Συγκλονιστικός διάλογος άθεου επιστήμονα με ιερέα

raphael-karelin645Ένας Ιερέας καθόταν στο κελί του και ξεχώριζε την αλληλογραφία του. 

Ξαφνικά χωρίς την συνηθισμένη προσευχή μπήκε η νεοκώρος και ψιθύρισε πολύ έντονα σαν να έλεγε κάποιο μυστικό νέο το οποίο δεν θα’ πρεπε να ακούσει κάνεις : «Κάποιος άγνωστος φαίνεται από τους άρχοντες θέλει να σας μιλήσει. Δεν τον έχω ξαναδεί ούτε σε σας, ούτε στο ναό. Μάλλον είναι περαστικός». «Άφησέ τον να μπεί», είπε ο ιερέας.
Μέσα στο κελί μπήκε ένας ψηλός άνδρας με ίσια κορμοστασιά που θύμιζε πρώην στρατιωτικό. Ήταν άψογα αλλά σεμνά ντυμένος. Φαινόταν σαν να ήταν σιδερωμένος μαζί με το κοστούμι του πριν βγει απο το σπίτι. Ο ξένος κοίταξε ερευνητικά το δωμάτιο σαν να ήθελε να καταλάβει από την επίπλωση το πνεύμα και τον χαρακτήρα του κατόχου.  Μετά χαιρέτησε, έβγαλε το καπέλο του και σταμάτησε στην πόρτα εν αναμονή για την πρόσκληση απο τον ιερέα να καθίσει.
Μπορούσε κανείς να διακρίνει την αριστοκρατική παιδεία μέσα στον ξένο. Παιδεία που δημιουργείται και καλιεργείται απο γεννεά σε γεννεά και κληρονομείται σαν το οικόσημο. Πάρα τα χρόνια του θα μπορούσε να πει κανείς ότι ήταν όμορφος αλλά ήταν η κρύα ομορφιά του αγάλματος, ανυπάκοη στον χρόνο και στην ζεστασιά του ήλιου.
Ο ιερέας του υπέδειξε την παλιά ξεθωριασμένη πολυθρόνα προορισμένη για τους επισκέπτες και είπε : «Παρακαλώ, καθίστε. Πώς μπορώ να σας εξυπερετήσω;»
Ο επισκέπτης κάθισε ακουμπώντας ελαφρά τα χέρια του στην πολυθρόνα. Δεν άρχισε να μιλάει αμέσως και έτσι ο ιερέας πρόλαβε να τον εξετάσει με το βλέμμα . Αισθανόταν ότι αυτός ο άνθρωπος γνωρίζει την αξία του και είναι συνηθισμένος να εξουσιάζει τους ανθρώπους με «σιδερένιο χέρι μέσα στο βελούδινο γάντι». Οι τρόποι του ήταν κομψά και συγκρατημένα και το πρόσωπο ξεχώριζε απο έμφυτη ευγένια.  Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Άξιον εστίν

258«Άξιον εστίν ως αληθώς μακαρίζειν σε την

Θεοτόκον την αειμακάριστον και παναμώμητον

και μητέρα του Θεού ημών». 

Όπως την πιο κρίσιμη ώρα για τον Χριστό και την ανθρωπότητα, την ώρα του σταυρού στον Γολγοθά, η Παναγία ήταν παρούσα, έτσι και τώρα, την πιο κρίσιμη ώρα της Λειτουργίας, την ώρα του καθαγιασμού, η παρθένος Μαρία, η μητέρα του Θεού μας και δική μας μητέρα, είναι εδώ!

 

Δεν γίνεται ν’ απουσιάζει από τις κρίσιμες ώρες της ζωής μας.

Αθόρυβα και σεμνά έρχεται, αθόρυβα φεύγει όταν θα έχει τελειώσει το έργο της.

Η παρηγοριά, η συμπαράσταση, η ενίσχυση στον πόνο της ζωής, είναι το έργο της.

Όπως και της μάνας.

Δίνει χωρίς να παίρνει.

Ούτε περιμένει αναγνώριση. Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Αναρτήθηκε στις Θεοτόκος, Ορθόδοξη πίστη. Ετικέτες: . Leave a Comment »

Αθηνά Ωνάση: Ξόδεψε 1,3 εκατ. για μεταφορά των αλόγων της στη Βραζιλία

2013_04_18_01_07_01__8f0d996a59534613a4f5c30bd7176080Ξανά στο μικροσκόπιο των ΜΜΕ βρίσκεται η Αθηνά Ωνάση, μετά την πώληση του Σκορπιού.

 

 

Η διάσημη κληρονόμος, γνωστή για την… αδυναμία της να χειρίζεται σωστά την περιουσία της δυναστείας Ωνάση, έκλεισε πρόσφατα συμβόλαιο – μαμούθ ύψους  1,3 εκατομμυρίων δολαρίων με τη γερμανική αεροπορική εταιρεία Lufthansa, για να μεταφέρει τα άλογά της, από την Ευρώπη στο Rio de Janeiro.

Σύμφωνα με δηλώσεις του διευθυντή του τμήματος μεταφορικών πτήσεων cargo της Lufthansa Axel Heitmann στο πρακτορείο Bloomberg, η Αθηνά Ωνάση χρηματοδοτεί τη μεταφορά των αλόγων, έτσι ώστε να συμμετάσχουν σε ένα event που διοργανώνει η ίδια στο Rio και που φυσικά, φέρει το όνομά της.

 

Ο Heitmann πρόσθεσε ότι «Μια φορά το χρόνο προσκαλεί την κοινότητα της ιππασίας στη μεγάλη αυτή εκδήλωση». Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Υπομονή – Αναμονή Σοφίας

8884Αλέξης Αλεξάνδρου
Διευθυντής στο Γυμνάσιο Καλογερόπουλου, Μέσα Γειτονιάς

Ο άλυπος βίος είναι δημιούργημα της φαντασίας και μόνο.

Δεν μπορεί ο άνθρωπος να βρίσκεται  σε κατάσταση χαράς και αρμονίας εσαεί. Η ζωή μοιάζει με ένα κέντημα που έχει δυο όψεις, την ίσια και την ανάποδη. Τρυπάς με το βελόνι την ανάποδη για να βγεις στην ίσια. Έτσι μας κάνει και η ζωή.

Μας κεντά με πόνο μέσα από τον οποίο βγαίνει στην ίσια πλευρά  κάτι.

  Στις δύσκολες όμως ώρες της οδύνης ο άνθρωπος ζητά, σχεδόν πάντα, να αποδράσει. Θέλει να λιποτακτήσει. Να  βγει έξω από την ένταση. Έτσι κάποτε μεταφέρεται νοερά σε κόσμους γαλήνιους. Φτιάχνει ένα παράδεισο και μπαίνει εκεί μέσα για να ξεχαστεί.

Να σβήσει έστω και προσωρινά τη φωτιά που τον καίει. Άλλοτε ζει τον πόνο μοιρολατρικά. Παραδίνεται. Το ποτάμι της λάβας που ξεχύθηκε γίνεται εκούσια ο τάφος του.  Άλλες φορές πεισμώνει.

Δεν το δέχεται.  Επαναλαμβάνει συνέχεια  χωρίς να παίρνει απάντηση από κανένα  « Γιατί σ’εμένα, γιατί τώρα, γιατί έτσι;»

Η υπομονή ακούγεται ως συμβουλή βγαλμένη μέσα από το χρονοντούλαπο μιας άλλης εποχής, μυρισμένο στη μούχλα.  Φαίνεται σαν παραίτηση και σαν στάση, σαν  επιλογή απελπισίας κάποιου που παραδίνεται στον εχθρό χωρίς καν συνθηκολόγηση.

Η υπομονή όμως είναι το αγκωνάρι που στηρίζει τη ζωή εκεί που πάει να ρημάξει. Είναι  δύναμη ασάλευτη μπροστά στον κατακλυσμό που απειλεί με αφανισμό τα πάντα.

Είναι αναμονή στο χρόνο, ωσότου έρθουν καλύτερες μέρες.  Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Γέροντος Μαξίμου λόγος «Η αμαρτία κατά τους αγίους πατέρες»

PA9Y9279 ΜΑΞΙΜΟΣπ. Κωνσταντίνος Ι. Κώστας, παπαδάσκαλος
Είναι περιττό να προσημειώσω ότι η ομιλία του Γέροντα Μάξιμου, π. Κωνσταντίνος Ι. Κώστας,, στον ΆγιοΔιονύσιο Βελβεντού (15-4-2013) με θέμα: ‘’Η αμαρτία κατά τους πατέρες’’, δεν αποτυπώνεται σε 1 ή 2 σελίδες, ωστόσο προσπάθεια κάνω να αποτυπώσω συνοπτικά το λόγο του ως συνέχεια στο προηγούμενο άρθρο μου.
Είπε ο Γέροντας.

Η έπαρση: Ο λόγος που ο άνθρωπος δέχεται τη γνώμη του διαβόλου είναι η υψηλοφροσύνη. Εκχύνει γνώμη (ο διάβολος) στον άνθρωπο, που ταυτίζεται με αυτήν και την προβάλλει νομίζοντας ότι είναι δική του.Προβάλλονται σαν δικοί μας οι λογισμοί, αλλά ούτε ένας δεν είναι δικός μας, επειδή κάθεται πάνω στο θρόνο του νου ο διάβολος και όχι ο Θεός. Ο άνθρωπος υπέστη διπλό θάνατο.

Η πρώτη νέκρωση είναι στην ψυχή. Μετά επακολούθησε και ο σωματικός θάνατος ως αποτέλεσμα του πρώτου. Ο θάνατος δεν είναι φτιαγμένος από το Θεό. Απορρέει από τη συγκατάθεση της ελευθερίας μας με τις εκτροχιασθείσες δυνάμεις της φύσης μας.

Η οίηση: Το υπερ-εγώ είναι μια υψηλή φρόνηση ότι εμείς είμαστε θεοί, μοναδικοί, δεν είμαστε σαν τους άλλους, που είναι κατώτεροί μας, οπότε καταβάλλεται προσπάθεια να εξηγηθεί η ανθρώπινη φύση και η κοινωνία μέσα από το ‘’εγώ’’. Μας στραπατσάρισε τόσο πολύ ο εγκαθιδρυμένος διάβολος μέσα μας, που λέμε τα άσπρα μαύρα και το αντίθετο. Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Η αναπηρία είναι ευλογία από Τον Θεό – Λόγοι Δ’ – γέροντος Παϊσίου

pPAISIOS-1– Μια αναπηρία, Γέροντα, μπορεί να δημιουργήση σύμπλεγμα κατωτερότητος;

– Αυτά είναι μπανταλά .

– Στους αναπήρους όμως, Γέροντα, μερικές φορές συμβαίνει αυτό.

– Συμβαίνει, γιατί δεν τοποθετούνται σωστά.

Όταν καταλάβουν ότι η αναπηρία είναι ευλογία από τον Θεό, τοποθετούνται σωστά και απαλλάσσονται από την μειονεκτικότητα.
Όταν ένα μικρό παιδί έχη κάποια αναπηρία και δεν έχη βοηθηθή, ώστε να χαίρεται για την αναπηρία του, τότε έχει ελαφρυντικά, αν αισθάνεται μειονεκτικά.
Αλλά, αν μεγαλώση και παραμένη η μειονεκτικότητα, σημαίνει ότι δεν έχει συλλάβει το βαθύτερο νόημα της ζωής.
Σε ένα κοριτσάκι, όταν ήταν εννέα χρονών, παρουσιάσθηκε όγκος στο μάτι του και οι γιατροί του αφήρεσαν το ένα μάτι.
Τα παιδιά στο σχολείο το κορόιδευαν και αυτό το καημένο βασανιζόταν.
Ο πατέρας του ήρθε στο Καλύβι και μου είπε το πρόβλημά του.
«»Σκέφθηκα, Γέροντα, μου είπε, πως, αν του παίρνω ό,τι μου ζητάει, θα το βοηθήσω, γιατί θα χαίρεται και θα ξεχνάη την στενοχώρια για την αναπηρία του.
Ναι, αλλά πως να το κάνω αυτό; Έχω άλλα πέντε μικρά παιδιά, που ζηλεύουν, γιατί δεν καταλαβαίνουν».
«Τι είναι αυτά; του λέω. Αυτά είναι μια ψεύτικη παρηγοριά· δεν είναι λύση.
Αν του παίρνης τώρα όποιο φόρεμα σου ζητάει, μετά από λίγα χρόνια θα σου ζητήση να του πάρης και μερσεντές. Πως θα τα βγάλης πέρα;
Ύστερα θα μάθη ότι μερικοί έχουν αεροπλάνα στην ταράτσα τους και θα σου ζητάη να του πάρης αεροπλάνο! Τι θα κάνης τότε; Προσπάθησε να βοηθήσηςτο παιδί σου να χαρή που έχει ένα μάτι.
Να αισθάνεται ότι είναι μάρτυρας.

Πολλούς Μάρτυρες τους έβγαζαν τα μάτια, τους έκοβαν τα αυτιά, την μύτη, και ο κόσμος γελούσε μαζί τους.

Αυτοί όμως, ενώ υπέφεραν από τον πόνο και από την κοροϊδία των ανθρώπων, δεν υποχωρούσαν και υπέμειναν ακλόνητοι το μαρτύριο. Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Ίασις από την Αγία Ματρώνα

agia_matrona_xiopolitida_thaumatourgi_187«Η Ζηναϊδα Ζδάνοβα διηγείται πως το 1946 στο σπίτι τους, όπου φιλοξενούνταν τότε η Ρωσίδα Αγία Ματρώνα, έφεραν μία γυναίκα, που κατείχε μεγάλη θέση. Ο μοναχογυός της τρελλάθηκε και ο άνδρας της σκοτώθηκε στο μέτωπο. 

Η ίδια φυσικά ήταν άθεη. Πήγαινε τον άρρωστο γυιό της στην Ευρώπη, αλλά ονομαστοί εκεί ψυχίατροι δεν τον βοηθήσανε.
«Ήρθα σε σας, από την απελπισία μου», τής είπε. «Δεν έχω να πάω πουθενά αλλού…».

Η Αγία Ματρώνα τη ρώτησε:
-«Άμα ο Κύριος κάνει το παιδί σου καλά, θα πιστέψεις στο Θεό»;

-«Δεν ξέρω πως είναι το να πιστεύει κανείς», απάντησε η γυναίκα.

Τότε η Ματρώνα είπε να της φέρουν νερό καί μπροστά στήν καημένη τη μητέρα διάβασε μεγαλοφώνως ευχές στο νερό. 

Μετά, δίνοντάς της το νερό, είπε:

«Νά πας τώρα στό «Κάσενκο», (δηλ. στο κεντρικό ψυχιατρείο της Μόσχας), συνεννοήσου με τούς νοσοκόμους να τον κρατάνε γερά, όταν θα τον φέρουν σε σένα. Θα σπαρταράει, αλλά εσύ ρίξε του το νερό στό πρόσωπο, να μπει και στο στόμα».

«Σέ λίγο καιρό, -συνεχίζει ή Ζηναϊδα-, είδαμε εγώ και ο άδελφός μου ότι ξαναήρθε εκείνη η γυναίκα στη Ματρώνα.  Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »