Οι γονείς και οι ελεύθερες σχέσεις-απομαγνητοφωνημένη ομιλία (κείμενο & mp.3)

Χριστός ανέστη εκ νεκρών,

θανάτω θάνατον πατήσας

καί τοίς εν τοίς μνήμασι

ζωήν χαρισάμενος.

Χριστέ το Φώς το αληθινόν

τό φωτίζον και αγιάζον πάντα άνθρωπον

ερχόμενον εις τον κόσμον

σημειωθήτω εφ’ ημάς το φώς του προσώπου σου

ίνα εν Αυτώ οψόμεθα Φώς το απρόσιτον

καί κατεύθυνον τα διαβήματα ημών

πρός εργασίαν των εντολών σου

πρεσβείαις της Παναχράντου Σου Μητρός

καί πάντων Σου των Αγίων Αμήν.

Κατ’ αρχήν να πώ ότι χαίρομαι πάρα πολύ πού ξαναβρισκόμαστε, με την ευχή του Γέροντα. Η σύναξη αυτή γίνεται με την ευλογία του, και είχε ως αφορμή μια συζήτηση πού κάναμε (ο Γέροντας κι εγώ), για την σύγχρονη κατάσταση στην νεολαία και γενικά στην πατρίδα μας. Η συζήτηση ήταν γύρω από την αγνότητα, την καθαρότητα πού ζητάει ο Θεός και από την αλλη μεριά για την ελευθεριότητα· την ελευθεριότητα πού έχει επικρατήσει στις ανθρώπινες σχέσεις. Με προέτρεψε λοιπόν ο Γέροντας να σάς πώ κάποια πράγματα πάνω σ’ αυτό το θέμα.(Πατήστε ΕΔΩ για την ομιλία σε MP3)

Με την Χάρη του Θεού σκέφτηκα να κάνω υπακοή και να μιλήσουμε για αυτό το πολύ σπουδαίο θέμα: για την αγνότητα και την καθαρότητα της ψυχής αλλά και τούσώματος.

Βλέπουμε σήμερα να έχει επικρατήσει στην πλειοψηφία των ανθρώπων, μία θα έλεγα απαξίωση της αγνότητας και της καθαρότητας, μία περιφρόνηση. Και από τους μεγάλους και από τους μικρούς. Ένας σύγχρονος γέροντας έλεγε ότι στους εσχάτους χρόνους η κόλαση θα γεμίσει από νέους. Θα είναι γεμάτη από νέους. Γιατί θα έχουνε πέσει αχαλίνωτοι στην ικανοποίηση των σαρκικών τους ορέξεων, στις σαρκικές απολαύσεις, στις σαρκικές ηδονές. Νομίζω ότι αυτή είναι η δική μας η εποχή.

Αυτήν την εποχή ζούμε τώρα. Και ζούμε συνάμα τον θάνατο των ψυχών αυτών των ανθρώπων. Σαν πνευματικός θα ήθελα να σάς πώ ότι πολλές φορές έχω έρθει αντιμέτωπος με τέτοιες ψυχές πού ως αλλόφρονες έρχονται να καταθέσουν τον πόνο τους, έπειτα από μία αποτυχημένη σχέση. Πονούν βαθειά διότι τους εγκατέλειψε το έτερον ήμισυ, ή το υποψήφιο έτερον ήμισυ, για να εκφραστούμε ακριβέστερα. Διότι δεν είχαν προλάβει να γίνουν πραγματικά ένα, δεν είχαν γίνει ο καινούργιος ολοκληρωμένος άνθρωπος (ανδρόγυνο) πού προκύπτει από την αληθινή ένωση του άνδρα με την γυναίκα. Αυτός ο καινούργιος άνθρωπος δημιουργείται μόνο μυστηριακά, διά του Αγίου Πνεύματος, με το Μέγα Μυστήριο του Γάμου. Δεν είχαν γίνει λοιπόν ένα, αλλά τέλος πάντων σχεδίαζαν να γίνουν και τώρα γεμάτοι απελπισία, γεμάτοι δάκρυα, γεμάτοι αγωνία έρχονται για να πούν τον πόνο τους. Όλη αυτή η θλίψη βεβαίως δεν είναι τίποτε άλλο πάρα η συνέπεια της μή τήρησης της εντολής του Θεού για αγνότητα και καθαρότητα. Λέει ο Απόστολος στον Άγιο Τιμόθεο και σε όλους μας: «σεαυτόν αγνόν τήρει», να τηρείς τον εαυτό σου αγνό. Και πάλι λέει, οι γυναίκες να είναι αγνές· μα μιλάει σε παντρεμένες γυναίκες[1] …Όμως τους λέει αυτό το πράγμα. Και φυσικά το ίδιο ισχύει και για τους άντρες… Διότι η αγνότητα και η καθαρότητα δεν είναι ένα σωματικό μέγεθος μόνο. Είναι ένα μέγεθος πού αφορά στον όλο άνθρωπο και μάλιστα στο νου του ανθρώπου.

Σήμερα ζούμε μια απαξίωση του ανθρώπινου σώματος, ένα ευτελισμό του ανθρώπινου σώματος. Το έχουμε κατεβάσει, το έχουμε υποτιμήσει ,τό έχουμε πολλές φορές δεί ως ένα εργαλείο ηδονής, ως ένα μέσο απόλαυσης. Θα τολμούσα να πώ ότι ο όλος ο άνθρωπος έχει απαξιωθεί και έχει γίνει πλέον ένα καταναλωτικό αγαθό. Πλέον δεν μιλάμε για πρόσωπα, αλλά για άτομα τα οποία καταναλώνουν μόνο και καταναλώνονται. Οι άνθρωποι κάποτε φθάνουν στο σημείο να έχουνε χάσει και τον λογαριασμό. Δεν θυμούνται κάν με πόσους ή με πόσες αντίστοιχα έχουν κάνει σχέση. Κάθε φορά βέβαια, πού πετάει κάποιος μία σχέση, πετάει και ένα κομμάτι της καρδιάς του. Τελικά καταλήγει σε μια αναπηρία, η οποία είναι η χειρότερη αναπηρία του ανθρώπου, η αναπηρία του να μην μπορεί να αγαπήσει πιά. Διότε πλέον έχει εξαντληθεί αυτή η αγαπητική δύναμη πού του έχει δώσει ο Θεός. Ακούμε έτσι νέους, αγόρια και κορίτσια(περισσότερο), έπειτα από αλλεπάλληλες τέτοιες σχέσεις να μάς λένε: «Δεν θέλω να δώ καμμία ή κανέναν» αντιστοίχως.

Ο Θεός έχει βάλει αυτήν την αμοιβαία έλξη στα δύο φύλα. Όπως έλεγε και ο Πατήρ Παΐσιος, αν δεν υπήρχε αυτή η έλξη κανείς δεν θα έκανε γάμο. Γιατί ο γάμος έχει πάρα πολλές δυσκολίες – και το ξέρετε πολύ καλά – είναι ένας σταυρός. Είναι μια κατάσταση πού απαιτεί να θυσιαστείς. Να πλύνεις τα πόδια του άλλου, να ταπεινωθείς σε ακραίο βαθμό, να ανεχθείς και την απαξίωση και το μίσος ακόμα, μερικές φορές του συζύγου ή της συζύγου. Και εσύ θα πρέπει να συνεχίσεις να τον αγαπάς, να την αγαπάς. Ο Θεός έχει βάλει αυτήν την έλξη, αλλά όχι για να αυτονομήσουμε την έλξη και τήνηδονή, αυτήν την ωραία ας πούμε κατάσταση πού ζεί ο άνθρωπος, ο ερωτευμένος. Πρέπει να πάμε πέρα από αυτό, στο σκόπό του γάμου.

Ποιός είναι ο σκοπός του γάμου; Είναι η θέωση· όπως και ο σκοπός του μοναχισμού είναι πάλι η θέωση.

Έλεγε ένας γέροντας:

– Τί είναι η οικογένεια;

– Είναι ένα μικρό μοναστηράκι. Όπως στο μεγάλο μοναστήρι πάνε οι μοναχοί για να βρούν την σωτηρία της ψυχής τους, έτσι και στο μικρό μοναστηράκι της οικογένειας, για τον ίδιο σκοπό θα πρέπει να εντάσσονται οι άνθρωποι. Αυτός πρέπει να είναι ο σκοπός. Τώρα, ο καθένας ξέρει για ποιό σκοπό παντρεύεται, αλλά ο σκοπός του Θεού, για τον οποίο έχει δώσει τον γάμο είναι αυτός.

Όλοι ξέρουμε ή τέλος πάντων πρέπει να το ξέρουμε, ότι οι προδιαγραφές μας είναι: α) να λειτουργήσουμε παρθενικά ή β) να λειτουργήσουμε μονογαμικά. Δηλαδή α) να ζήσεις όπως ο Χριστός και όπως πάρα πολλοί Άγιοι, πού δεν ήρθαν εις γάμου κοινωνίαν ήβ) να ζήσεις μονογαμικά. Από εκεί και μετά, όταν κανείς δεν τα τηρήσει αυτά και προχωρήσει σε πολλές σχέσεις, εκείνο πού κερδίζει είναι τα «οψώνια της αμαρτίας», για τα οποία μίλησε ο άγιος Απόστολος και είπε ότι είναι «ο θάνατος». Δεν είναι (τά αποτελέσματα των πολλαπλών ελεύθερων σχέσεων) η γλυκιά ζωή, η dolce vita όπως το λένε οι υπέρμαχοι της τάχα ελευθερίας, της σεξουαλικής απελευθέρωσης του ανθρώπου.

Οι γονείς, οι σοβαροί γονείς, είναι προικισμένοι από τον Θεό ως επί των πλείστον με τόαισθημα της ευθύνης. Και ποτέ δεν εγκρίνουν αυτές τις ελεύθερες σχέσεις κατά βάθος. Αν εξαιρέσουμε αυτούς πού τους λέμε κουλτουριάρηδες ή «εκσυχρονισμένους», εντός εισαγωγικών βέβαια η λέξη, οι οποίοι «σπρώχνουν» τα παιδιά στο να κάνουν τέτοιες σχέσεις, οι υπόλοιποι δεν εγκρίνουν τις ελεύθερες σχέσεις. Αυτοί πού τις επικροτούν δεν είναι οι πολλοί. Όμως ακόμη κι αν είναι πολλοί πάντως δεν είναι σωστοί.

Κάθε φορά πού συμβαίνει μία τέτοια ερωτική σχέση (καί ακολουθείται κατά κανόνα από μία αποτυχία) συμβαίνει ένας συγκλονισμός, ένα μεγάλο «σπάσιμο» στην ψυχή του παιδιού. Οι σωστοί γονείς, πού ενδεχομένως έχουν γευτεί και αυτοί, αυτό το «σπάσιμο», δεν θέλουν να το περάσει και το παιδί τους.

Αλλά φοβάμαι, αγαπητοί γονείς, ότι δεν το λέμε στα παιδιά, δεν το προλαμβάνουμε. Φοβάμαι ότι κάνουμε κι εμείς αυτό, πού έκαναν οι γονείς του πρώην τυφλού, του οποίου την θεραπεία από τον Κύριο θυμόμαστε σήμερα. Ενώ ξέρουμε την αλήθεια δεν την ομολογούμε ή την λέμε πολύ χλιαρά στα παιδιά. Κατόπιν, όταν αρχίζουμε να διαισθανόμαστε τους κινδύνους προσπαθούμε να τα συμμαζέψουμε. Τότε όμως είναι πολύ αργά… Το να αρχίζεις να τα συμβουλεύεις στα δεκαπέντε και στα δεκάξι τους είναι πιά μία ματαιοπονία. Η σωστή αγωγή αρχίζει από την στιγμή της σύλληψης και ακόμα νωρίτερα από την εκλογή τού/τής συζύγου.

Έχω ένα άρθρο εδώ, ενός πολύ καταξιωμένου πνευματικού, του πατρός Σαράντη Σαράντου. Εδώ ο πατήρ γράφει μέσα από την καρδιά του, γράφει με πολύ αγάπη και με πολύ πόνο. Δεν θα το διαβάσουμε όλο, απλώς κάποια σημεία θα σχολιάσω. Κρίνω απαραίτητο να το κάνουμε αυτό διότι αυτή η αμαρτία, πού -άς μην κρυβόμαστε πίσω από τις λέξεις- είναι η πορνεία, είναι η κατ’ εξακολούθηση πορνεία, έχει εξαπλωθεί πάρα πολύ.

Η πορνεία, λοιπόν, πού σήμερα την λένε ελεύθερες σχέσεις ή ολοκληρωμένες σχέσεις -προσπαθώντας να την ωραιοποιήσουν- ουσιαστικά είναι μια βαριά καταστροφή της ανθρώπινης υπαρξης. Το λέει καθαρά ο Απόστολος ότι «κάθε αμαρτία είναι εκτός του σώματος», αλλά αυτή η αμαρτία είναι μέσα στο σώμα. Όπως έλεγε δε και ο Πατήρ Πορφύριος, η σαρκική σχέση «επιφέρει μια συγκλονιστική αλλοίωση στον άνθρωπο, στην ψυχοσωματική του υπόσταση».

Ο κόσμος πάνω σ’ αυτό το θέμα έχει μεταβλητές απόψεις και θα έλεγα ίσως και εναλλασσόμενες. Αλλοτε είναι πουριτανικός, ασφυκτικός, απαγορευτικός και άλλοτε είναι το εντελώς αντίθετο. Σήμερα είμαστε στην δεύτερη κατάσταση στην κατάσταση τήςελευθεριότητας και της εξαχρείωσης… Πριν από σαράντα-πενήντα χρόνια ήτανε το αντίθετο. Αλλά και τότε πολλοί έκαναν την αμαρτία, αλλά την κάνανε κρυφά, γιατί φοβόντουσαν την κοινωνική κατακραυγή. Πάντως ο γενικός κοινωνικός περίγυρος, βοηθούσε στο να μένουνε οι άνθρωποι αγνοί και καθαροί. Σήμερα θεωρείσαι εν πολλοίς άρρωστος αν μένεις αγνός και θα πρέπει να πάς σε γιατρό…! Η αλήθεια βέβαια είναι το εντελώς αντίθετο: Η αγνότητα είναι η υγεία της ψυχής και του σώματος. Είναιεπίσης η καλλίτερη προϋπόθεση για έναν επιτυχημένο γάμο και μία ευλογημένηοικογένεια.

Όταν κανείς, μείνει αγνός και φτάσει στον γάμο αγνός, όπως είναι οι προδιαγραφές του Χριστού για τον άνθρωπο, πολύ δύσκολα μετά θα διαλύσει τον γάμο· πολύ πιο δύσκολα σε σχέση με κάποιον πού φθάνει στο μυστήριο κατεστραμμένος ηθικά, πνευματικά και σωματικά.

Όταν υπάρχει η αγνότητα ο Θεός στέλνει πλούσια την Θ. Χάρη η οποία μεταμορφώνει την νεοπαγή οικογένεια σε κατ’ οίκον Εκκλησία. Επέρχεται μία φυσιολογική ωρίμανση της σχέσης σιγά-σιγά. Ο έρωτας υπερβαίνεται και γίνεται ανιδιοτελής αγάπη εν Χριστώ. Διότι πράγματι και ο έρωτας, αυτό πού ενώνει τους ανθρώπους αρχικά, δεν είναι η τέλεια μορφή αγάπης. Είναι κάτι πού καλούνται οι σύζυγοι να το υπερβούν μέσα στο γάμο, μέσα στη συζυγική ζωή και να πάνε στην τέλεια μορφήαγάπης. Αυτή είναι η εν Χριστώ ανιδιοτελής αγάπη. Όταν φθάσεις σ’ αυτήν τότε πλέον αγαπάς τον αλλον όχι επειδή και εκείνος σ’ αγαπάει ή επειδή σου ανταποδίδει την αγάπη. Τον αγαπάς διότι αγαπάς τον Χριστό και ξέρεις ότι αυτό θέλει Εκείνος: Να αγαπάς τους πάντες χωρίς να ζητάς ανταπόδοση στην αγάπη σου.

Στον έρωτα, όπως και στη φιλία ζητιέται η ανταπόδοση, γι’ αυτό και δεν είναι τέλειες μορφές αγάπης. Το να αγαπάς τον άλλο ως εικόνα Χριστού, ανεξάρτητα αν ο άλλος σ’ αγαπάει ή δεν σ’ αγαπάει, αυτή είναι η σωστή μορφή, η τέλεια μορφή αγάπης. Οι άλλες «αγάπες» είναι πιο πολύ μια δοσοληψία. Σ’ αυτές οι άνθρωποι δίνουν αλλά και παίρνουν. Όταν δεν τα βρούν σ’ αυτήν την δοσοληψία χωρίζουν, κρυώνουν οι καρδιές και μπορούν να φτάσουν ώς το αβυσσαλέο μίσος. Και εκεί πού ήταν «τρελοί από αγάπη» κάνει κιμά ο ένας τον άλλον.

Οι σύγχρονοι μελετητές της ανθρώπινης ψυχής, συμφωνόντας με τους Αγίους Πατέρες μάς διδάσκουν ότι κάθε αμαρτία αφήνει ίχνη. Κάθε βίωμα αφήνει ίχνη στην ψυχή του ανθρώπου. Ειδικά αυτό το βίωμα της αποτυχημένης ερωτικής σχέσης, με όλους τους εσωτερικούς κραδασμούς πού συνεπάγεται, αφήνει ένα πάρα πολύ βαθύ βίωμα στην ψυχή. Και πολλές φορές οι κοπέλες ή τ’ αγόρια, λέει εδώ ο Πατήρ Σαράντης, θα θυμούνται μια παλιά εντός εισαγωγικών «άτυχη ερωτική τους σχέση και (θά) χαίρονται για τις όμορφες στιγμές του παρελθόντος αλλά και βαρύτατα (θά) μελαγχολούν για την ατυχή κατάληξη». Νομίζω ότι όλη αυτή η αύξηση των «ψυχολογικών», πού έχουμε στην εποχή μας, όχι κατά αποκλειστικότητα, αλλά κατά ένα μεγάλο μέρος, οφείλεται σ’ αυτό, στις αποτυχημένες σχέσεις. Σ΄ αυτές πού στην εποχή μας ωραιοποίηθηκαν και έγιναν πολλές, συσσωρεύοντας στα θύματά τους μελαγχολία πού καταλήγει στην υπαρξιακή αναπηρία για την οποία ήδη μιλήσαμε: Στην ανικανότητα του να μην μπορούν πιά να αγαπούν. Φτάνουν στο μίσος για το άλλο φύλο. Αυτό ακριβώς έλεγε ο μεγάλος Ντοστογιέφσκι είναι η κόλαση: «Κόλαση είναι το μαρτύριο του να μην μπορείς πιά να αγαπάς».

Βέβαια μέσα στην Εκκλησία με την Χάρη του Θεού -αυτό είναι το παρήγορο- αν μετανοήσει ο άνθρωπος, η ψυχή του σιγά – σιγά βρίσκει πάλι την δύναμη να ζήση. Γιατί είναι μια νέκρωση της ψυχής αυτό, αυτή η αμαρτία, όπως και κάθε αμαρτία. Αλλά ειδικά αυτή η αμαρτία, η κατ’ εξακολούθηση πορνεία είναι μια βαριά νέκρωση.

– Πώς το λέμε αυτό; Πώς το εκτιμάμε, από πού το τεκμαίρουμε;

– Από το πόσο κανόνα βάζουν οι Άγιοι Πατέρες για αυτήν την αμαρτία. Το έχω πεί και άλλη φορά, ότι τα επιτίμια για αυτή την αμαρτία, από την στιγμή πού κανείς θα μετανοήση -δηλαδή θα σταματήσει να αμαρτάνει- είναι σύμφωνα με τους Αγίους Πατέρες τρία μέοκτώ χρόνια. Δηλαδή τόσο χρόνο χρειάζεται η ψυχή για να μπορέσει να λειτουργήσει σωστά και να μπορέσει να κοινωνήσει ο άνθρωπος. Αλλιώς δεν τον ωφελεί η Θεία Κοινωνία. Μάλλον τον βλάπτει.

Όλοι αυτοί οι οποίοι αμνηστεύουνε τις ελεύθερες σχέσεις κάνουν έγκλημα, μεγάλο έγκλημα. Και μπορεί να είναι και Πνευματικοί, πού σου λένε: «δέν πειράζει να νηστέψεις σαράντα μέρες και να κοινωνήσεις». Δεν είναι σωστό· δηλαδή δεν ωφελείται αυτός ο άνθρωπος, γιατί είναι τελείως έξω από τις ιατρικές θεραπευτικές προδιαγραφές των Πατέρων μας, οι οποίοι ήταν γιατροί της ψυχής και ξέρανε πολύ καλά πόσο χρόνο χρειάζεται μια ψυχή για να γίνει ικανή να δεχτεί την Θεία Κοινωνία.

Το επιτίμιο δεν είναι τιμωρία. Είναι ο χρόνος, πού χρειάζεται ο άνθρωπος για νάεπανέλθει στην πνευματική υγεία. Όπως ένας πού παθαίνει ένα βαρύ αυτοκινητιστικό δυστύχημα χρειάζεται μερικές φορές ένα χρόνο ή και παραπάνω για να αποκατασταθεί -κι αν αποκατασταθεί πλήρως και δεν του μείνει και κάποια αναπηρία- έτσι και στην περίπτωση της συνεχούς πορνείας πού την βαπτίσαμε «ολοκληρωμένη σχέση».

Ο κόσμος λοιπόν έχει εναλλασσόμενες τοποθετήσεις. Αλλά η Εκκλησία, οΧριστός δηλαδή, έχει πάντα την ίδια και σταθερή τοποθέτηση. Γιατί ο Χριστός είναι, χτές και σήμερα ο Αυτός και εις τους αιώνες. Ποτέ όμως δεν καταπίεσε τα μέλη της η Εκκλησία, ώστε να τηρήσουνε τις προδιαγραφές του Θεού. Μία από τις προδιαγραφές του Θεού για τον άνθρωπο είναι και η αγνότητα για την οποία τώρα μιλάμε. Ο Θεός δεν καταπιέζει κανέναν ούτε τον αναγκάζει να κινηθεί σύμφωνα με τις προδιαγραφές Του. Όταν όμως ο άνθρωπος δεν κινείται μέσα σ’ αυτές, τότε ζημιώνεται φοβερά, δηλ. πεθαίνει υπαρξιακά. Η υπαρξιακή του ανάσταση –ευτυχώς υπάρχει όσο ο άνθρωπος είναι σ’ αυτήν την ζωή- είναι η ειλικρινής μετάνοια.

Όταν έπεσε ο Εωσφόρος συμπαρέσυρε πάρα πολλούς Αγγέλους μαζί του στην πτώση. Δημιουργήθηκε έτσι το τάγμα των δαιμόνων. Αυτοί είναι ξεπεσμένοι Αγγελοι, με αρχηγό τον πάλαι ποτέ υπέρκαλο Αρχάγγελο τον Εωσφόρο. Ο Θεός σε αντικατάσταση όλων των Αγγέλων πού έπεσαν, έφτιαξε τον άνθρωπο και τον προίκισε με την εικόνα του. Του έδωσε μάλιστα κάτι παραπάνω από τους Αγγέλους. Του έδωσε το σώμα, το οποίο δεν το έχουνε οι Αγγελοι. Σ’ αυτό υπερτερούμε. Οι Αγγελοι έχουν νού, έχουν το κατ’ εικόνα του Θεού και αυτοί, αλλά δεν έχουν σώμα. Σε μάς το κατ’ εικόνα είναι πληρέστερο, είμαστε τελειότεροι γιατί συνδέουμε την πνευματική με την υλική φύση. Τους Αγγέλους και την υλη. Οι Αγγελοι είναι άυλοι, μόνο πνεύμα. Ο άνθρωπος έχει μέσα του και τα δυο στοιχεία, έχει και το πνεύμα, έχει και την ύλη. Αυτό το νέο δημιούργημα του Θεού, το φθόνησε ο Εωσφόρος, τον ζήλεψε τον άνθρωπο. Για αυτό και έκανε το πάν για να τον παρασύρει μακριά από το Θεό και τελικά τα κατάφερε. Έτσι έσπρωξε τους ανθρώπους στην πτώση, στην αμαρτία. Συνεχίζει μάλιστα και τώρα να μάς φθονεί. Προσπαθεί κάθε γενιά, ει δυνατόν και κάθε άνθρωπο να τους αποκόψει από τον Θεό.

Από την άλλη μεριά έχουμε τον Χριστό μας, ο Οποίος πάρα πολύ μάς πονάει και πάρα πολύ μάς αγαπάει. Έφτασε στο σημείο να πεθάνει για μάς, για να μάς επαναφέρει στην κοινωνία Του, στην Εκκλησία Του, πού είναι η Αγία Τριάδα. Πέθανε για να μάς ξαναεισαγάγει στην πρώτη Εκκλησία στην Οποία μάς είχε βάλει εξ αρχής, από την Οποία εμείς φύγαμε, αποσκιρτήσαμε.

Η φυσιολογική ζωή, η χριστοφυσιολογία μας είναι το να ζήσουμε όπως ο Χριστός, δηλ. «εν παρθενία» ή όταν υπάρχει αδυναμία το να ζήσουμε «εν σωφροσύνη ερχόμενοι εις γάμου κοινωνίαν». Η παρθενία βεβαίως είναι το ανώτερο. Είναι το να μοιάσουμε από αυτήν την ζωή στους Αγγέλους. Το να ζήσουμε από τώρα, αυτό πού θα ζήσουμε μετά θάνατο. Διότι στην άλλη ζωή δεν θα υπάρχει γάμος. Αυτό είναι το άριστο.

Όταν όμως υπάρχει αδυναμία τότε ο Θεός δίνει αυτή «τήν συγγνώμη στο πάθος» του ανθρώπου, πού λέγεται γάμος. Για αυτό στην Εκκλησία αναγνωρίζεται ένας γάμος. Ένα και μοναδικός, δεν υπάρχει δεύτερος γάμος. Γιατί, είπαμε, είμαστε φτιαγμένοι να λειτουργήσουμε είτε παρθενικά, είτε μονογαμικά. Αυτό πού λέμε δεύτερος γάμος είναι μία ευλογία, πού παίρνουν αυτοί οι οποίοι, από μεγάλη αδυναμία, συνάπτουν δεύτερη σχέση, για να μην είναι έτσι, τελείως στην παρανομία και στην πορνεία. Κατ’ οικονομία το κάνει η Εκκλησία.

Όταν ο άνθρωπος δεν τηρήσει αυτήν την χριστοφυσιολογία, τότε γεμίζει με στεναχώριες, μελαγχολίες, άγχη, φοβίες, ανασφάλειες και -προσέξτε αυτό το τελευταίο- απροθυμία για καινούργιες σχέσεις. Πλέον ο άνθρωπος αρχίζει να φοβάται. Και σου λέει:« αυτό πού έπαθα θα το ξαναπάθω». Εν τώ μεταξύ περνούν και τα χρόνια, αυξάνει -υπερτερεί- η λογική σε σχέση με το συναίσθημα και ο άνθρωπος πολύ δύσκολα αποφασίζει να φτάσει στον γάμο. Όταν καταφέρουν τελικά να φτάσουν, όλα αυτά τα προβλήματα πούυπήρχαν πρίν, τώρα μεταφέρονται μέσα στον γάμο. Όλες αυτές οι προγαμιαίες αμαρτωλές εμπειρίες επίσης μεταφέρονται μέσα στο γάμο. Έτσι όταν κάποιος δεν έχει μετανοήσει αληθινά, δεν έχει φόβο Θεού, πολύ εύκολα -μέ τις πρώτες δυσκολίες- διασπά τα ευλογημένα δεσμά. Εξ ού και τα πάρα πολλά διαζύγια.

Έλεγε ένας σύγχρονος κληρικός ότι πλέον στην Εκκλησία δεν πρέπει να έχουμε «γραφείο γάμων». Θα πρέπει να αντικαταστήσουμε την ένδειξη στην πόρτα και να βάλουμε την ταμπέλα «γραφείο διαζυγίων», αφού τα διαζύγια τείνουν να ξεπεράσουν τους γάμους (άν δεν τους έχουν ήδη ξεπεράσει). Βέβαια όλη αυτή η κατάσταση των ελεύθερων σχέσεων έχει συμπορευόμενο και το γεγονός ότι αυτοί οι άνθρωποι πολλές φορές σκοτώνουν και τα παιδιά πού θα προκύψουν, κάνουν έκτρωση δηλαδή, ένα άλλο μεγάλο έγκλημα από τον κόσμο όλης αυτής της παρανομίας. Το γεγονός αυτό έχει και ένα θετικό έλεγε ο Γέρων Παΐσιος: Οι Χριστιανικές οικογένειες πού δεν καταστρέφονται με τις ελεύθερες σχέσεις, ούτε σκοτώνουν τα παιδιά τους, αντίθετα κάνουν κατά κανόνα πολλά παιδιά, τελικά κυριαρχούν. Προάγουν το καλό, προάγονται μέσα στην κοινωνία και βγαίνει μια καινούργια γενιά πού είναι υγιής πνευματικά.

Αλλά φοβάμαι ότι και πολλοί πού λέγονται Χριστιανοί γονείς, δεν το έχουν απολύτως ξεκαθαρίσει μέσα τους αυτό το θέμα για το πόση αξία έχει η αγνότητα. Και οι λεγόμενες Χριστιανικές οικογένειες δεν λένε στα παιδιά τους την αλήθεια. Γι’ αυτό και τόσους χιλιάδες νέους πού είχαμε στην προηγούμενη γενιά στο Κατηχητικό, τώρα τους έχουμε σαν αποτυχημένους γονείς. Τα παιδιά αυτών των γονέων δεν είναι καθόλου στην Εκκλησία και αναρωτιέται κάποιος πώς συνέβη αυτό αφού όλοι αυτοί πηγαίνανε στα Κατηχητικά.

Όλοι αυτοί ακούγανε κηρύγματα, ήταν στις χορωδίες, ήτανε σε συλλόγους αθλητικούς πού φτιάχνουν οι Εκκλησίες ή χορευτικά για δημοτικούς χορούς κ.λ.π. Και σήμερα τα κάνουν αυτά οι ενορίες ίσως μερικές φορές εις βάρος του κύριου έργου τους πού είναι η κάθαρση, ο φωτισμός και η θέωση των μελών τους διά του κηρύγματος-ορθόδοξης ασκητικής και των Μυστηρίων. Τί συμβαίνει;

– Γιατί τα παιδιά τόσων «χριστινών» γονέων δεν τους ακολούθησαν και σήμερα είναι εκτός της εκκλησιαστικής ζωής;

– Μέχρι τα δεκαπέντε ή μέχρι τα δεκαοχτώ, σου λέει η μητέρα, μετά πάει το παιδί το έχασα.

-Γιατί; Δεν ξέρω αν το έχετε αναρωτηθεί…

Το πιο –πιστεύω- πιθανό είναι ότι δεν έζησαν τα παιδιά τον Χριστό. Γιατί δεν Τον έζησαν οι γονείς. Και δεν Τον έζησαν διότι τους δόθηκε ένας εκκοσμικευμένος, μή ασκητικός Χριστιανισμός ή εκείνοι δεν θέλησαν να ζήσουν τον αληθινό Χριστιανισμό. Προσπάθησαν να συμβιβάσουν τα ασυμβίβαστα: κοσμική ζωή και Χριστό. Αυτό όμως είναι αδύνατο. Ο Χριστός είναι απόλυτος, σε θέλει εκατό τοίς εκατό. Δεν σε θέλει μισό-μισό ή ενενήντα εννιά τοίς εκατό. Σε θέλει εκατό τοίς εκατό. Πρέπει να σε έχει εκατό τοίς εκατό δικό Του. Πρέπει και σύ να Τον έχεις εκατό τοίς εκατό και να Τον ομολογείς εκατό τοίς εκατό, όπως αυτός ο πρώην τυφλός. Αλλιώς αν δεν Τον ομολογείς με τη ζωή και με το λόγο σου, ενώ βλέπεις ότι Αυτός είναι η Αλήθεια, τότε Τον χάνεις.

Πόσες φορές έχω ακούσει για ηλικιωμένους ανθρώπους οι οποίοι έχουν παρεκκλίνει πνευματικά. Ενώ ήτανε πάρα πολύ ζηλωτές, πηγαίνανε συνέχεια στην Εκκλησία, στα νιάτα τους… Φτάσανε στα γεράματά τους να υιοθετήσουν αυτές τις απόψεις: Περί ελευθέρων σχέσεων κ.λ.π. Και σου λέει: «άστα τα παιδιά». Ή ακόμη τραγικώτερο και οι ίδιοι να επιδιώκουν να κάνουν σχέσεις σε μεγάλη ηλικία.

Λές:

– Μα γιατί, πώς χάλασε έτσι αυτός ο άνθρωπος; έτσι ξαφνικά χάλασε;

– Όχι. Είναι, όπως λέει ένας γέροντας, η τεχνική του διαβόλου. Παίρνει μια μικρή κλωστή από εδώ (από την άκρη του μανικιού) και τραβάει σιγά – σιγά. Στο τέλος σου ξηλώνει όλο το πλεκτό σου και μένεις χωρίς ρούχο. Έτσι ο διάβολος δουλεύει. Με πολύ μέθοδο και με πολύ επιμονή και υπομονή. Έτσι μπορεί για χρόνια να είναι δίπλα σου και να σε δουλεύει «ψιλό γαζί». Σιγά-σιγά σε διαφθείρει και σε δηλητηριάζει. Φτάνεις μετά να πιείς μεγάλη ποσότητα από το δηλητήριο και να μην αισθάνεσαι τίποτε. Αυτό συνέβη στο βιολογικό επίπεδο με τον βασιλιά Μυθριδάτη, ο οποίος έπαιρνε κάθε μέρα λίγο δηλητήριο για να το συνηθίσει, επειδή φοβόταν ότι θα τον δηλητηριάσουν. Τελικά έφτασε να πίνει μεγάλες ποσότητες δηλητηρίου και να μην παθαίνει τίποτα. Μήπως κάπως έτσι μερικές φορές την παθαίνουμε και εμείς; οι λεγόμενοι Χριστιανοί.

Ξέρετε, το μεγάλο κακό της δηλητηρίασης των ψυχών των ανθρώπων, στην εποχή μας γίνεται από την τηλεόραση. Γίνεται γενικά από όλα τα μέσα μαζικής ενημέρωσης, αλλά πιο πολύ από την τηλεόραση. Πλέον οι βάρβαροι δεν είναι έξω από τα σπίτια μας, είναι μές στα σπίτια μας. Και μάλιστα μέσα στις παιδικές ψυχές, όπου εισβάλουν διά της μικρής οθόνης της τηλεόρασης και των άλλων ηλεκτρονικών μέσων (τού ηλεκτρονικού υπολογιστή, των ηλεκτρονικών παιγνιδιών).

Μου είχε κάνει εντύπωση και το είχα αναρτήσει στην ιστοσελίδα μας: Ένα παιδάκι πού έβλεπε την μαμά του να θυμιάζει καθημερινά θέλησε να την μιμηθεί, όπως συνήθως συμβαίνει με τα παιδιά τα οποία αντιγράφουν σε όλα τους γονείς. Πήρε κι αυτό ένα αντικείμενο, σαν θυμιατό και έκανε και αυτό ότι θυμιάζει. Μια μέρα η μητέρα του δεν θύμιασε και το παιδάκι είχε πάρει το θυμιατό και έκανε πώς θυμιάζει. Θυμίασε όλο το σπίτι εκτός από την γωνιά πού ήτανε η τηλεόραση. Του λέει η μαμά του:

– Γιατί παιδί μου εκεί δεν θυμιάζεις;

– Καλά εκεί δεν βλέπεις; λέει το παιδάκι.

– Τί να δώ; λέει η μητέρα.

– Να εκεί είναι αυτός ο κύριος, πού κάθεται πάνω στην τηλεόραση, ένας άνθρωπος μαύρος με δύο κέρατα, ο οποίος δεν μ’ αφήνει να θυμιάσω!

Επάνω στην τηλεόραση καθόταν ο «έξω από εδώ». Και δεν επέτρεπε στο παιδί να θυμιάσει. Καταλάβατε τί ζημιά γίνεται; Αυτό το γεγονός είναι επαλήθευση αυτού, πού έλεγε ο Άγιος Κοσμάς ο Αιτωλός: Θα έλθει καιρός πού ο διάβολος θα είναι μέσα σ΄ ένα κουτί (τήν τηλεόραση) και τα κέρατά του (κεραίες) θα είναι πάνω στα κεραμίδια. Το λέω αυτό διότι μάς κάνουν συστηματική πλύση εγκεφάλου, χωρίς να το καταλαβαίνουμε και μάλιστα την ώρα πού χαλαρώνουμε, οπότε είμαστε και παθητικοί-πολύ δεκτικοί. Γιατί βέβαια μπροστά στην τηλεόραση δεν είσαι με το κουστούμι σου και έτσι «πάνοπλος» ας πούμε. Είσαι με τις πυτζάμες ενδεχομένως, με τις παντόφλες σου και είσαι εύκολος στο να δεχτείς ό,τι σου σερβίρουνε.

Πρόσφατα έβλεπα, δεν το’ ξερα ότι υπάρχει και τέτοια εκπομπή με τίτλο: «Η οικογένεια βλάπτει». Δεν είδα την εκπομπή στην τηλεόραση, αλλά είδα τον τίτλο της και λέω: για κοίτα εκεί φτάσαμε;

Δηλαδή γίνεται πλέον συστηματική προσπάθεια, να διαλυθεί η οικογένεια μέσα από την τηλεόραση. Και μόνο ο τίτλος είναι πολύ κατατοπιστικός για το πού θέλουν να μάς πάνε. Και από κάτω σαν επεξήγηση του τίτλου το πρόγραμμα έγραφε ότι αυτή η εκπομπή είναι χιουμοριστική. Δηλαδή μάς περνάνε το δηλητήριο με το χαπάκι του να γελάσουμε λιγάκι.

– Να γελάσεις με τί;

– Με την αμαρτία, με αυτό πού απαξιώνει τ’ όνομα του Θεού και τις πανάγιες Εντολές Του.

«Όσοι αφελώς αμνηστεύουνε τις προγαμιαίες σχέσεις, ασφαλώς δεν έχουναγάπη και κατανόηση στην νέα γενιά. Και το κάνουν αυτό εν ονόματι της αγάπης και της κατανόησης». Εδώ είναι το τραγικό. Όπως και οι Φαρισαίοι του σημερινού Ευαγγελίου. Εν ονόματι της αλήθειας κυνηγούσαν τον Χριστό. Τάχατες ότι ο Χριστός παρέβαινε το Σάββατο. «Παρανομεί» ο Χριστός, θεραπεύοντας τα Σάββατα, οπότε Τον κυνηγάμε. Και σήμερα εν ονόματι της δήθεν αγάπης στην νέα γενιά, σου λέει: «άστα τα παιδιά να κάνουν ό,τι θέλουνε».

– Είναι αγάπη όμως αυτό;

– Δεν είναι καθόλου αγάπη. Όταν ο άλλος γκρεμίζεται είναι αγάπη να του πείς: «καλά κάνεις»; Για να μην τον στεναχωρήσεις; Για να μην τον ανακόψεις από την πορεία του;

– Όχι, πρέπει να τον στεναχωρήσεις. Να του πείς ότι μετά από εκεί είναι το χάος. Εκεί πού πάς είναι η καταστροφή σου.

Οι γονείς πιέζουν τα παιδιά· είναι και αυτό ένα άλλο λάθος. Απ’ την μια τα πιέζουν να παντρευτούνε και απ’ την άλλη τα εμποδίζουν να παντρευτούν. Το έχω δεί πολλές φορές και αυτό το σχιζοφρενικό. Απ’ την μια σου λέει: «Αστο το παιδί, καλόγερο θα το κάνεις; Μακριά απ’ τον Πάτερ Σάββα, ας πούμε. Λοιπόν ναί, γιατί είναι πολύ αυστηρός και … τί…νά το κάνει καλόγερο το παιδί; Το παιδί πρέπει να παντρευτεί». Απ’ την άλλη, όταν τα παιδιά θέλουν να παντρευτούνε του λένε: «Όχι ακόμη δεν είσαι έτοιμος».

– Γιατί;

– Γιατί δεν έχεις ακόμα χρήματα,… δεν έχεις φτιάξει το σπίτι,… δεν έχεις πάρει το πτυχίο, …τό μεταπτυχιακό,… το διδακτορικό δεν ξέρω τί άλλο.

Σου λέει τότε το παιδί: «Τί να κάνω; θα συζήσουμε μέχρι να μάς επιτρέψουνε να παντρευτούμε». Σπρώχνουν έτσι οι ίδιοι οι γονείς τα παιδιά στην αμαρτία και το πρόβλημά τους μόνο είναι, πού δεν έχουν τα παιδιά «τακτοποιηθεί». Μα πώς να «τακτοποιηθούνε» αφού εσύ τα εμποδίζεις.

Το ότι το παιδί δεν κοινωνάει, το ότι δεν είναι απένταντι στο Θεό εντάξει, αυτό δεν τους νοιάζει. Το πρόβλημά τους είναι ότι ακόμη δεν έχουν τα απαραίτητα χρήματα για να κάνουν το μεγάλο γλέντι, πού πρέπει να κάνουνε την ημέρα του γάμου… Και το σπίτι,… Και τί θα πεί ο κόσμος άμα παντρευτούνε έτσι και σε τέτοια νεαρή ηλικία… Ενώ ο ιερός Χρυσόστομος λέει συμβουλευτικά στους γονείς: «νά τα αρραβωνιάζεις τα παιδιά σου πριν το στρατό», αναφερόμενος στ’ αγόρια. «Πριν το στρατό», δηλαδή πριν τα δεκαοχτώ ώστε ο νέος να έχει μία συγκράτηση. Να μην πέσει στην αμαρτία όσο είναι στον στρατό. Βλέπετε πόσο οι Πατέρες είναι προσεκτικοί σ’ αυτό το θέμα της καθαρότητας.

Αν κανείς τραυματιστεί και χάσει την αγνότητά του, το τραύμα αυτό είναι πολύ βαθύ και θα επιφέρει συγκλονιστικές αλλαγές σ’ όλη του την ύπαρξη· θα γίνει επιρρεπής προς το κακό.

Να σάς πώ και το άλλο. Σιγά- σιγά έτσι όπως πάμε δεν θα έχουμε ιερείς. Διότι για να γίνει κάποιος ιερέας θα πρέπει να είναι αγνός. Αν, βέβαια δεν έχεις ιερέα δεν μπορείς και να σωθείς. Γιατί δεν θα έχεις μυστήρια. Εάν για να κοινωνήσεις θα πρέπει να κάνεις διακόσια χιλιόμετρα, για σκεφτείτε πόσο εύκολο θα ’ναι. Δεν μπορεί να γίνει ένας ιερέας όταν έχει πέσει σε πορνεία. Δεν επιτρέπεται, διότι ο ιερέας είναι ένα σκεύος πού δίνεται στον Θεό.

– Μά, θα πείς, το παιδί έκανε μέν αμαρτία αλλά εξομολογήθηκε, μετάνιωσε…

– Όμως έχει σπάσει το σκεύος…

– Μα θα μου πείς ότι μπορεί να ξανακολήσει,

– Το ξανακολάει η Θεία Χάρη αλλά δεν πάει, δεν ταιριάζει να το δώσεις αυτό στο Θεό. Όπως όταν έχεις έναν ξένο στο σπίτι σου, δεν θα τον κεράσεις με ένα ποτήρι σπασμένο και κολλημένο. Θα διαλέξεις το καλύτερο ποτήρι για να του προσφέρεις το κέρασμά σου. Έτσι και στο Θεό δίνουμε αυτό πού είναι το τέλειο, το ακέραιο.

Ο διάβολος έχει εξαπολύσει, έχει ρίξει θα λέγαμε όλες του τις δυνάμεις, ώστε να μην υπάρχουν αγνοί νέοι και αγνές νέες. Γιατί και νέες χρειάζονται αγνές. Δεν μπορεί να γίνει μία κοπέλα πρεσβυτέρα, αν δεν είναι αγνή. Δεν μπορεί, δεν επιτρέπεται για να γίνει ένα με τον ιερέα αν δεν είναι παρθένος.

Μου έλεγε ένας επίσκοπος, έχω τριάντα- τριανταπέντε νέους πού θέλουν να γίνουν ιερείς και δεν βρίσκουν πρεσβυτέρες. Είναι τραγικό αυτο. Δεν βρίσκουν αγνές κοπέλες να παντρευτούνε να κάνουνε οικογένεια και να μπορέσουν να χειροτονηθούν. Βλέπετε πόσο βαθύ είναι το πρόβλημα. Γι΄αυτό σάς παρακαλώ εσείς πού έχετε παιδάκια να τα προσέξετε πάρα πολύ. Και τ’ αγόρια και τα κοριτσάκια. Να φυλαχτούν αγνά και καθαρά. Είναι απ’ τις κύριες φροντίδες των γονιών αυτό.

Για να προφυλάξει τα παιδιά από την ακολασία, το πρώτο πού πρέπει να κάνει ο γονιός, είναι να πετάξει την τηλεόραση. Δυστυχώς τα παιδιά, τα κάνουν, αυτά πού βλέπουν, μεταξύ τους. Τα πολύ μικρά παιδιά. Και τέσσερα και πέντε και τρίων χρονών ακόμα. Γι’ αυτό λέω στους γονείς να τα φέρνετε τα παιδιά σας από μικρά να εξομολογούνται. Από τρίων χρονών, από τέσσερων για να προλάβουμε ό,τι είναι δυνατόν να προληφθεί.

Αλλά όταν εσύ ο γονιός τα φέρνεις μέν για εξομολόγηση και από την άλλη όμως στο σπίτι έχεις όλα τα αισχρά, είτε στην τηλεόραση, είτε στα περιοδικά είτε στο λεξιλόγιό σου και στη ζωή σου γενικότερα, τί θα συμβεί; Κάποια στιγμή θα λείψεις, το παιδί θα πάει να ανοίξει και το περιοδικό και την τηλεόραση. Δεν θέλει πολύ για να δηλητηριαστεί. Η δε ζωή σου όλη του δίνει το πρότυπο της μή αγνότητας και της μή καθαρότητος.

Βέβαια, θα πείς, τί θα κάνουμε; Θα κάνουμε, έτσι, μια ασποστείρωση στο περιβάλλον μας; Και μπορείς να το κάνεις; Να το βάλεις το παιδί σε μία φυλακή; Μετά θα βγεί έξω θα τα δεί έξω.

– Ναί, αλλά άλλο είναι να τα ’χεις μέσ’ το σπίτι και άλλο να το δεί έξω. Γιατί μέσ’ το σπίτι μέχρι να βγεί έξω θα έχει πάρει τις άμυνές του. Θα έχει αποκτήσει τα αντισώματα. Αν όμως οι εχθροί είναι μέσ’ το σπίτι, τότε δεν έχει καθόλου αντισώματα. Διότι το παιδί σκέφτεται: «αφού το εγκρίνει η μαμά και ο μπαμπάς – πού για το παιδί είναι ο Θεός, ο πατέρας και η μητέρα είναι το πρότυπο – άρα είναι καλό». Μετά τί αντιστάσεις θά’ χει το παιδί; Με την πρώτη πρόκληση πού θα δεχτεί απ’ έξω θα πέσει στην αμαρτία.

Ένα άλλο θέμα πού θα ήθελα να σάς πώ, είναι ότι δυστυχώς πολλοί νέοι έχουν άγνοια. Και σ’ αυτό είμαι βέβαιος ότι φταίνε οι μεγάλοι. Το είπα λίγο προηγουμένως ότι δεν μιλάμε, δεν λέμε στους νέους την αλήθεια. Αντίθετα τους λέμε πάρα πολλά ψέματα. Έρχονται νέοι και ούτε κάν τους περνάει από τον νου τους να μου πούν ότι έχουν ελεύθερη σχέση. Μου λένε ότι μαλώνω, ξέρω εγώ, με την μαμά μου, με τον μπαμπά μου… και εξαντλείται εκεί ας το πούμε η εξομολόγησή τους, μπροστά στον Θεό.

Θα μου πείς, τώρα Πάτερ τί κάνεις, αποκαλύπτεις την εξομολόγηση; Όχι δεν αποκαλύπτω. Λέω ανώνυμα, γενικά αυτό πού ζώ πάρα πολλές φορές. Και αν δεν σκεφτώ εγώ να τους ρωτήσω μήπως έχεις ελεύθερη σχέση μπορεί να μην το πεί καθόλου. Αν τόν/τήν ρωτήσω μου λέει: Βέβαια έχω. Το θεωρεί εντελώς φυσιολογικό. Και όχι μόνο το θεωρεί αυτό φυσιολογικό, αλλά θεωρεί και τα παρά φύση πράγματα φυσιολογικά. Και τις διαστροφές μέσα στην σχέση τις θεωρεί φυσιολογικές. Και λέει κανείς γιατί; πώς φτάσαμε εκεί πέρα; Είναι ακριβώς αυτό, ότι δεν έχουν την σωστή πληροφόρηση τα παιδιά. Αντίθετα έχουνε παραπληροφόρηση. Και τώρα βέβαια θα την έχουν από πολύ μικρά, από τη νηπιακή ηλικία. Γιατί έτσι είναι τα νέα παιδαγωγικά μοντέλα. Από τα νήπια να διδάσκουμε τα παιδιά για το σέξ. Και όχι μόνο το φυσιολογικό αλλά και τις διαστροφές. Διότι όλα θεωρούνται ότι είναι φυσιολογικά πλέον. Και πώς να το πούμε πονάω. Διότι κανείς δεν διαμαρτύρεται και δεν αντιστέκεται ή είναι πολύ λίγοι αυτοί πού αντιστέκονται. Και αφήνουμε όλους αυτούς, για τους οποίους μίλησε και ο Γέροντας στο κήρυγμα, τους άθεους, να μάς κάνουνε κουμάντο και εμείς αβασάνιστα να τα δεχόμαστε.

Αλλού όμως οι άνθρωποι αντιδρούν. Στην Αμερική διάβαζα, ήδη υπάρχει ένα σχέδιο το οποίο έχει υλοποιηθεί, της κατ’ οικον εκπαίδευσης. Αρκετοί άνθρωποι το έχουν υιοθετήσει. Ευχής έργο είναι, αλλά και από μάς εξαρτάται, να ’ρθει και στην Ελλάδα αυτό.Όπως είναι τα σχολεία σήμερα, είναι τελείως απαράδεκτα περιβάλλοντα, για να στείλεις τα παιδιά σου εκεί πέρα. Το χάρηκα πάρα πολύ αυτό το πρόγραμμα της κατ’ οίκον εκπαίδευσης. Μάλιστα είναι συνδεδεμένο και με μοναστήρια· ορθόδοξα μοναστήρια στην Αμερική όπου τα παιδιά πάνε και κάνουν μάθημα εκεί. Και είναι μια χαρά. Φυλαγμένα. Θα πείς «τί σε θερμοκήπιο θα τα βάλουμε τα παιδιά; Θα τα κλείσουμε σε γυάλες»;

– Όχι, αλλά τουλάχιστον στην αρχή χρειάζεται λίγο προστασία και περιορισμό και ένα υγιές μαθησιακό περιβάλλον. Όπως στο μωράκι σου θα του βάλεις κάγκελα στην κούνια του, δεν θα το αφήσεις να κάνει ό,τι θέλει. Αν μεγαλώσει μετά και έχει τις αντιστάσεις του τότε του βγάζεις τα κάγκελα, δεν το φοβάσαι.

«Την ημέρα του γάμου τους, οι νέοι πού αγωνίστηκαν να εγκρατευθούν και το πέτυχαν καθώς ηδύναντο, ακούνε τις ευχές και βιώνουν το μυστήριο ως το πρώτο μεγαλειώδες θαύμα στην ζωή τους». Ναί, πολύ ωραία φράση αυτή: «Το πρώτο μεγαλειώδες θαύμα», το θαύμα του γάμου, διότι ο γάμος είναι μυστήριο. Δεν είναι μία κουλτουριάρικη τελετή. Δεν είναι μια φολκλορική παράσταση, όπου θα καλέσουμε και τους κινηματογραφιστές, να «πάρουνε» την θεατρική αυτή παράσταση. Είναι μυστήριο, δηλαδή έρχεται το Άγιο Πνεύμα. Έρχεται… αλλά το δεχόμαστε; Το αισθανόμαστε; Είναι ερώτημα. Πόσοι το αισθάνονται και πόσες; Πόσοι προσεύχονται την ώρα πού γίνεται το μυστήριο; Πόσοι ζούν το μυστήριο; Και πόσοι το βεβηλώνουν το μυστήριο, απ΄τήν άλλη μεριά. Έλεγα και άλλη φορά, δεν είναι ανάγκη να ’ρθούν οι Τούρκοι να μάς βεβηλώσουν τις εκκλησίες μας, το κάνουμε μόνοι μας πιά. Με το πώς ντύνονται, πώς δεν ντύνονται μάλλον οι άνθρωποι και πάνε εκεί να προσευχηθούνε τάχατες. Έχει γίνει μια κοινωνική εκδήλωση. Και αυτό το ακούς πολλές φορές δυστυχώς και από ανθρώπους πού υποτίθεται είναι της εκκλησίας. Και ένας τέτοιος έλεγε, έξω από την Εκκλησία, όπου μόλις είχε τελειώσει το μυστήριο του Γάμου: «τί να κάνω Πάτερ…κοινωνικές υποχρεώσεις». «Έχω γάμο» σου λέει. «Έχω να πάω σε γάμο». Το ’χουμε κάνει κοινωνική υποχρέωση, μα δεν είναι κοινωνική υποχρέωση. Είναι μυστήριο, όπως είναι μυστήριο η Θεία Κοινωνία. Όπως είναι μυστήριο το Άγιο Βάπτισμα. Δηλαδή είναι τρόπος, προσέξτε, να πάρεις το Άγιο Πνεύμα, αυτό θα πεί μυστήριο. Να έχεις μετοχή στη ζωή του Θεού. Πόσοι από αυτούς πού πάνε στο μυστήριο θα το αισθανθούνε αυτό; Αν δεν έχεις την στοιχειώδη καθαρότητα, τί Θεό θα πάρεις; Όσο Θεό παίρνει ένας πού πάει να κοινωνήσει, ανεξομολόγητος, αναίσθητος. Επειδή του το ’πε η μάνα του, πού δεν ξέρει και αυτή τί της γίνεται, ή επειδή είναι Μεγάλη Πέμπτη και είναι για το «καλό», ή επειδή είναι το Μεγάλο Σάββατο το βράδυ πού επιτρέπεται για όλους. Ποιός σου είπε ότι επιτρέπεται για όλους; Μεγάλο λάθος και αυτό.

Όσοι όμως έχουν λίγο φόβο Θεού ας επιδιώξουν μια καθαρότητα, έστω θα ‘λεγα στοιχειώδη. Ακόμη και αν παρασύρθηκαν σ’ αυτές τις σχέσεις, τουλάχιστον ας εξομολογηθούν πριν πάνε στο μυστήριο του γάμου. Ας πάνε μετανοιωμένοι, συντετριμμένοι. Σήμερα βλέπεις ταπείνωση; Πού να δείς ταπείνωση. Πάμε εκεί και κοκορευόμαστε σαν τα πετειναράκια. Στηνόμαστε μπροστά στην κάμερα σαν να είμαστε και κάτι πολύ σπουδαίο. Όταν οι νέοι φτάσουν αγνοί ή τέλος πάντων μετανοημένοι, έχουν τις προϋποθέσεις να κατανοήσουν ότι ο Χριστός είναι ο του μυστικού και αχράντου γάμου ιερουργός και του σωματικού νομοθέτης. Προσέξτε τώρα, ο γάμος είναι μυστικός, άχραντος και σωματικός. Είναι ένα μυστήριο μέγα ο γάμος. «Εγώ δέ, λέγω εις Χριστόν και εις την Εκκλησίαν». Φοβερή λέξη, φοβερή φράση. Καλούνται δηλαδή οι σύζυγοι να εικονίσουν την σχέση Χριστού και Εκκλησίας. Ο μέν άντρας να εικονίσει τον Χριστό, η δε γυναίκα την Εκκλησία. Καλούνται οι σύζυγοι να έρθουνε σ’ αυτήν τη σχέση την οποία έχει, στην οποία βρίσκεται ο Χριστός με την Εκκλησία. Τουτέστι σε μία αδιάσπαστη τέλεια αγαπητική σχέση. Παρόλο πού εμείς, τα μέλη της Εκκλησίας πολλές φορές αποσκιρτούμε ή τέλος πάντων παρεκτρεπόμαστε, ο Χριστός δεν παύει να είναι μαζί μας. Να είναι η Κεφαλή μας. Δεν μάς αποβάλλει απ’ το σώμα Του. Εκτός και αν εμείς μόνοι μας φύγουμε. Το ίδιο πρέπει να γίνει και στην περίπτωση του άντρα με την γυναίκα. Ακόμα κι αν ο ένας απ’ τους δύο αποσκιρτήσει, ή τέλος πάντων παρεκτραπεί, καλείται ο άλλος να μην παύσει να είναι ενωμένος μαζί του. Να συνεχίσει να είναι ενωμένος μαζί του. Να συνεχίσει να τον αγαπάει. Να γιατί ο Γάμος είναι δρόμος για την θέωση. Πολύ ωραία το λέει ο Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος, ότι η οικογένεια είναι μία κατ’ οίκον Εκκλησία. Γιαυτό στοχεύουν οι άθεοι στην οικογένεια, θέλουνε να την διαλύσουνε. Η οικογένεια παράγει πρόσωπα. Όταν λειτουργεί σωστά η οικογένεια, εν Χριστώ, παράγει πρόσωπα δηλαδή ανεξάρτητους χαρακτήρες. Ανθρώπους αληθινά ελεύθερους. Δεν παράγει πρόβατα. Δεν παράγει μάζα. Δεν παράγει άτομα. Δεν παράγει δηλαδή υποτακτικούς της νέας τάξης πραγμάτων, πού μπορείς να τους κάνεις ό,τι θέλεις. Και αυτό δεν το θέλουνε οι ινστρούχτορες της νέας εποχής, δεν τους αρέσει και σου λέει: «θά διαλύσουμε την οικογένεια». Για αυτό και λανσάρουνε τα εκτρώματα έτσι, ό,τιδήποτε: Ελεύθερη συμβίωση, αυτόματο διαζύγιο, γάμος ομοφυλοφίλων και χίλια δύο τέτοια, διεστραμμένα και διαστροφικά πράγματα. Νομίζω, κοινή λογική αν διαθέτει κάποιος, θα το καταλάβει. Πώς εξηγείται ότι οι πάντες στα μέσα μαζικής ενημέρωσης είναι υπέρ των ελεύθερων σχέσεων, υπέρ της ομοφυλοφιλίας. Δεν υπάρχει κανένας να πεί το αντίθετο. Η κοινή λογική το λέει, ότι όλοι αυτοί είναι κατευθυνόμενοι. Και πρόσφατα το διάβαζα ότι είναι μετρημένες στα δάκτυλα των δυο χεριών, οχτώ με δέκα πολυεθνικές, οι οποίες έχουνε τα ΜΜΕ όλου του κόσμου. Και εμείς νομίζουμε ότι μάς λένε «νέα» πράγματα ή μαθαίνουμε «ειδήσεις». Μαθαίνουμε αυτά πού θέλουνε να μάς «περάσουνε». Την προπαγάνδα τους δηλαδή. Αν αμνηστεύουμε, αν αμνηστεύσουμε τις προγαμιαίες σχέσεις, εμείς οιίδιοι οι ορθόδοξοι πιστοί και πολύ περισσότερο οι Πνευματικοί, φτάνουμε στήνασυγχώρητη αμαρτία πού ισοδυναμεί με την βλασφημία του Αγίου Πνεύματος.

Προσέξτε και αυτό είναι πολύ σημαντικό. Αναφέρεται ως επιχείρημα γι’ αυτήν την αμαρτία αλλά και γενικότερα χρησιμοποείται για να αμνηστεύσει όλες τις αμαρτίες. Τί εννοώ; Τί λεέι αυτό το επιχείρημα; «Δεν μπορούμε» λέει, «νά ζήσουμε χριστιανική ζωή, δεν γίνεται. Δεν είναι δυνατόν να μείνει αγνός ο νέος σήμερα. Πώς μπορεί; Είναι αδύνατον, αποκλείεται. Με τέτοια κατάσταση πού υπάρχει στην κοινωνία σήμερα»; Αυτό, είναι βλασφημία κατά του Αγίου Πνεύματος. Ξέρετε γιατί; Διότι είναι σαν να λέμε ότι «Το Άγιο Πνεύμα δεν ενεργεί σήμερα. Δεν βοηθάει τους ανθρώπους, άρα δεν μπορούν οι σύγχρονοι άνθρωποι να τηρήσουν τις εντολές». Αυτή είναι η αμαρτία, πού δεν συγχωρείται ποτέ απ’ τον Θεό. Γιατί;Διότι ο άνθρωπος πού πιστεύει και ομιλεί κατ’ αυτόν τον τρόπο αποκλείεται να μετανοήσει. Αντίθετα θεωρεί φυσιολογικό το να αμαρτάνει. Σου λέει: «Ελεύθερη σχέση, φυσιολογικό είναι στην εποχή μας… πού ζείς; Εσύ είσαι καλόγερος και τα λές, για ρώτα και μάς; Δεν γίνεται αυτό πού λές». Αυτή είναι η βλασφημία κατά του Αγίου Πνεύματος. Αυτός ο άνθρωπος δεν υπάρχει περίπτωση ποτέ να πεί στον Θεό συγγνώμη. Ίσα- ίσα θα του πεί: «Θεέ μου τί ζητάς; Εκεί πού με έβαλες να ζήσω δεν μπορούσα να κάνω αλλιώς.

Αμνηστεύοντας -σκεπτόμενοι κοσμικά και αμαρτωλά- τις προγαμιαίες σχέσεις, φτάνουμε στην ύβρη, την οποία ακόμα και οι αρχαίοι πρόγονοί μας στηλίτευαν και κατηγορούσαν. Πράγματι είναι μία ύβρις όλη αυτή η στάση απέναντι στον Θεό. Δηλαδή είναι μια μεγάλη υπερηφάνεια. Ενώ ο Θεός μάς λέει «ου μή σε ανώ ουδ΄ ου μή σε εγκαταλείπω», δεν θα σε αφήσω. Μόνο να Με επικαλεσθείς και «ιδού πάρειμι», είμαι δίπλα σου. Μόνο να φωνάξεις, ένα «Κύριε ελέησον» να πείς και θα δείς αμέσως την βοήθεια του Θεού.

Ιδίως στην εποχή μας ξέρετε, έχουμε συγκλονιστικές φανερώσεις της Χάρης του Θεού. Ξέρω δύο περιστατικά. Το ένα είχε γίνει σε αγόρι και το άλλο σε κορίτσι. Ελληνόπουλα, νέα παιδιά, έφηβοι δεκαεννιά-εικοσι χρονών· τα οποία αντιστάθηκαν στην σαρκική αμαρτία. Δέχθηκαν μία πολύ ισχυρή πρόκλη ση από το αντίθετο φύλο να αμαρτήσουν σαρκικά και αντιστά θη καν. Σύγχρονα περιστατικά. Τους εμφανίστηκε ο Χριστός, με μόνο πού κράτησαν αυτή την στάση, την αντίσταση για χάρη του Θεού. Είναι πολύ μεγάλη τιμή, το να δείς τον Χριστό οφθαλμοφανώς, όχι στον ύπνο σου. Με αυτό το θαύμα έδειξε ο Χριστός Μας πόσο εκτιμά αυτήν την αντίσταση και την ενισχύει και την επιβραβεύει. Αν αυτά τα παιδιά, τα σύγχρονα παιδιά της εποχής μας έμειναν αγνά, τότε όλα τα παιδιά, όλοι μπορούμε να το καταφέρουμε με την Θεία Χάρη.

Δεν είναι καθόλου λίγες οι φορές πού βρισκόμαστε μπροστά σε ναυάγια νέων ανθρώπων εξ αι τίας αυτών των σχέσεων. Πολλοί δεν έχουν εξ αρχής σκοπό την σαρκική αμαρτία. Όμως τελικά ενδίδουν στις πιέσεις του ετέρου συντρόφου ή το επιδιώκουν και οι ίδιοι με την ελπίδα ότι οι προγαμιαίες σεξουαλικές σχέσεις θα διευκολύνουν την διαδικασία προς τον γάμο. Αλλη απάτη αυτό. Αφού δεν τα βρίσκουμε, να κάνουμε μια σαρκική σχέση μήπως και βρεθούμε πιο κοντά. Και αντί να βρεθείς πιο κοντά βρίσκεσαι ακό μα πιο μακριά.

– Γιατί;

– Διότι ακριβώς η σαρκική σχέση έξω από τον γάμο, χωρίς την ευλογία τούΧριστού, είναι μία εγωιστική πράξη, πού οδηγεί σε μία εγωιστική σχέση.

– Γιατί είναι εγωιστική;

– Διότι στοχεύει σε σένα, στο άτομό σου. Στην ηδονή, του να γευτείς εσύ,«χρησιμοποιώντας» τον άλλον, τον οποίον τον βλέπεις πλέον σαν ένα εργαλείοηδονής. Τον χρησιμοποιείς για να προσπορίσεις ηδονή για το άτομό σου και εκείνος βέβαια χρησιμοποιεί εσένα. Αυτό φυσικά δεν είναι αγάπη. Για αυτό και όχι μόνο δεν προάγεται η σχέση, αλλά καταβαραθρώνεται. Επίσης ευτελίζεται και η θεόσδοτη λειτουργία αυτή, η σεξουαλική, πού δίνει την δυνατότητα στον άνθρωπο να γίνεται συνδημιουργός με τον Θεό. Τόσο μάς τιμά ο Θεός ώστε μάς καθιστά συνεργάτες Του κι εμείς φερόμενοι τόσο εγωιστικά και διεστραμμένα καταπατούμε αναιδώς τις εντολές Του χάριν ευτελούς ηδονής.

Έλεγε λέει πολύ όμορφα ο Γέρων Παΐσιος: δίνουν οι γονείς το σώμα και ο Θεός την ψυχή. Δημιουργείται έτσι ένας καινούργιος αν θρωπος. Από την στιγμή της συλλήψεωςεμψυχώνεται ο άνθρωπος. Και μου κάνει εντύπωση πού οι άνθρωποι σήμερα πεισματικά το αρνούνται αυτό. Τώρα, πρόσφατα, πού κάηκαν αυτοί οι άνθρωποι στην Τράπεζα, με τα επεισόδια, σχεδόν κανείς δεν είπε ότι ήταν τέσσερις άνθρωποι. Ελάχιστοι το είπαν. Όλοι μιλάγανε για τρεις ανθρώπους. Είναι αίσχος αυτό. Αίσχος για όλους αυτούς τους επίσημους, πού ίσως το παίζουν και άνθρωποι της Εκκλησίας. Δεν ήταν τρείς, αφού η μία γυναίκα ήταν έγγυος· τέσσερις ήταν. Και αυτό το μωράκι ήταν ίσως το πιο αθώο από όλους, πού πήγε στον παράδεισο έτσι αγγελάκι. Αλλά μέσα στην γενικότερη απαξίωση του ανθρώπου είναι και αυτό: η απαξίωση της ενδομήτριας ζωής, του αγέννητου ανθρώπου, της ανθρώπινης ύπαρξης πού είναι κατ’ εικόνα Θεούφτιαγμένη από την στιγμή της σύλληψης.

Με τις προγαμιαίες και γενικά τις ελεύθερες σχέσεις απομυθοποιείται καίευτελίζεται πολύ γρήγορα ολόκληρη η ερωτική λειτουργία. Γίνεται σαν ένα τίποτα στην συνείδηση και του ενός και του άλλου ερωτικού συντρόφου, με αποτέλεσμα δίχως άλλο, την σταδιακή ψυχρότητα. Και τελικά τον θάνατο της προγαμιαίας χωρίς ευλογία ερωτικής ομιλίας(σχέσης). Τελικά το βαριούνται και αυτό, το πετάνε και χωρίζουνε. Ποτέ, μα ποτέ δεν συναντήσαμε νέους δυστυχισμένους, οι οποίοι σεβάστηκαν και τήρησαν προγαμιαία τις εντολές του Χρι στού και της Εκκλησίας. Προσωπικά μπορώ να το επιβεβαιώσω αυτό. Έρχονται μεγάλοι άνθρωποι και μου λένε: «Πάτερ εγώ παντρεύτηκα μικρός, δεκαεφτά χρονών- δεκαοχτώ. Και έχουμε μία αγάπη από τότε, καθόλου δεν έχουμε χωρίσει, τίποτε κανένα πρόβλημα». Είναι πολύ σοφό αυτό πού λέει ο λαός να παντρευτείς μικρός ή να καλογερέψεις μικρός. Γιατί και η καλογερική είναι δύσκολη. Αν πάς μεγάλος είναι δυσκολότερο να κόψεις το θέλημά σου, να κάνεις υπακοή. Το ίδιο και στον γάμο· γιατί και στον γάμο καλείσαι να κάνεις υπακοή.

Όσο πιο μεγάλη ηλικία έχουνε οι σύζυγοι, τόσο πιο δύσκολο είναι να ταπεινωθεί ο ένας στον άλλον και να κάνουν υπακοή, όπως απαιτεί το μυστήριο του Γάμου. Έχουν πλέον κατασταλαγμένες τις απόψεις τους, έχουν την προσωπικότητά τους, έχουν τα θελήματά τους ο καθένας και εκεί είναι το δύσκολο: Πώς θα επιτευχθεί να έχεις το ίδιο θέλημα με τον άλλον.

Για να πετύχει ο γάμος δεν απαιτείται να γίνεις απλώς μία σάρκα με τον άλλον. Αυτό είναι πολύ εύκολο. Και στα ζώα γίνεται· είναι το μόνο εύκολο. Επιτυχία επίσης δεν είναι να γίνεις μια ψυχή με τον άλλο: Το να ταιριάξεις συναισθηματικά, σαν χαρακτήρες, να τα βρούμε. Γίνεται κι αυτό κάπως πιο δύσκολα από το πρώτο (μία σάρκα), αλλά γίνεται. Εκείνο πού δεν γίνεται, παρά σπάνια και τότε είναι επιτυχημένος ο γάμος είναι το να γίνεις ένα πνεύμα, ένα θέλημα με τον άλλον, να έχεις το ίδιο θέλημα. Ό,τι θέλει ο ένας, να το θέλει και η άλλη και το αντίστροφο. Αυτό όμως δεν μπορεί να γίνει ποτέ έξω από τον Χριστό. Διότι αν είναι έξω από τον Χριστό οι σύζυγοι, ο καθένας έχει το δικό του θέλημα. Όταν είσαι μέσα στον Χριστό και το έτερον ήμισυ επίσης, τότε έχουνε και οι δυο το θέλημα του Χριστού, άρα έχουνε το ίδιο θέλημα. Τότε είναι παράδεισος. Τότε είναι πρόγευση του παραδείσου η οικογένεια. Είναι κάτι πολύ ευλογημένο.

Και επειδή βλέπω ότι σχεδόν ολοκληρώθηκε η ώρα δεν θέλω να πώ περισσότερα. Νομίζω τα βασικά, πού ήθελα να σάς πώ, σάς τα είπα. Αν θέλετε να συζητήσουμε πάνω σ’ αυτά, πολύ ευχαρί στως να πείτε ό,τι έχετε.

Πάντως θέλω να σάς πώ απ’ την καρδιά μου, ότι σκόπιμα σάς μίλησα γι’ αυτό το θέμα και ότι πολύ πονάω. Συνέχεια βλέπω τα ίδια και τα ίδια πράγματα στους νέους ανθρώπους. Από την μια την περιφρόνηση στις εντολές του Θεού και από την άλλη τα οδυνηράαποτελέσματα αυτής της περιφρόνησης. Την καταστροφή, την κατάθλιψη, την καταρράκωση, την αχρήστευση των ανθρώπων. Δυστυχώς την βλέπω πολύ συχνά και όλο και να αυξάνεται η κατάθλιψη στους νέους ανθρώπους. Συνεχώς βλέπω νέους ανθρώπους πού μου λένε παίρνω ψυχοφάρμακα. Και θα τα παίρνουνε μερικοί για όλη τους την ζωή. Εν πολλοίς εξ αιτίας αυτών των ελεύθερων σχέσεων. Και λές: Γιατί δεν βάζουμε μυαλό; Ενώ οι Άγιοι Πατέρες μάς τα έχουνε πεί εδώ και χίλια εξακόσια χρόνια, ο Άγιος ο Χρυσόστομος για παράδειγμα. Και όλοι οι Άγιοι και ο Χριστός μας προ πάντων. Σου λέει: «Αν δείς πονηρά, ήδη κάνεις μοιχεία στην καρδιά σου». Και εμείς λέμε τώρα: «Είναι αμαρτία; ή μήπως δεν είναι αμαρτία αφού «αγαπιόμαστε»; … Να το συζητήσουμε…

– Τί να συζητήσεις; Αφού είναι ξεκάθαρα τα πράγματα.

– Μά, λέει, ο τάδε Δεσπότης είπε ότι δεν είναι αμαρτία.

– Έ! Ακόμη και ο Πατριάρχης να το πεί, είναι λάθος. Το θέμα είναι τί λέει η Εκκλησία. Τί λέει διαχρονικά η συνείδηση της Εκκλησίας.

Λοιπόν δεν ξέρω αν υπάρχει κάτι, κάποιο ερώτημα;

ΕΡΩΤΗΣΕΙΣ :

[…]

– Όταν προσπαθείς το παιδί να του πείς ότι ας πούμε ότι εμείς δεν έχουμε την …… (δένακούγεται καθαρά η ερώτηση. Αφορούσε στο πώς και γιατί κάποια παιδιά δεν ακολουθούν τους χριστιανούς γονείς στην εν Χριστώ ζωή).

Απάντηση:

– Εμείς θα πούμε την αλήθεια, θα πούμε το σωστό και από εκεί και μετά το παιδί είναιελευθερο. Δεν μπορείς να το αναγκάσεις να ακολουθήσει αυτό πού λέει οΧριστός. Ούτε ο Χριστός μάς αναγκάζει. Ό,τι κάνουμε, πρέπει να το κάνουμε ελεύθερα. Αλλά πολύ φοβάμαι ότι όταν ένα παιδί δεν θέλει να πάει στην Εκκλησία σ΄ αυτό φταίμε και εμείς (δηλ. οι γονείς, οι μεγάλοι). Φταίμε διότι δεν είμαστε σωστοί απ’ την αρχή. Η αγωγή των παιδιών αρχιζει από πολύ νωρίς: από την εκλογή ακόμη τού/τής συζύγου. Όταν εμείς δεν είμαστε σωστοί απ’ την αρχή· όταν στην ρίζα της ύπαρξής μας υπάρχει ηυπερηφάνεια, υπάρχει ο εγωισμός, τον οποίο εμείς τον μεταδίδουμε και στα νεαρά βλαστάρια μας τότε ήδη έχει συντελεστεί μία μεγάλη καταστροφή. Όταν οι γονείς δεν γνωρίζουν εξ αρχής της συζυγικής τους ζωής για τους τρεις μεγάλουςεχθρούς (τήν κενοδοξία, την φιλαργυρία και την φιληδονία) και δεν τους καταπολεμούν πρώτα στον εαυτό τους, τότε μεταδίδουν τα μικρόβιά τους και στα παιδιά. Έτσι έχουμε πολλά μετανοημένα ζευγάρια πού τα πρώτα χρόνια των παιδιών τους κύλησαν μέσα στην υπερηφάνεια, μέσα στην κενοδοξία. Μετά οι γονείς βέβαια μετάνιωσαν άλλαξαν ζωή, αλλά η ζημιά έχει ήδη γίνει. Θα πρέπει μετά να παλέψεις για την ζημιά πού έχει γίνει στην ψυχή του παιδιού. Θα πείς βέβαια και στο παιδί την αλήθεια, θα παραδεχθείς ότι έκανες λάθος ώς τώρα και ο Θεός βοηθός. Θα κάνεις και προσευχή πολλή. Τίποτε δεν είναι αδύνατον στον Θεό. Η Αγία Μόνικα τριάντα χρόνια προσευχότανε και έβγαλε τελικά έναν Άγιο. Πρέπει να λιώσεις στην προσευχή. Θέλει γόνατα. Να ματώσουν τα γόνατα, απ’ την προσευχή. Και αυτό θα αγιάσει και εσένα και το παιδί. Η προσευχή δημιουργεί μία αγία ατμόσφαιρα στο σπίτι.

Κάποτε ήταν ένας Σουλτάνος, ο οποίος είχε στο σπίτι του, στο Χαρέμι του έναν Άγιο, έναν Ορθόδοξο με το παιδάκι του. Αυτός έκανε συνέχεια προσευχή για τον Σουλτάνο. Τελικά κατάφερε και έγινε Χριστιανός ο Σουλτάνος. Είναι πάρα πολύ μεγάλη η δύναμη της προσευχής. Αν μπορεί να αλλάξει έναν Τούρκο μουσουλμάνο, πόσο μάλλον τα παιδιά μας, πού είναι βαπτισμένα. Μην απογοητευόμαστε.

Σάς έλεγα και για την μητέρα πού ξεπορτίζανε οι κόρες της και της λέγανε: «μάννα μην κάνεις προσευχή γιατί μάς τα χαλάς όλα». Με την προσευχή της, τα χαλούσε όλα τα άσχημα, πού σχεδίαζαν να κάνουν οι κόρες της. Πήγαιναν να γλεντήσουνε και δεν χαιρόντουσαν τίποτα. Έχει πολύ δύναμη η προσευχή. Οπότε μην το βάζουμε κάτω. Απλώς να είμαστε σταθεροί και θα έλεγα άψογοι, απέναντι στον Θεό, όσο μπορούμε. Να είμαστε άψογοι και μεταξύ μας. Αν οι γονείς με την μεταξύ τους αγάπη εικονίσουν την Αγία Τριάδα, αυτό ασκεί καταλυτική επίδραση στα παιδιά. Όταν υπάρχει αυτή η ενότητα του Αγίου Πνεύματος· αν στον άντρα και στην γυναίκα υπάρχει αυτή η ταύτιση του θελήματος, όπως υπάρχει και στην Αγία Τριάδα όπου και τα Τρία Πρόσωπα έχουν το ίδιο θέλημα… Τότε αυτό δημιουργεί μια παραδείσια ατμόσφαιρα στο σπίτι. Τότε και τό/τά παιδάκια θα χαίρονται και δεν θα ξέρουν και γιατί χαίρονται. Θα αναπαύονται στο σπίτι. Διότι ακριβώς αυτή η αγαπητική κοινωνία των μεγάλων, δημιουργεί αυτήν την αληθινά χαρούμενη ατμόσφαιρα. Τότε τα παιδάκια θα έχουν το σπίτι τους σαν την καλή τους φωλιά και δεν θα θέλουν να πάνε έξω, ούτε να πάνε αλλού για να δούν τηλεόραση, ούτε τίποτα. Αλλά αν το σπίτι δεν είναι έτσι, έ μετά σου λέει πότε να φύγω, να πάω να δώ την ξένη τηλεόραση μπάς και παρηγορηθώ λίγο και – προσέξτε- γεμίσει το κενό μου. Γιατί τα παιδιά έχουν κενό. Όλοι οι άνθρωποι έχουν κενό. Όσο δεν έχουν τον Θεό είναι κενοί και θα ψάξουν ένα τρόπο να το γεμίσουν το κενό. Αν δεν το γεμίσει ο πατέρας και η μάνα με τον Θεό, έ θα ψάξουν να βρούν τα υποκατάστατα τα εύκολα, πού τους λανσάρει η σύγχρονη δαιμονοποιημένη και ειδωλολατρική πραγματικότητα. Φυσικά πάλι δεν γεμίζουνε, και πάλι αναζητούν κάτι άλλο και πέφτουν από την διαστροφή σε άλλη διαστροφή. Πονάμε πάρα πολύ και πονάνε και τα παιδιά. Μέχρι να καταλάβουμε ότι πρέπει να μετανοήσουμε. Και να πούμε: «όλοι πίσω», όπως έλεγε ο Γέροντας Πορφύριος, «όλοι πίσω» να φωνάξουμε και να γυρίσουμε όλοι πίσω, δηλαδή στον Θεό.

– Ναί (Δεν ακούγετε καθαρά η ερώτηση. Αφορούσε στο τί μάς εμποδίζει για να ζήσουμε «εν Χριστώ»).

Απάντηση:

– Οι Πατέρες μίλησαν για τρεις μεγάλους εχθρούς: ραθυμία, λήθη και άγνοια. Αυτά είναι τα τρία πού μάς εμποδίζουνε.

Ραθυμία. Είμαστε βαρείς, τεμπέληδες, ράθυμοι, δεν ξεκινάμε. Ενώ το βλέπεις το σωστό… Υπάρχει αυτό πού λέγαμε πριν δύο Κυριακές νομίζω, η δύναμη της συνήθειας. Φοβερή δύναμη αυτή. Και ενώ το βλέπεις ότι πρέπει να το κάνεις, δεν σηκώνεσαι να το κάνεις. Και μένεις εκεί, αγκυλωμένος στην συνήθεια. Είναι φοβερή η δύναμη της συνήθειας. Και θα πρέπει ο άνθρωπος να ξεκινήσει κάποια στιγμή. Πώς θα ξεκινήσει; Πρέπει να πιστέψει. Γι’ αυτό ο Χριστός πάντα ζητούσε την πίστη. Πριν κάνει καλά τους ανθρώπους, έλεγε: «πιστεύεις»; Αν πιστέψεις στον Χριστό μετά θα πιστέψεις και στην κόλαση. Ότι υπάρχει κόλαση. Είναι αυτό το πρώτο έναυσμα για να ξεκινήσει ο άνθρωπος: το να φοβηθεί την κόλαση. Από εκεί ξεκινάμε. Ο πρώτος φόβος, πού κάνει να ξεπαγώσουν τα λάδια, να πάρει μπρός, κράκ- κράκ έτσι, σιγά- σιγά ο κινητήρας, να αρχίσεις να περπατάς. Αυτός ο φόβος για να μην κολαστούμε προϋποθέτει βέβαια την πίστη. Αν δεν υπάρχει η πίστη δεν ξεκινάς να κάνεις πνευματικό αγώνα… Τί να ξεκινήσεις; Δεν έχει έννοια… «Γιατί να ξεκινήσω»; Σου λέει ο άλλος «καλά είμαι, ζώ έτσι και μ’ αρέσει».

Λήθη. Το δεύτερο εμπόδιο είναι η λήθη. Το ξεχνάμε, το ξεχνάμε. Και εμείς οι ίδιοι… Παρατηρήστε τον εαυτό σας να δείτε… Μια μέρα να μην κάνετε τον κανόνα σας, την προσευχή σας, τις μετάνοιές σας, το κομποσκοίνι σας, την μελέτη σας την πνευματική…, να δείτε πώς θα είσαστε την άλλη μέρα; Ερείπια, ναί. Είναι σαν να μην έφαγες μια μέρα. Αν το κάνεις και δεύτερη μέρα, την τρίτη, μετά, θα είσαι πτώμα. Έρχεται η λήθη, τα ξεχνάμε. Και όταν λέμε λήθη, εννοούμε κυρίως και προ πάντων τον Χριστό. Ξεχνάμε τον Χριστό. Δεν είναι ότι, πώς να πούμε, ξεχνάμε κάτι, μια ιδέα. Δεν έχουμε κοινωνία με τον Χριστό. Χάνουμε την κοινωνία, την ένωση με τον Χριστό. Γιατί όλα αυτά πού λέμε, ο κανόνας μας, οι μετάνοιές μας, το κομποσχοίνι μας, το Κύριε Ιησού Χριστέ, όλος αυτός ο πνευματικός αγώνας είναι αυτό πού σε κρατάει σε κοινωνία με τον Θεό. Μπορείς έτσι και παίρνεις, μετέχεις στην ενέργεια του Θεού. Η λήθη τώρα τί είναι; Είναι το να μην έχεις αυτήν την κοινωνία. Και είσαι πιά μετά στην αναλήθεια, στο άρρωστο, στο ψέμμα. Δεν ζείς στην αλήθεια, δηλαδή στον Χριστό. Βλέπετε; Αλήθεια τί σημαίνει; Προέρχεται από το α το στερητικό και τη λέξη λήθη· δηλαδή η αλήθεια είναι το αντίθετο της λήθης. Είσαι στην αλήθεια, αληθεύεις όταν είσαι σε κοινωνία με τον Χριστό. Ο Χριστός είναι ηΑλήθεια. Όταν πέσουμε στην λήθη, πέφτουμε στην ακοινωνησία.

Και το άλλο εμπόδιο, το τρίτο είναι η άγνοια. Δεν γνωρίζεις τον Θεό. Δηλαδή πάλι δεν έχεις κοινωνία. Διότι γνωρίζω τον Θεό σημαίνει έχω εμπειρία, βιώνω την ζωή του Θεού· όχι απλώς έχω κάποιες εγκεφαλικές γνώσεις. Τέτοιες έχουνε και οι δαίμονες: Το ότι υπάρχει Θεός, το ξέρουνε πολύ καλά γιατί κάποτε Τον υπερετούσαν, Τον λάτρευαν. Ξέρουν πολύ καλά τί είναι ο Χριστός, τί είναι η Αγία Τριάδα, τί είναι οι Αγγελοι, κ.λ.π.. Δεν μιλάμε για αυτήν την γνώση. Μιλάμε για την βιωματική γνώση, την κοινωνία δηλαδή. Μιλάμε για την αληθινή γνώση πού έρχεται μέσα από την κοινωνία με τον Θεό και πηγάζει από τον Θεό. ταν λοιπόν κάποια στιγμή δεν φροντίζεις να έχεις αυτήν την κοινωνία, έ μετά τα χάνεις, αντιστέκεσαι στο καλό, στο φώς. Μετά πέφτεις στο σκοτάδι. Δεν μπορείς να είσαι κάπου ενδιάμεσα. Αν φύγεις απ’ το φώς, πάς στο σκοτάδι. Είδατε ο Άγιος Ιωάννης τί λέει: «Ήρθε το φώς και οι άνθρωποι αγαπήσανε το σκοτάδι»

– Γιατί;

– Γιατί «ήταν πονηρά τα έργα τους». Είχανε συνηθίσει σε μια κατάσταση σκοταδιού, σκοτεινών έργων. Το φώς το μίσησαν…

– Γιατί; Το φώς τί κάνει;

– Τους προδίδει… Προδίδει τα κακά τους έργα και σου λένε ότι δεν θέλω να πάω στο φώς. Δεν θέλω να εξομολογηθώ, δεν θέλω να πάω στον παπά, δεν θέλω να πάω εκκλησία.

– Γιατί δεν θέλουν; Γιατί δεν αντέχουν;

– Γιατί προδίδονται τα έργα τους πού είναι σκοτεινά και στο σκοτάδι δεν φαίνονται. Κάποτε όμως θα φανούν τα πάντα…

– Ναί (δέν ακούγεται καθαρά η ερώτηση. Αφορούσε στο πόσο μπορούμε να πιέσουμε τα παιδιά για να ζήσουν εν Χριστώ)

Απάντηση:

– Το πόσο θα πιέσουμε, ναί. … Ανάλογα με την ηλικία. Το πόσο θα πιέσεις, αυτό είναι ανάλογα με την ηλικία. Βεβαίως πάντα με την προσευχή σου, να σε φωτήσει ο Θεός και με την συμβουλή και ενός πνευματικού. Ένα παιδί πού έχει μπεί στην εφηβεία, δεν μπορείς να το πιέσεις πολύ. Είναι πολύ δύσκολο και θα πρέπει με πολλή διάκριση, πολύ λίγο να το πιέσεις.

Τα πίο πολύτιμα χρόνια, πού μπορεί να ασκήσει αγωγή ο γονιός είναι μέχρι δέκα χρονών. Τα πρώτα εννιά με δέκα χρόνια. Τα πιο πολύτιμα χρόνια για την αγωγή. Κατ’ εξοχήν δε ακόμη πιο βασικά χρόνια είναι ο χρόνος της ενδομήτριας ζωής· και μετά τα δύο-τρία πρώτα χρόνια. Από εκεί και μετά το παιδάκι έχει σχεδόν διαμορφωθεί. Όχιότι δεν γίνεται πάλι τίποτα, αλλά έχεις χάσει πολύ βασικό χρόνο αν ξεκινήσεις τότε να δίνεις αγωγή στο παιδί. Για αυτό λέω και στις μητέρες, πού είναι έγκυες να προσεύχονται πάρα πολύ. Να είναι πάντα ήρεμες. Να διαβάζουνε ένα ψαλμό κάθε μέρα. Να έχουνε αυτήν την κοινωνία με τον Χριστό. Αυτή είναι όλη η ουσία. Να κρατούν αυτήν την ζωντανή σχέση με τον Χριστό Μας. Να μην θυμώνουν, να μην ταράζονται ποτέ και λοιπά. Αυτό θα περάσει στο παιδί. Τί νομίζετε, η Παναγία γιατί είναι η «Παναγία»; Ήταν τυχαίο αυτό; Ή ήταν αναγκασμένη να είναι «Παναγία»; Κάθε άλλο. Ο Χριστός δεν αναγκάζει κανέναν να είναι Άγιος. Αλλά ήταν οι γονείς Της Άγιοι, θα έλεγα «Πανάγιοι». Και αν ήρθαν σε σαρκική σχέση, από υπακοή ήρθαν. Είχαν μια πολύ μεγάλη αγνότητα και εγκράτεια μεταξύ τους. Πήρανε μήνυμα από τον Θεό και έγινε η σύλληψη με απάθεια. Και η σύλληψη ακόμα έγινε με απάθεια. Κατόπιν η Αγία Αννα όσο κυοφορούσε την Παναγία μας, πώς θα ήτανε; Με πολύ προσευχή, με πολύ ευλάβεια, με πολύ ευχαριστία στο Θεό, ευγνωμοσύνη κλπ., και ο Άγιος Ιωακείμ επίσης. Και έτσι προέκυψε η Παναγία. Την βλέπει κανείς κοριτσάκι τριών χρονών και Την θαυμάζει. Δεν ξέρω αν έχετε δεί, μια ωραία εικόνα από το Πρωτάτο στο Άγιο Όρος. Είναι πολύ γνωστή, του Πανσέληνου: πώς πάει, πώς εισέρχεται η Παναγία μας στα Άγια των Αγίων. Τριών χρονών. Και είναι ένα κοριτσάκι και λες ότι είναι ώριμη γυναίκα. Έτσι με μια σοβαρότητα με μια αρχοντιά, με την ήρεμη, σεμνή, μεγαλοπρέπεια πού σε αφήνει έκθαμβο.

– Είναι δυνατόν τριών χρονών κοριτσάκι να έχει αυτήν την ωριμότητα να αφιερωθεί στον Θεό;

– Είναι δυνατόν. Η Παναγία μας. Και πάει έτσι σταθερά και μπαίνει στα Άγια των Αγίων και κλείνεται εκεί για δώδεκα χρόνια.

Όλο αυτό οφείλεται στους γονείς. Και στην Ίδια βέβαια, αλλα κατά μέγα μέρος στην άγια ρίζα της, την πνευματική και την σωματική, στον Άγιο Ιωακείμ και στην Αγία Αννα.

Για αυτό αν δεν θέλετε να έχετε προβλήματα, καλλιεργείστε πνευματικά τον εαυτό σας.

Έλεγε ο Πάτερ Πορφύριος: «η λύση όλων των προβλημάτων των παιδιών, είναι ο εξαγιασμός των γονέων».

Να μείνουμε σ’ αυτά; Ελάτε να κάνουμε προσευχή.

Δόξα Πατρί και Υιώ και Αγίω Πνεύματι και νύν και αεί και εις τους αιώνας των αιώνων. Αμήν.

Χριστός ανέστη εκ νεκρών,

θανάτω θάνατον πατήσας

καί τοίς εν τοίς μνήμασι

η ζωήν χαρισάμενος

ΤΕΛΟΣ ΚΑΙ ΤΩ ΘΕΩ ΔΟΞΑ!

[1] Βλ. Τιτ. 2.5.3, ίνα σωφρονίζωσιν τάς νέας φιλάνδρους είναι͵ φιλοτέκνους͵ σώφρονας͵ αγνάς͵ οικουρούς͵ αγαθάς͵ υποτασσομένας τοίς ιδίοις ανδράσιν͵ ίνα μή ο λόγος του Θεού βλασφημήται.

Ιερομόναχος Σάββας Αγιορείτης

Πηγή: http://hristospanagia3.blogspot.com/2010/09/blog-post_2720.html

Αρέσει σε %d bloggers: