Δος μοι τούτον τον ξένον


Τον ήλιον κρύψαντα τας ιδίας ακτίνας
και το καταπέτασμα του ναού διαρραγέν
τω του Σωτήρος θανάτω, ο Ιωσήφ θεασάμενος
προσήλθε των Πιλάτω και καθικετεύει λέγων:
«Δος μοι τούτον τον ξένον,
Τον εκ βρέφους ως ξένον ξενωθέντα εν κόσω. Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Τον Ήλιον κρύψαντα

Ομότιμος καθηγητής Θεολογικής Σχολής Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης Γεώργιος Ι. Μαντζαρίδης

(Ιδιόμελο Μ. Παρασκευής Γεωργίου Ακροπολίτου)

Η κτίση συμπάσχει με το Πάθος του Κτίστου της. Ο ήλιος κρύβει τις ακτίνες του. Η γη σείεται και το καταπέτασμα του ναού σχίζεται στα δύο «από άνωθεν έως κάτω» (Ματθ. 27,51). Ο Σωτήρας θανατώνεται. Και ο από Αριμαθαίας Ιωσήφ, κρυφός μαθητής του Χριστού, παρουσιάζεται στον Πιλάτο, για να ζητήσει το νεκρό σώμα του Διδασκάλου:

«Δος μοι τούτον τον ξένον, τον εκ βρέφους ως ξένον ξενωθέντα, εβόα• δος μοι τούτον τον ξένον, ον ομόφυλοι μισούντες θανατούσιν ως ξένον».

Ο κρυφός μαθητής του Χριστού αποκαλύπτει το κρυφό όνομα του Διδασκάλου του, το όνομα που τον συνόδευσε σε ολόκληρη τη ζωή του, από τη βρεφική ηλικία ως τον σταυρικό θάνατό του: Ξένος. Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Μεγάλη Παρασκευή Άντίφωνο ιβ (Μονή Βατοπαιδίου)

HOLY FRIDAΥ 12th Antiphon with the Kathisma.
Mode plagal 4
Chanted by «The Choir of Vatopaidi Fathers,Mount Athos.
ΜΕΓΑΛΗ ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ Άντίφωνο ιβ,μετά τού Καθίσματος.
Ήχος πλάγιος τού δ΄.
ΨΑΛΛΕΙ «ΧΟΡΟΣ ΒΑΤΟΠΑΙΔΙΝΩΝ ΠΑΤΕΡΩΝ» ΑΓΙΟΝ ΟΡΟΣ. Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Κι όσο βαθαίνει

Του Βασίλη Χαραλάμπους

Στην Αγιά Άννα το γεροντάκι

στην άκρη του αιγιαλού

ξαγγιστρώνει

τα λιγοστά ψάρια

φίλεμα και τούτο

στα φτωχά γεροντάκια

ολοτρίγυρα στις καλύβες. Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Ιστορεί ακόμη

Του Βασίλη Χαραλάμπους

Και το γόνυ κλίνοντας

παρεμπρός στο βημόθυρο

π’ ομορφαίνει το Καθολικό

της του Βατοπαιδίου Μονής

“ηγάσθην ατενίζων”. Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Εκούσια στο Πάθος

Τέσσερα σκηνικά

Ένα δράμα η υπόθεση της Μεγάλης Εβδομάδος. Είναι το θείο Δράμα. Ποιός το προκάλεσε; Καλύτερα, ποιοί το προκάλεσαν; Μια τραγωδία και μια αγάπη. Η τραγωδία της ανθρώπινης αμαρτίας και η αγάπη του Θεού. Εκείνος, που θα έπαιζε το ρόλο του πρωταγωνιστή σ’ αυτό το δράμα, θάπρεπε νάνε συγγενής και με τον άνθρωπο και με το Θεό. Θάπρεπε νάνε θεάνθρωπος. Και είναι θεάνθρωπος ο Ιησούς Χριστός. Γι’ αυτό μπορεί συγχρόνως και να πάσχει, και να σώζει. Και να πονά και να λυτρώνει. Και να προσφέρει και να δέχεται την προσφορά. Νάνε και θύμα και θύτης.

      Κάθε βράδυ της Μεγάλης Εβδομάδος βλέπουμε ένα ή περισσότερα επεισόδια των Παθών. Απόψε βλέπουμε τέσσερα επεισόδια. Τέσσερα τα σκηνικά. Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Το Τραγούδι του Σταυρού

Η Σταύρωση ψηφιδωτό Μονής Δαφνίου

 

Κ  ἔγυρ  Ἐκεῖνος το άχραντο κεφάλι και ξεψύχησε
στο μαύρο το κορμί μου απάνου•
άστρα γινήκαν τα καρφιά του μαρτυρίου του, άστραψα
Κι από τα χιόνια πιο λευκός τα αιώνια του Λιβάνου.
Οι καταφρονεμένοι μ  ἀγκαλιάσανε
και σα βουνά και σα Θαβώρ υψώθηκαν εμπρός μου•

Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Για τις πέντε πληγές του Χριστού (Αγίου Νικολάου Βελιμίροβιτς)

grunewaldcrucifixion

Η Σταύρωση του Χριστού (πίνακας του Matthias Grunewald)

Αγίου Νικόλαου Βελιμίροβιτς

Μου γράφεις οτι ακουσες από ηλικιωμένες γυναίκες κάποιο παραμύθι για τις πέντε πληγές του Ιησού, και ρωτάς που βρέθηκε αυτό το παραμύθι;

Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Ω παγκάκιστη αμέλεια!

(Αγ. Νικοδήμου του Αγιορείτου)

Σκέψου, αγαπητέ, την αιτία της αρνήσεως του Αποστόλου Πέτρου, που είναι η αμέλεια, η οποία φαίνεται φανερή σ’ αυτά τα τρία· στον τρόπο, με τον οποίον ακολουθούσε τον διδάσκαλο του• στον σκοπό για τον οποίον τον ακολουθούσε και στα αποτελέσματα που του προξένησε η αμέλεια. Ο τρόπος που τον ακολουθούσε ήταν από μακριά· «Ο Πέτρος τον ακολουθούσε από μακριά» (Ματθ. 26,58} που σημαίνει ότι ο Πέτρος κυριευόταν από μία χλιαρότητα και αμέλεια και ούτε εντελώς ήθελε να εγκαταλείψει τον διδάσκαλό του, ούτε τελείως να τον ακολουθεί, αλλά ήθελε στην περίπτωση αυτή και να φαίνεται ότι είναι μαθητής του και να μη κινδυνεύσει για τον διδάσκαλο του. Πάλι, το τέλος και ο σκοπός του Πέτρου, για τον οποίον ακολουθούσε τον Ιησού, δεν ήταν να πάει να πεθάνει μαζί του, αλλά κάποια περιέργεια, για να κάνει μία θεωρία, όχι σαν δικός του μαθητής, αλλά σαν ένας ξένος περιηγητής και να δει το τέλος του τόσο μεγάλου έργου. «Και όταν μπήκε μέσα κάθισε μαζί με τους υπηρέτες, για να δει το τέλος» (Ματθ. 26,58). Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Τι βγάζεις; Τι κερδίζεις;

Άγνωστος συγγραφεύς

Ένας βασιλιάς πέρασε επίσημα από ένα έρημο λόγγο. Εκεί είδε ένα φτωχό άνθρωπο που έβοσκε λίγες γίδες. Και απόρησε. Γιατί τον είδε ήρεμο και ειρηνικό.

Ερωτάει λοιπόν ο βασιλιάς:

-Πως είσαι ήρεμος και ειρηνικός, ζώντας και δουλεύοντας σε τέτοια άγρια μέρη; Τι κερδίζεις από την δουλειά σου; Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Επτά λόγοι του Χριστού από το Σταυρό

(Μοναχού Μωυσέως Αγιορείτου)

      Οδηγείται ο Χριστός στον Γολγοθά και καρφώνεται στον σταυρό. Από τον σταυρό ο Χριστός είπε επτά λόγους μεγάλης σημασίας και αξίας:
     α) «Πάτερ άφες αυτοίς ου γαρ οίδασι τί ποιούσι». Δικαιολογεί ο Σταυρωμένος τους σταυρωτές Του. Δεν κακιώνει μαζί τους ούτε αυτή την ώρα του φρικτού μαρτυρίου Του. Ο πόνος ήταν βαθύς και μεγάλος. Πρόκειται για λόγο άφθαστου μεγαλείου. Μόνο ένας Θεός μπορούσε να τον πει. Η μεγαλειώδης ανεξικακία απέναντι στην αδικαιολόγητη ανθρώπινη θρασύτητα, αυθάδεια, κακία και μοχθηρία. Η μεγαλόστομη κι ανυπέρβλητη αγάπη της συγχωρητικότητας μπροστά στη βαρβαρότητα της πώρωσης. Η σταυρωμένη αγάπη αντίκρυ στον επηρμένο φθόνο. Λόγια με πνεύμα και αίμα μέσα από την άφατη οδύνη, που τα έλεγε πριν, αλλά τα λέγει και τώρα από το ύψος του σταυρού· αγάπη προς δόλους και προς τους εχθρούς, ακόμη και τους σταυρωτές, ορισμένοι από τους οποίους αργότερα θα μετανοήσουν. Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

 

Αναρτήθηκε στις Άρθρα. Ετικέτες: , . Leave a Comment »

Νιπτήρας: Πράξις ταπεινώσεως

Ο Νιπτήρας είναι πράξις ταπεινώσεως. Όλη η ζωή του Χριστού κάτω στη γη είναι μια ταπείνωση, μια συγκατάβαση. Ο Χριστός είναι η αληθινή ταπείνωση. Η ταπείνωση του ανθρώπου, κι όταν είναι αληθινή κι όχι υποκριτική, δεν έχει μεγάλη αξία. Γιατί; Ταπεινώνεται κάποιος, που είναι ήδη ταπεινός, δηλαδή, χαμηλός, μικρός και αμαρτωλός. Με την ταπείνωσή του, δηλαδή, απλώς κατεβαίνει στα μέτρα που του αρμόζουν. Ενώ ο Χριστός! Είναι ο Μέγας και Ύψιστος και Αναμάρτητος. Η ταπείνωσή του είναι κατάβαση, συγκατάβαση. Είναι ταπείνωση με απροσπέλαστα ύψη. Ο Χριστός είναι η Άκρα Ταπείνωση. Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »