Η Αγία Νεομάρτυς Μαρία η Μεθυμιοπούλα (29 Μαϊου)

     Η Αγία καταγόταν από το χωριό Κάτω Φουρνή  της  επαρχίας  Μεραμβέλλου  της Κρήτης. Την ερωτεύτηκε ένας Τούρκος χωροφύλακας, ο οποίος ήθελε να την κάνει σύζυγό του, αφού, εννοείται, εκείνη εξισλαμιζόταν πρώτα.  Η κοπέλα ούτε που ν’ ακούσει ήθελε κάτι τέτοιο, γι’ αυτό και δεν του έδινε καμιά σημασία. Εκείνος κυριολεκτικά την παρακολουθούσε, όποτε έβγαινε από το σπίτι της για δουλειές της και προσπαθούσε με χίλιες δυο υποσχέσεις να την κάνει να  τον δεχτεί .

Είδε κι απόειδε πως όχι μόνο δεν τον αποδεχόταν αλλά τον αποστρεφόταν μάλιστα και αποφάσισε να την εκδικηθεί.

Κάποια μέρα που η Μαρία  είχε ανέβει σε μια μουριά για να μαζέψει φύλλα για τους μεταξοσκώληκες την πυροβόλησε κατάστηθα. Η σφαίρα διαπέρασε την καρδιά που δεν είχε κατορθώσει να υποτάξει με τις απειλές του και η αγνή κόρη  έπεσε από κλαδἰ σε κλαδί στο έδαφος ενώ η αγία της ψυχή πέταξε στον ουράνιο Νυμφίο της. Τον δε φονιά ούτε καν ρώτησε η Διοίκηση, για ποιο λόγο έκανε τέτοιον άδικο φόνο.

Ο Αγιος Νεομάρτυς Ανδρέας ο Αργέντης

Η Αγία Σοφία χωρίς μιναρέδες

Μαρτύρησε στην Πόλη στις 29 Μαΐου 1465

Ο Άγιος καταγόταν από την Χίο και είναι από τους πρώτους μετά την Άλωση νεομάρτυρες.

Ήταν νέος , εικοσιπέντε ετών. Είχε πάει στην Κωνσταντινούπολη για δουλειές του και εκεί συναντούσε χριστιανούς του Γαλατά. Κάποιοι Αιγύπτιοι φαντάστηκαν ότι πρόκειται για χριστιανό εξισλαμισμένο που είχε επιστρέψει στον χριστιανισμό. Τον κατήγγειλαν λοιπόν στις αρχές. Παρά τις διαβεβαιώσεις του ότι ουδέποτε έγινε μουσουλμάνος – εξάλλου δεν ήταν περιτετμημένος – και ότι ουδέποτε επισκέφτηκε την Αίγυπτο – μπορούσε να έχει και μάρτυρες γι’ αυτό – συνελήφθη και φυλακίστηκε.

Στη φυλακή του γίνονταν συνεχώς προτάσεις δελεαστικές να γίνει μουσουλμάνος, τις οποίες δεν αποδεχόταν. Στη συνέχεια υποβλήθηκε σε φριχτά βασανιστήρια διότι δήθεν είχε αρνηθεί το Ισλάμ και δεν δεχόταν να επανέλθει σ’ αυτό.

Τελικά αποκεφαλίστηκε στην Πόλη στις 29 Μαΐου 1465. Το μαρτύριό του συνέγραψε ο Γεώργιος Τραπεζούντιος .

Ο Αγιος Νεομάρτυς Ιωάννης (Νάννος) από τη Θεσσαλονίκη

Η καταστροφή της Σμύρνης (1922)

Μαρτύρησε στη Σμύρνη στις 29 Μαΐου 1802

Ο Άγιος νεομάρτυς Ιωάννης γεννήθηκε στη Θεσσαλονίκη. Ο πατέρας του ονομαζόταν Ιωάννης και η μητέρα του Θωμαΐς. Επειδή γεννήθηκε την παραμονή του Γενεθλίου του Τιμίου Προδρόμου τον βάπτισαν Ιωάννη, μολονότι και ο πατέρας του ονομαζόταν Ιωάννης, γι’ αυτό και τον αποκαλούσαν με το υποκοριστικό Νάννος, συνηθισμένο στη Θεσσαλονίκη.

Ο πατέρας του αγίου ήταν στο επάγγελμα υποδηματοποιός . Λόγω του ότι όμως οι δουλειές του δεν πήγαιναν και τόσο καλά , έφυγε από τη Θεσσαλονίκη και άνοιξε εργαστήρι στη Σμύρνη. Όταν οργανώθηκε η επιχείρησή του στη Σμύρνη, πήρε μαζί του αρχικά τον πρώτο του γιο, τον Θεόδωρο και ύστερα και τον μικρότερο Ιωάννη.

O Άγιος Γεώργιος

Ο τύραννος ο νοητός

ανύσταχτος εστί φρουρός

που διώχνει τη γαλήνη,

το νουν σκοτίζει ο πονηρός

και φεύγει η σωφροσύνη…

Ο Αγιος Νεομάρτυς Δημήτριος ( ή Μήτρος)

Μαρτύρησε στην Τρίπολη στις 28 Μαΐου 1794

Καταγόταν από το χωριό Θεισόα της Ηλείας και τον φώναζαν με το λαϊκό υποκοριστικό του ονόματος Δημήτριος , Μήτρο.

Σαν ήταν μικρό παιδί έντεκα χρονών εξαπατήθηκε από κάποιους Τούρκους και εξισλαμίστηκε. Μεγαλώνοντας απέκτησε διάφορα αξιώματα στην ιεραρχία της Οθωμανικής αυτοκρατορίας και έφτασε στο αξίωμα του Ιππάρχου με πολλούς υφισταμένους, δούλους και πολύ πλούτο.

Κάποια στιγμή όμως ήλθε στον εαυτό του και άρχισε να ενθυμείται την προγονική πίστη. Μετανόησε , μετέβη στην Τρίπολη και ,αφού πούλησε όλα τα υπάρχοντά του και εξομολογήθηκε, επανεντάχθηκε στην εκκλησία και έζησε για δέκα χρόνια ως ευσεβής χριστιανός.

Κάποτε όμως, που βρισκόταν στον Μυστρά για δουλειές του ,αναγνωρίστηκε από κάποιους Τούρκους, παλιούς γνωστούς του. Τον άρπαξαν, τον έφεραν στην Τρίπολη και τον κατήγγειλαν στον Τούρκο δικαστή για αρνησίθρησκο. Ο δικαστής τότε τον ρώτησε γιατί αρνήθηκε το Ισλάμ και επέστρεψε πάλι στον Χριστιανισμό . Ο άγιος με παρρησία και με δυνατή φωνή απάντησε : Από μικρό παιδί ήμουν χριστιανός, όμως ,εξαιτίας της παιδικής μου αφέλειας, εξαπατήθηκα και αρνήθηκα την πίστη μου και έγινα τούρκος. Ύστερα κατάλαβα πως η πίστη μου ήταν φως και το έχασα και η δική σας σκοτάδι, καθώς την γνώρισα. Γι’ αυτό λοιπόν ομολογώ τώρα μπροστά σας ότι έκανα λάθος αφού άφησα το φως και δέχθηκα το σκοτάδι. Χριστιανός γεννήθηκα και χριστιανός θέλω να πεθάνω. Πιστεύω Πατέρα, Υιόν και Άγιον Πνεύμα, Τριάδα ομοούσιον και αχώριστον. Για δε την πίστη μου είμαι έτοιμος να υπομείνω κάθε βασανιστήριο και να χύσω ακόμα και το αίμα μου για την αγάπη του Σωτήρα μου Ιησού Χριστού.

Αγίου Ανδρέα του κατά Χριστόν Σαλού (28 Μαΐου)

Ο άγιος Ανδρέας ο διά Χριστόν σαλός με σκηνές από τον βίο του. Ρωσική εικόνα του 16ου αιώνα. Αγία Πετρούπολη, Ρωσικό Μουσείο.

Η καθημερινή ανάγνωση των Μαρτυρίων των Αγίων παρακινούσε τον μακάριο Ανδρέα προς μίμησή τους. Κάποια νύκτα σηκώθηκε για να προσευχηθεί. Ο φθονερός διάβολος δεν ήταν δυνατόν να τον αφήσει απείρακτο. Μόλις άρχισε την προσευχή του έρχεται με πολύ θόρυβο και του κτυπά την πόρτα. Ο μακάριος ως νέος και μή γνωρίζοντας από τις πονηρίες του διαβόλου, φοβήθηκε, σταμάτησε την προσευχή του και ξάπλωσε στο κρεβάτι του και σκεπάστηκε. Όταν είδε ο σατανάς ότι φοβήθηκε και άφησε την προσευχή χάρηκε και λέγει στον άλλο δαίμονα. «Να! ακόμα αυτός είναι βρέφος,τρέχουν τα σάλια του, και προετοιμάζεται για να κάνει πόλεμο εναντίον μας». Αφού τα είπε αυτά εξαφανίστηκε.

O Άγιος Ιωάννης ο Ρώσσος (27 Μαϊου)

Ο Άγιος Ιωάννης ο Ρώσος γεννήθηκε το 1690 μ.Χ. στη Ρωσία. Οι γονείς του, πιστοί χριστιανοί οι ίδιοι, βάπτισαν τον γιό τους χριστιανό και τον μεγάλωσαν σύμφωνα με τις επιταγές του Χριστιανισμού. Ο Άγιος από μικρός έγινε θερμός χριστιανός και διέγαγε τον βίο του εν Χριστώ.

Όταν έφτασε στην κατάλληλη ηλικία, ο Άγιος Ιωάννης κατετάγη στον Ρωσικό στρατό. Την εποχή εκείνη μαινόταν ο Ρωσοτουρκικός πόλεμος. Ο Άγιος πολέμησε σε αυτόν τον πόλεμο, έως ότου αιχμαλωτίστηκε από τους Τούρκους και δόθηκε σαν σκλάβος σε ένα Τούρκο αξιωματικό που καταγόταν από το χωριό Προκόπι της Μικράς Ασίας. Ο Τούρκος αξιωματικός μετέφερε τον Άγιο στο Προκόπι και εκεί προσπάθησε, όπως συνηθιζόταν τότε, να τον πείσει να αλλαξοπιστήσει. Ο Άγιος αντιστάθηκε σθεναρά σε όλες τις προσπάθειες του Τούρκου και τέλος, με την βοήθεια του Θεού, ο Τούρκος άφησε ήσυχο τον Άγιο να διατηρήσει την πίστη του.

Οι συνθήκες διαβίωσης του Αγίου ήταν πολύ σκληρές. Κοιμόταν στο στάβλο του αφεντικού του, μαζί με τα ζώα των οποίων τη φροντίδα του είχε αναθέσει. Έτρωγε ελάχιστα, τα ρούχα του ήταν φτωχικά και ήταν αναγκασμένος να περπατά χωρίς υποδήματα. Σε αυτόν τον στάβλο, ο Άγιος προσευχόταν, ενώ τα βράδια συχνά επισκεπτόταν μια εκκλησία που ήταν εκεί κοντά, αφιερωμένη στον Άγιο Γεώργιο.

Η χάρη του Αγίου Ιωάννη του Ρώσου, έφερε ευλογία στο σπίτι του αφεντικού του, ο οποίος πλούτισε και έγινε από τους ισχυρότερους άντρες της περιοχής. Όταν κάποια στιγμή ο Τούρκος αξιωματικός επισκέφτηκε την Μέκκα για προσκύνημα, ο Άγιος Ιωάννης με θαυμαστό τρόπο έστειλε από το Προκόπι στην Μέκκα ένα πιάτο με ρύζι για το αφεντικό του. Στην αρχή δεν τον πίστεψαν, αλλά όταν ο Τούρκος γύρισε από την Μέκκα φέρνοντας το πιάτο μαζί του πείστηκαν και το θαύμα αυτό έγινε σε όλους όσους κατοικούσαν στην περιοχή γνωστό.

Ο Τούρκος θέλοντας να τιμήσει τον Άγιο προσφέρθηκε να του καλυτερέψει τις συνθήκες διαβίωσης. Ο Άγιος όμως αρνήθηκε και συνέχισε να φροντίζει τα ζώα του αφεντικού του και να μένει στον στάβλο. Δουλεύοντας την ημέρα και προσευχόμενος την νύχτα έζησε ο Άγιος Ιωάννης ο Ρώσος τον υπόλοιπο του βίου του έως τις 27 Μαΐου του 1730 μ. Χ. όπου αναπαύτηκε σε ηλικία 40 ετών.

Οι Άγιες 6 Παρθενομάρτυρες του Γεροπλατάνου Χαλκιδικής (Μνήμη Α΄ Κυριακή εκάστου Μαΐου)

Πριν από λίγες μέρες έπεσε στα χέρια μας ένα μικρό σε μέγεθος βιβλιαράκι, πολύ σημαντικό όμως σε πνευματική αξία και πολλές πληροφορίες για το βίο των 6 Παρθενομαρτύρων αλλά και για όλους τους γνωστούς Αγίους οι οποίοι μαρτύρησαν δια πυρός.Στο βιβλίο γίνεται αναφορά και στα επώνυμα των αγίων Παρθενομαρτύρων αλλά και στο χριστιανικό τέλος και της 7ης κοπέλλας την οποία ανάγκασαν να παντρευτεί με Τούρκο αλλά η οποία παρέμεινε, έζησε και πέθανε χριστιανή. Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Κανών Παρακλητικός εις την Οσίαν και θεοφόρον μητέρα ημών Ματρώναν την Αόμματον σύγχρονον Ρωσίδα ασκήσασαν εν κόσμω

ΚΑΝΩΝ ΠΑΡΑΚΛΗΤΙΚΟΣ  ΕΙΣ ΤΗΝ ΟΣΙΑΝ ΚΑΙ ΘΕΟΦΟΡΟΝ ΜΗΤΕΡΑ ΗΜΩΝ
ΜΑΤΡΩΝΑΝ ΤΗΝ ΑΟΜΜΑΤΟΝ ΣΥΧΡΟΝΟΝ ΡΩΣΙΔΑ ΑΣΚΗΣΑΣΑΝ ΕΝ ΚΟΣΜΩ

Ποίημα Δρος Χαραλάμπους Μ. Μπούσια.

Ευλογήσαντος του Ιερέως λέγομεν το «Κύριε εισάκουσον»· μεθ’ ο το Θεός Κύριος, ως συνήθως και τα εξής.

Πατήρ Ευμένιος· Ο κρυφός άγιος της εποχής μας (+ 23 Μαΐου 1999)

Ο Γέροντας Ευμένιος Σαριδάκης με τον μετέπειτα μητροπολίτη Μόρφου Νεόφυτο τότε ως διάκονο στη Ρωσία

Καταγωγή

Η Εθιά, η πατρίδα του πατρός Ευμενίου, είναι ένα ορεινό χωριό στα νότια του νομού Ηρακλείου Κρήτης. Βρίσκεται σε υψόμετρο 740μ. και απέχει από το Ηράκλειο 38 χλμ. Είναι πολύ άγονο μέρος, γι’ αυτό και οι κάτοικοί του μετοίκησαν σ’ ένα χαμηλότερο μέρος, στο χωριό Ροτάσι.

Στην Εθιά υπάρχουν δύο εκκλησίες: Η κεντρική είναι αφιερωμένη στην Παναγία μας και φυλάσσει θαυματουργό εικόνα της. Εκεί η Παναγία είχε εμφανισθεί σαν γυναίκα ντυμένη στα μαύρα κάποια ημέρα, που ο πατήρ Ευμένιος, μικρό παιδί τότε, άναβε τα κανδήλια του ναού, και του είπε: Εσύ μια μέρα θα γίνης ιερεύς». Εκεί, στον αύλιο χώρο της, έμελλε να είναι και ο τάφος, όπου αναπαύεται το σεπτό σκήνωμα του Οσίου Γέροντος μας. Η άλλη είναι του Προφήτου Ηλιού. Εκεί κοντά υπάρχει και αγίασμα.

Υπάρχουν και πολλά μικρά εκκλησάκια, για την ανακαίνισι των οποίων ο πατήρ Ευμένιος έστελνε χρήματα. Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Ένα θαύμα του Αγίου Κωνσταντίνου

Του Μόσχου Εμμανουήλ Λαγκουβάρδου

Το 1947 ήμουν εφτά χρονών και έμενα με τους γονείς μου στον Τύρναβο. Παραμονές Χριστουγέννων πηγαίναμε με τη γιαγιά μου από τον Τύρναβο στο χωριό μας στη Δεσκάτη,όπου μας περίμενε ο παππούς μου. Στην Ελασσόνα επισκεφθήκαμε μια θεία μου , να μείνουμε λίγες ώρες, ώσπου να έρθει η ώρα της αναχώρησης του στρατιωτικού αυτοκινήτου που έκανε τη συγκοινωνία συνοδευόμενο από ναρκοσυλλέκτες,γιατί ο δρόμος είχε νάρκες.

Ο Αγιος Νεομάρτυς Παχώμιος

Μαρτύρησε στις 21 Μαΐου 1730 στο Ουσάκι της Φιλαδέλφειας, την ημέρα της Αναλήψεως του Κυρίου.

Ο Άγιος καταγόταν από τη Ρωσία. Σε νεαρή ηλικία τον συνέλαβαν οι Τάταροι και τον πούλησαν σκλάβο σ’ ένα Τούρκο ταμπάκη ( βυρσοδέψη) , ο οποίος τον πήρε στην πατρίδα του, το Ουσάκι της Φιλαδέλφειας . Εκεί προσπαθούσε να του διδάξει μαζί με την τέχνη και τη θρησκεία του.

Ο άγιος πρόθυμα μάθαινε την τέχνη του αφέντη του , την θρησκεία του όμως την αποστρεφόταν κι ας προσπαθούσε εκείνος με τη φοβέρα, με βρισιές , με απειλές, με ξυλοδαρμούς , ακόμη και με τη στέρηση της τροφής να κάμψει το φρόνημα του νέου.

Εικοσιεπτά ολόκληρα χρόνια υπέμενε ο άγιος αυτή τη συμπεριφορά του αφέντη του, ενώ παράλληλα τον υπηρετούσε με πολλή προθυμία και ειλικρίνεια. Αυτή η στάση εκτιμήθηκε από τον Τούρκο κύριό του, ώστε του ζητούσε να τον κάνει γαμπρό και κληρονόμο του, με μόνη προϋπόθεση τον εξισλαμισμό του. Τελικά ο άγιος , με την αφοσίωση και τη σταθερότητά του, έκαμψε τον αφέντη του, ο οποίος τον άφησε ελεύθερο να πάει όπου θέλει.

Βίος και απολυτίκιο των Αγίων Κωνσταντίνου και Ελένης

Βουλγαρική εικόνα των αγίων Κωνσταντίνου και Ελένης

Ο Μέγας Κωνσταντίνος γεννήθηκε το 274 μ.Χ. Πατέρας του ήταν ο Κωνστάντιος ο Α’ ο Χλωρός και μητέρα του η Ελένη από το Δρέπανο της Βιθυνίας. Ο Κωνσταντίνος σε ηλικία 18 ετών έγινε στρατιωτικός και χάρη στην ανδρεία του, προάχθηκε γρήγορα στα ανώτατα αξιώματα του στρατού.

Ο Κύριος θέλοντας να τον βοηθήσει στον αγώνα του κατά του Μαξεντίου και του Λικίνιου, στη συνέχεια σχημάτισε στον ουρανό το σημείο του Σταυρού με την επιγραφή «Έν τούτω Νίκα», προσφέροντάς του ένα ισχυρότατο όπλο για να κατατροπώσει τους εχθρούς του. Με το χριστιανικό σταυροειδές λάβαρο με το ελληνικό μονόγραμμα «Έν τούτω νίκα», τελικά νίκησε τα στρατεύματα του Μαξεντίου και έπειτα του Λικινίου.

Επίσης, ήταν ο πρώτος αυτοκράτορας που ευνόησε την Εκκλησία, μετά από τρεις αιώνες ανελέητου διωγμού. Μετέφερε την πρωτεύουσα του κράτους του στο αρχαίο βυζάντιο, και εκεί έκτισε την βασίλισσα των πόλεων, την Κωνσταντινούπολη.

Λίγο πριν πεθάνει, ο Κωνσταντίνος αξιώθηκε και του Αγίου Βαπτίσματος, και αμέσως μετά είπε: «Νυν αληθει λογω μακαριον οιδ’ εμαυτον, νυν της αθανατου ζωης πεφαναι αξιον, νυν του θειου μετειληφεναι φωτος πεπιστευκα». Τώρα, δηλαδή, σύμφωνα με το λόγο της αληθείας, ξέρω ότι είμαι μακάριος, τώρα έχω γίνει άξιος της αθανάτου ζωής, τώρα έχω πιστέψει πως έλαβα το θείο φως. Εκοιμήθη σε ηλικία 63 ετών, την 21 Μαΐου 327. Η Ιστορία ονόμασε τον Κωνσταντίνο Μέγα και η Εκκλησία τον ανεκήρυξε Άγιο και Ισαπόστολο.

Ο Άγνωστος Νεομάρτυρας Άγιος Νικόλαος ο εξ Ιωαννίνων

Ἀρχιμ. Θωμᾶ Ἀνδρέου

Πριν ξεκινήσω την καταγραφή του βίου του ενδόξου Νεομάρτυρος Νικολάου του Νέου, θα ήθελα να πω πως ‘’ταλαιπωρήθηκα’’ αρκετά στην αναζήτηση στοιχείων για την ζωή του. Οι Ελληνικές πηγές ήταν ανύπαρκτες, με μοναδική αναφορά για τον Άγιο στο βιβλίο του Καθηγητού Δημητρίου Γόνη [1]. Αντίθετα, υπήρχε πολύ πλούσια βιβλιογραφία στην Βουλγαρική γλώσσα, μιάς και η πρώτη καταγραφή της ζωής και του μαρτυρίου του Αγίου Νεομάρτυρος Νικολάου – εξ Ιωαννίνων λέμε εμείς, από την Σόφια λένε οι Βούλγαροι – θέλοντας να δείξουν την υπερηφάνεια και την τιμή για τον Άγιο της Σόφιας, χωρίς ασφαλώς να αμφισβητούν την Ηπειρωτική του καταγωγή. (Στή φωτογραφία εἰκόνα τοῦ Νεομάρτυρα – τοιχογραφία πάνω ἀπό τήν εἴσοδο τοῦ ναοῦ του στή Σόφια).Η Ελληνική καταγωγή του Αγίου.

Η απάντηση της ταπείνωσης. (Κυριακή του Τυφλού)

«Ο δε έφη· Πιστεύω Κύριε· και προσεκύνησεν αυτώ»

Στην ευαγγελική περικοπή της Κυριακής του Τυφλού παρουσιάζεται ένα θαυμαστό γεγονός. Ένας εκ γενετής τυφλός αποκτά με τη θαυματουργική επέμβαση του Ιησού Χριστού την όρασή του. Και το γεγονός της θεραπείας του γίνεται αφετηρία σωτηρίας, η οποία στο τέλος του ευαγγελικού αναγνώσματος εκφράζεται διά της ομολογίας της πίστεώς του. Ο Χριστός τον ρωτά: «Συ πιστεύεις εις τον Υιόν του Θεού»; Και ο τυφλός τότε κατορθώνει να δει όχι μόνο το επίγειο, αλλά και το φως της Θεότητος: « Πιστεύω Κύριε· και προσεκύνησεν αυτώ».

Η Αγία Λυδία η Φιλιππησία (εορτή Λυδία)

Η λατρεία της Ορθοδόξου Εκκλησίας, τα τελούμενα στους ιερούς ναούς, όπως τα σωζόμενα μνημεία του παρελθόντος και του παρόντος, ως αψευδείς μάρτυρες των γεγονότων, βοηθούν τον πιστό στην υπέρβαση των τοπικών και χρονικών περιορισμών και στη βίωση της εν Χριστώ ενότητος και της θαυμαστής παρουσίας μέσα στον κόσμο της Εκκλησίας.

Ο συνοδοιπόρος του Αποστόλου Παύλου και οικείος των Φιλιππησίων Ευαγγελιστής Λουκάς καταγράφει στο βιβλίο των Πράξεων των Αποστόλων για την πρώτη επίσκεψή τους στους Φιλίππους και το βάπτισμα της πορφυροπώλιδος Λυδίας: «Όταν είδε το όραμα, ζητήσαμε αμέσως να φέρουμε σε αυτούς το χαρμόσυνο άγγελμα. Αφού λοιπόν ξεκινήσαμε από την Τρωάδα, πλεύσαμε κατ’ ευθείαν στη Σαμοθράκη, την δε επομένη στη Νεάπολη και από εκεί στους Φιλίππους, η οποία είναι η πρώτη πόλη της περιοχής εκείνης της Μακεδονίας, μία αποικία Ρωμαϊκή, και μείναμε στην πόλη σε μέρος κοντά στον ποταμό, όπου νομίζαμε ότι υπήρχε τόπος προσευχής και καθίσαμε και μιλούσαμε στις γυναίκες πού είχαν συγκεντρωθεί εκεί. Κάποια γυναίκα, από την πόλη των Θυατείρων, ονομαζόμενη Λυδία, η οποία πωλούσε πορφύρα, γυναίκα θεοσεβής, άκουγε και ο Κύριος της άνοιξε την καρδιά, για να προσέχει σε όσα έλεγε ο Παύλος. Όταν βαπτίσθηκε αυτή και οι οικιακοί της, μάς είπε, «Εάν με κρίνατε ότι είμαι πιστή στον Κύριο, ελάτε να μείνετε στην οικία μου, και μάς πίεζε…»».

Στην πηγαία και ανεπιτήδευτη περιγραφή του πρώτου βαπτίσματος στους Φιλίππους από τον πρωτοκορυφαίο Απόστολο Παύλο εύκολα διακρίνεται η διαδικασία και επισημαίνονται οι βασικές προϋποθέσεις για τη συμμετοχή του νέου πιστού στη νέα εν Χριστώ ζωή και την ένταξή του στους κόλπους της Εκκλησίας. Οι Απόστολοι κήρυσσαν «Χριστόν εσταυρωμένον» και όσοι από τους ακροατές αποδέχονταν αβίαστα την αποστολική διδασκαλία, ακολουθούσαν την πράξη, πού καθορίσθηκε ήδη την ημέρα της Πεντηκοστής. Μετανοούσαν και βαπτίζονταν στο Όνομα του Ιησού Χριστού εξασφαλίζοντας έτσι τη συγχώρεση των αμαρτιών τους και τα χαρίσματα του Αγίου Πνεύματος, τη δυνατότητα να γεννηθούν στη νέα εν Χριστώ ζωή.

Η Αγία Λυδία βαπτίζεται από τον Απόστολο Παύλο

Δίπλα στον ποταμό Ζυγάκτη στην Καβάλα, η πρώτη χριστιανή της Ευρώπης, η Λυδία, έλαβε το βάπτισμα από τον Απόστολο Παύλο.Η Εκκλησία μας τιμά την Λυδία ως Αγία και Ισαπόστολο και εορτάζει την μνήμη της κάθε χρόνο στις 20 Μαϊου.

Ο Άγιος Μάρτυς Ηράκλειος Πολιούχος Ηρακλείου Αττικής (†18 Μαΐου)

Πριν καιρό, αναζητώντας κάποια στοιχεία στο διαδίκτυο γύρω από ένα ζήτημα σχετικό με την Ορθοδοξία, βρεθήκαμε σε μία ιστοσελίδα όπου μεταξύ άλλων γινόταν μνεία σε Αγίους πολιούχους πόλεων. Την απόπειρά μας να αναζητήσουμε τον Άγιο Ηράκλειο, ακολούθησε η απογοήτευση, αφού συνειδητοποιήσαμε ότι δε γινόταν καμμία αναφορά στο γεγονός ότι ήταν πολιούχος του Ηρακλείου Αττικής. Το ότι ο Άγιος Ηράκλειος είναι πολιούχος της πόλεώς τους όμως, δεν είναι ευρέως γνωστό ούτε στους δημότες του Ηρακλείου.

Οι Αγιοι Βαρνάβας, Γεννάδιος, Γεράσιμος, Γερμανός, Θεόγνωστος, Θεόκτιστος, Ιερεμίας, Ιωάννης, Ιωσήφ, Κόνων, Κύριλλος, Μάξιμος και Μάρκος οι Οσιομάρτυρες της Ιεράς Μονής Καντάρας

Οι δεκατρείς Οσιομάρτυρες της Ιεράς Μονής Παναγίας Κανταριώτισσας (Καντάρας)

Η Κυπριακή Εκκλησία διατήρησε τη λυχνία της Πατρίδος και της Ορθοδοξίας σταθερά ακοίμητη και σε χρόνους κατά τους οποίους χωρίς την Εκκλησία η λυχνία θα είχε προ πολλού σβεσθεί.

Μέσα από το φωτόλαμπρο νέφος των δαδοφόρων ηρωικών αθλητών της Κυπριακής Εκκλησίας, ολόφωτες προβάλλουν οι μορφές των αγίων δεκατριών Μοναχών και Ομολογητών της ιεράς μονής Παναγίας Καντάρας.

Βίος Αγίου Μάρτυρος Ηρακλείου και των συν αυτώ ετέρων επτά Μαρτύρων, Παυλίνου, Βενεδίμου, Πέτρου, Παύλου, Ανδρέα, Διονυσίου και Χριστίνης

Πάντες οι ανωτέρω Άγιοι εμαρτύρησαν κατά τον 3ο μ.Χ. αιώνα, επί αυτοκράτορος Δεκίου.

Ο Άγιος Ηράκλειος, καθώς και οι Άγιοι Παυλίνος και Βενέδιμος, ήσαν Αθηναίοι τη καταγωγή και εκήρρυτον τον λόγον του Ευαγγελίου παρακινούντες τους ασεβείς και τους ειδωλολάτρας να αποστραφώσι την ματαιότητα και την πλάνην των ειδώλων. Διό, συλληφθέντες παρεδόθησαν εις τον τοπικόν άρχοντα και αφού πρώτον εδάρησαν δυνατά και άλλας πολλάς τιμωρίας εδοκίμασαν, κατόπιν ερρίφθησαν εντός ανημμένης καμίνου, όπου, φυλαχθέντες αβλαβείς υπό της δυνάμεως του Θεού, τελευταίον απεκεφαλίσθησαν και ούτως έλαβον οι μακάριοι τους στεφάνους του Μαρτυρίου. Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

 

 

Holy Martyrs of Vilnius Anthony,John and Eustachy

Holy Martyrs of Vilnius

The Holy Martyrs Anthony, John, and Eustachy were martyred for the faith at the time of Olgerd, Grand Duke of Lithuania, about the year 1347.

Anthony and John were courtiers of the Grand Duke and, like most of the Lithuanian population at that time, pagans. The Holy Brothers were secretly baptised by orthodox priest Nestor.

They began living a Christian life and refused to follow the pagan practices. Once at a feast, when the Du­ke offered them to eat flesh on a fas­ting day (on Fri­day, on the eve of Christmas), Ant­hony and John re­fused, and they were therefore th­rown into a dun­geon.

Η αγία Γλυκερία (13 Μαϊου)

Η Αγία Μάρτυς Γλυκερία γεννήθηκε στην Τραϊανούπολη τον 2ο αιώνα μ.Χ., όταν αυτοκράτορας ήταν ο Αντωνίνος ο Ευσεβής (138-161 μ.Χ.). Ο πατέρας της ονομαζόταν Μακάριος και είχε διατελέσει ύπατος. Σε μικρή ηλικία ασπάσθηκε τον Χριστιανισμό και ανέπτυξε έντονη χριστιανική και κατηχητική δράση. Όταν πληροφορήθηκε το γεγονός ο ηγεμόνας Σαβίνος, την κάλεσε να παρουσιασθεί μπροστά του. Με μεγάλη προθυμία η Αγία εμφανίσθηκε σε εκείνον, έχοντας σημειώσει στο μέτωπό της τον Τίμιο Σταυρό και δεν δίστασε να ομολογήσει με παρρησία και σθένος την πίστη της στον Σωτήρα και Λυτρωτή Ιησού Χριστό.

Όταν ο ηγεμόνας κάλεσε την Αγία να θυσιάσει στα είδωλα, αυτή αρνήθηκε και ομολόγησε την πίστη της στον Χριστό. Ακολούθως προσευχήθηκε στον Θεό λέγοντας: «Ο Θεός, ο Παντοκράτορας, Σύ πού δοξάζεσαι με το Σταυρό του Χριστού Σου από τους δούλους Σου, Σύ πού εμφανίσθηκες στους Οσίους Σου παίδες και τους γλύτωσες από αναμμένο καμίνι, Σύ πού έκλεισες τα στόματα των λιονταριών και ανέδειξες νικητή τον δούλο Σου Δανιήλ, Σύ πού κατέστρεψες τον Βάαλ και εξόντωσες τον δράκοντα και συνέτριψες τη διαβολική εικόνα (τού βασιλέως Ναβουχοδονόσορ), Ιησού Χριστέ, το άμωμο και άκακο αρνίον του Θεού, έλα σε εμένα την ταπεινή και συνέτριψε τον δαίμονα (τόν Δία) πού δημιουργήθηκε με την ανθρώπινη τέχνη και διασκόρπισε την κακή τους θυσία». Αμέσως μετά την προσευχή έγινε βροντή μεγάλη και έπεσε το άγαλμα του Δία και συντρίφθηκε, γιατί ήταν πέτρινο.

Άγιος Νικόδημος, αρχιεπίσκοπος Πεκίου (+1325)

Αγιορείτης Άγιος

Μνήμη 11 Μαΐου

Ο μεγάλος αυτός ιεράρχης ήταν Σέρβος στην καταγωγή. Ασκήθηκε στο Άγιον Όρος και έγινε ηγούμενος του Χιλανδαρίου. Το 1317 εξελέγη αρχιεπίσκοπος «πάσης Σερβίας και παραθαλασσίας χώρας». Η φιλία του με τους αδελφούς βασιλείς Δραγούτιν και Μιλούτιν, που τον τιμούδαν ιδιαίτερα και του ανέθεσαν πολλές και σπουδαίες αποστολές, τις οποίες με επιτυχία τελείωσε, του έδωσε την ευκαιρία ν’ ανοιχθεί ευκολώτερα το έργο του. Η βαθειά και αληθινή αγάπη του στην ασκητική ζωή τον οδήγησε στο να κοπιάσει για τη διάδοσή της στη χώρα του.

Ο Άγιος απόστολος Σίμων ο Ζηλωτής

Αυτός είναι ο Σίμων, που ονομαζόταν και Ναθαναήλ και χρημάτισε νυμφίος στον γάμο, στον οποίο κλήθηκε ο Χριστός με τους μαθητές Του στην Κανά, όπου και μετέβαλε το νερό σε κρασί. Γι᾽ αυτό και ο νυμφίος αφού εγκατέλειψε τον γάμο και το κρασί, ακολούθησε τον φίλο και θαυματουργό και νυμφαγωγό και παρευρισκόταν με τους Αποστόλους στο υπερώο, όταν το Άγιον Πνεύμα με τη μορφή πύρινων γλωσσών επιφοίτησε σ᾽ αυτούς. Κι αφού γέμισε από το Πνεύμα αυτό και διέτρεξε όλη σχεδόν τη γη, κατάφλεξε όλη την απάτη της πολυθεΐας. Πήγε σε όλη τη Μαυριτανία και στην Αφρική και κήρυξε τον Χριστό. Ύστερα έφτασε στη Βρεττανία κι αφού φώτισε πολλούς με τον λόγο του Ευαγγελίου, σταυρώθηκε από τους απίστους και φτάνοντας στο τέλος του θάφτηκε εκεί. Επειδή δε διακατεχόταν από διάπυρο ζήλο προς τον παντοκράτορα Θεό, απέκτησε ως επωνυμία του τον τρόπο της ζωής του”.

Ο Άγιος Οσιομάρτυς Νικόλαος ο εν Βουνένοις (+ 9 Μαΐου 901)

Άγ. Νικόλαος ο Νέος. Ιερά Μονή Αναπαυσά, Μετέωρα

Το συναξάριο του Αγίου αναφέρει πως καταγόταν από τα μέρη της Ανατολής χωρίς να αναφέρει συγκεκριμένο τόπο. Από μικρό παιδί παρουσιάζεται ως παιδαριογέρων, δηλαδή μικρός στην ηλικία αλλά με φρόνηση, σοφία και ευλάβεια ωρίμου ανδρός.

Όταν ενηλικιώθη , κατατάχθηκε στις τάξεις του στρατού, όπου διέπρεπε σε ανδρεία και φρόνηση. Για τον λόγο αυτό ο Αυτοκράτορας Λέων ο ΣΤ’ο Σοφός του απένειμε το αξίωμα του Δουκός και τον όρισε διοικητή της Θεσσαλίας.

Ως διοικητής επιτελούσε τα καθήκοντά του με μεγάλη επιμέλεια και ευσυνειδησία. Γύμναζε κάθε μέρα τους στρατιώτες του όχι μόνο στις πολεμικές ασκήσεις αλλά και στη χριστιανική ζωή.

Τότε συνέβη, αναφέρει το συναξάριό του, επιδρομή των Αράβων, οι οποίοι λεηλατούσαν όλη την Θεσσαλία. Ο Νικόλαος ,διαπιστώνοντας ότι δεν μπορούσε να προβάλει αντίσταση, λόγω του πλήθους των εχθρών, έδωσε εντολή να εκκενωθεί η πόλη της Λάρισας και ο ίδιος με στρατιώτες κατέφυγε στους ασκητές που εγκαταβίωναν στα όρη, κοντά στον Τύρναβο. Εκεί μαζί με τους στρατιώτες του ακολούθησε την ασκητική ζωή.