«Συ ει ο Ερχόμενος ή Έτερον προσδοκώμεν;»

H αγία μας Εκκλησία έκανε για μας, λίγο πριν από τα Χριστούγεννα μια αναδρομή στην ιστορία του ανθρωπίνου γένους, από της δημιουργίας του πρώτου άνθρωπου μέχρι της γεννήσεως του Χριστού. ‘ Από του ‘ Αδάμ έως ‘ Ιωσήφ του μνήστορος, ο όποιος στα κλειστά πνευματικά μάτια του τότε κόσμου, εφαίνετο ως άνδρας της Παναγίας, αλλά, στην πραγματικότητα ο Ιωσήφ ήταν απλώς ο προστάτης της για να μή θεωρηθη «κλεψίγαμος» η Πανάχραντος Παρθένος, ένώ η Υπεραγία Θεοτόκος συνέλαβε τον Κύριο έκ Πνεύματος Αγίου και όχι από άνδρα.

Αυτή η άναδρομή, μέσα σε δεκατετράδες γενεών, μας δίνει την εικόνα του τότε κόσμου, άλλά, συνάμα, διαπιστώνουμε ότι μέσα σ’ αυτήν καθρεφτίζεται και ο τωρινός μας κόσμος.

Τότε, καθ’ όλα τα χρόνια, από Αδάμ μέχρι Ιωσήφ του μνήστορος, δοκιμάσθηκαν όλων των ειδών οι πολιτικοί σχεδιασμοί* βασιλεία, ολιγαρχία, δημοκρατία και άλλοι συναφείς και, όπως μας λέει ο Θείος Χρυσόστομος αλλά και μας διδάσκει η ιστορία, με κανένα από αυτά τα πολιτεύματα ο άνθρωπος δεν έγινε καλύτερος. Ουτε με τη βασιλεία έγινε καλύτερος, ουτε με την άριστοκρατία, ουτε με την ολιγαρχία, -κάτι σαν δικτατορία-αλλά ουτε και με τη δημοκρατία έγινε καλύτερος.

Ώστόσο ο κόσμος τότε είχε μια μοναδική προοπτική, που ήταν και το διακριτικό του γνώρισμα. Περίμενε τον Μεσσία! Περίμενε να σαρκωθεί ο Θεός, περίμενε να έγκατασταθη η Βασιλεία των Ουρανών για να γίνη και η γη Ουρανός και Παράδεισος. Περιμέναν όλοι τον Μεσσία. Και αυτό πού περιμένεις, αυτό βρίσκεις. «Πάς γάρ ο αιτών λαμβάνει και ο ζήτών ευρίσκει». Αυτό πού ψάχνουμε θα βρούμε. Τίποτε άλλο!

Ή ιστορική αναδρομή της Εκκλησίας μας από Αδάμ μέχρι

Ιωσήφ του μνήστορος μάς υποχρεώνει να αναλογισθούμε ποιά ήταν η πορεία μας σαν Ανθρώπινο γένος, από της Γεννήσεως του Χριστού, του νέου Αδάμ, μέχρι σήμερα.

Γιατί κι’ έμεϊς δοκιμάσαμε, στις δυο χιλιετίες πού πέρασαν, όλα τα καθεστώτα. Και βασιλεία και ολιγαρχία και Αριστοκρατία και δικτατορία και δημοκρατία. Και διαπιστώσαμε ότι, όχι μόνο δεν γίναμε καλύτεροι χάρις σε κάποιο πολίτευμα, άλλά και ότι η πορεία του Ανθρωπίνου γένους, ασχέτως πολιτευμάτων, πηγαίνει από το κακό στο χειρότερο! Στην έποχή μας, μάλιστα, έχουμε την δυνατότητα να επιβεβαιώσουμε αυτή τη διαπίστωση, άφού σε περίοδο δημοκρατίας (πού θεωρείται το κορυφαίο πολίτευμα) σαράντα ετών σημειώθηκε η μεγαλύτερη κοινωνική και ηθική κατάπτωση της Πατρίδος μας από της συστάσεως της! Άρα, λοιπόν, τα λόγια του ουρανού πού λένε «Μή πεποίθατε επ’ άρχοντας, επί υιούς ανθρώπων οις ουκ έστι σωτηρία», βρίσκουν και τώρα την πλήρη έφαρμογή τους.

Το τραγικό της έποχης μας δεν είναι η κατρακύλα πού έχει πάρει η κοινωνία, γιατί, όπως είπαμε, μέχρι Ιωσήφ του μνήστορος η κατρακύλα ήταν απίστευτη. Το τραγικό με έμάς είναι ότι δεν περιμένουμε τον Μεσσία, δεν περιμένουμε την Δευτέρα του Χριστού και ένδοξη Παρουσία, αλλά περιμένουμε τον Αντίχριστο! Όλη μας η σκέψη, η Ανησυχία και ο τρόμος δεν είναι για το πώς θα άρέσουμε στον Χριστό και πώς θα γίνουμε φίλοι Του, αλλά ψάχνουμε εναγωνίως για το πώς θα γλιτώσουμε από τον Αντίχριστο. Και αυτό πού ψάχνουμε, αυτό θα βρούμε. Αυτό για το όποίο αγωνιούμε, θα γίνη η μόνιμη άγωνία μας. Αυτόν πού προσπαθούμε να αποφύγουμε, αυτός θα μάς βρη. Γιατί άλλιώς τον περιμένουμε και αλλιώς θα μας έρθη!

Ποτέ στο παρελθόν της η ‘ Εκκλησία δεν άσχολήθηκε με τον Αντίχριστο, ποτέ άλλοτε οι χριστιανοί δεν είχαν στραμμένη την προσοχή τους, σχεδόν έξ όλοκλήρου, στο πώς θα προστατευθουν από τον Αντίχριστο. Γιατί μία είναι η προστασία από τον Αντίχριστο: να εχουμε τον Χριστό εντός και εκτός ήμών!

Ο Αντίχριστος δεν είναι ένας άριθμός. Αν ήταν, τότε και ο άγιος Ιωάννης ο Θεολόγος, ο οποίος έλαβε την « Αποκάλυψη», αλλά και οι συναπόστολοί του και οι μαθητές του αγίου Ιωάννου, θα κυνηγούσαν ένα αριθμό. Και ξέρετε γιατί θα τον κυνηγούσαν; Γιατί τότε η προσδοκία των Εσχάτων, ήταν πολύ πιο έντονη από σήμερα. Τότε, τα Εσχατα, η Συντέλεια του Κόσμου, η αναμονή της Λευτέρας Παρουσίας του Χριστου ήσαν περισσότερο έντονα στη ζωή των πρώτων χριστιανών και από την ίδια τη ζωή πού ζουσαν!

Οι πρώτοι χριστιανοί μετά την Ανάληψη του Χριστου δεν περίμεναν τίποτε αλλο παρά μόνο την Δευτέρα ένδοξη Παρουσία Του. Ο άγιος Απόστολος Παύλος μιλάει σε αμεσο χρόνο: «και ήμείς οι ζώντες οι περιλειπόμενοι, αμα συν Αυτω αρπαγησόμεθα έν νεφέλαις εις άπάντησιν του Κυρίου εις άέρα». Ήταν τόσο έντονη αυτή η προσδοκία.

Λέν θα ήταν, λοιπόν, πολύ πιο φυσικό, αν έπρεπε όπωσδήποτε να άνησυχήσουμε για τον άριθμό φόβητρο και τον έρχομό του Αντιχρίστου, να άνησυχήσουν πρώτοι οι Χριστιανοί της έποχης εκείνης;

Αφου ο άγιος Ιωάννης είχε ήδη όλοκληρώσει τη συγγραφή της «Αποκαλύψεως» και είχε γράψει όλα αυτά πού τρομοκρατουν σήμερα τον όχλο των θρησκευομένων άνθρώπων, δεν θα έπρεπε από τότε -από τα τέλη του πρώτου αιώνα- να μας είχε δοθεί το σύνθημα να «παθιάσουμε» για το κυνηγητό του ‘ Αντιχρίστου; Αν η εξέγερση, ο ξεσηκωμός και η αναστάτωση των σημερινών θρησκευομένων ήσαν εκ θεού, δεν θα έπρεπε αυτά να τα ζούσε η Εκκλησία σε υπερθετικό βαθμό στα χρόνια του Ευαγγελιστού συγγραφέως της « Αποκαλύψεως» άλλά και στους άμέσως έπομένους αιώνες, άφού τότε κατ’ εξοχήν οι Χριστιανοί βίωναν τα Έσχατα σαν παρόντα;

Τότε, δμως, οι ανθρωποι ζουσαν πραγματικά τον Χριστό και τους ήταν άδιανόητο να πιστέψουν πώς κάποιος μπορεί να τους μαγέψη «στά κρυφά», «στά μουλωχτά», χωρίς να το «πάρουνε χαμπάρι»! Λέν μπορουσαν να πιστέψουν ότι ένας άριθμός θα ήταν τόσο καθοριστικός για την πίστη τους και θα άλλοίωνε την πνευματική τους κατάσταση και τα φρονήματα τους επειδή κάποιος θα τους τον έβαζε κρυφά στα δημόσια έγγραφα τους, χωρίς να τους κάνη λόγο για τον σατανά η να συσχετίζη τον Αριθμό αυτόν με τη σατανολατρεία!

Τότε, λοιπόν, υπήρχε η Πίστη στον Χριστό, η σχέση μαζί Του.  Δέν υπήρχε η δεισιδαιμονία του σήμερα, πού Αντί να κοιτάξουμε τα χάλια μας και την Ανυπαρξία της πνευματικής μας ζωής, Ασχολούμεθα με το ποιός μάς έκανε μάγια και δεν πάνε καλά οι δουλειές μας η με το ποιός μάς έκανε μάγια και δεν μπορούν να παντρευτούν τα παιδιά μας και πολλά άλλα παρόμοια.

Οι τότε Χριστιανοί δεν μπορούσαν ουτε να διανοηθούν ότι θα εμφανίζονταν κάποτε Χριστιανοί, και μάλιστα κληρικοί, πού θα ισχυρίζονταν ότι ο σατανάς με την κτιστή και βρώμικη σφραγίδα του μπορεί να σφραγίση οριστικά και αμετάκλητα τους Ανθρώπους! Γιατί, βεβαίως, μόνο για Αμετάκλητο Χάραγμα γράφει η «Αποκάλυψη» και γι’ αυτό και το ίδιο το ιερό Βιβλίο Αλλά και οι άγιοι Πατέρες μάς έξηγούν ότι το Χάραγμα είναι η απόλυτη άμετανοησία του ανθρώπου και η διαμόρφωση του χαρακτήρα του σε σατανόσχημη προσωπικότητα και όχι μια στιγμιαία η και προσωρινή άρνηση, Ακόμη και αυτού του Θεού.

Ήταν Αδιανόητο για τους τότε Χριστιανούς να σκεφθούν πώς θα «ξεφύτρωναν» κάποτε Χριστιανοί με τέτοια φοβία και δεισιδαιμονία, πού να πιστεύουν ότι ο σατανάς μπορεί να επικράτηση στις ψυχές των Ανθρώπων, Ακόμη και χωρίς τη θέληση και τη συγκατάθεσή τους! Οτι μπορεί να Αναδειχθή ισχυρότερος του …Χριστού(!), πού ενεργεί την ακτιστη σφραγίδα Του μόνο σ’ αυτούς πού την θέλουν και για όσο την θέλουν. Ληλαδή ποτέ αμετάκλητα! Αυτό το γνωρίζει η ‘ Εκκλησία μας και γι’ αυτό σφραγίζει και πάλι (άναμυρώνει, χρίει ξανά) εκείνους τους Χριστιανούς πού Αρνήθηκαν για κάποιο διάστημα τον Χριστό και κατόπιν έπέστρεψαν στην Πίστη.

Για φαντασθείτε τη βλασφημία μας: Η ακτιστη σφραγίδα του Χριστού, που έχουμε με το αγιο Βάπτισμα, άδυναμη μπροστά στην κτιστή και βρώμικη σφραγίδα του Διαβόλου!

Καμαρώστε, πού φθάσαμε: Να πιστεύουμε πώς αυτός, πού δεν έχει έξουσία ουτε στα γουρούνια να εισέλθη, χωρίς την αδεια του Χριστου, ότι μπορεί να κυριαρχήση πάνω στους άνθρώπους -χωρίς αυτοί να γίνουν ψυχικά γουρούνια- και να τους κάνη δικούς του (αυτό είναι το Χάραγμα) μόνο και μόνο έπειδή αυτοί έλαβαν από την Πολιτεία τα κρατικά έγγραφα, όπως έκαναν μέχρι σήμερα, ένώ μέσα στα έγγραφα αυτά υπάρχει κρυμμένος άριθμός, πού κάποιοι τον θεωρουν σατανικό, έπειδή κάπου κάποτε θα συμπέση με τον άριθμό πού θα έχη ο Αντίχριστος! Ληλαδή, άκολουθώντας τη λογική τους, πρέπει να καταργήσουμε άκόμη και το Όνομα του Χριστου και να μή το προφέρουμε καν, άφου κάποτε θα κυκλοφορήσουν κάποιοι ψευδόχριστοι πού θα λένε ότι αυτοί είναι ο Χριστός!

Το όνομα του Αντιχρίστου δεν μάς ενδιαφέρει. Λέν έχει καμμιά απολύτως εξουσία, όπως και η σφραγίδα του. Ουτε γουρούνια δεν μπορεί να σφραγίση χωρίς την άδεια του Χριστού, όχι ανθρώπους! Αυτό πού μας ένδιαφέρει είναι να άποστρεφόμαστε τα έργα του Λιαβόλου και να μην προσκυνουμε τις δραστηριότητές του. Καί, βεβαίως, αν κάποτε οι κυβερνητες μας συσχετίσουν την παράδοση των κρατικών έγγράφων με την άποδοχή και την προσκύνηση του Λιαβόλου, τότε -όπως έγραψε και ο μακαριστός π. Επιφάνιος- «όχι μόνο δεν θα λάβωμε τα «διαβολόχαρτα» άλλ’ ουτε κάν θα τα εγγίσωμεν». ‘ Ωστόσο, καλό θα ήταν να στρέψουμε δλο μας το ένδιαφέρον και το πάθος μας στο να έξαφανίζουμε από την Πατρίδα μας τους δποιους «διαβολοκυβερνητες», παρά να κυνηγαμε σαν μανιακοί τα δποια «διαβολόχαρτά» τους!

Όμως, όπως συνήθως, έτσι και τώρα, δεν μάς ενδιαφέρει η ουσία άλλά η περιουσία! Μας άπασχολεί το θέμα του Αντιχρίστου γιατί έχει να κάνη με το τί θα φαμε, τί θα πουλήσουμε και το τί θα άγοράσουμε. ‘ Αλλιώς δεν θα μας άπασχολουσε, όπως δεν μας άπασχόλησε μέχρι το 1984 πού η «θεοπάλαβη» Αμερικανίδα Προτεστάντις Μ. Relfe πηρε από τον διάβολο την όδηγία να Αναστατώση παγκοσμίως τους χριστιανούς κάνοντας έτσι την παρουσία του «φοβερή και τρομερή» στους Ανθρώπους!

Το διαβολικό έργο συμπλήρωσε ο συνεργάτης της John Separd, ο όποίος, κατά τα λεγόμενα της Relfe, πήρε το «χάρισμα» «νά διαβάζη με μοναδικό τρόπο τους γραμμωτούς κώδικες»! Ετσι εξηγείται γιατί κανείς σοβαρός και Ανεπηρέαστος επιστήμων δεν μπόρεσε μέχρι σήμερα να διαβάση ότι είναι Απαραίτητη η παρουσία του 666 στους γραμμωτούς κώδικες, Αφού γι’ αυτή την Ανάγνωση δεν χρειάζονται έπιστημονικές γνώσεις Αλλά μόνο ειδικό … «χάρισμα»!

Το θέμα, λοιπόν, δεν πρέπει να είναι οι πωλήσεις και οι Αγορές, Αλλά το τί είδους πνεΰμα «πουλάμε» και το τί είδους πνεύμα «Αγοράζουμε»! Ο Θεός μάς είπε με τον άγιο Παΰλο να δοκιμάζουμε τα πνεύματα αν είναι Από τον Θεό η Από τον Λιάβολο. Αραγε, δεν μάς ενδιαφέρει, το ότι όλη αυτή η ιστορία με τα σφραγίσματα και τα χαράγματα ξεκίνησε παγκοσμίως Από μια ψυχοπαθή προτεστάντισσα και όχι μετά Από Αποκάλυψη του Θεού σε αγίους Ανθρώπους; Ο π. Παΐσιος ενεπλάκη στην ιστορία αυτή έκ των υστέρων, παρακινούμενος φορτικά Από τάχα θεολογικά κατηρτισμένους, τους οποίους υπήκουσε -κατά το «άκακος Ανήρ πιστεύει παντί λόγω»- όπως λεπτομερώς εξηγείται στην ειδική θεολογική μελέτη του γράφοντος, με τίτλο « Ο Αντίχριστος, ο αριθμός 666 και η ανησυχία των Χριστιανών» (Αθήνα 1986 και-έπηυξημένη- 1997).

Αλλά ουτε τα τρόφιμα πρέπει να είναι το θέμα μας. Λέν πρέπει καθόλου να μάς Απασχολούν, γιατί η γή δεν θα στερήση ποτέ στους Ανθρώπους του Θεού τα τρόφιμά της, όσοι  Αντίχριστοι και να έρθουν! Οποιος πιστεύει στον Χριστό, θα φυτεύη το βράδυ και το πρωί θα θερίζη!

Παρ’ ότι, όμως, δεν πρέπει, το πάθος μας για το θέμα αυτό είναι μεγάλο και Αγιάτρευτο, γιατί όλη μας η έννοια είναι στο τί θα γίνη αν έρθη ο Αντίχριστος και δεν μπορούμε να φάμε! Το φαΐ είναι όλη η ιστορία. Και γι’ αυτό βλέπουμε να έχη κυριαρχήσει σε κληρικούς και λαϊκούς αυτή η φοβία: Τί θα γίνη αν χάσουμε τα κουτάλια μας! Τί θα γίνη αν δεν μπορούμε να τρώμε; Και όδηγουνται ανθρωποι ταλαίπωροι να μαρτυρήσουν χωρίς λόγο σήμερα, παρακινούμενοι από έκείνους οι όποίοι δεν έχουν μελετήσει εις βάθος ποιά είναι η άλήθεια της πίστεώς μας και γι’ αυτό κυριαρχεί μέσα τους η φοβία.

* * *

Τελικά, η τραγικότητα της έποχης μας οφείλεται στο ότι δεν ζουμε τον Χριστό, δεν προσδοκουμε τη Βασιλεία Του και γι’ αυτό δεν ρυθμίζουμε τη ζωή μας σύμφωνα με Αυτόν.

«Αν πράγματι μας ένδιαφέρει η διάσωση του άνθρωπίνου προσώπου, όπως κατά κόρον ισχυριζόμαστε και διαλαλουμε, αυτό δεν θα το έπιτύχουμε με το να καταργήσουμε από τα κρατικά έγγραφα την άρίθμιση των άνθρώπων. Λέν παθαίνει τίποτα ο ανθρωπος με το να κωδικοποιηθουν τα στοιχεία του στις Κρατικές Υπηρεσίες.

Αυτό πάντοτε γινόταν. Τα αυτοκίνητά μας κυκλοφορουν πάνω από ένα αιώνα έχοντας στις πινακίδες τους άριθμούς και όχι τα ονόματα η τα έπίθετά μας. Το ίδιο και οι πιστωτικές και οι παντός είδους Κάρτες, χωρίς αυτό να το θεωρουμε μέχρι σήμερα άριθμοποιήση του Προσώπου.

Λέν πάψαμε να βαπτιζόμαστε με το όνομά μας. Λέν πάψαμε να έξομολογούμεθα και να λαμβάνουμε την αφεση των αμαρτιών μας με το όνομά μας. Λέν πάψαμε να Κοινωνουμε με το όνομά μας και να μετέχουμε σε όλα τα Μυστήρια της Εκκλησίας μας με το όνομά μας. Εκτός αν έγινε ξαφνικά η Κρατική καταγραφή μας τόσο αποφασιστικής σημασίας, ωστε αυτή μόνη να μάς προσδιορίζη και όχι το πώς μάς απογράφει η  Εκκλησία.

Πρέπει κάποτε να σοβαρευτουμε. Αν νοιώθουμε σαν τους πρώτους χριστιανούς, πού ζουσαν κάτω από την κυριαρχία του κατ’ ουσίαν αθεου Καίσαρα, να κάνουμε κατακόμβες και να πάψουμε να διαμαρτυρόμαστε για τα διάφορα έγγραφα των άθέων κυβερνητών, όπως δεν διαμαρτύρονταν και οι πρώτοι χριστιανοί για τέτοιου είδους πράγματα.

«Αν νοιώθουμε σαν Ορθόδοξοι Έλληνες, πού δεν ζούν σε ολοκληρωτικό καθεστώς άλλά σε δημοκρατικό πολίτευμα με δικαιωμα του «εκλέγειν και εκλέγεσθαι», να οδηγήσουμε και να προτρέψουμε πιστούς ανθρώπους να γίνουν πολιτικοί, άντί να κυνηγάμε σαν «φτωχοί συγγενείς» και ζητιάνοι τα δικαιώματα μας από την Πολιτεία. Αυτού του είδους η Πολιτεία χαίρεται με την άθλιότητά μας, πού εμείς τη θεωρούμε αγωνιστικότητα, γιατί «παίζει» μαζί μας. Αύριο, η ίδια αυτή Πολιτεία θα άνακοινώση ότι δεν θα έφαρμόση αυτό πού εξήγγειλε και δυσαρέστησε τους χριστιανούς, και θα το «πάρη πίσω», όπως πολύ πιθανόν να συμβή με την περιβόητη «Κάρτα του Πολίτη». Τότε οί άφελείς πιστοί θα «κάνουν χαρούλες», θεωρούντες ότι οί άγώνες της Πίστεως νίκησαν και θα σπεύσουν να τους ξαναψηφίσουν!

Αέν περιμένουμε να μεταβληθή η ζωή του κόσμου σε επίγειο Παράδεισο από τους άρχοντες. Αυτό το τονίσαμε και στην άρχή. Από το σημείο όμως αυτό, μέχρι του να συνεχίζουμε το «σφάξε με άγά μου να αγιάσω», ένώ έχουμε και δικαιωμα και υποχρέωση να επιλέγουμε παντού και πάντοτε χριστιανούς, υπάρχει άβυσσαλέα απόσταση. Εκτός αν νομίζουμε πώς οί άθεοι κυβερνήτες θα μεταστραφούν σε προασπιστές της ‘ Ορθοδοξίας και των Παραδόσεων του Γένους μας λαμβάνοντες το ίδιο «χάρισμα» πού έλαβε ο άξιοθρήνητος John Separd και …διαβάζει τους γραμμωτούς κώδικες!

‘ Η ίστορία του κόσμου έχει δείξει ότι μόνο οί άνθρωποι πού έπιλέγουν πάντοτε σωστά, με τη λογική και τη θεολογία και κάνουν ό,τι περνάει από το χέρι τους για να γίνη ο κόσμος μας καλύτερος, μόνο αυτοί προσδοκούν την ένδοξη Παρουσία Του Χριστού μας, γιατί η άναστροφή μας στον κόσμο είναι ένα πρόκριμα, μια προετοιμασία, ένα φροντιστήριο.

Αέν μάς έπλασε ο θεός για εκατό χρόνια. ‘ Ο θεός είναι αιώνιος και δεν πλάθει δημιουργήματα πρόσκαιρα. Πρόσκαιρα δημιουργούμε έμείς πού είμαστε πρόσκαιροι σ’ αυτή τη ζωή. Ό Θεός ο αιώνιος «ό τα διηρημένα συναγαγών εις ενότητα και σύνδεσμον» δημιουργεί για τους αιώνας των αιώνων. Δημιουργεί παιδιά Του και όχι παιχνίδια Του. Δημιουργεί τέκνα Θεού και Φωτός και όχι παιχνίδια με ημερομηνία λήξεως.

Όλοι οί άλλοι, πάντοτε περίμεναν και περιμένουν κάποιον άλλον. Όχι τον Χριστό, Αλλά τον Αντίχριστο! Αυτό το κάνουν οί Εβραίοι εδώ και χιλιετίες. Τα τελευταία χρόνια βλέπουμε την ίδια πρακτική παρηλλαγμένη και σε Όρθοδόξους Χριστιανούς, όπως περιγράψαμε. Παρηλλαγμένη, γιατί οί φοβικοί Χριστιανοί δεν περιμένουν σαν Μεσσία τον Αντίχριστο, όπως οί Εβραίοι, Αλλά, περιμένοντάς τον με τρόμο και Αναγνωρίζοντάς του τόσο μεγάλη δύναμη, Αφήνουν τη σκέψη του Θεού και Ασχολούνται εξ ολοκλήρου με τον φόβο του Αντιχρίστου. Είναι άραγε τυχαίο; Είναι απλή σύμπτωση η επιβεβαίωση ότι και εμείς, σαν τους Εβραίους, είμαστε «σκληροτράχηλος λαός», με γυρισμένη πάντοτε την πλάτη μας στον Θεό γιατί συνεχώς Αγωνιούμε για κάτι άλλο;

Είναι Αλήθεια ότι μάς λείπει η προσδοκία του Χριστού μας γιατί μάς λείπει η βίωση του Χριστού μας. Αυτή τη βίωση να ποθήσουμε με όλο μας το είναι. Αλλιώς, δεν υπάρχει για μάς καμμιά ελπίδα. Ούτε για την παρούσα ζωή, Αλλά ουτε και για τη Μέλλουσα!

π. Βασίλειος Ε. Βολουδάκης

Ενοριακή Ευλογία

Τεύχος 103

Αρέσει σε %d bloggers: