Εκ των λόγων του μακαρίου Γέροντος Ιωσήφ Βατοπαιδινού: «Το Μυστήριο του Θείου Πάθους» (1ο μέρος)

Στην ομιλία μας αυτή θα αναφερθούμε σε κάτι που είναι πάντοτε πολύ επίκαιρο: τη σημασία των παθών του Κυρίου μας Ιησού Χριστού. Για να γίνει όμως περισσότερον αισθητή από όλους μας η απροσμέτρητη αξία του θείου Πάθους, καλόν είναι να περιγράψουμε πρώτα με συντομία την έκταση της συμφοράς που μας κατέχει σ΄ αυτήν εδώ την εξορία και να βοηθήσουμε, με τη σύγκριση αυτή, στον αφυπνισμό από την υπνηλία που μας διακατέχει· γιατί μόνο νυστάζοντες και κοιμώμενοι μπορού τόσο προκλητικά να αδιαφορούν.

Τί είναι, αλήθεια, ο άνθρωπος αν θελήσουμε να τον περιγράψουμε μέσα σ΄ αυτό τον πολύβουο μύλο του θανάτου, όπου περιστρέφεται χωρίς να μπορεί ποτέ να λυτρωθεί; Τίποτε άλλο παρά μια συμφορά, μια τραγικότητα, μια παράσταση μακάβριας σκηνής. Το πανανθρώπινο σύνολο, φυλακισμένο μέσα στο λαβύρινθο του χρόνου και του χώρου παλαίει ακατάπαυστα για να βρει τη λύτρωσή του από τα δεσμά αυτά. Ατενίζει το χρόνο σα μια μέλλουσα λυτρωτική προσδοκία, αλλά απεναντίας καταντά σ΄ ένα μαρτυρικό αδιέξοδο. Παράταση χρόνου χωρίς σκοπό, έκταση χώρου χωρίς στόχο· παλαίουν συνεχώς το άσκοπο και το παράλογο με θύμα τους τον άνθρωπο, που τον κερδίζει τελικά το τραγικό! Σφικτά δεμένος τώρα ο άνθρωπος μέσα στη σκληρή του αιχμαλωσία παλαίει απελπισμένα να αάπορρίψη τα δεσμά του· προσπαθεί να παρηγορηθεί στις εκάστοτε νέες του επινοήσεις όπου φαντάζεται την ελευθερία του, αλλά μάλλον βρίσκεται όλο και περισσότερο φυλακισμένος, καταλήγοντας από κύκλο σε κύκλο, βαθύτερα, μέχρις ότου καταντήσει στο κέντρο της οριστικής του καταδίκης. Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

The Cry Of The Children…

Do ye hear the children weeping, O my brothers, Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Αναρτήθηκε στις In English. Ετικέτες: , , . Leave a Comment »

Ίδε ο άνθρωπος

«Ίδε ο άνθρωπος!», κραύγασε ο Πιλάτος στον Ιουδαϊκό όχλο, όταν τους παρουσίασε το Χριστό που φορούσε το αγκάθινο στεφάνι και το πορφυρό ιμάτιο. Γιατί το είπε αυτό ο Πιλάτος; Ήταν από θαυμασμό για την επιβλητικότητα, τη γαλήνη και τη σιωπή του Χριστού, ή με σκοπό να προκαλέσει τη συμπάθεια των Ιουδαίων; Ίσως και το ένα και το άλλο. Ας κραυγάσουμε κι εμείς με θαυμασμό: «Ίδε ο άνθρωπος!» Αυτός είναι ο πραγματικός, ο αληθινός και ένδοξος Άνθρωπος, ο άνθρωπος όπως τον είχε στο νου Του ο Θεός όταν έπλασε τον Αδάμ. Αυτός είναι ο Άνθρωπος, πράος, ταπεινός και υπάκουος στο θέλημα του Θεού, όπως ήταν ο Αδάμ στο Παράδεισο προτού αμαρτήσει και εκβληθεί απ’ αυτόν. Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Prohodul Domnului (2) (Ρουμανικά, Romanian)

Publicăm Prohodul Domnului aşa cum se cântă în Sfântul Munte: canonarhul citeşte un stih şi strana cântă o strofă.

Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Αναρτήθηκε στις 13 Τριώδιο, Românesc. Leave a Comment »

The Prayer of Jesus Christ in the Garden of Gethsemane

Entering the garden of Gethsemane, Jesus Christ said to His disciples, «Sit here while I go yonder and pray.» Taking with Him Peter, James, and John, He went deep into the garden, and He began to be sorrowful and troubled. Then, He said to them, «My soul is very sorrowful, even to death; remain here and watch with Me.» And going a little farther, he fell on His face and prayed, «My Father, if it be possible, let this cup pass from Me; nevertheless, not as I will but as Thou wilt.» Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Συ, τί θα διάλεγες;

Κάποτε ο Πιλάτος, ο τότε εκπρόσωπος του αυτοκράτορα της Ρώμης στην Παλαιστίνη, έσυρε τα βήματά του στο πραιτόριο· στο δικαστήριο.

Στα δεξιά του στεκόταν ο Χριστός· ο Δίκαιος· ο Λυτρωτής· ο Σωτήρας του κόσμου, που γεννήθηκε για ένα και μόνο σκοπό: για να πεθάνει! Για να δώσει τη ζωή του για τη σωτηρία των ανθρώπων.

Στα αριστερά του στεκόταν ο Βαραββάς· ένας επαναστάτης, που πρωτοστάτησε σε εξέγερση εναντίον των κατακτητών Ρωμαίων και εξαιτίας του έγιναν φόνοι. Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Ο ληστής ξαναγιεννιέται και γίνεται άγιος!

Ο ληστής στον Παράδεισο, Μ. Ρουσάνου (Μετέωρα) 16ος αι.

ΜΕΓΑΛΗ ΠΕΜΠΤΗ:  Οι φονιάδες του Χριστού.

του Φώτη Κόντογλου

Ο άνθρωπος δεν έφτασε που σκότωσε τόσους ανθρώπους, σκότωσε και το Χριστό. Δεν τον σκότωσε κανένα θηρίο, δεν τον σκότωσε τουλάχιστον κανένας κακούργος, παρά τον σκοτώσανε οι άνθρωποι που βαστούσανε το νόμο του Μωϋσή και που περίμενε ο λαός να του δείξουνε το δρόμο του Θεού, οι γραμματείς κ’ οι φαρισαίοι. Αυτοί ήτανε κρυφοφαγκανιάρηδες σκύλοι, τυλιγμένοι με προβιά αρνίσια για να ξεγελάνε το κόσμο. Πονηροί, υποκριτές, μαθητάδες του σατανά, που απάτησε τον Αδάμ για να τον καταπιεί, γλυκομιλώντας του και λέγοντάς του πως θα γίνει Θεός αν πορευθεί κατά τα λόγια του. Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »