Ο αόρατος πόλεμος – Αγίου Νικοδήμου του Αγιορείτου (4)

Η απάτη που χρησιµοποιεί ο εχθρός, για εκείνους που νοµίζουν ότι βαδίζουν στην τελειότητα

guido_reni_031Όταν ο εχθρός δεν µπορή να νικήση ούτε αυτούς που έχουν εξαρτηθή απο την αµαρτία, ούτε αυτούς που ζητάνε να ελευθερωθούν από αυτήν, όπως παραπάνω είπαµε, τότε τρέχει ο πονηρός στους ενάρετους και πολεµάει σαν πανούργος να τους κάνη να λησµονήσουν τους εχθρούς, που είναι κοντά τους και έµπρακτα τους πολεµούν και τους βλάπτουν, να επιθυµούν όµως και να φαντάζωνται πάνω απο την δύναµί τους τα υψηλά και µεγάλα * και πριν από τον κατάλληλο καιρό να έχουν αποφασιστικούς σκοπούς, για να φθάσουν στην τελειότητα. Αυτό έχει ως αποτέλεσµα το να µη φροντίζουν αυτοί για τίς πληγές, µε τίς οποίες είναι πληγωµένοι, αλλά, νοµίζοντας αυτές τίς επιθυµίες και αποφάσεις της τελειότητας σάν να ήταν έργα και πράγµατα, υπερηφανεύονται µε διαφόρους τρόπους. Οπότε, µη θέλοντας να υποφέρουν στην πράξι κάτι το αντίθετο, ούτε το παραµικρό εµπόδιο ή ένα µικρό λόγο, χάνουν µετά απο αυτό τον καιρό τους σε µεγάλες µελέτες αποφάσεων, αποφασίζοντας δηλαδή µε το νου τους, να υποφέρουν µεγάλες δοκιµασίες για την αγάπη του Θεού. Και επειδή, όταν παίρνουν τίς φαντασµένες αυτές αποφάσεις, δεν αισθάνονται καµµία θλίψι και αντίθεσι στο σώµα τους, γι’ αυτό νοµίζουν οι ταλαίπωροι ότι βρίσκονται στό ύψος εκείνων των εναρέτων, που υποφέρουν µεγάλες δοκιµασίες έµπρακτα. και δεν γνωρίζουν, πως άλλα είναι τα λόγια και οι αποφάσεις και άλλα είναι τα έργα και η πραγµατικότητα. Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Prayer IΙI – St. Nikolai Velimirovic

virgin

Are there days gone by, O man, to which you would wish to return? They all attracted you like silk, and now remain behind you like a cobweb. Like honey they greeted you, like stench you bade them farewell. All were totally filled with illusion and sin.

See how all the pools of water in the moonlight resemble mirrors; and how all the days that were lit up with your levity resemble mirrors. But as you stepped from one day to the next, the false mirrors cracked like thin ice, and you waded through the water and mud.

Can a day that has a morning and an evening as doorways be a day?

O luminous Lord, my soul is burdened with illusions and longs for one day-for the day without doorways, the day from which my soul has departed and sunk into the shifting shadows-for Your day, which I used to call my day, when I was one with You.

Is there any happiness gone by, O man, to which you would wish to return?

Of two morsels of the same sweetness the second is the more trite. You would turn your head away in boredom from yesterday’s happiness, if it were set out on today’s table. Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Γέροντας Σίμων Αρβανίτης (1/1/1901 – 4/3/1988)

simon-arvanitis-1

Σήμερα 4 Μαρτίου δημοσιεύουμε ένα κείμενο για τον όσιο Γέροντα Σίμωνα Αρβανίτη, επειδή κοιμήθηκε σαν σήμερα πριν 21 χρόνια.

Γέροντας Σίμων Αρβανίτης (1901-1988)

Κατοικητήριο της Χάριτος

Από το βιβλίο του μακαριστού Γέροντα Ζωσιμά

Ο Γέροντας Σίμων Αρβανίτης καταγόταν από την Τριάδα Εύβοιας από όπου ο πατέρας του Αθανάσιος Αρβανίτης μετακινήθηκε και εγκαταστάθηκε στο χωριό Κουκουβάουνες Αττικής, την σημερινή Μεταμόρφωση και παντρεύτηκε την μητέρα του Κυριακή. Απέκτησαν τέσσερα αγόρια, τον Ιωάννη, τον Παναγιώτη -τόν αργότερα Γέροντα Σίμωνα- τον Δημήτριο και τον Κωνσταντίνο.

Ο Παναγιώτης γεννήθηκε ανήμερα την Πρωτοχρονιά του 1901 και μεγαλώνοντας βοηθούσε τον πατέρα του κάνοντας διάφορες δουλειές. Όταν έγινε δεκατριών ετών ήταν πλανόδιος μανάβης σηκώνοντας τσουβάλια 80-85 κιλών αδιαμαρτύρητα. Κατά καιρούς εργαζόταν σε περιβόλια, αμπέλια και κτήματα δουλεύοντας σκληρά χωρίς να δυσκολεύεται καθόλου, καθώς η μυική του δύναμη ήταν πολύ μεγάλη. Ο ίδιος έλεγε ότι το τσαπί το έπαιζε στο χέρι όπως μια κοπελίτσα το τοπάκι της. Μόλις σταματούσε να ξεκουραστεί άνοιγε «τό βιβλίο του Χριστού», όπως έλεγε το Ευαγγέλιο, και μελετούσε. Η αγάπη του για τον Θεό ήταν φωλιασμένη στην καρδιά του από πολύ μικρός. Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Ο Χαρισματούχος υποτακτικός -ΜΑΡΤΥΡΙΕΣ

ΓΕΡΟΝΤΟΣ ΙΩΣΗΦ ΒΑΤΟΠΑΙΔΙΝΟΥ efraimkan-iosif3

Ο ΧΑΡΙΣΜΑΤΟΥΧΟΣ ΥΠΟΤΑΚΤΙΚΟΣ

ΓΕΡΟΝΤΑΣ ΕΦΡΑΙΜ Ο ΚΑΤΟΥΝΑΚΙΩΤΗΣ (1912- 1990)

(66ο )

Κάποτε τον ρωτήσαμε για το μυστήριο της επικοινωνίας μεταξύ των πιστών, όπως και ο Γέροντάς μας Ιωσήφ μας ερμήνευε. Μας αφηγήθηκε κάτι που συνέβη στον ίδιο.
Μία ευλαβεστάτη συνοδία, κοντά στην δική του καλύβη, είχε εορτή και Λειτουργία και τον προσκάλεσαν. Είχαν προσκαλέσει και έναν επίσκοπο, γνωστό για τον σεβασμό του προς την ιερά μας παράδοση, και στον οποίο είχε ιδιαίτερη ευλάβεια. Για να μην παραβεί όμως το δικό του πρόγραμμα, αρνήθηκε να πάει. Με τον νου και τον πόθο του προσπαθούσε να είναι μαζί τους. Σκάλιζε τις σφραγίδες, λέγοντας την ευχή. Κατά την ώρα της θείας Λειτουργίας αισθητά μετείχε σε όλη την τελετή του θείου Μυστηρίου, όπως ακριβώς θα ήταν συλλειτουργός. «Τόσο αισθητά, μας έλεγε, μετείχα σε όλη την τελετή, που νόμιζα ότι ήμουν σε δύο φύσεις ο ίδιος. Ενώ έβλεπα τον εαυτόν μου, που εργοχειρούσε, δεν έλειψα από το Μυστήριο και έβλεπα όλα τα πρόσωπα που διακονούσαν». Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Ὁ Όσιος Γεράσιμος ὁ Ιορδανίτης

gerasimos-iordanithsὉ Όσιος Γεράσιμος ὁ Ιορδανίτης γεννήθηκε στη Λυκία τον 5ο αιώνα μ.Χ., ἀπὸ εὐσεβεῖς καὶ ταπεινοὺς γονεῖς καὶ ἐκ βρέφους ἀφιερώθηκε στὸν Θεό. Σὲ νεαρὴ ἡλικία ἀσπάσθηκε τὴν αἵρεση τῶν Μονοφυσιτῶν παρασυρόμενος ἀπὸ τοὺς ὀπαδοὺς τοῦ αἱρετικοῦ ψευδοπατριάρχου Θεοδοσίου, φανατικοῦ μονοφυσίτου Αἰγυπτίου μοναχοῦ, ὁ ὁποῖος κατὰ τὴν ἀπουσία τοῦ Πατριάρχου Ἰουβεναλίου (422-453 μ.Χ.), βοηθούμενος καὶ ὑπὸ τῆς βασιλίσσης Εὐδοκίας, κατόρθωσε νὰ καταλάβει τὸν πατριαρχικὸ θρόνο τῶν Ἱεροσολύμων καὶ νὰ προβεῖ σὲ ἀνεκδιήγητες σκληρότητες ἐπὶ εἴκοσι μῆνες (451-453 μ.Χ.). Ἀκόμη καὶ αὐτὸς ὁ πανίερος ναὸς τῆς Ἀναστάσεως ἔγινε θέατρο ἀπερίγραπτων σκηνῶν καὶ ἐπὶ πλέον ἡ ταραχὴ ἐξαπλώθηκε ἀνὰ τὴν Παλαιστίνη.

Οἱ Μονοφυσῖτες δὲν παραδέχονται ὅτι στὸ Πρόσωπο τοῦ Χριστοῦ ἔχουν ἑνωθεῖ ἡ Θεία καὶ ἡ ἀνθρώπινη φύση «ἀτρέπτως, ἀσυγχύτως, ἀχωρίστως καὶ ἀδιαιρέτως», ἀλλὰ ἰσχυρίζονται, ὅτι ἡ Θεία φύση τοῦ Χριστοῦ ἀπορρόφησε τὴν ἀνθρώπινη φύση Του καὶ ἑπομένως ὁ Χριστὸς ἔχει μόνο μία φύση. Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Η ΠΡΟΣΕΥΧΗ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΕΦΡΑΙΜ ΤΟΥ ΣΥΡΟΥ (2)

Συνέχεια από (1)

π. ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΥ SCHMEMANN

schmemann-ireney2_jpg1

Η Σωφροσύνη ! Αν δεν περιορίσουμε- πράγμα που συχνά πολύ λαθεμένα γίνεται- την έννοια της λέξης «σωφροσύνη»μόνο στη σαρκική σημασία της θα μπορούσε να γίνει κατανοητή σαν το θετικό αντίστοιχο της λέξης «αργία». «Αργία», πρώτα απ’ όλα, είναι η αδράνεια, τὸ σπάσιμο της διορατικότητας και της ενεργητικότητάς μας, η ανικανότητα να βλέπουμε καθολικά, σφαιρικά. Επομένως αυτὴ η ολότητα είναι το εντελώς αντίθετο από την αδράνεια. Αν συνηθίζουμε με τη λέξη σωφροσύνη να εννοούμε την αρετή την αντίθετη απὸ τη σαρκική διαφθορά, ειναι γιατί ο διχασμένος χαρακτήρας μας, πουθενά αλλού δεν φαίνεται καλύτερα παρά στη σαρκική επιθυμία, που είναι αλλοτρίωση του σώματος από τη ζωή και τον έλεγχο του πνεύματος. Ο Χριστός επαναφέρει την «ολότητα» (τη σωφροσύνη) μέσα μας και το κάνει αυτό αποκαθιστώντας την αληθινή κλίμακα των αξιών, με το να μας οδηγεί πίσω στο Θεό.

Ο πρώτος και υπέροχος καρπός της σωφροσύνης είναι η ταπεινοφροσύνη. Πάνω απ’ όλα είναι η νίκη της αλήθειας μέσα μας, η απομάκρυνση του ψεύδους μέσα στο οποίο συνήθως ζούμε. Μόνη η ταπεινοφροσύνη είναι άξια της αλήθειας· μόνο μ’ αυτή δηλαδή μπορεί κανείς να δει και να δεχτεί τα πράγματα όπως είναι και έτσι να δει το Θεό, το μεγαλείο Του, την καλωσύνη Του και την αγάπη Του στο καθετί. Να γιατί, όπως ξέρουμε, ο Θεός «υπερηφάνοις αντιτάσσεται, ταπεινοίς δε δίδωσι χάριν». Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

4 Μαρτίου

Γερασίμου Ιορδανίτου, Παύλου και Ιουλιανής Μαρτύρων, τῶν Αγίων Μαρτύρων Ακακίου, Κοδράτου και Στρατονίκου, Γρηγορίου Επισκόπου, Αδριανού, Γρηγορίου Επισκόπου Άσσου, Γερασίμου εκ Ρωσίας, Βασιλείου βασιλέως, Βασιλείου και Ιωάσαφ Οσιομαρτύρων, Δανιήλ Πρίγκηπος, Μετακομιδή λειψάνων Αγίου Βιασεσλάβου Πρίγκηπος

Αναρτήθηκε στις 03 Μάρτιος, Συναξάρι. Leave a Comment »