Η ζήλεια, όταν έχη κακότητα, μπορεί να κάνη ζημιά!!

Aυτή είναι η βασκανία. Είναι μία δαιμονική ενέργεια.

– Γέροντα, την βασκανία την παραδέχεται η Εκκλησία;

– Ναι , υπάρχει και ειδική ευχή. Όταν κανείς λέη κάτι με φθόνο, τότε πιάνει το «μάτι».

– Πολλοί ,Γέροντα, ζητούν «ματάκια» για τα μωρά, για να μην τα ματιάζουν. Κάνει να φορούν τέτοια;

– Όχι, δεν κάνει. Να λέτε στις μητέρες σταυρό να τα φορούν. Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Την έχουμε πάθει πολλές φορές. Κι όμως μυαλό δεν βάλαμε. Φτάνει πια!

Η πνευματική ανάσταση

Ο απόστολος Παύλος βλέπει την κοινή ανάσταση και από πλευρά πνευματική.

♦ Η ανάσταση των νεκρών όλων έγινε «δυνάμει». Μένει να γίνει και «ενεργεία».

Η Εκκλησία είναι η τράπεζα του Αίματος, αλλά και η τράπεζα της Αναστάσεως.

Φανταστείτε κάποιον νάχει καταθέσει σε τράπεζα μερίσματα για εκατό ανθρώπους. Όλοι ειδοποιούνται να πάνε να εισπράξουν. Οι δέκα το πιστεύουν, το δέχονται και πηγαίνουν. Γίνονται μέτοχοι. Οι ενενήντα δεν το πιστεύουν. Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Το τελευταίο πέρασμα

Η έννοια της λέξης «Πάσχα» (Pasha) σημαίνει αυτό το «άλμα». Το Συναξάρι της νύχτας της Ανάστασης, δείχνοντας, πως συνδέεται η Ανάσταση με το όλο σχέδιο της σωτηρίας του κόσμου, δίνει τέσσερις έννοιες στο «πέρασμα» που εκφράζει η εβραϊκή λέξη «Pasha» και οι τέσσερις πραγματοποιούνται από το Θεό: α) Το πέρασμα του κόσμου από το μηδέν στην ύπαρξη με τη Δημιουργία, β) το «πέρασμα» των Ισραηλιτών από τη σκλαβιά της Αιγύπτου στην ελευθερία της γης Χαναάν, γ) την ενσάρκωση του Υιού του Θεού και δ) την ανάσταση. Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Προς μια διαφορετική παγκοσμιοποίηση

 «Νυν πάντα πεπλήρωται φωτός, ουρανός τε και γη και τα καταχθόνια· εορταζέτω γουν πάσα κτίσις την έγερσιν Χρίστού εν η εστερέωται».

 Τη διέξοδο στο τραγικό αδιέξοδο της ανθρώπινης υπάρξεως, την τελική υπέρβαση του θανάτου, τη συνανάσταση της ανθρώπινης φύσεως ευαγγελίζεται η ανάσταση του Χρίστου. Όπως η αμαρτία, η πτώση του πρώτου Αδάμ, οδήγησε στο θάνατο όλη την ανθρωπότητα, έτσι και, η μέχρι Σταυρού αγάπη του δευτέρου Αδάμ, του Χριστού, οδηγεί στην έγερση σε μια νέα ζωή όλο το ανθρώπινο γένος· «ώσπερ γαρ εν τω Αδάμ πάντες αποθνήσκουσιν ούτω και εν τω Χριστώ πάντες ζωοποιηθήσονται» (Α’ Κορ. 15:22). Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Πέμπτη της Διακαινησίμου και ο κρυφός εορτασμός του Πάσχα στην Τραπεζούντα

Πέμπτη του Πάσχα κι ο παπα – Λευτέρης πρωΐ-πρωΐ φόρτωνε το ζώο του κι ετοιμαζόταν να κατεβεί στην Τραπεζούντα. Την ίδια ώρα ακούστηκαν οι πρώτοι χτύποι της καμπάνας. Ο συνεφημέριός του ο παπα – Γαβριήλ φαίνεται πώς είχε αϋπνίες. Χθες ήταν η σειρά του να λειτουργήσει. Μετά πήρε τα βουνά και τα λαγκάδια να μαζέψει ξύλα. Και σήμερα νάτον ξημερώματα, έτοιμος να κάνει τον πραματευτή. Κανονικά όφειλε να πάει στην εκκλησιά. Τέτοια μέρα, ακόμη Πασχαλιά, πού ξανακούστηκε να λείπει απ’ τη Λειτουργία! Ας όψονται, όμως, τα τόσα στόματα πού περιμένουν στο σπίτι. Κάποιος έπρεπε να νοιαστεί για το καθημερινό τους.

Οκτώ του έδωσε ο Θεός κι άλλα τρία ο Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Vie de Joseph l’Hésychaste (14) : Les héritiers

Durant l’été 1947, le moine de petit habit Sophrone, vingt-six ans, se présenta à l’ermitage et demanda avec insistance au Père Arsène et à l’Ancien Joseph de l’accepter pour disciple. Originaire de l’île de Chypre, il y avait d’abord vécu au Monastère de Stavrovouniou. Pour des raisons spirituelles, l’Ancien de ce Monastère, le Père Cyprien, l’avait envoyé avec sept autres poursuivre leur formation monastique au Mont Athos. Le moine Sophrone éprouvait un besoin fondamental de trouver un guide spirituel expérimenté. Il entendit parler de l’Ancien.

« Ni le lieu, ni notre mode de vie ne permettent à d’autres de venir s’installer ici. » Telle fut leur réponse. Encore… Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Μπάρμπα, Χριστός Ανέστη!

VatopaidiFriend: Ο Μοναχός Ιλαρίων Νεοσκητιώτης, Γέροντας της Ιεράς Καλύβης Αγίου Χαραλάμπους, Νέα Σκήτη, 630 86  Καρυές, Άγιον Όρος έχει εκδόσει 3 πολύ ωραία και ενδιαφέροντα βιβλίατα οποία όποιος θέλει μπορει να τα προμηθευτεί από την εν λόγω Ι. Καλύβη. Εμείς αντιγράφουμε από το «Μία στιγμή του Πάσχα – Η ζωή ενός ρώσσου ασκητού».

Ύστερα από λίγο όμως ακούγεται η φωνή του Αλέξη Σαϊλόφσκυ να λέγη στη γυναίκα του: «Φθάσαμε, κυρία μου, κι όλας, χωρίς να το καταλάβωμε». Και απλώνει το χέρι του με ευγένεια προς την γυναίκα του για να την βοηθήση να κατεβή από το έλκυθρον.

Μπροστά τους τώρα ορθώνεται μεγαλόπρεπο το Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »