Mακαριστός Γέροντας Ιωσήφ Βατοπαιδινός (1921-2009). Ο Γέροντας της καρδιάς μας (α’ μέρος)

 Ένας χρόνος συμπληρώνεται σήμερα από την εκδημία-μετάβαση «από της γης εις τα άνω» του μακαριστού Γέροντα και πνευματικού πατέρα μας. Σε πολλά συναξάρια διαβάζουμε και αυτό· «εάν θέλετε να με καλείτε πατέρα, μιμηθείτε το βίο και τις πράξεις μου». Εάν όμως δεν μπορούμε να τον μιμηθούμε, τουλάχιστον ας θυμηθούμε τους λόγους παρακλήσεως και αγάπης, τις συμβουλές, τους κόπους, τις προσπάθειες, την ανοχή και απέραντη υπομονή του και κυρίως «τα σπλάχνα των οικτιρμών» και την φιλανθρωπία του, το σεβασμό της ελευθερίας και της προσωπικότητας του καθενός μας στο δρόμο  προς την θέωση και τη μεταμόρφωσή μας. Από τα γραπτά και προφορικά κείμενα που μας άφησε καθώς και τα γράμματά του, ξεχωρίσαμε μερικά, ελάχιστα, αλλά χαρακτηριστικά αποσπάσματα που δείχνουν την αρχοντιά και το μεγαλείο της πατρικής του καρδιάς, τα σπλάχνα των οικτιρμών του και το μέγεθος των πατρικών του κόλπων που με περισσή αγάπη όλα τα χωρούσε.

 ΛΟΓΟΙ ΠΑΡΑΚΛΗΣΕΩΣ. ΛΟΓΟΙ ΑΓΑΠΗΣ ( α΄ μέρος)

 * “Πανάγαθε Δέσποτα, που δεν βδελύχθηκες την πτωχεία μας, αλλά την φόρεσες υποστατικά και κατέβηκες όχι μέχρις εμάς αλλά μέχρις  και αυτού του Άδη για να μας ανασύρεις απ’ εκεί. Μετάδωσε, Πανάγαθε, και σε μας τα ιδιώματα της παναγάπης σου και εξόρισε από μέσα μας, τη μοχθηρή κακία που σφήνωσε μέσα μας ο εχθρός.”

 * Κάθε σταυρός έχει και την ανάστασή του, όπως κάθε χειμώνας την άνοιξη. Αν όμως αυτά είναι προοίμια, πόσα θα είναι τα επερχόμενα;

 * Η διασπασμένη προσωπικότητα του ανθρώπου μεταπτωτικά, δημιουργεί  τις διαιρέσεις και τη διάσταση. Εδώ είναι η φιλοσοφία· να βαστάζεις τις αδυναμίες των άλλων και όχι να τους κρίνεις. Δεν έχει σχέση ποιός είναι και τί πιστεύει· του χρειάζεται ανοχή και μακροθυμία.

 * Οι πειρασμοί δεν νυστάζουν, ούτε κουράζονται! Αν και πάντα είναι ωφέλιμοι, στη φύση τους όμως είναι βαρείς και κοπιαστικοί. Μόνον όταν ανοίξουν τα μάτια της ψυχής με τη φιλοπονία και το ταπεινό φρόνημα, γίνονται κατά κάποιο τρόπο,  υποφερτοί, ακόμα και επιθυμητοί.

 * Αν κάναμε χρήση της αυτομεμψίας ίσως βρίσκαμε ωφέλεια, γιατί τίποτε δεν γίνεται χωρίς Θεό.

 *Καύσωνας, καύσωνας στην οικουμένη, εσωτερικός και εξωτερικός, ηθικός και φυσικός. Ο πανάγαθος Κύριός μας, για να δείξει συνέπεια στις ανθρώπινες διαθέσεις ανάγκασε τα στοιχεία της φύσης να συμμορφωθούν με τις προθέσεις των ανθρώπων.

 * Είναι και το γενικό κακό, η αύξηση των πειρασμών στις δύσκολες μέρες μας, και παντού ακούγονται κραυγές απελπισίας. Ευχόμαστε, αλλά για ποιόν πρώτα και πόσο, από πού και πότε; Ο Θεός ας ελεήσει όλους μας.

 * Πρόσεχε, αγωνίζου, πίστευε και προσεύχου. Δύσκολες μέρες έρχονται και ο Θεός να μας σώσει από την οργή «των ερχομένων να πειράξουν τους κατοικούντας επί της γης».

 * Το μεγάλο τραύμα στο σύγχρονο άνθρωπο είναι τούτο· έχασε τη πίστη του, σαν βάση και αρχή. Και καμιά μορφή θεραπείας δεν τον ωφελεί!

 * Όλα ρυθμίζονται με τη καρτερία και την υπομονή. Το νόημα του σταυρού όσο οι άνθρωποι το ξεχνούν, τόσο αυξάνει και γενικεύεται το κακό, με τις διάφορες πιέσεις που φυσικά και τεχνητά συμβαίνουν. Μακάριος όποιος επαγρυπνεί και προσεύχεται.

 * Για τους πειρασμούς τί θα πούμε; Άραγε για ποιούς, τους παρόντες ή τους ερχόμενους; Οι παρόντες είτε πέρασαν είτε ακόμα δρουν, είναι ηπιότεροι από τους επερχόμενους και επομένως πρέπει να συνειδητοποιήσουμε, ότι μας είναι απαραίτητη ετοιμασία μεγαλύτερη απ’ αυτή που ως τώρα γνωρίζαμε.

 * Βρισκόμαστε στην περίοδο που οι Πατέρες πρόβλεψαν ότι, «θα πειρασθούν οι κατοικούντες στη γη». Όλα τείνουν στο να αγαπήσουμε το Χριστό και να συνειδητοποιήσουμε το νόημα του Σταυρού που ειδικά στις μέρες μας έχει ιδιαίτερο λόγο.

 *Τα ανθρώπινα, όλα, τρέπονται και αλλοιώνονται και μεταποιούνται, και μείς παραμένουμε οι ίδιοι και πολλές φορές μας… φταίνε και τα ρούχα μας.

 * Οι διωγμοί και οι θλίψεις είναι τα σημερινά χαρακτηριστικά στον κόσμο της αδικίας που ζούμε. Αυτά δεν είναι ούτε καν η αρχή των όσων έρχονται εντός ολίγου για την κοινωνική δικαιοσύνη. Γι’ αυτό μην απορείτε γιατί όλα αυτά; Αλλά να τα αντιμετωπίζετε με καρτερία, προσευχή και υπομονή.

 * Πειρασμοί, αρρώστιες, χωρισμοί, περιπέτειες στη ζωή κάθε μέρα. Τ’ ακούς και πικραίνεσαι συνεχώς! Πώς έγινε ο κόσμος χωρίς Θεό! Μία ζούγκλα, ένα ανθρωποσφαγείο! Ο Θεός να μας λυπηθεί.

 * Παρακολουθώ την οργιάζουσα ορμή του κακού που από μέρα σε μέρα κατακτά τα πάντα και ήδη το μυστήριο της ανομίας όχι μόνο εκτελείται αλλά βασίλεψε και αιχμαλώτισε τα πάντα. Πόση προσοχή και θάρρος μας χρειάζεται!

 * Χρειάζεται θάρρος και στροφή προς το Θεό ολόψυχη και επίμονη γιατί, δεν απέχει πολύ ο καιρός, που θα πλανούνται και οι φρόνιμοι και οι συνετοί.

 Α.-Μ.

Αρέσει σε %d bloggers: