Ανακοίνωση αγιοκατάταξης της Αγίας Σοφίας της εν Κλεισούρα ασκήσασας

Η Ιερά Μητρόπολη Καστορίας, με βαθιά συγκίνηση ενημερώνει το χριστεπώνυμο πλήρωμα της Ιεράς Μητροπόλεώς μας, αλλά και τους κατοίκους ολοκλήρου της Δυτικής Μακεδονίας, πως το Οικουμενικό Πατριαρχείο, με πρώτο τον Οικουμενικό μας Πατριάρχη κ.κ. Βαρθολομαίο και την περί αυτόν Αγία και Ιερά Σύνοδο, κατέγραψε και συναρίθμησε στο Αγιολόγιο της Ορθοδόξου Εκκλησίας μας, την Ασκήτρια της Ιεράς Μονής Παναγίας Κλεισούρας, Γερόντισσα Σοφία.

Έτσι από τώρα και εις τον αιώνα τον άπαντα, η διανύσασα «τον αγώνα τον καλόν» αφανώς στην Μονή της Παναγίας, Σοφία η Ασκήτρια, θα τιμάται ως Αγία και θα γεραίρεται με ύμνους και ωδές πνευματικές από τους πιστούς, ιδιαιτέρως δε κατά την 6ην Μαΐου, ημέρα της οσίας κοιμήσεώς της.

Γι’ αυτό και την Κυριακή

Μικρό απάνθισμα από διδασκαλίες του Οσίου Παϊσίου Βελιτσκόφσκυ(15 Νοεμβρίου)

Όσιος Παΐσιος Βελιτσκόφσκυ (1722-1794)

Σύντομα βιογραφικά στοιχεία.

Γεννήθηκε το 1722 στην Πολτάβα της Ουκρανίας, ο κατά κόσμον Πέτρος, από πατέρα ιερέα και μητέρα πού αργότερα έγινε μοναχή. Δεκαπέντε ετών μετέβη στη μονή Λιοΰμπεσκ και κατόπιν στη Μεγάλη Λαύρα του Κιέβου. Πνευματικό οδηγό είχε τον ησυχαστή Βασίλειο, συγγραφέα και μεταφραστή νηπτικών έργων. Το 1742, ύστερα άπό διωγμούς Ουνιτών στην πατρίδα του, μετέβη στη Βλαχία και μόνασε εκεί επί τετραετία, λαμβάνοντας τ΄ όνομα Πλάτων. Το 1746 αναχώρησε για το πολυπόθητο Άγιον Όρος.

Ασκήθηκε στην Καψάλα, όπου εκάρη μοναχός άπό τον Γέροντα του Βασίλειο με τ΄ όνομα Παΐσιος. Το 1758 χειροτονήθηκε διάκονος και ιερεύς και απέκτησε δωδεκαμελή συνοδεία. Κατόπιν πήγε με τη συνοδεία του στο Κελλί του Προφήτου Ηλιού, το όποιο μετέτρεψε σε σκήτη, πού ανήκει στη μονή Παντοκράτορος. Απέκτησε περί τους πενήντα καλούς μαθητές, για τους οποίους συνέταξε τυπικό κατά την αγιορείτικη τάξη, και άρχισε τις μεταφράσεις των Πατέρων της Εκκλησίας στα σλαβικά, όπως Ισαάκ του Σύρου και Γρηγορίου του Σιναΐτου, διδάσκοντας σε όλους την ευχή του Ιησού. Το τελευταίο εξάμηνο της αγιορείτικης ζωής του το διήλθε στην Ιερά μονή Σίμωνος Πέτρας (1762). Μετά άπό δεκαεπτά χρόνων παραμονή στον ιερό Άθωνα, ο όσιος Παΐσιος επέστρεψε το 1763 στη Μολδαβία παίρνοντας μαζί του αρκετούς μοναχούς.

Εορτή των Αγίων Γούριου, Σάμωνα και Αβίβου των Ομολογητών

Γιορτάζουμε σήμερα 15 Νοεμβρίου, ημέρα μνήμης των Αγίων Γουρίου, Σαμωνά και Αβίβου των Ομολογητών, ας πούμε λίγα λόγια:

Ο Γουρίας και ο Σαμωνάς, αγωνιζόμενοι τον Ιερό αγώνα της χριστιανικής πίστης, συνελήφθησαν από τον ηγεμόνα Αντωνίνο, κατά το διωγμό επί Διοκλητιανού. Και αφού υπέστησαν με θαυμαστή υπομονή πολλά βάσανα, αποκεφαλίσθηκαν.
Ο Άβιβος έζησε λίγα χρόνια αργότερα και ήταν από ένα χωριό της Έδεσσας που ονομαζόταν Αποθελσαία. Τότε βασιλιάς ήταν ο Λικίνιος, ο γνωστός αντίπαλος του Μεγάλου Κωνσταντίνου. Ο Άβιβος, λοιπόν, προχειρίσθηκε Ιεροδιάκονος και διακρινόταν για τη μεγάλη ευσέβεια του και τον πολύ ζήλο για το υπούργημά του.Ιδιαίτερα, όμως, διακρινόταν για τη θερμή αγάπη του στο Ιερό κήρυγμα, τηρώντας το θεόπνευστο λόγο της Αγίας Γραφής, που λέει:

Όσιος Παΐσιος Βελιτσκόφσκυ (1722-1794)

Γεννήθηκε το 1722 στην Πολτάβα της Ουκρανίας, ο κατά κόσμον Πέτρος, από πατέρα ιερέα και μητέρα πού αργότερα έγινε μοναχή. Δεκαπέντε ετών μετέβη στη μονή Λιοΰμπεσκ και κατόπιν στη Μεγάλη Λαύρα του Κιέβου. Πνευματικό οδηγό είχε τον ησυχαστή Βασίλειο, συγγραφέα και μεταφραστή νηπτικών έργων. Το 1742, ύστερα άπό διωγμούς Ουνιτών στην πατρίδα του, μετέβη στη Βλαχία και μόνασε εκεί επί τετραετία, λαμβάνοντας τ΄ όνομα Πλάτων. Το 1746 αναχώρησε για το πολυπόθητο Άγιον Όρος.

Ασκήθηκε στην Καψάλα, όπου εκάρη μοναχός άπό τον Γέροντα του Βασίλειο με τ΄ όνομα Παΐσιος. Το 1758 χειροτονήθηκε διάκονος και ιερεύς και απέκτησε δωδεκαμελή συνοδεία. Κατόπιν πήγε με τη συνοδεία του στο Κελλί του Προφήτου Ηλιού, το όποιο μετέτρεψε σε σκήτη, πού ανήκει στη μονή Παντοκράτορος. Απέκτησε περί τους πενήντα καλούς μαθητές, για τους οποίους συνέταξε τυπικό κατά την αγιορείτικη τάξη, και άρχισε τις μεταφράσεις των Πατέρων της Εκκλησίας στα σλαβικά, όπως Ισαάκ του Σύρου και Γρηγορίου του Σιναΐτου, διδάσκοντας σε όλους την ευχή του Ιησού. Το τελευταίο εξάμηνο της αγιορείτικης ζωής του το διήλθε στην Ιερά μονή Σίμωνος Πέτρας (1762). Μετά άπό δεκαεπτά χρόνων παραμονή στον ιερό Άθωνα, ο όσιος Παΐσιος επέστρεψε το 1763 στη Μολδαβία παίρνοντας μαζί του αρκετούς μοναχούς.

Άγιος νέος ιερομάρτυς Αρίσταρχος(+14/27 Νοεμβρίου 1937)

 Ο Άγιος ιερομάρτυς Αρίσταρχος(κατά κόσμον Αλέξανδρος Zaglodin Kokorev)γεννήθηκε στις 8 Μαρτίου 1886 στο χωριό Pashukovo Bogorodsky της Μόσχας.σε μία αγροτική οικογένεια.Το 1908 έγινε δόκιμος μοναχός στην Μονή του Αγίου Νικολάου στο Peshnoshsky Dmitrovsky  κοντά στην Μόσχα.Το 1920 εκάρη μοναχός και εχειροτονήθη ιεροδιάκονος.Το 1926 ο επίσκοπος Σεραφείμ(Zvezdinskij)τον χειροτόνησε ιερομόναχο τον χειροτόνησε ιερομόναχο.
  Στο μοναστήρι του Αγίου Νικολάου έζησε από το 1908 εως το 1929 όταν οι Σοβιετικοί έκλεισαν την μονή.Το 1931 τον βρίσκουμε ως εφημέριο στο χωριό Cherneeva,όπου και συνελήφθη με την αιτιολογία ότι έκανε προκλητικό μνημόσυνο για την τσαρική οικογένεια και αντισοβιετική προπαγάνδα.Τον Νοέμβριο του ιδίου έτους καταδικάστηκε σε τρία χρόνια φυλάκιση σε στρατόπεδο εργασίας.

Εορτή του Αγίου Μεγαλομάρτυρος Μηνά

Γιορτάζουμε σήμερα 11 Νοεμβρίου, ημέρα μνήμης του Αγίου και Μεγαλομάρτυρος Μηνά, ας πούμε λίγα λόγια:

Ο Άγιος Μηνάς γεννήθηκε στην Αίγυπτο στα μέσα περίπου του 3ου αιώνα μ.Χ. από γονείς ειδωλολάτρες. Ωστόσο, το ειδωλολατρικό περιβάλλον στο οποίο μεγάλωνε, δεν κατάφερε να σκληρύνει την καρδιά του η οποία, όταν ήλθε η στιγμή, σκίρτησε ακούγοντας την φωνή του ἐτάζοντος καρδίας καὶ νεφρούς» (Ψαλμοί 7,10) Θεού και έτσι ο, έφηβος ακόμη, Μηνάς έγινε χριστιανός. Μεγαλώνοντας, επέλεξε να σταδιοδρομήσει στον Ρωμαϊκό στρατό, στο ιππικό τάγμα των Ρουταλικών, υπό την διοίκηση του Αργυρίσκου. Η έδρα της μονάδας του ήταν στο Κοτυάειον (σημερινή Κιουτάχεια) της Μικράς Ασίας. Εκεί ο Μηνάς διακρίθηκε και για την φρόνησή του αλλά και για το ανδρείο του φρόνημα και γι’ αυτό έχαιρε εκτιμήσεως στο κύκλο των στρατιωτικών. Δυστυχώς όμως, τρεις αιώνες μετά την έλευση του Χριστού και ο παλαιός κόσμος ακόμη δεν ήθελε να δεχθεί το λυτρωτικό μήνυμα της Αναστάσεως, παραμένοντας αυτάρεσκα, εγωιστικά και αυτοκαταστροφικά προσκολλημένος στη φθορά και το σκοτάδι.

Εορτή του Αγίου Ορέστη

Γιορτάζουμε σήμερα 10 Νοεμβρίου, ημέρα μνήμης του Αγίου Ορέστη, ας πούμε λίγα λόγια:

Ο Άγιος Ορέστης καταγόταν από τα Τύανα της Καππαδοκίας και ορισμένες αγιολογικές πηγές αναφέρουν ότι ήταν γιατρός. Επί αυτοκρατορίας Διοκλητιανού, με τους διωγμούς περίπου το 289 μ.Χ., ο Άγιος Ορέστης πιέστηκε πολυτρόπως, από τον ηγεμόνα Μάξιμο, να αρνηθεί τον Ιησού. Αφού με τις πιέσεις που του ασκήθηκαν, δεν κατάφεραν να τον πείσουν να ασπαστεί τα είδωλα, τον γύμνωσαν και τον μαστίγωσαν για τιμωρία. Μετά τον έριξαν στην φυλακή για επτά ημέρες.
Ύστερα από το πέρας της έβδομης ημέρας τον πήγαν σε ένα ειδωλολατρικό ναό για να προσφέρει θυσίες και να προσευχηθεί. Γιατί, του είπε ο ηγεμόνας Μάξιμος, αρνείσαι να ασπαστείς τη λατρεία που με τόση ευλάβεια ακολουθούν οι σεπτοί μας αυτοκράτορες;

Λόγος εις τους Αρχαγγέλους Μιχαήλ και Γαβριήλ.(Aγ.Νικοδήμου του Αγιορείτη)

Αν ίσως, αγαπητοί μου Πατέρες και αδελφοί, ήθελε δοθή εις έμέ τον ταπεινόν το χάρισμα τούτο, το να αποκτήσω δηλαδή μίαν γλώσσαν από έκείνας όπου έχουσιν οι Άγγελοι, ως λέγει ό του Χριστού Απόστολος Παύλος, εάν τάς γλώσσας των Αγγέλων λαλώ, βέβαιον και ακόλουθο ήταν ότι με την άγγελικήν αυτήν γλώσσαν ήθελε δυνηθώ να εγκωμιάσω κατ’ αξία τον Μιχαήλ και τον Γαβριήλ, τους Αρχαγγέλους του Κυρίου• διότι φυσικώ τω τρόπω, κάθε όμοιον με το όμοιον πάλιν δύναται να επαινεθή και εις τους άλλους να παρασταθή. Ανίσως και είχα μίαν από τάς πύρινους και άΰλους έκείνας γλώσσας όπου εδόθησαν εις τους ιερούς και θείους Αποστόλους, πρεπόντως ήθελε λαλήσω τα υπερφυσικά εγκώμια των πύρινων και άύλων Αρχιστρατήγων. Άνίσως —καν το ελάχιστον— ήθελε έχω καθαρισμένη την γλώσσαν μου, ωσάν ό Ησαΐας από την Σεραφική εκείνη λαβίδα, ήταν έλπίς ότι ήθελε ειπώ κάποιον τι άξιον της των Ταξιαρχών μεγαλοπρέπειας. Άλλ’ επειδή είμαι στερημένος όλων τούτων των καλών και γλώσσαν έχω όχι άγγελικήν, άλλ’ ανθρώπινη όχι πύρινη, αλλά πήλινη όχι άυλον, άλλα υλική όχι καθαράν, άλλ’ ακάθαρτον και προς τούτοις όχι ρητορική και ευμέθοδον, άλλ’ αμαθή και αμέθοδο —τι πρέπει να προσμένητε;

Εορτή των Αγίων Τριαντατριών Μαρτύρων εν Μελετινή

Γιορτάζουμε σήμερα 7 Νοεμβρίου, ημέρα μνήμης των Αγίων Τριαντατριών Μαρτύρων «των εν Μελιτίνη», ας πούμε λίγα λόγια:

Τα ονόματα των Αγίων Ματρύρων είναι: Ιέρων, Νίκανδρος, Ησύχιος, Βαράχος (ή Βαράχιος), Μαξιμιανός, Καλλίνικος, Ξαντικός (ή Ξανθιάς), Αθανάσιος, Θεόδωρος, Δουκίτιος, Ευγένιος, Θεόφιλος, Ουαλέριος, Θεόδοτος, Καλλίμαχος, Ιλάριος, Γιγάντιος, Λογγίνος, Θεμέλιος, Ευτύχιος, Διόδοτος, Καστρίκιος, Θεαγένης, Μάμας, Νίκων, Θεόδουλος, Βοστρύκιος (ή Ουστρίχιος), Ουΐκτωρ, Δωρόθεος, Κλαυδιανός, Επιφάνιος, Ανίκητος και άλλος Ιέρων.
Ο πρώτος απ’ αυτούς, ο Ιέρων, ήταν από τα Τύανα της Καππαδοκίας. Ο πατέρας του πέθανε γρήγορα και την ανατροφή του, καθώς και των δύο αδελφών του, Ματρωνιανού και Αντωνίου, ανέλαβε εξ ολοκλήρου η μητέρα τους Στρατονίκη. Παρ’ όλο που ο Ιέρων πήρε αρκετή μόρφωση, ασχολήθηκε με το γεωργικό επάγγελμα. Οι ειδωλολάτρες τέτοιες ενασχολήσεις τις θεωρούσαν υποτιμητικές. Αλλά οι χριστιανοί ήξεραν ότι ο Χριστός δεν απαξίωσε τον ιδρώτα του ταπεινού εργάτη. Και ότι κάθε τίμια εργασία είναι αρετή και μόνο η αργία, πού φέρνει την αμαρτία, αποτελεί για τον άνθρωπο στίγμα. Άλλωστε, ο θεόπνευστος λόγος της Αγίας Γραφής περιγράφοντας τη ζωή των Αποστόλων και κατ’ επέκτασιν, όλων των χριστιανών, λέει: «κοπιῶμεν ἐργαζόμενοι ταῖς ἰδίοις χερσί» (Α’ προς Κορινθίους, δ’ 12). Κοπιάζουμε, δηλαδή, εργαζόμενοι με τα ίδια μας τα χέρια.

Ο βίος του Όσιου Γεωργίου Καρσλίδη (Εορτή μνήμης 04/11)

Ο Όσιος Γεώργιος Καρσλίδης γεννήθηκε το 1901 μ.Χ. στην Αργυρούπολη του Πόντου (έδρα της Ιεράς Μητρόπολης Χαλδίας) και το βαφτιστικό του όνομα ήταν Αθανάσιος.

Έμεινε από μικρός ορφανός και μάλιστα οι γονείς του πέθαναν την ίδια ημέρα. Όμως, αμέσως φανερώθηκαν τα σημεία της κλήσεως και της χάριτος. Γαλουχημένος από την ευσεβέστατη μάμμη του με την παραδειγματική ποντιακή ευσέβεια, μόλις στάθηκε στα πόδια του και άρχισε να μιλάει έδειξε ότι διέφερε των άλλων παιδιών και ότι ήταν αφοσιωμένος στον Θεό. Παιδί ακόμα, προσεύχονταν συνεχώς, έκανε νηστείες και επτά χρονών πήγε και προσκύνησε την Παναγιά του Σουμελά. Δόκιμος μοναχός έγινε σε ηλικία μόλις εννέα ετών.

Η κουρά του σε Μοναχό έγινε το 1919 μ.Χ. σε ηλικία 18 ετών και στην συνέχεια χειροτονήθηκε Διάκονος. 

Εορτή του Οσίου και μεγάλου Ιωαννίκιου «ΤΟΥ ΕΝ ΟΛΥΜΠΩ»

Γιορτάζουμε σήμερα 4 Νοεμβρίου, ημέρα μνήμης του Οσίου Ιωαννικίου του Μεγάλου «Του εν Ολύμπω», ας πούμε λίγα λόγια:

Ο Όσιος Ιωαννίκιος γεννήθηκε στη Βιθυνία το 740 μ.Χ. Τον πατέρα του, τον έλεγαν Μυριτρίκη και τη μητέρα του Αναστασώ. Και οι δύο ήταν ευσεβείς χριστιανοί και παιδαγώγησαν το γιο τους σύμφωνα με τα διδάγματα του Ευαγγελίου. Όταν ο Άγιος Ιωαννίκιος στρατεύτηκε, αυτοκράτορας τότε ήταν ο εικονομάχος Κωνσταντίνος ο Ε’. Ο Κωνσταντίνος ο Ε’, είχε νικήσει στους αγώνες του κατά των Βουλγάρων και είχε μεγάλη εκτίμηση από τους στρατιώτες του. Η ψυχολογία που καλλιεργήθηκε και το κλίμα που δημιουργήθηκε στα πεδία των μαχών, παρέσυραν τον Άγιο με αποτέλεσμα να γίνει κι αυτός εικονομάχος, σαν τον αυτοκράτορά του.
Όταν, όμως, αποστρατεύτηκε από τις τάξεις του στρατού, δεν άργησε να καταλάβει τα… παραπτώματά του, και σε τι μεγάλα σφάλματα τον είχε οδηγήσει αυτή η πλάνη του. Μετανόησε ειλικρινά και εξομολογήθηκε τα λάθη του. Αφού καταρτίστηκε ανάλογα, έγινε μοναχός στον Όλυμπο. Παρέδωσε την ψυχή του στον Κύριο σε ηλικία 94 χρονών στη Μονή Αντιδίου, όπου μέχρι τότε δίδασκε εκεί στον κόσμο την Ορθοδοξία.

Εορτή του Αγίου Γεωργίου του Νεαπολίτου

Γιορτάζουμε σήμερα 3 Νοεμβρίου, ημέρα μνήμης του Αγίου Ιερομάρτυρος Γεωργίου, του Νεαπολίτου, ας πούμε λίγα λόγια:

Ο Άγιος Γεώργιος ήταν Ιερέας και καταγόταν από τη Νεάπολη της Μικράς Ασίας, που στα τούρκικα ονομάζεται «Νέβ Σεχήρ». Διακονούσε σαν εφημέριος στον Ιερό Ναό Κοιμήσεως της Θεοτόκου στη Νεάπολη «εν αληθεία και οσιότητι και δικαιοσύνη, πορευόμενος εν πάσαις ταις εντολαίς και δικαιώμασι του Κυρίου άμέμπτος». Κατά το 1797 μ.Χ. προσκλήθηκε από τους χριστιανούς κατοίκους του χωριού Μαλακωτή να Ιερουργήσει, αναπληρώνοντας τον εφημέριό τους, που τον καταδίωκαν οι Τούρκοι.

Ο Ιερέας Γεώργιος ευχαρίστως δέχτηκε και αναχώρησε για το χωριό. Ξαφνικά όμως, κοντά στη θέση «Κόμπια-Ντερέ», συνελήφθη από εξαγριωμένους βοσκούς Τούρκους, οι όποιοι τον λήστεψαν, τον βασάνισαν και τελικά τον αποκεφάλισαν.

Εορτή των Αγίων Ακινδύνου, Αθφονίου, Πηγάσιου, Ελπιδοφόρου και Ανεμπόδιστου

Γιορτάζουμε σήμερα 2 Νοεμβρίου, ημέρα μνήμης των Αγίων Ακίνδυνου, Αφθόνιου, Πηγασίου, Ελπιδοφόρου και Ανεμποδίστου, ας πούμε λίγα λόγια:

Όλοι αυτοί οι Άγιοι ήταν αξιωματούχοι του Πέρση βασιλιά Σαπώρ του Β’. Το 330 μ.Χ., επειδή, ομολόγησαν ότι είναι χριστιανοί, συνελήφθησαν και μαστιγώθηκαν σκληρά. Έπειτα, τους έριξαν στις φλόγες μιας μεγάλης φωτιάς. Αλλά οι θερμές δεήσεις τους προς το Θεό προκάλεσαν φοβερή θύελλα με βροχή, με αποτέλεσμα να σβήσει η φωτιά. Αυτό προκάλεσε φόβο στους Πέρσες, και τον ίδιο το Σαπώρ, με αποτέλεσμα να αναβάλει, το θάνατο των γενναίων χριστιανών. Αλλά μετά μερικές μέρες, τους έφερε και πάλι στο κριτήριο. Αφού είδε ότι δεν μπορούσε να αλλάξει τη χριστιανική τους πίστη, αποκεφάλισε πρώτο τον Άγιο Αφθόνιο. 

Το μεγάλο εύρημα του Αγίου Αποστόλου Ανδρέα

Ο Άγιος Ιωάννης δείχνει τον Ιησού στον Άγιο Ανδρέα. Έργο του Ottavio Vannini

Ο απ. Ανδρέας, όταν αισθάνθηκε βαθειά ότι βρήκε τον Χριστό που δεσπόζει στις καρδιές όλων, βλέποντας τον θείο Διδάσκαλο σαν θησαυρό φωτεινό, φώναξε ακράτητος στον αδελφό του Πέτρο: «Βρήκαμε τον Μεσσία». Τί μεγάλη η αδελφική αγάπη! Αντιστρέφει και τη φυσική τάξη των πραγμάτων. Δεύτερος μετά τον Πέτρο…

Ένα μεγάλο θαύμα του Αγίου Ανδρέα πού συνέβει στην Καρπασία της Κύπρου… (με φωτογραφικό υλικό)

Ο Άγιος Ανδρέας σέ σύγχρονη αγιογράφηση πού όμως διατηρεί τήν ασκητικότητα στήν έκφραση…

Αυτές τις μέρες, πού εμείς εδώ πέρα γιορτάζουμε μέ λόγους μεγάλους και πανηγυρικούς, με χαρές και φωταγωγίες, λιτανείες και κωδωνωκρουσίες τον Άγιό μας, τον Πολιούχο Ανδρέα, τόν τής πρώτης κλήσεως μαθητή του Χριστού, κάποιοι άλλοι λαβωμένοι και πονεμένοι, χιλιάδες χιλιόμετρα θάλασσας μακριά μας, αμφίβολο είναι εάν θα μπορέσουν να μπούνε κι΄ εφέτος στην σκονισμένη Εκκλησιά τους και ν΄ ανάψουν τ΄ αγιοκέρι τους

Ο άγιος ισαπόστολος Φρουμέντιος, φωτιστής των Αιθιόπων (30 Νοεμβρίου)

Ο Άγιος Φρουμέντιος. Βοστώνη, Μονή Μεταμορφώσεως.

Πρωτ. π. Γεωργίου Παπαβαρνάβα

Αναρίθμητα είναι τα πνευματικά αστέρια, που σελαγίζουν στο νοητό στερέωμα της Εκκλησίας και με την λάμψη τους καταυγάζουν της οικουμένης τα πέρατα. Αμέτρητο παραμένει το πλήθος των αγίων, που σαν άλλα μυροβόλα άνθη μεθούν με το άρωμα και την μοσκοβολιά τους, δηλαδή με τον βίο και την πολιτεία τους, αλλά και με τον θεόπνευστο λόγο τους “των φιλοχρίστων τας διανοίας”. Πολλοί όμως από αυτούς τους αγίους μας είναι εντελώς άγνωστοι, παρά το ότι προσέφεραν πολλά στην κοινωνία με την φωτισμένη προσωπικότητά τους. Σαν οδοδείκτες φάροι χάραξαν σωστή κατεύθυνση και πορεία και οδήγησαν στον φωτισμό και την σωτηρία αμέτρητες ψυχές δια μέσου των αιώνων. Στην κατηγορία αυτή ανήκει και ο όσιος του οποίου την θεάρεστη βιοτή εξιστορούμε.

Ο Άγιος Θεοδόσιος του Τυρνόβου

Νέος εγκατέλειψε την πατρίδα του και πήγε στη μονή Αγίου Νικολάου στο Βιδύνιο. Εκεί αποστήθισε ολόκληρο το Ψαλτήρι κι επιδόθηκε στην άσκηση των αρετών. Μετά την κοίμηση του Γέροντός του Ιώβ, μετέβη στη μονή της Οδηγητρίας στο Τύρνοβο, που βρισκόταν στην τοποθεσία Άγιον Όρος. Συχνά περιεφέρετο στα δάση του Σλίβεν, για ν’ απολαύσει τη χάρη της ησυχίας. Από εκεί κατευθύνθηκε στη μονή της Θεοτόκου της Επικέρνους.

Ο Άγιος Ειρήναρχος και οι συν αυτώ (με φωτογραφικό υλικό από την Μονή Βατοπαιδίου)

VatopaidiFriend: Με αφορμή την γιορτή του αγίου Ειρήναρχου, σας παρουσιάζουμε μερικές ερασιτεχνικές φωτογραφίες από μια τοιχογραφία του στον πρόναο του παρεκκλησίου της Αγίας Ζώνης στο Βατοπαίδι. Ο ναός αυτός διακρίνεται για τις πολύ χαριτωμένες αγιογραφίες του, οι οποίες ιστορήθηκαν από τον μοναχό Νικηφόρο και τους μαθητές του και ολοκληρώθηκαν το 1860. Έχουν χαρακτηριστεί ως “ένα από τα τελευταία παραδείγματα της γνήσιας αγιορειτικής ζωγραφικής και το τελευταίο μεγάλο έργο τοιχογραφήσεως στο Βατοπαίδι” (Ιερά Μεγίστη Μονή Βατοπαιδίου: Παράδοση-Ιστορία-Τέχνη, τόμος Α΄, Άγιον Όρος 1996, σελ. 307). Μπορείτε, βέβαια, να κάνετε κλικ πάνω στις φωτογραφίες για να τις δείτε μεγαλύτερες .

Άγιος Στυλιανός

Ο Αγιος Στυλιανός γεννήθηκε στην Παφλαγονία της Μικράς Ασίας , μεταξύ του 400 και 500 μ.Χ. Ήταν ευλογημένος από την κοιλιά της μητέρας του ακόμη. Όσο μεγάλωνε , τόσο με την Χάριν του Θεού γινόταν κατοικητήριο του Αγίου Πνεύματος. Από την παιδική του ηλικία έδειξε τα σπάνια προτερήματα της αγιασμένης ζωής του…

Αγία Αικατερίνα

Ο υμνωδός την ονομάζει «πανεύφημον νύμφην Χριστού» την Αγίαν Αικατερίναν και πολύ δικαίως γιατί η Αγία ως μόνον νυμφίον της ψυχής της είχε κάνει τον Χριστόν. Η ζωή της πραγματικά πολύαθλος κατέπληξε τους πάντας. Η σοφία και η γνώσις, όλη η επιστήμη του καιρού της είχε γίνει κτήμα της. Όλα όμως τα περιφρόνησε για την αγάπη του μοναδικού Νυμφίου, του Χριστού.

Ο Άγιος Κλήμης επίσκοπος Ρώμης (24 Νοεμβρίου)

Ο άγιος Κλήμης τελεί την Θεία Λειτουργία. Τοιχογραφία του 11ου αιώνα στην βασιλική του αγίου στην Ρώμη.

Ο μακάριος πατήρ ημών Κλήμης έζησε στη Ρώμη επί Δομητιανού και των διαδόχων του, Νέρβα και Τραϊανού (μεταξύ 81 και 117). Σύμφωνα με ορισμένους καταγόταν από πριγκιπική οικογένεια και φέρεται ως μαθητής των Αποστόλων <1> και του ιδίου του αγίου Πέτρου: «Το κήρυγμά τους αντηχούσε στα αυτιά του, ή παράδοση τους ήταν ακόμη μπροστά στα μάτια του», έγραψε γι’ αυτόν ο άγιος Ειρηναίος <2>. Αφού έδωσε δείγματα του ευαγγελικού του ζήλου χειροτονήθηκε επίσκοπος Ρώμης (περί το 91), μετά τον άγιο Λίνο και τον άγιο Ανέγκλητο <3>. Υποστηρίζεται από κάποιους ότι υπήρξε ο πρώτος επίσκοπος της Ρώμης. Αλλά δεν υπάρχει πραγματική αντίφαση, διότι την εποχή εκείνη το επισκοπικό αξίωμα δεν διακρινόταν ευκρινώς από εκείνο του πρεσβυτέρου και ο Λίνος, ο Ανέγκλητος και ο Κλήμης, οι τρεις σπουδαιότεροι τότε μαθητές των Αποστόλων στην Εκκλησία της Ρώμης, θα μπορούσαν να αναλαμβάνουν διαδοχικώς ή εκ περιτροπής το λειτούργημα αυτό.

Άγιος Αλέξανδρος «Νιέφσκι» (1220 – 1263)

Ο Αλέξανδρος Γιαροσλάβιτς «Νιέφσκι» (1220 – 1263 μ.Χ.) είναι μία από τις σημαντικότερες προσωπικότητες της μεσαιωνικής Ρωσίας και άγιος της Ρωσικής Εκκλησίας. Υπήρξε ηγέτης της Δημοκρατίας του Νόβγκοροντ και κατόπιν ολόκληρης της Ρωσίας σε μια πολύ δύσκολη περίοδο για τον ανατολικό σλαβικό κόσμο.

Ο Αλέξανδρος γεννήθηκε στο Περεσλάβλ (νυν Περεσλάβλ-Ζαλέσκι του Γιαροσλάβλ) στις 30 Μαΐου 1220 μ.Χ. Ήταν ο τέταρτος γιος του Γιαροσλάβ Βζέβολοντοβιτς, ρουρικίδα διαδόχου του θρόνου και μετέπειτα Μεγάλου Πρίγκιπα του Βλαντίμιρ. Βλέποντας ότι δεν είχε πιθανότητες να φορέσει το στέμμα του Βλαντίμιρ, σε ηλικία μόλις 16 ετών αποδέχθηκε την πρόταση της Φεουδαλικής Δημοκρατίας του Νόβγκοροντ να αναλάβει Δούκας της και άφησε την πατρίδα του για να εγκατασταθεί στο Νόβγκοροντ, σε μια συγκυρία που δεν ήταν καθόλου ευνοϊκή:

Ο Άγιος Ιλαρίων ο Ίβηρ ο θαυματουργός (19 Νοεμβρίου 875)

Ο μακάριος πατήρ ημών Ίλαρίων ήταν από την αρχοντική οικογένεια Δοκαούρη της ανατολικής Γεωργίας. Σε ηλικία 6 χρονών τον ανέθεσαν σε θεοφοβούμενο δάσκαλο για να μάθη τα γράμματα. Άπό την μικρή του ηλικία διακρινόταν η κλίσι του στα θρησκευτικά. Βλέποντας αυτό ο πατέρας του στο χωριό, τον έκτισε μοναστήρι και στο οποίο σύντομα μαζεύτηκαν 16 Πατέρες. Εκεί μεγάλωνε ο μελλοντικός ασκητής. Όταν έγινε 14 ετών απεφάσισε να φύγη στην έρημο Γκαρέτζη για να αποφύγη την υπερβολική αγάπη και προστασία του πατέρα του. Βρήκε στην έρημο μικρό σπήλαιο και άρχισε την άσκησι. Ο μικρός ασκητής ζούσε σαν άσαρκος άγγελος και αγαπήθηκε από τους ερημίτες για την μεγάλη ασκησί του.

Ο όσιος Γρηγόριος ο Δεκαπολίτης

Ο άγιος Γρηγόριος ο Δεκαπολίτης.

Ό όσιος Γρηγόριος γεννήθηκε στα τέλη του 8ου αιώνα σε μια από τις πόλεις της Δεκαπόλεως της Ίσαυρίας, την Είρηνούπολη. Χάρη στην ευσέβεια και τις φροντίδες της μητέρας του, το νεαρό αγόρι έλαβε επαρκή στοιχειώδη εκπαίδευση και από την ηλικία των οκτώ χρόνων έδειξε σαφή προτίμηση για τη μελέτη των Ιερών Γραφών και τον εκκλησιασμό. Επιδιδόταν επιμελώς στη νηστεία και στην άσκηση όλων των αρετών με σκοπό να μορφώσει εντός του πιστά την εικόνα του Χρίστου.

Ο άγιος Φιλάρετος Μόσχας

Ο άγιος Φιλάρετος υπήρξε μία από τις πιο διαπρεπείς μορφές της ρωσικής Εκκλησίας κατά τον 19° αιώνα. Γεννήθηκε το 1782 από πατέρα ιερέα, στην πόλη Κολομνά κοντά στη Μόσχα και το βαπτιστικό του ήταν Βασίλειος. Σε ηλικία εννέα χρόνων μπήκε στο τοπικό ιεροδιδασκαλείο και συνέχισε τις σπουδές του στην ιερατική σχολή που ήταν προσαρτημένη στη Λαύρα της Αγίας Τριάδος του αγίου Σεργίου.