The Early Centuries of the Greek Roman East (2)

A page of a byzantine illuminated manuscript of the 12th century, depicting the Ascension of Christ and two prophets.

A page of a byzantine illuminated manuscript of the 12th century, depicting the Ascension of Christ and two prophets. Φύλλο από βυζαντινό εικονογραφημένο χειρόγραφο του 12ου αιώνος, που απεικονίζει την Ανάληψη του Χριστού και δύο προφήτες.

Continuation from (1)

The Advancement of Architecture

The ruler as builder was one of the oldest ideals of a sovereign. Public buildings and other structures were, in principle, gifts to be used by the ruler’s subjects, but also monuments of the greatness of the ruler. Justinian strove hard to realize this ideal. The greatest buildings he erected or rebuilt were in Constantinople, the city which was now the embodiment of the civilization of the Eastern Roman Empire. Numerous magnificent and artistically beautiful structures were constructed or rebuilt during his reign. They included statues, churches and various other monuments. His crowning achievement was the building of St. Sophia, the Church of Holy Wisdom. This building was considered by many an architectural wonder of the middle ages, and is still standing strong today. Its design, size, artwork, name and its significance made it a building that symbolized the religious and philosophical epicenter of Constantinople and Byzantine civilization.

Even before he came to power, during his uncle’s reign, Justinian had already set about to rehabilitate and rebuild many churches in Constantinople and its suburbs. This work began mostly in a private capacity and reflected the piety which was to show itself further when Justinian became emperor. The chief church in this category was St. Accius, a Cappadocian soldier who had been executed at Byzantium in the early 300’s and was venerated as one of the leading martyrs who had suffered on the site of the future Constantinople. Six other churches were similarly rebuilt. One was St. Mocius. This was one of the most famous shrines in Constantinople. It was said to have been originally a temple of Zeus, which Constantine then converted into a church. Other churches included St. Plato, martyred at Ancyra, and St. Thyrsus, executed in Nicomedia in the same persecution. In the suburbs of Constantinople he rebuilt a church of the famous woman martyr, St. Thecla, who suffered in the first Christian century. Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Everghetinos – Tema 1 (2) (Ρουμανικά, Romanian)

everghetinosNimeni nu trebuie să deznădăjduiască vreodată, chiar dacă a păcătuit mult, ci cu pocăinţă să aibă nădejde în mântuire

3. A Sfântului Paladie

Am aflat despre Moise Etiopianul, cel ce era preavestit între Părinţii din Schit, că înainte de a se face monah era slujitor la un om însemnat. și, din pricina răului său nărav și a firii sale, sângeroase și sălbatice, stăpânul l-a alungat. Iar el a plecat, s-a făcut tâlhar și, pentru puterea lui covârșitoare, a devenit căpetenia celorlalţi tâlhari.

Între faptele lui de tâlhărie se pomenește și aceasta: Unui oarecare păstor îi pusese gând rău, pentru că, odată, pe când se ducea noaptea să tâlhărească, i-a stat în cale cu câinii turmei. Vrând să-l omoare, căuta cu sârg să afle pe unde își paște oile. De îndată ce a aflat că se găsește dincolo de Nil, fiind atunci fluviul revărsat și albia lui lărgită până la o milă, Moise s-a dezbrăcat de cămașa pe care o purta, punând-o pe cap și, apucând cuţitul în dinţi, s-a aruncat în apă și a trecut-o înot. Păstorul, văzându-l de departe înotând, a fugit și s-a ascuns. Iar Moise, neprinzându-l pe păstor, și-a întors nebunia către turmă; Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

ΑΠΟ ΤΗ ΣΤΕΝΟΧΩΡΙΑ ΣΤΗ ΘΛΙΨΗ ΚΑΙ ΣΤΗΝ ΚΑΤΑΘΛΙΨΗ

girl

Δυστυχώς η στενοχώρια είναι αρκετά γνωστή σε όλους μας και σαν λέξη και σαν νόημα… Η στενοχώρια είναι δύσκολη έννοια, κουραστική σκοτούρα. Θλίψη σημαίνει καταπίεση από κάτι κακό και δυσάρεστο, ψυχικό πόνο, σφίξιμο δυνατό. Η κατάθλιψη είναι κάτι πιο σοβαρό, πιο βαθύ και βαρύ, ψυχικό νόσημα, μεγάλη απογοήτευση, σκληρή απαισιοδοξία και πικρή απελπισία. Καταστάσεις όχι οπωσδήποτε ευχάριστες, συχνά επαναλαμβανόμενες, από τα κύματα της ζωής. Στενοχωρείται ο άνθρωπος από έλλειψη χαράς, ικανοποιήσεως, κέρδους, επιτυχίας. Η έννοια της στενοχώριας συχνά έχει και υποκειμενικό χαρακτήρα. Ο Πλάτων στην Πολιτεία του γράφει πως συμβαίνει πολλές φορές το ίδιο πράγμα άλλους να τους στενοχωρεί και άλλους να τους χαροποιεί… Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

NE SUDITE (Σέρβικα, Serbian)

 
IN ENGLISH

Dragi moji, neka ove reči Gospoda našega Isusa Hrista budu zakon u našem životu… » Ne sudite!» izgleda laka zapovest. Laka, jer kada bismo je analizirali sa pažnjom, moguće je zakljuciti da je lako izbeći osude. Lako je zaštiti dušu našu i naša usta od nje. Osuda nije u nama začeta od rođenja i nije deo naše duše. To je nešto spoljašnje, posebno kada se ne začinje iz mržnje i netrpeljivosti, nego iz naše uobičajene navike da uvek pričamo o nekom drugome.

U stvarnosti, osuda je težak greh. Na žalost, lako se širi. Osudu susrećemo svuda. To je kao zagađeni vazduh koji mi svakodnevno udišemo. To je toliko uobičajena pojava da se može reći da je postala normalna za čoveka. «Ništa ne pričinjava čoveku veće zadovoljstvo, nego da osuđuje druge», kaže Sveti Gregorije Bogoslov. Upravo zbog lakog širenja osude, teško je boriti se protiv nje. Teško je boriti se protiv ovog greha, a još je teže ispunjavati Božju zapovest koja glasi: «Ne sudite!»

Niko ne može osporiti ovo tužno stanje u nama, ali ni jedna osoba zdravih razmišlja ne može tvrditi da je osuda opravdavajića. Teško nama ako, kao etičko merilo za vodjenje ipravnog zivota, mi uzimamo za primer neuredan život drugih. Naša savest, bez obzira koliko zaslepljena zbunjujućim i neurednim stanjem društva, pobuniće se i osudiće osudu. Zavapiće naša savest da našim životima ne treba da vladaju glas i navike sveta, već ona-savest, koja u konačnoj analizi jeste glas Božiji. Zbog toga svaki čovek, bez obzira koliko daleko otišao u osudu, smatra «Ne sudite!» važnom i ispravnom Božijom zapovešcu. Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Γιάννης Ρίτσος – Ρωμιοσύνη IV

Αθανάσιος Διάκος ο Αητός της Ρούμελης. Τοιχογραφία του Φώτη Κόντογλου (1895-1965)

Αθανάσιος Διάκος ο Αητός της Ρούμελης. Τοιχογραφία του Φώτη Κόντογλου (1895-1965)

Τράβηξαν ολόισια στην αυγή με την ακαταδεξιά του ανθρώπου πού πεινάει,

μέσα στ ασάλευτα μάτια τους είχε πήξει ένα άστρο

στόν ώμο τους κουβάλαγαν το λαβωμένο καλοκαίρι.

Από δώ πέρασε ο στρατός με τα φλάμπουρα κατάσαρκα

μέ το πείσμα δαγκωμένο στα δόντια τους σαν άγουρο γκόρτσι

μέ τον άμμο του φεγγαριού μές στις αρβύλες τους Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Η ΒΡΑΔΥΝΗ ΠΡΟΣΕΥΧΗ ΥΣΤΕΡΑ ΑΠΟ ΜΙΑ ΚΟΥΡΑΣΤΙΚΗ ΜΕΡΑ

prayer1ΟΣΙΟΥ ΘΕΟΦΑΝΟΥΣ ΤΟΥ ΕΓΚΛΕΙΣΤΟΥ

«Το βράδυ, κατάκοπη καθώς είμαι από το μόχθο της ημέρας, δεν έχω όρεξη για προσευχή. Άλλωστε, γιατί να προσευχηθώ;…».

Μα πώς είναι δυνατό να μην έχει κανείς διάθεση επικοινωνίας με τον Κύριο, έστω και εξουθενωμένος σωματικά; Μήπως οι οποιεσδήποτε διασκεδάσεις ξεκουράζουν τον άνθρωπο; Όχι, αυτές τον καταπονούν περισσότερο, ενώ η προσευχή έλκει τη θεία χάρη, που αναπαύει σώμα και ψυχή.

Δεν προσεύχεστε, λοιπόν… Ή είστε θυμωμένη με το Θεό ή πιστεύετε ότι δεν Τον έχετε ανάγκη. «Γιατί να προσευχηθώ;», αναρωτιέστε. Νιώθετε αυτάρκεια και αυτοϊκανοποίηση. Είστε χορτάτη! Και δεν θέλετε να ζητάτε…

Κάθε βράδυ, όσο κουρασμένη κι αν είστε, μην παραλείπετε να καταφεύγετε σ’ Εκείνον. Να προσεύχεστε γονατιστή ή καθισμένη. Και όταν μπορείτε, να σηκώνεστε όρθια. Δεν έχει τόση σημασία ή στάση, φτάνει να προσεύχεστε. Να ευχαριστείτε τον Κύριο για την ημέρα που πέρασε, όσο δύσκολη κι αν ήταν, να Τον παρακαλάτε για μια καλή νύχτα και να ζητάτε συγχώρηση με βαθειά μετάνοια για τα σφάλματά σας. Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Η Ανάληψη του Κυρίου, εορτή χαράς και ελπίδας.

Ο Ευαγγελιστής Λουκάς

Ο Ευαγγελιστής Λουκάς. Μικρογραφία βυζαντινού χειρογράφου.

Με αδρές γραμμές ο ιερός ευαγγελιστής Λουκάς περιγράφει στο τέλος του Ευαγγελίου του και στην αρχή των Πράξεων των Αποστόλων, την τελευταία έμφάνιση του αναστάντος Κυρίου στους μαθητές Του. Όπως στα δύο αυτά βιβλία του ιερού Λουκά, έτσι η ανάληψη του Κυρίου κατακλείει την ιστορία του επί γης βίου του Χριστού και ανοίγει την ιστορία των μαθητών της Εκκλησίας. Είναι με άλλα λόγια ό συνδετικός κρίκος, η μετάβαση από την μία φάση του σωτηριώδους έργου του Θεού στην άλλη. Το κλείσιμο της πρώτης σκηνής και το άνοιγμα της δευτέρας. Ακριβώς δε την τεσσαρακοστή από την ανάσταση ήμερα, αφού υμνήσαμε και δοξολογήσαμε μαζί με τους μαθητάς την δόξα του αναστάντος, αφού ζήσαμε επί 40 ήμερες στην χαρούμενη ατμόσφαιρα της παρουσίας Του, θα κληθούμε από την Εκκλησία να παραστούμε νοητά στο όρος των Ελαίων για να αποχαιρετίσωμε τον απερχόμενο Σωτήρα.

Δεν ξέρω αν όλοι μας βρέθηκαμε ποτέ σε ώρα λατρείας κατά την ήμερα της Αναλήψεως ή και σε οποιαδήποτε άλλη λειτουργική σύναξη μέσα στον υπέρλαμπρο ναό της Μεγάλης Εκκλησίας της Θεσσαλονίκης, την Αγία Σοφία. Τον μεγάλο τρούλλο της κοσμεί ένα θαυμαστό μωσαϊκό του Θ’ αιώνος. Στο κέντρο μέσα σε φωτεινή δόξα κάθεται ό Χριστός υποβασταζόμενος από δύο αγγέλους. Γύρω-γύρω μέσα σε ενα καταπληκτικό για την μεγαλοπρέπεια του τοπίο οι δώδεκα απόστολοι με την Θεοτόκο στην μέση βλέπουν με θάμβος προς τον ουρανό. Και δύο λευκοφόροι άγγελοι τους απευθύνουν τους λόγους των Πράξεων: «Άνδρες Γαλιλαίοι, τι εστήκατε εμβλέποντες εις τον ούρανόν»; Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Θαύματα της Αγίας Ζώνης (21)

Η Αγία Ζώνη της Υπεραγίας Θεοτόκου

65. Πέντε-έξι χρόνια προσπαθούσε να μείνει έγκυος

2-6-2003

Πιερία Κοιλάδος – Ελευθερούπολη

«Μία οικογενειακή μας φίλη επί 5-6 χρόνια προσπαθούσε να μείνει έγκυος, αλλά λόγω θυρεοειδούς έκανε θεραπεία και είχε σαν αποτέλεσμα να μη μπορεί να μείνει έγκυος.

Μόλις γύρισα από το Άγιον Όρος, της έδωσε η σύζυγός μου την κορδέλα της Αγίας Ζώνης, την φόρεσε, νήστεψε 40 ημέρες και μετάλαβε των αχράντων μυστηρίων. Την επομένη ημέρα πήγε στον γιατρό της και της ανακοίνωσε ότι είναι 40 ημερών έγκυος. Φανταστείτε τι ανείπωτη χαρά έδωσε σε αυτό το ζευγάρι η Παναγία μας».

Σας φιλώ το χέρι

Κυριάκος Ρογκοκός Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Ο ΑΓΙΟΣ ΝΕΟΜΑΡΤΥΣ ΖΑΧΑΡΙΑΣ ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΡΟΥΣΑ

ottoman_tortures2Μαρτύρησε στην Προύσα στις 28 Μαΐου 1802

Ο άγιος νεομάρτυς και ιερομάρτυς Ζαχαρίας καταγόταν από την Προύσα της Μικράς Ασίας ,από ευσεβείς γονείς και είχε γίνει ιερέας. Δυστυχώς όμως, κάποτε, δεν πρόσεξε, ήπιε παραπάνω, μέθυσε και πάνω στη μέθη του αρνήθηκε τον Χριστό. Όταν ξεμέθυσε και κατάλαβε τι είχε πάθει λυπήθηκε, μετανόησε κι έκλαψε πικρά όπως ο Απόστολος Πέτρος.

Όμως όλα αυτά γίνονταν κρυφά μόνο προς τον Θεό, ενώ η άρνησή του είχε γίνει φανερά. Η συνείδησή του τον ήλεγχε. Θα ήθελε να ομολογήσει την πίστη του, να χύσει το αίμα του να ξεπλύνει την άρνησή του, όμως ο φόβος των βασανιστηρίων από τη μια και η κακή συνήθεια της μέθης που του είχε γίνει έξις από την άλλη , δεν τον άφηναν ούτε να σκεφθεί σωστά ούτε να μετανοήσει πλήρως. Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

RAISING CHILDREN IN ORTHODOX FAITH

A139 copy

St. Sophia with her daughters Sts. Elpis (Hope), Pistis (Faith) and Agape (Love). Icon from Holy Transfiguration Monastery in Boston.

In the same way, any child who grows up surrounded in an atmosphere of prayer in the home will, almost certainly, find himself drawn into that pattern of regular and effortless prayer.

By Fr. John-Mark

Source: St. Aidan’s Orthodox Church Manchester

You may think it odd of Fr Gregory (Fr.Gregory Hallam is the priest-in-charge of St. Aiden’s Church and the Web Editor of The Orthodox Web Site – Ed.) to ask someone with no direct knowledge of the subject to speak about the Raising of Children, but he is really being, as usual, very astute. Not only does the outsider often see more of the game, but this particular aspect of the Eastern religion was the main cause, many years ago now, of my initial interest in Orthodoxy. I say this, because it didn’t take me long, as an Anglican parish priest, to see that in the introduction to, and raising of, children in the Christian faith, the Eastern Churches were approaching the subject in a much more intelligent manner than the Western Churches.

On paper, the differences do not appear to be great, but in practice there is all the difference in the world. As you probably know, the Western Church has generally speaking, a three-step approach to Christian initiation. A baby is baptised and then waits a good number of years before being confirmed and in my early days, then had another wait of perhaps days or even weeks, before receiving Holy Communion. The results of this in practice were :–(1) Most parents expected “someone else” to inform their child about the Christian faith—day or Sunday school teachers, the parish priest,–any one, but them. (2) If a baptised child was brought to Church, he/she could not receive Holy Communion and so came to regard themselves as second-class Christians. (3) A lot of children, baptised as infants, were never brought back for Confirmation and Holy Communion. This meant that in any parish there was a significant number of half-baked Christians. Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Mărturie Athonită în România – La Biserica Rusă (Ρουμανικά, Romanian)

050Pr. Vasile Gavrilă: Iubiţi credincioşi, pentru noi acest moment este deosebit de important, deoarece îl avem în mijlocul nostru  pe Părintele Arhimandrit Efrem, Stareţul Mănăstirii Vatopedi, împreună cu părinţi din obşte, purtând ce altceva mai  important, mai înălţător, decât o icoană din Grădina Maicii Domnului pe care Părintele ne-a adus-o nouă în dar. Înainte de a face împreună o rugăciune, îl rugăm să ne spună un cuvânt de învăţătură aşa cum nişte prunci, nişte copii, aşteaptă să spună un Avvă din pustia Muntelui Athos.

Arhim. Efrem: Sunt foarte bucuros a mă afla în această biserică închinată Sfântului Nicolae şi cred că acest eveniment care are loc acum va rămâne în istoria acestui locaş, deoarece nu este vorba doar de vizita unor monahi de la Sfântul Munte, ci de aducerea unei mari binecuvântări: copia unei icoane făcătoare de minuni de la mănăstirea noastră, icoana  Pantanassa, tămăduitoare a multor boli, însă îndeosebi a cancerului. Sunt nenumărate minunile acestei icoane petrecute sub ochii noştri. Biserica Sfântul Nicolae din centrul Bucureştiului este prima din România Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Η μισή νίκη

Η προσευχή του Χριστού στην Γεθσημανή. Εικόνα του αγιογραφείου της Μονής της Αγίας Μεταμορφώσεως στην Βοστώνη.

Η προσευχή του Χριστού στην Γεθσημανή. Εικόνα του αγιογραφείου της Μονής της Αγίας Μεταμορφώσεως στην Βοστώνη.

Ο άγιος Ιωάννης της Κλίμακος επισημαίνει: Η ποιότητα της προσευχής μας, η διάθεση και ο πόθος μας για προσευχή, ο κόπος και η προσπάθεια μας για προσευχή, είναι ο καθρέπτης της πνευματικής μας προκοπής· είναι φανέρωση του βαθμού της πνευματικής μας προόδου· είναι αποκάλυψη της πνευματικής μας καταστάσεως.

Βέβαια δεν είναι και τόσο εύκολα και άπλα τα πράγματα αυτά.

* * *

Ερώτησαν κάποτε εναν έμπειρο αγωνιστή της προσευχής, τον αββά Αγάθωνα:

-Ποιά είναι η πιο δυσκολοκατόρθωτη αρετή;

Και απάντησε:-Η ΠΡΟΣΕΥΧΗ. Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Ζουν οι ψυχές μετά το Θάνατο;

Ο Λάζαρος στην αγκαλιά του Αβραάμ. Σελίδα από Γερμανικό χειρόγραφο (ανώνυμου)

Ο Λάζαρος στην αγκαλιά του Αβραάμ. Σελίδα από μεσαιωνικό Γερμανικό χειρόγραφο.

Αγίου Νικολάου Βελιμίροβιτς

Η Ορθόδοξη Εκκλησία κατέχει έναν ακένωτο θησαυρό αποδείξεων για τη ζωή μετά το θάνατο. Μία απ’ τις αναρίθμητες αποδείξεις παραθέτουμε παρακάτω: ένα παράδειγμα για το ότι οι ψυχές των ανθρώπων ζουν μετά από το σωματικό θάνατο και ότι η εκούσια υπακοή οδηγεί στη μακάρια αιωνιότητα. Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Προσευχούλα για τα μικρά αδελφάκια

1

Σε ευχαριστούμε, Πατέρα μας ουράνιε, διότι μας έδωκες τη ζωή και μας χάρισες γονείς και αδέλφια. Δώσε, Θεέ μας, να βασιλεύη στο σπίτι μας η αγάπη, η ειρήνη, η χαρά. Βοήθησέ μας να έχωμε ομόνοια και αγάπη με τα αδέλφια μας. Φώτισέ μας να μη ζηλεύωμε ο ένας τον άλλον, να μην μαλώνωμε, να μην κυττάζωμε καθένας μόνον τον εαυτόν του, αλλά να βοηθάμε και να υπηρετούμε ο ένας τον άλλον. Κάνε μας, Κύριε, οικογένεια δική Σου, αγαπημένη και ενωμένη. Και αξίωσέ μας να Σε ευχαριστούμε πάντοτε και με χαρά να δοξολογούμε το άγιο Όνομά Σου.
Αμήν.

Η γεωπολιτική θεώρηση Νταβούτογλου για την Κύπρο

General_Cyprus_map

Χρήστος Ιακώβου

Διευθυντής του Κυπριακού Κέντρου Μελετών

Με το διορισμό του καθηγητή Αχμέτ Νταβούτογλου εσχάτως στη θέση του υπουργού εξωτερικών της Τουρκίας αναπτύχθηκε μία εκτεταμένη αρθρογραφία, τόσο στον Αθηναϊκό όσο και στον Κυπριακό Τύπο γύρω από την πάγια γεωπολιτική του θεώρηση για τη θέση της Τουρκίας στη διεθνή σκηνή. Κάποιοι αγκιστρώθηκαν στην άποψή του για «μηδενικές τριβές με τους γείτονες της Τουρκίας» απολυτοποιώντας τη γενικώτερη προσέγγισή του για τα Ελληνοτουρκικά και το Κυπριακό. Πρόκειται για αποσπασματική και παραπλανητική ερμηνεία των απόψεων Νταβούτογλου. Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

ΜΗ ΔΙΝΕΙΣ ΣΗΜΑΣΙΑ ΣΤΟΥΣ ΑΣΤΡΟΛΟΓΟΥΣ

0318_cyril1Αγίου Κυρίλλου Ιεροσολύμων

Μετά από τη γνώση της σεμνής και ένδοξης και πανάγιας αυτής πίστεως, γνώρισε στη συνέχεια και τον εαυτό σου, ποιος είσαι. Έγινες άνθρωπος και αποτελείσαι από δύο μέρη, ψυχή και σώμα. Και όπως είπα, πριν από λίγο, ο ίδιος ο Θεός είναι δημιουργός και της ψυχής και του σώματος. Μάθε λοιπόν πως έχεις ψυχή αυτεξούσια, τελειότατο και ωραιότατο έργο του Θεού, δημιουργημένη κατ’ εικόνα του Δημιουργού της. Αθάνατη, γιατί έτσι την θέλησε ο Θεός να είναι αθάνατη, ψυχή ζώσα, λογική και άφθαρτη, προικισμένη από τον Δημιουργό της, με το αυτεξούσιο, να μπορεί να κάνει ό,τι θελήσει. Αυτό που σε σπρώχνει στην αμαρτία δεν σου δόθηκε από τον Θεό μαζί με τη δημιουργία σου, ούτε κατά τύχη πορνεύεις, ούτε όπως ανόητα λένε μερικοί, σε αναγκάζουν οι πλοκές των άστρων να έχεις το νου σου στις ασέλγειες.

Γιατί αποφεύγεις να παραδεχθείς τις κακίες σου και θεωρείς γι’ αυτές υπεύθυνα τα αναίτια αστέρια; Μη δίνεις λοιπόν σημασία στους αστρολόγους, επειδή γι’ αυτούς λέει η Αγία Γραφή: Ας έρθουν τώρα να σε σώσουν οι αστρολόγοι του ουρανού. Θα καούν τώρα όλοι όπως τα φρύγανα στη φωτιά και δεν θα γλυτώσουν από τις φλόγες του ολέθρου (Ης. μζ΄, 13-14).

(Κατηχήσεις Αγίου Κυρίλλου Ιεροσολύμων, Εκδ. «Ετοιμασία», Ι. Μ. Τιμίου Προδρόμου, Καρέας 1991, σ. 94-95).

Γιάννης Ρίτσος – Ρωμιοσύνη ΙΙΙ

theophilos chatzimihail

Έργο του λαϊκού ζωγράφου της ρωμιοσύνης Θεόφιλου Χατζημιχαήλ (1870-1934).

Δώ πέρα ο ουρανός δε λιγοστεύει ούτε στιγμή το λάδι του ματιού μας

δώ πέρα ο ήλιος παίρνει πάνω του το μισό βάρος της πέτρας πού σηκώνουμε πάντα στη ράχη μας

σπάνε τα κεραμίδια δίχως αχ κάτου απ το γόνα του μεσημεριού

οι άνθρωποι πάν μπροστά απ τον ίσκιο τους σαν τα δελφίνια μπρός απ τα σκιαθίτικα καΐκια Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Η Εξομολόγηση εξαφανίζει κάθε αμαρτία

Η Ημέρα της Κρίσης (λεπτομέρεια). Πίνακας του Φρα Αντζέλικο (1425-1430)

Οι αμαρτωλοί στην κόλαση. Λεπτομέρεια από πίνακα του Φρα Αντζέλικο (1425-1430).

ΟΣΙΟΥ ΘΕΟΦΑΝΗ ΤΟΥ ΕΓΚΛΕΙΣΤΟΥ

Να θυμάστε την αμαρτωλότητά σας και να θεωρείτε τον εαυτό σας άξιο της κολάσεως. Και ο απόστολος Παύλος ποτέ δεν ξεχνούσε πως ήταν πρώτα διώκτης της Εκκλησίας, μολονότι υστέρα οι απερίγραπτοι κόποι του γι΄ αυτήν μπορούσαν να εξαλείψουν τις αμαρτίες δέκα διωκτών. Ενώ όμως από το ένα μέρος δήλωνε, «ουκ ειμί ικανός καλείσθαι απόστολος, διότι έδιωξα την εκκλησίαν του Θεού» (Α’ Κορ. 15:9), από το άλλο μέρος δεν απελπιζόταν για τη σωτηρία του. Με βέβαιη ελπίδα έγραφε: «Απόκειται μοι ο της δικαιοσύνης στέφανος» (Β’ Τιμ. 4:8). «Την επιθυμίαν έχω εις το αναλύσαι και συν Χριστώ είναι» (Φιλιπ. 1:23). Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Θαύματα της Αγίας Ζώνης (20)

Η Αγία Ζώνη της Υπεραγίας Θεοτόκου

61. Το «είδωλο» της επιστήμης είχε αποκαθηλωθεί

7-2-2003

Ι. Πολέμη 3, Θεσσαλονίκη

«Ο γιός μου, που γεννήθηκε στις 5-12-1994, είναι για μας δώρο της Παναγίας.

Γεννήθηκε μετά από τρεις αποβολές. Ενώ είχαμε ξεκινήσει τις διαδικασίες για υιοθεσία, ο γέροντας Παΐσιος είπε στην γιαγιά μας –ευτυχώς που υπάρχουν οι φιλόθεες γιαγιάδες– να μην προχωρήσουμε, γιατί θα κάνουμε παιδί. Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

The Early Centuries of the Greek Roman East (1)

Justinian with his entourage (courtiers and guards), the bishop of Ravenna Maximian and clergy. Mosaic in the church of St. Vitalius in Ravenna (548AD). Ο Ιουστινιανός με την συνοδία του (αυλικούς και φρουρούς), τον επίσκοπο της Ραβέννας Μαξιμιανό και κληρικούς. Ψηφιδωτό στην εκκλησία του Αγίου Βιταλίου στην Ραβέννα (548 μΧ).

Justinian with his entourage (courtiers and guards), the bishop of Ravenna Maximian and clergy. Mosaic in the church of St. Vitalius in Ravenna (548AD). Ο Ιουστινιανός με την συνοδία του (αυλικούς και φρουρούς), τον επίσκοπο της Ραβέννας Μαξιμιανό και κληρικούς. Ψηφιδωτό στην εκκλησία του Αγίου Βιταλίου στην Ραβέννα (548 μΧ).

I.The Foundation of Constantinople and the Adoption of Christianity

We begin our story about the history of Romiosini or the Greek Middle ages with the founding of Constantinople, the capital city of the Eastern Roman Empire. Constantinople was founded by the Roman emperor Constantine I (324-337) who wanted to establish, for various political reasons, a new capital city for the Roman Empire in the east. Ultimately, this change was brought about because of the turmoil which the Roman Empire was facing in the west at the time. With much of the western territories having been destroyed by the invasions of the Germanic tribes, Rome was in constant danger of being attacked. Moreover, with the eastern frontier of the Empire stretching over all of Asia Minor and Syria, Rome was no longer in a position to check the ongoing hostilities with Persia. Consequently, after a series of internal struggles among the ruling powers of the Empire, Constantine -who emerged victorious-chose as the location of his new capital the ancient Greek city of Byzantion. In 324 Constantine transformed Byzantion into «The New Rome» or «Constantinopolis», the City of Constantine. The people often referred to it simply as «The City» or, in Greek, «Hi Polis». MORE… Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Everghetinos – Tema 1 (1) (Ρουμανικά, Romanian)

everghetinosNimeni nu trebuie să deznădăjduiască vreodată, chiar dacă a păcătuit mult, ci cu pocăinţă să aibă nădejde în mântuire

1. A Sfântului Paladie

Cuviosul Părintele nostru Ioan cel din Lycos despre care, într-un alt capitol ([Trebuie] să fugim de vorbirea cu femeile) se istorisește mai în amănunt ne-a povestit următoarea întâmplare.

Era odată în cetate un tânăr, care păcătuia greu și în tot chipul, dar cu mila lui Dumnezeu s-a străpuns la inimă de multele sale păcate. Ducându-se în locul în care se aflau mormintele, s-a zăvorât într-unul dintre acestea și își jelea viaţa de mai-nainte, căzut cu faţa la pământ și înălţând necontenit suspinuri din străfundul inimii. Trecând astfel o săptămână, într-o noapte s-au apropiat de el diavolii care îi vătămaseră până atunci viaţa, răcnind și zicând: Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Αναρτήθηκε στις Everghetinos. Ετικέτες: , , , , . Leave a Comment »

World Classical Scholars: Macedonia is Greek (Letter to President Barack Obama)

http://macedonia-evidence.org/obama-letter.html

The Honorable Barack Obama
President, United States of America
White House
1600 Pennsylvania Avenue, NW
Washington, DC 20500 

Dear President Obama,

We, the undersigned scholars of Graeco-Roman antiquity, respectfully request that you intervene to clean up some of the historical debris left in southeast Europe by the previous U.S. administration.

On November 4, 2004, two days after the re-election of President George W. Bush, his administration unilaterally recognized the “Republic of Macedonia.” This action not only abrogated geographic and historic fact, but it also has unleashed a dangerous epidemic of historical revisionism, of which the most obvious symptom is the misappropriation by the government in Skopje of the most famous of Macedonians, Alexander the Great.

We believe that this silliness has gone too far, and that the U.S.A. has no business in supporting the subversion of history. Let us review facts. (The documentation for these facts [here in boldface] can be found attached and at: http://macedonia-evidence.org/documentation.html)

The land in question, with its modern capital at Skopje, was called Paionia in antiquity. Mts. Barnous and Orbelos (which form today the northern limits of Greece) provide a natural barrier that separated, and separates, Macedonia from its northern neighbor. The only real connection is along the Axios/Vardar River and even this valley “does not form a line of communication because it is divided by gorges.” Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Η ΦΛΥΑΡΙΑ ΕΙΝΑΙ ΑΡΡΩΣΤΙΑ (Αγίου Ιωάννου του Χρυσοστόμου)

Λεπτομέρεια από ψηφιδωτή απεικόνιση του αγίου Ιωάννη του Χρυσοστόμου στην Αγία Σοφία της Κωνσταντινούπολης (9ος αιώνας).

Λεπτομέρεια από ψηφιδωτή απεικόνιση του αγίου Ιωάννη του Χρυσοστόμου στην Αγία Σοφία της Κωνσταντινούπολης (9ος αιώνας).

«Τας βεβήλους κενοφωνίας περιΐστασο». Τις ασεβείς φλυαρίες να τις αποφεύγεις. Γιατί εκείνοι που τις λένε, δεν θα μείνουν μέχρι εκεί. Γιατί όταν μπει κάτι καινούργιο, ξένο προς τη διδασκαλία του Χριστού, φέρνει πάντοτε νέες λανθασμένες διδασκαλίες. Έτσι η πλάνη (λάθος) αυτού, που βγήκε έξω από το ήρεμο λιμάνι, γίνεται πολύ μεγάλη και δεν πρόκειται να σταματήσει πουθενά… « Ο λόγος αυτών, ως γάγγραινα, νομήν έξει», δηλ. η διδασκαλία τους θα ξαπλωθεί σαν γάγγραινα. Είναι ακατάσχετο κακό, που δεν μπορεί να γιατρευτεί με καμιά θεραπεία, αλλά καταστρέφει τα πάντα. Δείχνει (ο απ. Παύλος) ότι η φλυαρία είναι αρρώστια, χειρότερη από τη σωματική. Με αυτά που λέει φανερώνει ότι αυτοί που εισάγουν νέες διδασκαλίες (οι αιρετικοί) είναι αδιόρθωτοι.

(Εις Β΄ Τιμ. Ομιλ. Ε΄, 2)

Ο ΜΑΡΑΓΚΟΣ ΚΑΙ ΤΟ ΦΕΡΕΤΡΟ

Ο Χριστός Παντοκράτωρ. Τοιχογραφία του 4ου αιώνα από την κατακόμβη της Κομοδίλλης στην Ρώμη.

Ο Χριστός Παντοκράτωρ. Τοιχογραφία του 4ου αιώνα από την κατακόμβη της Κομοδίλλης στην Ρώμη.

Όπως είναι «μαθημένα τα βουνά στα χιόνια», έτσι και η Εκκλησία είναι συνηθισμένη στους διωγμούς και στους αδίκους κατατρεγμούς. Τα λόγια του Χριστού «ει εμέ έδιωξαν και υμάς διώξουσι» και «εμίσησάν με δωρεάν» (με εμίσησαν άδικα, χωρίς λόγο) είναι (2.000 χρόνια τώρα) για την Εκκλησία μία ζωντανή πραγματικότητα.

Εξ ίσου όμως επαληθεύθηκαν και τα λόγια του Χριστού: «επί ταύτη τη πέτρα οικοδομήσω Μου την Εκκλησίαν και ΠΥΛΑΙ ΑΔΟΥ ΟΥ ΚΑΤΙΣΧΥΣΟΥΣΙΝ ΑΥΤΗΣ». Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Βιοχημικός απόδειξε τη Βιβλική θεωρία της Δημιουργίας.

ΓΕΝΕΣΗ

Ο Αμερικανός βιοχημικός Φεζεϊλ Ράνα, επιστημονικά απέδειξε τη Βιβλική θεωρία της δημιουργίας. Ήταν από τους πρώτους που έθεσαν το ζήτημα, το οποίο ποτέ δεν τέθηκε στη χριστιανική απολογητική.

Στο βιβλίο του «Η σύσταση του κυττάρου: Πώς η Χημεία αποκαλύπτει την τέχνη του Δημιουργού», ο Ράνα αποκάλυψε δεκάδες διαφορετικών συστημάτων σε κάθε κύτταρο. Διασαφήνισε πώς σ’αυτά τα συστήματα καθρεφτίζεται ο λόγος του Δημιουργού, κατ’εικόνα του Οποίου δημιουργήθηκε ο άνθρωπος. Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »