Οι σύγχρονοι Γέροντες, Αθανάσιος Χαμακιώτης ο ελεήμων Γέροντας

Πατήρ Αθανάσιος Χαμακιώτης

ΑΦΙΕΡΩΣΙΣ

 

«Ου επλεόνασεν η αμαρτία υπερεπερίσσευσεν η χάρις»

(Ρωμ. ε’, 20)

Ζούμε σε καιρούς, που η αμαρτία, η λάσπη και η δυσωδία καλύπτουν τα πάντα γύρω μας. Όμως, η Αγία μας Εκκλησία και σε αυτή την εποχή, έχει να προβάλλει άνθη εύοσμα, που αποπνέουν το άρωμα της αγιότητος.

Έτσι, το εφετινό ημερολόγιο δεν αρκείται στο να προσφέρει θεωρητικές διδασκαλίες περί πνευματικών θεμάτων. Παρουσιάζει ενσάρκες φανερώσεις πνευματικότητος. Σκιαγραφούνται δηλαδή, σύγχρονοι Γέροντες, οι οποίοι έκαναν την πνευματικότητα, πράξη στον σύγχρονο κόσμο. Ο βίος τους, επιβεβαιώνει έμπρακτα και είναι μαρτυρία περί της αληθείας την οποία εκήρυξε ο Ιησούς Χριστός. Η ζωή τους, αποδεικνύει ότι η αγιότητα είναι κατορθωτή σε κάθε εποχή. Οι ευώδεις αρετές τους, μυρώνουν την δύσοσμη κοινωνία μας.

Η Ιερά Μητρόπολις Αργολίδος εύχεται στον Ιερό Κλήρο, στις Ιερές Μονές, στα Ιερά Ησυχαστήρια και σε όλους τους ευσεβείς Χριστιανούς, με τις πρεσβείες και με το παράδειγμα των συγχρόνων Γερόντων, οι οποίοι βιογραφούνται στο ανά χείρας ημερολόγιο, να αγωνιζώμεθα πνευματικά κατά το νέον έτος 2013, έχοντας κατά νούν και μαρτυρώντας με τη ζωή μας, πως «ου επλεόνασεν η αμαρτία, υπερεπερίσσευσεν η χάρις» (Ρωμ. ε΄, 20). Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Δημήτρης Μουρελάτος

Capture

ΙΕΡΑ ΕΠΙΣΤΑΣΙΑ ΑΓΙΟΥ ΟΡΟΥΣ, ΑΘΩ

ΚΑΡΥΑΙ τη 4η/17η Δεκεμβρίου 2011

Τω Εντιμοτάτω

Κυρίω Ιωσήφ Παπαματθαιάκη

Προέδρω του Ομίλου Φίλων του Αγίου Όρους

«Άγιος Αθανάσιος ο Άθωνίτης»

Εντιμότατε κύριε Πρόεδρε,

Μετά θλίψεως επληροφορήθημεν διά του από 16.12.2001 γράμματος υμών την είδησιν της προς Κύριον εκδημίας του αοιδίμου προκατόχου υμών Ταξιάρχου έ.ά. Δημητρίου Μουρελάτου, επιτίμου Προέδρου του καθ’ ημάς φιλοαγιορειτικού Ομίλου, του οποίου υπήρξεν επί τριάκοντα πέντε έτη η ψυχή και κινητήριος δύναμις.

Ο μακαριστός Δημήτριος, ευλαβής και θεοφιλής γόνος της νήσου της Κεφαλληνίας, σφόδρα αγαπήσας τον Ιερόν ημών Τόπον ως τόπον της Κυρίας ημών Θεοτόκου, αφιερώθη ολοκαρδίως κατά τα τελευταία έτη της ζωής του εις την διακονίαν των εν Αγίω Όρει ταπεινών τέκνων Αυτής και ιδία των εχόντων μεγαλυτέραν ανάγκην, αλλά και εις την ωφέλειαν των εν τω κόσμω αδελφών διά της επαφής μετά της αγιορείτικης πνευματικότητος και των προσκυνημάτων εις τα ιερά και σεβάσμια Σκηνώματα του αιωνοβίου Άθω. Μέρος δε της προσφοράς και διακονίας αυτού ήτο και η Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Η Γυναίκα της Αφρικής

clipboard03-18-thumb-large

της Νέλλης Κουσκολέκα

Δρ. Χημικού-Εδαφολόγου*

Αν και αντιπροσωπεύουν το 50% του πληθυσμού της γής και περίπου τα δύο τρίτα των ωρών εργασίας του, oι γυναίκες δεν απολαμβάνουν παρά το ένα δέκατο του εισοδήματος του πληθυσμού αυτού και έχουν στή διάθεσή τους λιγότερο από το 1% των αγαθών του πλανήτη.

H μέρα της αφρικανίδας γυναίκας είναι υπερφορτωμένη. Σηκώνεται πριν άπ’ όλους το πρωί, πριν ακόμα βγεί ο ήλιος. Η μεταφορά του νερού άπ’ το ποτάμι ή το πηγάδι απαιτεί ένα καθημερινό «πήγαιν’ έλα» σε έδαφος ανώμαλο, συχνά με ανήφορο και κατήφορο, μ’ ένα φορτίο στα κεφάλι 20-30 κιλών.

Για ν’ ανάψει φωτιά, χρειάζονται ξύλα. Σε πολλές περιοχές η αναζήτηση αυτή, έχει Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Όσιος Άνθιμος της Χίου, Λόγος περί αγάπης του Θεού

phoca_thumb_l_6 (1)Η αγαθότης του Θεού, αδελφές, είναι τόσον πλουσία εις χάριτας, ώστε γυρεύει αιτία να ελεήση τον άνθρωπον.

Η χάρις του Θεού είναι έτοιμη κάθε στιγμή να κάμη αντανάκλαση μέσα στην καρδία του ανθρώπου και να του δώσει μόρφωση, να του δώσει χάρη και έλεος, θέλει όμως να της δoθή αφορμή. Λέγουν ότι ο βασιλεύς Ναπολέων επήγε κάποτε να συργιανίση σε ένα δάσος, για να πάρη τον αέρα του, να απoλαύση εκεί την ομορφιά της φύσεως. Εκεί είδε ένα ωραίο δένδρο, μα ήταν πανόραμα: υψηλό, δροσερό, κατάσκιο, ο φλοιός του εγυάλιζε σαν καθρέφτης. Τόσο άρεσε στον βασιλέα το δένδρο εκείνο, τόσο του επροξένησε τον θαυμασμόν και την περιέργειαν, ώστε εκάθισεν απέναντι στο δένδρο και το έβλεπε και το εκαμάρωνε.

Μέσα η καρδιά του είχε γεμίσει από την ομορφιά του δένδρου.

Όλοι οι στρατιώται του βασιλέως και ο κόσμος όλος το είχε μάθει αυτό και όλοι το εκτιμούσαν το δένδρο του βασιλέως και το είχαν σε προφύλαξη μεγάλη. Μετά καιρόν απέθανεν ο βασιλεύς, την ίδια ημέρα ξεράθηκε και το δένδρο.

Έκριναν τότε όλοι καλό να κόψουν το δένδρο και με τα ξύλα του να κάμουν το σεντούκι του βασιλέως, αφού το αγαπούσε τόσο πολύ.

Πράγματι, έκοψαν το δένδρο, και την ώραν που πήγαν να το ρουκανίσουν είδαν μέσα στο ξύλο το πρόσωπον του βασιλέως σαν φωτογραφία. Ήταν δε τόσο επιτυχημένο, ώστε η πιό καλή φωτογραφική μηχανή δεν θα μπορούσε τόσο να το επιτύχη.
Eθαύμαζαν λοιπόν όλοι και απορούσαν πως να έγινε αυτό το περίεργο πράγμα. Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Η έννοια του χρόνου μέσα στην Εκκλησία

Η έννοια του χρόνου μέσα στην ΕκκλησίαΤου πανιερώτατου Μητροπολίτου Λεμεσού κ. Αθανασίου

Είναι συνήθεια στους ανθρώπους να γιορτάζουν το τέλος του χρόνου και την έναρξη του επόμενου και να γίνονται διάφορες εορταστικές εκδηλώσεις.

Όλα αυτά είναι ωφέλιμα γιατί στη ζωή του ανθρώπου είναι καλό να υπάρχουν αυτές οι εκδηλώσεις ώστε να μην υπάρχει αυτή η μονοτονία στη σημερινή ζωή.

Ωστόσο εμείς, ως μέλη της Εκκλησίας, πρέπει να βλέπουμε τα πράγματα ακριβώς μέσα στο πνεύμα της Εκκλησίας μας και να δούμε πως η Εκκλησία αποδέχεται και προσλαμβάνει αυτό το γεγονός του χρόνου.

Θα έπρεπε βέβαια, αν βλέπαμε τα πράγματα μέσα από την ανθρώπινη λογική μόνο και αν βλέπαμε τη ζωή μας μέσα στα περιθώρια αυτού του κόσμου και του παρόντος αιώνος, όταν περνά ένας χρόνος να είμαστε θλιμμένοι γιατί ο κάθε χρόνος που περνά κατεργάζεται πάνω μας το μυστήριο της φθοράς μας και του θανάτου μας, αφού είμαστε θνητά όντα και ο χρόνος μας είναι περιορισμένος.

Έτσι όταν χάνουμε χρόνο τότε για μας αυτό το γεγονός δεν θα έπρεπε να είναι τόσο χαρούμενο αλλά ένα γεγονός θλιβερό.

Όμως μέσα στην Εκκλησία συμβαίνει κάτι το παράδοξο. Όπως είπε ο Χριστός « Εγώ είμαι η αρχή και το τέλος, το Α και το Ω», δηλαδή είναι το ίδιο πρόσωπο αυτός που ήρθε και αυτός που θα έρθει, έτσι και στην Εκκλησία γιορτάζουμε το πέρασμα του χρόνου και ταυτόχρονα γιορτάζουμε την έλευση του νέου χρόνου. Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Ο Άγιος των Ρώσων!!! γεννήθηκε στην Άρτα, ασκήθηκε στη Μονή Βατοπαιδίου και σήμερα δίνει το «στίγμα» του θρησκευτικού τουρισμού

maximos-grekosΤον δρόμο του προσκυνηματικού τουρισμού από τη Ρωσία, για την πόλη της Άρτας, ανοίγει ο νεόδμητος, μεγαλοπρεπής Ιερός Ναός που είναι αφιερωμένος στον Άγιο Μάξιμο τον Γραικό, Διαφωτιστή των Ρώσων, του οποίου γενέτειρα είναι η ηπειρωτική πόλη.

“Ήταν καιρός πλέον η Άρτα να τιμήσει τον μεγάλο Άγιο της Εκκλησίας μας, το βλάστημα και καύχημά της, τον ένδοξο αγωνιστή της Ορθοδοξίας και γενναίο αθλητή της πίστεως” επισημαίνει στο ΑΠΕ – ΜΠΕ ο Σεβασμιότατος Μητροπολίτης Άρτας Ιγνάτιος, ο οποίος, τον Μάιο του 2006, τοποθέτησε τον θεμέλιο λίθο του ναού.

Διαβάστε τη συνέχεια

Ξαφνικά φοβάται τα νέα πρόσωπα!

istock_careyhope-1-shy-child-holding-mothers-hand-cΜέχρι πριν λίγο καιρό χαμογελούσε σε όλους!

Τώρα τους κοιτάζει με βλέμμα καχύποπτο κι αν πλησιάσουν πολύ, μπορεί… και να βάλει τα κλάματα.

Μα, τι έπαθε ξαφνικά το μικρούλι σας;

Της Φλώρας Κασσαβέτη με τη συνεργασία της Εύης Αθανασιάδου, παιδοψυχολόγου

Στη γιορτή του παππού όλοι οι συγγενείς περίμεναν με ανυπομονησία να γνωρίσουν το νέο μωρό.

Η μπεμπούλα όμως έδειχνε αναστατωμένη. Αν κάποιος πλησίαζε πολύ, έβαζε γοερά κλάματα αρπάζοντας τη μαμά της από το λαιμό. Όλοι ήθελαν να την κρατήσουν αγκαλιά.

Εκείνη όμως δεν ήθελε κανέναν. Τι απογοήτευση! Με μεγαλύτερη εκείνη της μητέρας της που με βλέμμα απελπισίας αναρωτιόταν: «Τι έχει το μωρό μου; Γιατί δεν είναι πια πρόθυμη να τους κατακτήσει όλους με εκείνα τα γλυκά της χαμόγελα;».

Όσο είναι μικρό, το μωρό μπορεί να γελάει τόσο εύκολα σε κάποιον που βλέπει για πρώτη φορά, όσο εύκολα χαμογελά και στους γονείς του. Το πιθανότερο, μάλιστα, είναι ότι δεν θ’ αντιδράσει ιδιαίτερα αν το κρατήσει στην αγκαλιά του ένας άγνωστος.

Όλα αυτά, όμως, μπορεί ν’ ανατραπούν γύρω στα μέσα του πρώτου χρόνου. Μία μέρα, το μέχρι πριν από λίγο καιρό κοινωνικό μικρούλι σας δεν θέλει κανένα καινούργιο πρόσωπο γύρω του. Μπορεί, μάλιστα, να αντιδράσει αρνητικά ακόμα και με πρόσωπα που έχει ξαναδεί αλλά δεν βλέπει πολύ τακτικά, π.χ. τη νονά, το θείο ή τη γιαγιά που μένει μακριά. Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »