THE RIGHT REVEREND ARCHIMANDRITE GABRIEL (VUCKOVIC)

GavriloVelika(1)

The Abbot of the Monastery of Lepavina

The Archimandrite Gabriel (Vuckovic) entered the monastery as a novice at the end of the April 1961. He was born on May 23/10, 1944 in the village Duboka, county Kucevo (near Pozarevac), from father Dusan and mother Dusanka. His name was Bora at birth. The first monastery where he went was Tuman, and then the Monastery of Rajnovac. He started monastic education at the Monastery of Preobrazenje.

Father Gabriel took his monastic vow on the Holy Saturday at the Monastery of Rakovica in 1964. The ordinance was performed by Bishop Sava and Archimandrite Milutin, who later became Bishop of Timok. Same year, with the blessing of the Most Reverend Patriarch German, Father Gabriel went to the Monastery of the Holy Patriarchate of Pec.

He served the army from September 23, 1965 until March 11, 1967 in Skopje. After his return from the army, he transferred from the Diocese of Belgrade and Karlovac to the Diocese of Raska and Prizren. He entered the Brotherhood of the Monastery of Visoki Decani. He was ordained to the Hierodiacon by the Bishop of Raska and Prizren Pavle on the Saint Stephan of Decani Day in 1967. He stayed in the Monastery of Visoki Decani from March 21, 1967 until March 10, 1971. According to his personal request, he got the Canonical approval to transfer to the Monastery of Hilandar, Mountain Athos (Greece). Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

ΓΕΡΟΝΤΟΣ ΙΩΣΗΦ (19)-ΑΣΚΗΣΗ, Η ΜΗΤΕΡΑ ΤΟΥ ΑΓΙΑΣΜΟΥ

Η ΑΣΚΗΣΗ ΤΗΣ ΝΟΕΡΑΣ ΠΡΟΣΕΥΧΗΣ ΣΤΟΝ ΚΟΣΜΟ

 Δεν υπάρχει κίνδυνος πλάνης, όπως διαδίδεται από μερικούς αδαείς, αρκεί να λέγεται η ευχή με τρόπο απλό και ταπεινό. Είναι πολύ απαραίτητο, όταν λέγεται η ευχή, να μην υπάρχει στο νου καμμιά εικόνα, ούτε του δεσπότη μας Χριστού, σε οποιαδήποτε μορφή, ούτε της Κυρίας Θεοτόκου ή κάποιου άλλου προσώπου ή παράστασης. Η εικόνα είναι ο τρόπος του σκορπισμού του νου. Πάλι, με την εικόνα γίνεται η είσοδος των λογισμών και της πλάνης. Ο νους πρέπει να μένει στην έννοια των λόγων της ευχής και με πολλή ταπείνωση να περιμένει ο άνθρωπος το θείο έλεος. Οι τυχόν φαντασίες ή φώτα ή κινήσεις, κρότοι και θόρυβοι είναι απαράδεκτα ως διαβολικά τεχνάσματα για να παρεμποδίσουν ή να παραπλανήσουν.

Ο τρόπος της παρουσίας της Χάρης στους εισαγωγικούς είναι χαρά πνευματική ή δάκρυα ήρεμα και χαροποιά, ή ήρεμος φόβος από τη μνήμη των αμαρτιών για να αυξηθεί το πένθος και το κλάμα. Προοδευτικά η Χάρη γίνεται αίσθηση της αγάπης του Χριστού, οπότε εξαφανίζεται τελείως ο μετεωρισμός του νου και θερμαίνεται η καρδιά στην αγάπη του Θεού τόσο, ώστε νομίζει ότι δεν θ’ αντέξει άλλο και άλλοτε πάλι, σκέφτεται και θέλει να μείνει, όπως ακριβώς βρίσκεται για πάντα και τίποτε άλλο να μη δει ή να ακούσει.

Όλα αυτά και διάφορες άλλες μορφές αντίληψης και παρηγοριάς είναι εισαγωγικά σε όσους προσπαθούν να λένε και να κρατούν την ευχή, όσο από αυτούς εξαρτάται και γενικά όσο μπορούν. Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Tο μυστήριο της μετανοίας

Ο άσωτος υιός επιστρέφει στην αγκαλιά του πατέρα του (Κατά Λουκάν κεφ. ΙΕ' στίχοι 11-32)

Ο άσωτος υιός επιστρέφει στην αγκαλιά του πατέρα του (Κατά Λουκάν κεφ. ΙΕ' στίχοι 11-32)

Είναι το μυστήριο της μετάνοιας μιας ψυχής, που συναισθάνεται την ευγνωμοσύνη αλλά και την ενοχή της ενώπιον του Χριστού, που σταυρώθηκε για να αναλάβει τις αμαρτίες μας και να μας επιστρέψει στον Παράδεισο. Ομολογεί κατόπιν ο άνθρωπος τις αμαρτίες του και υπόσχεται να αγωνιστεί για να εφαρμόσει το θέλημα του Θεού με ακρίβεια και αγάπη.

* * *

Αμαρτία είναι η παράβαση του θελήματος του Θεού. Συχνά έρχονται στον εξομολόγο άνθρωποι που ισχυρίζονται ότι δεν έχουν κάνει σοβαρές αμαρτίες. Νομίζουν ότι αμαρτία είναι μόνον ο φόνος, η μοιχεία κλπ. Όμως η μεγαλύτερη αμαρτία είναι η περιφρόνηση του Θεού. Και περιφρονεί κανείς το Θεό όταν δεν ενδιαφέρεται να μάθει το θέλημά Του και να το εφαρμόσει στη ζωή του. Έτσι απομακρύνεται σταδιακά από το Θεό και χάνει την ουράνια βασιλεία και μακαριότητα. Αυτό είναι ο πνευματικός θάνατος.

* * *

Κανείς δεν εφεύρε την εξομολόγηση! Μας την παρέδωσε ο ίδιος ο Χριστός, όταν έδωσε στους Αποστόλους εντολή να συγχωρούν αμαρτίες, εν ονόματι του Θεού. Από τότε οι Απόστολοι χειροθέτησαν τους επισκόπους και αυτοί με τη σειρά τους, τους ιερείς και ποιμένες μέχρι σήμερα. Όσο μεγάλος άγιος και να είναι κανείς, δεν σώζεται χωρίς την εξομολόγηση, γι’ αυτό και ανήκει στα υποχρεωτικά μυστήρια, όπως και το βάπτισμα. Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Προσευχές στο γεύμα

kaiser_children_s_prayers_no_box_P0000220320S0002T2

Ευχή πριν το γεύμα.

Πάτερ ημών, ο εν τοίς ουρανοίς, αγιασθήτω το όνομα Σου, ελθέτω η βασιλεία Σου, γεννηθήτω το θέλημα Σου ως εν ουρανώ και επι της γής. Τον άρτον ημών τον επιούσιον δός ημίν σήμερον, και άφες ημίν τα οφειλήματα ημών, ως και ημείς αφίεμεν τοις οφειλέταις ημών, και μη εισενέγκης ημάς εις πειρασμόν αλλα ρύσαι ημάς απο του πονηρού. Αμήν.

Δόξα Πατρί και Υιώ και Αγίω Πνεύματι, και νύν και αεί και εις τους αιώνας των αιώνων. Αμήν. Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Η σημερινή εορτή του αγίου Ιωάννη του Θεολόγου

Εικόνα του αγίου Ιωάννη του Θεολόγου (περ. 1500) στο Σκευοφυλάκειο της Ιεράς Μονής Πάτμου.

Εικόνα του αγίου Ιωάννη του Θεολόγου (περ. 1500) στο Σκευοφυλάκειο της Ιεράς Μονής Πάτμου.

Μετά την κοίμηση και την θαυμαστή ταφή του αγίου Αποστόλου Ιωάννου του Θεολόγου στην Έφεσο [26 Σεπτ.], ο τάφος του, που βρέθηκε κενός, κατέστη πηγή θαυμάτων. Κάθε χρόνο, την ημέρα αυτή, βρισκόταν αίφνης καλυμμένος με ένα είδος τέφρας, την οποία οι ντόπιοι ονόμαζαν «Μάννα» και η οποία είχε την ιδιότητα να θεραπεύει τα νοσήματα της ψυχής και του σώματος όσων αλείφονταν με αυτήν με πίστη. Το θαύμα αυτό έγινε αφορμή να τιμά η Εκκλησία μια δεύτερη φορά, κάθε χρόνο, τον μαθητή «όν ηγάπα ο Ιησούς».

(«Νέος Συναξαριστής της Ορθοδόξου Εκκλησίας», υπό ιερομονάχου Μακαρίου Σιμωνοπετρίτου, διασκευή εκ του γαλλικού: Ξενοφών Κομνηνός, τόμος ένατος: Μάιος, εκδ. Ίνδικτος, Αθήναι 2007)

ΤΑ ΠΑΘΗ ΚΑΙ Η ΑΝΑΣΤΑΣΗ ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ ΣΤΑ ΑΠΟΚΡΥΦΑ ΕΥΑΓΓΕΛΙΑ (1)

christ_before_pilate

Ο Χριστός ενώπιον του Πιλάτου. Λεπτομέρεια από πίνακα του ούγγρου ζωγράφου Mihály Munkácsy (1881).

Ι. Δ. Καραβιδόπουλος, Ομοτιμ. Καθηγητής Ερμηνείας της Κ. Δ. Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης.

Τελικά πόσο απόκρυφα είναι τα ‘απόκρυφα’ Ευαγγέλια;

Γιατί δεν απάντησε ο Χριστός στην ερώτηση του Πιλάτου «Τι εστίν αλήθεια»; Πώς λέγονται οι δύο ληστές που σταυρώθηκαν μαζί με τον Χριστό; Ποιο είναι το όνομα του ρωμαίου εκατόνταρχου που ήταν υπεύθυνος του αποσπάσματος για τη σταύρωση; Σε τέτοιες και παρόμοιες ερωτήσεις δεν δίνουν απαντήσεις τα γνωστά ευαγγέλια, τα οποία με δωρική λιτότητα εκθέτουν τα γεγονότα των Παθών και της Ανάστασης χωρίς συναισθηματισμούς και λυρικές εξάρσεις και κυρίως χωρίς να εγκλωβίζονται στην ιστορική αφήγηση. Αφηγούνται βέβαια τα ιστορικά γεγονότα, αλλά ενδιαφέρονται κυρίως να δείξουν τη σημασία των γεγονότων για τη λύτρωση των ανθρώπων. Με άλλα λόγια, ενδιαφέρονται όχι μόνο για το τι έγινε αλλά και για το γιατί έγινε. Τα τέσσερα αυτά ευαγγέλια τοποθετούνται στο δεύτερο μισό του 1ου αιώνα μ.Χ. Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

ΤΟ ΜΥΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΝΘΡΩΠΙΝΟΥ ΠΡΟΣΩΠΟΥ (3)

MotherofGodGrowerofCrops

Επισκόπου Διοκλείας Κάλλιστου Γουέαρ.

Ωρίμανση

Τέτοιο είναι το αληθινό ανθρώπινο πρόσωπο: ελεύθερο, ευχαριστιακό, κοινωνικό – αυτό που, σύμφωνα με το παράδειγμα του στάρετς Ζωσιμά του Ντοστογιέφσκι, καθιστά τον εαυτό του «υπεύθυνο για όλους και για όλα». Σ’ αυτά τα τρία χαρακτηριστικά πρέπει να προστεθεί και ένα τέταρτο: η ωρίμανση, η πορεία προς τα εμπρός, η συνεχής πρόοδος. «Αγαπητοί, νυν τέκνα Θεού εσμέν, και ούπω εφανερώθη τι εσόμεθα» (Α´ Ιω. 3,2). Το ανθρώπινο πρόσωπο δεν είναι στατικό ή στάσιμο, αλλά είναι δυναμικό. Είναι ένας οδοιπόρος, ένας ταξιδευτής – homo viator. Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »