Άγιος νεομάρτυς Μιχαήλ Οκόλοβιτς († 1938)

Ο Άγιος Νεομάρτυς Μιχαήλ Οκόλοβιτς το 1933 καταδικάστηκε σε 10 χρόνια κράτησης στο στρατόπεδο συγκέντρωσης της Νταλάγκα.Μετά από 5 χρόνια(1938) καταδικάστηκε σε θάνατο.Η ρωσική εκκλησία τιμάει την μνήμη του στις 13 Μαρτίου.

Πηγή: http://proskynitis.blogspot.com/2012/03/1938.html

Νέες επισκέψεις ιεραρχών στο Γέροντα Εφραίμ

πηγή: Ρομφαία

Ακόμη τρείς Αρχιερείς επισκέφθηκαν τον Καθηγούμενο της Ιεράς Μονής Βατοπαιδίου, Αρχιμ. Εφραίμ ο οποίος βρίσκεται προφυλακισμένος στις φυλακές Κορυδαλλού από τις 28 Δεκεμβρίου 2011.

Σύμφωνα με πληροφορίες της Romfea.gr τον Ηγούμενο Εφραίμ, επισκέφθηκε ο Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Για προσκύνηση από τους πιστούς μεταφέρεται στο Λαγκαδά η Τιμία Κάρα του Αγίου Ραφαήλ

Με με την ευκαιρία της θεμελίωσης του νέου Ιερού Ναού των Αγίων Ραφαήλ, Νικολάου και ειρήνης, την Τρίτη 13 Μαρτίου 2012 και ώρα 17.30 μ.μ., στον χώρο του Ιερού παρεκκλησίου της Αγίας Παρασκευής, κάτω από τον Ιερό Ναό, θα γίνει η υποδοχή της Τιμίας Κάρας του Αγίου νεοφανούς και ενδόξου Μάρτυρος ΡΑΦΑΗΛ του εν Λέσβω αθλήσαντος.

Η Τιμία Κάρα θα παραμείνει στον Ιερό Ναό από Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Ευαγόρας Παλληκαρίδης (1938 – 13 Μαρτίου 1957)

Μάρτυρας του αγώνα των ελληνοκυπρίων για την αποτίναξη του αγγλικού ζυγού και την Ένωση της Μεγαλονήσου με την Ελλάδα.

Γεννήθηκε στις 27 Φεβρουαρίου 1938 στο χωριό Τσάδα, της επαρχίας Πάφου. Μπήκε νωρίς στον αγώνα, από τα μαθητικά του χρόνια κιόλας. Το 1953, σε ηλικία 15 ετών, κατεβάζει και τεμαχίζει την αγγλική σημαία στο Κολέγιο της Πάφου, κατά την ημέρα στέψης της Βασίλισσας Ελισάβετ στο Λονδίνο. Δύο χρόνια αργότερα, συλλαμβάνεται ως μέλος της νεολαίας της ΕΟΚΑ, επειδή συμμετείχε σε παράνομη πορεία.

Στις 18 Δεκεμβρίου 1956 συλλαμβάνεται εκ νέου και κατηγορείται για κατοχή και διακίνηση παράνομου οπλισμού. Η δίκη του ορίζεται για τον Μάρτιο του 1957. Στη διάρκεια της ακροαματικής διαδικασίας δεν αφήνει περιθώρια στους δικηγόρους του για να τον υπερασπιστούν. Παραδέχεται την ενοχή του, με αξιοθαύμαστο τρόπο: «Γνωρίζω ότι θα με κρεμάσετε. Ό,τι έκαμα το έκαμα ως Έλλην Κύπριος όστις ζητεί την Ελευθερίαν του. Τίποτα άλλο». Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Pedro Cazas,Ο νέος ελληνικός μύθος μιας εσωτερικής πραγματικότητας

Κατερίνα Χουζούρη

Εργαστήρι δραματοποίησης στο Ίδρυμα Εικαστικών  Τεχνών και Μουσικής Β. και Μ.   Θεοχαράκη

 

«Ισα – ίσα, κείνο που κάνει στα μάτια μου την τέχνη πολύτιμη, είναι η απόλυτη ελευθερία που έχει να σοφίζεται και να φτιάχνει πράματα που δεν υπήρχαν πριν να τα φτιάξει νέα πράματα κι όλο νέα κι όλο νέα». 

                                                        (Απόσπασμα από την εισαγωγή Pedro Cazas)

Το θρυλικό διήγημα Pedro Cazas γράφτηκε από τον Φώτη Κόντογλου στο Παρίσι το 1918 και εκδόθηκε για πρώτη φορά το 1920 στο Αϊβαλί, με τη φροντίδα του φίλου του Στρατή Δούκα.  Η κυκλοφορία αυτού του έργου επέβαλε αμέσως τον Κόντογλου στους λογοτεχνικούς κύκλους.  «Μια πόρτα ανατολίτικη άνοιξε στη μίζερη, μικρόπνοη κλεισμένου χώρου λογοτεχνία μας και μπήκε μια μεγάλη αναπνοή», έγραψε για το έργο αυτό ο Νίκος Καζαντζάκης. Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Η σπουδαιότητα του Αγιορείτικου Μοναχισμού για τη ζωή της Εκκλησίας

Γεώργιος Μαντζαρίδης, Ομοτ. Καθηγητής Παν/μιου Θεσ/νίκης

Από τις αρχές της δεκαετίας του ’70 η Αθωνική Πολιτεία παρουσιάζει μια σταθερή αύξηση όχι μόνο του πληθυσμού της, αλλά και όλων εκείνων των μεγεθών που στοιχειοθετούν την ανάκαμψη μιας κοινωνίας. Βέβαια η ιδιαιτερότητα της κοινωνίας αυτής δεν επιτρέπει την αξιολόγησή της με τα συμβατικά στατιστικά στοιχεία, που χρησιμοποιούνται στις κοσμικές κοινωνίες. Άλλωστε και στις κοινωνίες αυτές η στατιστική προσέγγιση πνευματικών παραμέτρων, όπως είναι η θρησκευτικότητα, είναι τελείως συμβατική. Το βάθος της εσωτερικής ζωής του ανθρώπου, και ιδιαίτερα του μοναχού, παραμένει απρόσιτο στην κοινωνιολογική έρευνα. Επειδή όμως και τα στατιστικά στοιχεία έχουν κάποια ενδεικτική σημασία, δεν πρέπει να θεωρείται τελείως περιττή η χρησιμοποίηση τους. Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Οι ευσεβοφανείς

Κώστας Ε. Τσιρόπουλος

Η θρησκεία αποκρίνεται στον πιο βαθύ καημό του ανθρώπου: τον καημό της αθανασίας. Είναι η σχεδία που τον φέρνει, μέσα απ’ το φόβο και περνώντας τον απ’ το τρομερό ρίγος του χάους, στο ακρωτήρι της πίστης και της ελπίδας. Τον λυτρώνει από τον παραλογισμό, του αποκαλύπτει τις εσχατιές της αλήθειας -το σκοπό της επίγειας παρουσίας του και την μετά θάνατο πραγματικότητα- και υπερπληρώνει την ψυχή του με τον ευλογημένο ζήλο της αγιότητας. Η θρη­σκεία είναι το έργο της φανέρωσης του Θεού στον άνθρωπο και η συμπόρευσή τους μέσα στην εποχή της ελευθερίας και της ευθύνης που είναι ο βίος αυτός.

Φανερό πως μιλώντας για θρησκεία, έχουμε ουσιαστικά στο νου μας τον Χριστιανισμό, τη θρησκεία που δεν τεχνουργήθηκε απ’ το μεταφυσικό δέος του ανθρώπου αλλ’ αποκαλύφθηκε απ’ τον ίδιο το Θεό και αδιάκοπα αποκαλύπτεται στους πιστούς δια της Εκκλησίας. Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »