „semne ale vremurilor” (Matei 16, 3). Care sunt aceste semne? Le-a explicat Domnul: Vor fi „foamete”, „boli” (neputinţe din cauza cărora oamenii vor muri ca muştele), „cutremure pe alocuri”, „un necaz mare, cum nu a mai fost de la începutul lumii” şi, în sfârşit, soarele şi luna se vor întuneca, stelele vor cădea şi „puterile cerurilor se vor clătina” (Matei 24, 7, 21, 29; Luca 21, 11). Cine ar fi crezut acestea, dacă nu le-ar fi zis gura Domnului nostru Iisus Hristos?

Semnele vremurilor vor fi

Παράδειγμα προς μίμηση…(χιουμοριστικό βίντεο)

Ξεχάστε λίγο τα πάντα και ακολουθήστε το παράδειγμα των φίλων παρακάτω…