Sfantul Efrem Sirul, despre inselaciunea perversa si insidioasa a Antihristului si despre durerile cele din urma (Ρουμανικά, Romanian)

Celor ce isi au mintea permanent la lucruri lumesti, macar daca ar si auzi, nu vor crede, si urasc pe cei ce le-ar spune (Sf. Efrem Sirul)

«Eu, Efrem cel prea mic si pacatos si plin de greseli, cum voi putea sa spun cele mai presus de puterea mea ? Dar de vreme ce Mantuitorul plin de a Sa milostivire, pe cei neintelepti i-a invatat intelepciunea si prin ei pe credinciosii de pretutindeni i-a Luminat; si pe a noastra limba cu indestulare o va lamuri spre folosul si zidirea mea, a celui ce zic, si a tuturor ascultatorilor, si voi grai intru durere si voi spune intru suspinuri pentru sfarsitul lumii acesteia de acum, si pentru cel fara de rusine si cumplit balaur (adica Antihrist) cel ce va tulbura toate de sub cer, si sa bage teama si spaima si cumplita necredinta in inimile oamenilor& Va face aratari, semne si infricosari, incat, de ar putea sa amageasca si pe cei alesi. Si se va sargui ca pe toti sa-i insele cu mincinoasele semne, cu naluciri de aratari vrajitoresti si cu fermecatoriile care se vor face de el.

Caci cu ingaduinta lui Dumnezeu va lua stapanire ca sa insele lumea, fiindca s-au inmultit paganatatile oamenilor, si pretutindeni se lucreaza tot felul de lucruri cumplite& Pentru aceasta Dumnezeu va slobozi a fi ispitita lumea cu duhul inselaciunii, pentru paganatatea oamenilor. De vreme ce asa au voit oamenii a se departa de Dumnezeu si a iubi pe vicleanul. Mare nevointa va fi fratilor in vremurile acelea, mai ales celor credinciosi, cand se vor savarsi semne si minuni de insusi balaurul cel cu multe stapaniri; cand se va arata ca un Dumnezeu, cu naluciri infricosate, zburand in vazduh, si toti dracii ca ingerii inaltandu-se inaintea tiranului. Si va striga cu tarie schimbandu-si chipul si infricosand fara de masura pe toti oamenii. Atunci fratilor, oare cine se va afla ingradit si neclintit petrecand? Avand in sufletul sau semnul Unuia-Nascut Fiului lui Dumnezeu, adica sfanta Lui venire.

Si in vremea aceea nu va fi slabire pe pamant, si marea vazandu-o toata lumea tulburata, va fugi fiecare sa se ascunda in munti. Unii vor muri de foame, altii de sete se vor topi ca ceara. Si nu va fi cine sa-i miluiasca pe ei. Atunci vor vedea toate fetele lacrimand si cu durere intreband: Nu cumva se afla vreun grai a lui Dumnezeu pe pamant? Si nu vor auzi de nicaieri raspuns. Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Αναρτήθηκε στις 01 Ιανουάριος, Românesc. Leave a Comment »

Γέροντος Ιωσήφ Βατοπαιδινού: «Άσκηση, η μητέρα του αγιασμού» (15)

Ο Γέροντας Εφραίμ Κατουνακιώτης (+1998) και ο Γέροντας Ιωσήφ Βατοπαιδινός (+2009)

Η αποθάρρυνση, ένας ύπουλος εχθρός (συνέχεια…)

Η Χάρη του Θεού είναι βέβαια πλήρης και τέλεια αλλά η ανθρώπινη ασθένεια είναι και βαριά και συνεχής. Επομένως η επίτευξη της ελευθερίας και της ανάστασής μας είναι μακρόχρονη και χρειάζεται υπομονή και σταθερή απόφαση. Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Ο μυστικός χώρος

Η προσευχή στον κήπο. Έργο του Sebastiano RICCI. c.1730

Απ’ όλους τους χώρους και τόπους στους οποίους θα μπορούσαμε να μεταφερθούμε, αυτό το άρθρο αναφέρεται στους πιο σημαντικούς. Υποθέτω ότι η αποτυχία μας στο να αναγνωρίσουμε τους άγιους χώρους στο φυσικό μας περιβάλλον, συνδράμει στην ανικανότητά μας να βρούμε τον άγιο χώρο και στην ίδια μας την καρδιά. Δεν γνωρίζω ποιος από τους δύο πρέπει να προηγηθεί, αλλά πρέπει να γνωρίζουμε και τους δύο. Αν δεν δώσουμε τη σωστή σημασία στο μυστικό χώρο του Υψίστου και τον μυστικό χώρο που είναι η αληθινή μας καρδία, δεν θα γνωρίσουμε ούτε το Θεό, ούτε τον εαυτό μας.

«Ο κατοικών εν βοηθεία του Υψίστου, εν σκέπη του Θεού του ουρανού αυλισθήσεται» ( Ψαλ.90.1) Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Αναρτήθηκε στις Ορθόδοξη πίστη. Ετικέτες: , , . Leave a Comment »

About the man whom no one knows

» Who are you?’ Jesus said to them: `The beginning «(St. John 8:25).

The Lord Jesus is the beginning of creation, the beginning of restoration, the beginning of salvation, the beginning of resurrection, and the beginning of immortal glory.

Wherever there is any evil in the world that needs to be uprooted, He is the beginning. Without Him, it is impossible. Wherever there is any good that is desired to be done in the world, He is the beginning. Without Him, it is impossible. If anyone desires to uproot dissent and malice in the family, in the village, in the town, in the entire world, without Him, it is impossible. One must begin with Him.

Read more…  Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Ευλογημένο ή καταραμένο το «γιατί»;

Ευλογημένα «γιατί»!

Ερώτημα τόσο συχνό, τόσο βαθύ, τόσο δυνατό στην εκφορά του, τόσο δύσκολο στην απάντησή του. Ερώτημα τόσο αληθινό, τόσο ανθρώπινο, τόσο απαιτητικό, που όμως από τη φύση του δεν αντέχει στον λόγο, δεν εκφράζεται με το στόμα, δεν μπαίνει σε λέξεις, δεν δημοσιοποιείται σε ακροατήριο, πολύ δε περισσότερο, δεν επιδέχεται μονοσήμαντες απαντήσεις από κάποιους που δήθεν γνωρίζουν προς κάποιους άλλους που σίγουρα πονούν. Ίσως είναι το κατ’ εξοχήν θέμα για το οποίο δεν μπορεί και δεν πρέπει να γίνονται ομιλίες. Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Για το καλό των παιδιών μας…

Αλήθεια έχετε αναρωτηθεί πόσο και αν χρειάζονται όρια τα παιδιά μας; Μήπως στο βωμό της παιδοκεντρικής διαπαιδαγώγησης (ακούμε ό,τι πει το παιδί) καλώς «παρατάμε» τα παιδιά μόνα τους (χωρίς όρια) ή όντως χρειάζονται όρια για να μεγαλώσουν πραγματικά δημοκρατικά;

Κανείς δεν μπορεί να αμφισβητήσει ότι κάποιες «ελευθερίες» που δίνουμε στα παιδιά μας, κάνουν δύσκολη την ύπαρξη ορίων και επιπλέον κάνουν τα παιδιά να αναζητούν τα όριά μόνα τους, ασυνείδητα μέσω συμπεριφορών που το τρίτο μάτι μόνο ως «δύσκολες» ή και «απαράδεκτες» μπορεί να τις χαρακτηρίσει. Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Ἀμμος ή μαργαριτάρι;

Η αιτία που πάσχει και καταστρέφεται η πίστη μέσα μας, είναι τα ανθρώπινα έργα. Τα έργα μας κονταίνουν το βλέμμα μας και εμείς σταματάμε μόνο σ’ αυτά και δεν κοιτάμε πιο πέρα. Βλέπουμε την επιστήμη μας, το έργο του μυαλού μας, και κοιτάζοντάς το τα μάτια μας τόσο υγραίνουν, ώστε γίνονται ανίκανα να δουν έναν ευρύτερο και φωτεινότερο ορίζοντα. Κοιτάμε τις μεγάλες πόλεις, έργο των χεριών μας, και τα έργα του Θεού γίνονται αόρατα για μας. Η κουλτούρα μας κατέχει τα μάτια περισσότερο από τη φύση, αφού τη φύση στις πόλεις σχεδόν δεν τη βλέπουμε. Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »