Orthodox Man as the Image of God

All too often do we as creatures of the Almighty forget that in each of us, no matter how spiritually depraved or perverted, is the ever present image of God. In some of us its very brilliance overshadows everything that we come in contact with and thus brings admiration and greater glory for God. On the other hand, there are those of us who live as though our existence depended only on our own initiative void of any spiritual power and thus denying the deity within us. Nevertheless, whether we recognize the fact or not. God’s image pervades our natures from the very moment of our conception. Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Hesychia – «Watchful, Inner Stillness in Prayer»

A Vatopaidi monk (Mount Athos). Photograph: VatopaidiFriend.

The monks of the Holy Mountain teach us that through ascetic practices we are able to perfect quietude of body and mind and to arrive at a vision of the Uncreated Light of the Godhead. The use of our prayer rope together with the Jesus prayer «Lord Jesus Christ, Son of God, have mercy on me a sinner» is a means to achieve peace and sorrowful joy within the Christian Life. Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Saint Basil of Ostrog (April 29)

Basil was born in Popova, a village in Hercegovina of simple and God-fearing parents. From his youth, he was filled with love for the Church of God and when he reached maturity, he entered to the Monastery of the Dormition (Assumption) of the Birth-giver of God in Trebinje and there received the monastic tonsure.

 As a monk, he quickly became renown because of his genuine and rare ascetical life. Saint Basil took upon himself mortification upon mortification each one heavier and more difficult than the last. Later, against his will, he was elected and consecrated bishop of Zahumlje and Skenderia. As a hierarch, he first lived in the Monastery Tvrdosh and from there, as a good shepherd, strengthened his flock in the Orthodox Faith, protecting them from the cruelty of the Turks and the cunning ways of the Latins. When Basil was exceedingly pressed by his enemies and, when Tvrdosh was destroyed by the Turks, he moved to Ostrog, where he lived an austere ascetical life, protecting his flock by his ceaseless and fervent prayer.(*) He died peacefully in the Lord in the sixteenth century, leaving behind his incorruptible relics; incorruptible and miracle-working to the present day. Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Δεν μπορούμε να δεχτούμε μια εικόνα του σύμπαντος ως ένα ρολόι!

Γιατί ο Θεός έφτιαξε τον κόσμο;

Κατ’ αρχάς ας ανατρέξουμε στις βασικές αρχές. Για ποιό λόγο επέλεξε ο Θεός να φτιάξει τον κόσμο; Αυτό είναι ένα ερώτημα στο οποίο δεν υπάρχει απάντηση κι όμως δεν μπορούμε να μην το θέσουμε. Έναν πιθανό τρόπο να απαντήσουμε σ’ αυτό το αναπάντητο ερώτημα βρίσκουμε στον άγιο Μάξιμο τον Ομολογητή, όταν στα «Κεφάλαια περί Αγάπης» μιλά για το θέμα αυτό με όρους αμοιβαίας χαράς: «Ο Θεός, πλήρης πέραν πάσης πληρότητος, δημιούργησε τα πλάσματά του, όχι επειδή Εκείνος χρειαζόταν κάτι, αλλά προκειμένου εκείνα τα ίδια να μπορέσουν να μετάσχουν στην Ύπαρξή Του αναλόγως προς τις ικανότητες τους· Εκείνος δε ο ίδιος να χαρεί με τα έργα του βλέποντάς τα ευτυχισμένα». Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Είμαι επιφυλακτικός στην υποκρισία της σοφίας.

Σύντομοι και περιεκτικοί λόγοι Σύγχρονων Αγιορειτών

Μοναχού Μωυσέως Αγιορείτου

  1. Αγάπησε Αυτόν που σε αγάπησε.
  2. Τόσα χρόνια που μένεις με χαρούμενη υπομονή στον ίδιο τόπο είναι μεγάλο θαύμα.
  3. Πάσχουμε γιατί δεν αγαπάμε.
  4. Όποιος δεν αγαπά δεν έχει ειρήνη.
  5. Ο αδελφός μας είναι η ζωή μας.
  6. Να προσεύχεσαι για τον κόσμο είναι σαν να χύνεις αίμα.
  7. Με τον πολύ ύπνο παχαίνει ο νους.
  8. Λογικός άνθρωπος είναι μόνο ο ταπεινός. Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Ο Γέροντας Ιωσήφ ο Βατοπαιδινός μιλά για το Βατοπαίδι

Η τελειότητα της «Κυριακής Προσευχής»

Του Γ. Μπαμπινιώτη,

καθ. Γλωσσολογίας και πρώην πρύτανη Πανεπιστημίου Αθηνών

 Η ανάγκη επικοινωνίας του ανθρώπου με τον Θεό (όποιον θεό πιστεύει), η ανάγκη της προσευχής, είναι από πολύ παλιά γνωστή στον άνθρωπο και εμφανίζεται στις γλώσσες των περισσοτέρων λαών. Στην Ελληνική η λέξη προσεύχομαι (απευθύνω ευχή, αίτημα ή παράκληση προς τους θεούς) πρωτοαπαντά στον Αισχύλο, ενώ ως τεχνικός όρος η λέξη προσευχή μαρτυρείται πολύ αργότερα στην Αγία Γραφή, στο κείμενο της Παλαιάς Διαθήκης και – με ιδιαίτερο βάρος και βάθος – στο κείμενο της Καινής Διαθήκης. Δεν έχω, δυστυχώς, τον επιστημονικό θεολογικό οπλισμό, για να ερμηνεύσω το βαθύτερο περιεχόμενο, το δογματικό νόημα και τη σημασία που έχει στην ορθόδοξη, ιδίως, παράδοση η έννοια της προσευχής. Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »