Έθιμα της Ανάστασης στη Λέσβο

Το νησί της Λέσβου έχει όπως και οι περισσότεροι τόποι της Ελλάδας ιδιαίτερα έθιμα για τη Μεγάλη Εβδομάδα του Πάσχα.

Δείτε παρακάτω μερικά από το πιο γνωστά έθιμα του νησιού.
Η κάθοδος του Χριστού στον Άδη:agther

Σε αρκετούς ναούς του νησιού, όπως στον Αγ. Θεράποντα στο κέντρο της Μυτιλήνης, γίνεται η αναπαράσταση της Καθόδου του Χριστού στον Άδη, ένα έθιμο που έρχεται από τις Βυζαντινές εποχές. Σύμφωνα με την παράδοση, ο Χριστός λίγο πριν αναστηθεί, κατέβηκε στον Άδη για να χαρίσει φως και αιώνια ζωή στους νεκρούς .Έτσι, τα μεσάνυχτα του Μεγάλου Σαββάτου, όταν όλη η πομπή με τους ιερείς και τον υπόλοιπο κόσμο, έχουν γιορτάσει την Ανάσταση στο προαύλιο του ναού και πρόκειται να επιστρέψουν στο ναό, διαδραματίζονται τα ακόλουθα: Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Για την ημέρα του Αγίου Γεωργίου μερικά ήθη, έθιμα και παραδόσεις

250px-Yagli_gures3Το έθιμο των «Πεχλιβάνηδων»
Στο δημοτικό διαμέρισμα Ολβίου υπάρχει το έθιμο των «πεχλιβάνιδων» Ανήμερα του Αγ. Γεωργίου, από το μεσημέρι ομάδα παραδοσιακών οργάνων με νταούλι και ζουρνά, περιφέρονται στις γειτονιές του χωριού, όπου καλούν τους κατοίκους να παραβρεθούν στους αγώνες πάλης, όπου νεαροί παλαιστές από διάφορα μέρη της Β. Ελλάδος, γνωστοί και ως «πεχλιβάνηδες» (που σημαίνει «παλαιστής» στην τουρκική γλώσσα), συγκεντρώνονται σε ειδικά διαμορφωμένο χώρο και αφού χωρισθούν σε ζευγάρια, παλεύουν αλειμμένοι με λάδια. Η περιβολή τους είναι δερμάτινο παντελόνι μαζεμένο μέχρι τα γόνατα και σφιχτά δεμένο στην μέση, έτσι ώστε να μην μπορεί ο αντίπαλος να του το βγάλει. Ο «Πεχλιβάνης» χάνει όταν πέσει και ακουμπήσει η πλάτη του στο έδαφος αλλά και όταν… ο αντίπαλος καταφέρει να του κατεβάσει το παντελόνι!!! Το βραβείο του νικητή είναι τα χρήματα «μπαξίσι» που μαζεύονται μέσα σε μια πετσέτα που την περιφέρει στο κοινό το ζευγάρι παλαιστών που αγωνίστηκε. Εικάζεται ότι το έθιμο ξεκίνησε προς τιμήν του Αγίου Γεωργίου και αναπαριστά την πάλη του με το θηρίο.  Το έθιμο αυτό το έφεραν οι πρόσφυγες κάτοικοι του χωριού Ολβίου από το Φανάρι της Κωνσταντινούπολης, όπου η γιορτή του Αγ. Γεωργίου ήταν επίσημη αργία και για Χριστιανούς και για Μουσουλμάνους.
Στην Αράχωβα, ανήμερα του Πάσχα και από το απόγευμα ξεκινάει η περιφορά της Εικόνας του Αγίου Γεωργίου την οποία συνοδεύουν περί τα 500 άτομα ντυμένα με παραδοσιακές φορεσιές. Την επομένη πραγματοποιείται αγώνας δρόμου των γερόντων (ανηφορικός δρόμος), οι οποίοι ξεκινούν από την εκκλησία του Αγίου Γεωργίου και φτάνουν στο λόφο. Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Προετοιμάζονται για τις αυγομαχίες

550_334_138687Οι αυγομαχίες σε κάποιες περιοχές συνδυάζονται με τον εορτασμό του Αγίου Γεωργίου και πλαισιώνονται με γεύμα που γίνεται αμέσως μετά την λειτουργία την δεύτερη ημέρα του Πάσχα, στην πλατεία του χωριού.

Τα αυγά αρχίζουν να μαζεύονται κάποιους μήνες πριν την αυγομαχία.

Μερικοί ταΐζουν τις κότες τους μαζί με τις κλασικές τροφές και μαρμαρόσκονη για να έχουν τα αυγά «γερό τσόφλι».

Οι καλοί οι αυγομάχοι μαζεύουν εκατοντάδες αυγά για να τσουγκρίσουν (μπορεί και με 200 αυγά) με άλλους αυγομάχους στο καφενείο, πριν την επίσημη έναρξη της αυγομαχίας .

Πολλές φορές δημιουργούνται μικροπροστριβές κατά την διάρκεια των αγώνων αυτών, γιατί υπάρχουν αμφιβολίες για την προέλευση κάποιων αυγών αν είναι κότας, φραγκόκοτας ή γαλοπούλας.

Συνήθως υπάρχει επιτροπή που αποτελείται από εμπειρογνώμονες και έναν κτηνίατρο οι οποίοι ελέγχουν την εγκυρότητα των αυγών. Τα αυγά που διαγωνίζονται είναι από κότες.  Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

ΒΙΝΤΕΟ-Το σπάσιμο των μπότηδων

590_c5113f63b7f2030bb5793d61a1c74fb4

ΒΙΝΤΕΟ-Το σπάσιμο των μπότηδων

Την αναβίωση του εθίμου των μπότηδων, είχαμε σήμερα το πρωί με την Πρώτη Ανάσταση στην εκκλησία του Αγίου Σπυρίδωνα στο Λιθόστρωτο Κεφαλονιάς.
Πλήθος κόσμου είχε κατακλύσει από νωρίς τους γύρω χώρους στους οποίους θα γινόταν η πτώση των κατακόκκινων πήλινων σταμνών.

Στις 11 ακριβώς, σήμαναν οι καμπάνες για την Πρώτη Ανάσταση και δύο μεγάλοι κατακόκκινοι μπότηδες γεμάτοι νερό έφυγαν από το Καμπαναριό της εκκλησίας. Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Ναύπλιο το έθιμο των Βαΐων

NAYPLIO_BAION_ETOIMASIES_6Η Κυριακή της Μεγάλης Εβδομάδας ονομάζεται έτσι, γιατί «μετά Βαΐων και κλάδων» έγινε η υποδοχή του Χριστού στα Ιεροσόλυμα.

Ο Χριστός μπαίνει στην πόλη χωρίς την βασιλική πολυτέλεια, καθισμένος επί πώλου όνου, αντί για ροδοπέταλα και τελετές, τα μικρά παιδιά κουνούν τα βάγια των φοινίκων, αντί να τον υποδεχτούν οι πολιτικοί και θρησκευτικοί ηγέτες του τόπου.

Χαρακτηριστικό έθιμο της ημέρας είναι ο στολισμός των εκκλησιών με βάγια, ενώ μετά τη λειτουργία ο παπάς ευλογεί και δίνει στους πιστούς σταυρούς από βάγια, τους οποίους βάζουμε στα εικονίσματα ή όπου αλλού χρειαζόμαστε προστασία.

Στις φωτό από τον ιερό Ναό της Παναγίας Ναυπλίου και τον ιερό Ναό της Αγίας Τριάδος όπου από την παραμονή των Βαίων, γυναίκες  μαζεύονται και κόβουν τα βάγια και τα ετοιμάζουν για την εορτή.

Την Κυριακή των Βαΐων είναι έθιμο να τρώμε ψάρι. Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Το έθιμο των “λαζάρων”

IMG_0031

Αρχιμ. Ειρηναίος Χατζηεφραιμίδης

Το Σάββατο του Λαζάρου (ο λαός τον λέγει και “Φτωχολάζαρο”) τηρείται το έθιμο των “λαζάρων”. Στην Μακεδονία μικρά κορίτσια, οι “λαζαρίνες”, ντυμένα με παραδοσιακές στολές γυρίζουν στα σπίτια κρατώντας καλαθάκια, όπου βάζουν τα φιλοδωρήματα, κυρίως τα ειδικά για την ημέρα κουλούρια ή αυγά, και τραγουδώντας το τραγούδι: “Ξύ­πνα, Λάζαρε, και μη κοιμάσαι…”.

Σε άλλα μέρη της Ελλάδος τα παιδιά, κατά τους “αγερμούς”, κρατούν εικονικές παραστάσεις του Λαζάρου ή -παλαιότερα- ειδικά κουλούρια που ζύμωναν οι μητέρες σε σχήμα ανθρώπου σπαργανωμένου και λέγονταν “Λαζάροι”. Κατά τόπους το έθιμο αυτό τηρείται την Κυριακή των Βαΐων. Σύμφωνα με τον Μ. Μερακλή, «επιδιωκόμενος σκοπός των αγερμών αυτών ήταν η εξασφάλιση της καλής σοδειάς». Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Χορός-Ήθος-Άγραφοι Κανόνες

‘‘Σκιαθίτισσαι χορεύουσαι τὴν Καμάραν ’’ δια χειρός Κωνσταντίνου Κουτούμπα

‘‘Σκιαθίτισσαι χορεύουσαι τὴν Καμάραν ’’ δια χειρός Κωνσταντίνου Κουτούμπα

Έχουν κατά καιρούς δοθεί ερμηνείες από περισσότερο ή λιγότερο ειδικούς για τις διάφορες «προεκτάσεις» που έχει ο παραδοσιακός χορός πέρα από τα καθαρά μουσικοχορευτικό καλλιτεχνικό μέρος του.

Επανειλημμένα έχει ακουστεί και έχει γραφτεί ότι ο χορός είναι η εξωτερίκευση ενός βαθιά κρυμμένου ψυχικού κόσμου και εκδήλωση μίας κρυφής αλλά γνήσιας κοινωνικότητας σε όλες τις διαστάσεις. Γι αυτό άλλωστε βλέπουμε να έχουμε χορούς του γάμου, των γεωτροκτηνοτροφικών εργασιών της προετοιμασίας για τον πόλεμο, ιεροτελεστικού, πένθιμους, σκωπτικούς, και άλλους. Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Η Δόμνα Σαμίου μέσα από τους συνεργάτες της…

newego_LARGE_t_1101_54040085«Σιγανά και ταπεινά», όπως λέει το τραγούδι που αγαπούσε, πέρασε ένας χρόνος από τον θάνατο της αυθεντικής μορφής της ελληνικής παράδοσης.
Με την αφορμή αυτή και της συναυλίας που γίνεται στη μνήμη της στο Μέγαρο στις 7 Απριλίου, το in.gr μιλά με μερικούς από τους πιο στενούς συνεργάτες της για την ίδια και το έργο της.

Η ερευνήτρια Δόμνα Σαμίου σε αντίξοες συνθήκες και με ατομικές οικονομίες έκανε καταγραφές και διέσωσε παραδόσεις, ήθη κι έθιμα από όλες τις περιοχές της Ελλάδας διαλέγοντας πάντα τις καλύτερες και πιο αυθεντικές πηγές. Χάρη σε εκείνη έχουμε μερικά από τα καλύτερα παραδοσιακά τραγούδια.

Αρίστη θεωρητικός και εκτελέστρια βυζαντινής και παραδοσιακής μουσικής. Στο κουδούνι της πάντως η ίδια έγραφε Δόμνα Σαμίου μουσικός…

«Σιγανά και ταπεινά», όπως λέει και το τραγούδι που αγαπούσε η Δόμνα Σαμίου, πέρασε ένας χρόνος από τον θάνατο της, της αυθεντικής μορφής της ελληνικής παράδοσης.

Με την αφορμή αυτή και της συναυλίας που γίνεται στη μνήμη της στο Μέγαρο Μουσικής Αθηνών στις 7 Απριλίου, το in.gr μιλά με μερικούς από τους πιο στενούς συνεργάτες της για την ίδια και το έργο της.
Το πάθος της και η αγάπη της γι αυτή την ενασχόληση, καθώς και ο ασταμάτητος αγώνας της χωρίς την βοήθεια της πολιτείας για να εκδώσει το αρχείο που είχε μαζεμένο αποτέλεσε έμπνευση για όλους. Η προσήλωσή της δε στην προσπάθεια διάσωσης της παραδοσιακής μουσικής ήταν αναμφισβήτητη.

Ξεχώριζε όμως για το ήθος της και τον σεβασμό στον άνθρωπο, στον μουσικό και στη μουσική.
Μια αυθεντική, ακέραιη και δυναμική γυναίκα, όπως διαπιστώνουν όλοι η οποία συνεργάστηκε με πληθώρα μουσικών και ερμηνευτών. Ποια ήταν η σχέση της με εκείνους, πώς συμπεριφερόταν; Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Ο Απρίλιος

KSF

Ο Απρίλιος είναι ο τέταρτος μήνας κατά το Ιουλιανό και το Γρηγοριανό ημερολόγιο. Κατά το Ρωμαϊκό αποτελούσε το δεύτερο μήνα του έτους.
Ονομάστηκε έτσι από το λατινικό ρήμα aperio, που σημαίνει ανοίγω, επειδή το μήνα αυτό ανοίγουν τα πάντα: τα δέντρα, τα λουλούδια, ο καιρός. Είναι ο κατεξοχήν μήνας της άνοιξης, γι’ αυτό στην αρχαία Ρώμη ήταν αφιερωμένος στη θεά Αφροδίτη. Την τιμούσαν όλες οι γυναίκες με τον ίδιο τρόπο την 1υ του μήνα κάθε χρόνο αλλά όχι με τον ίδιο τρόπο.
Ο Ιωάννης ο Λυδός ένας συγγραφέας του 6ου π.Χ. αιώνα γράφει: «Αι σεμναί γυναίκες (δηλαδή οι αρχόντισσες), «υπέρ ομονοίας και βίου σώφρονος ετίμων την Αφροδίτην», ενώ οι άλλες – «αι του πλήθους γυναίκες», όπως τις λέει – αυτές για να τιμήσουν την Αφροδίτη, πήγαιναν την πρωταπριλιά να λουστούν στα λουτρά των αντρών – πράγμα φυσικά έξω από τα καθιερωμένα – και στα μαλλιά τους φορούσαν στεφάνια από μυρσίνη.
Πρωταπριλιά
Την πρωταπριλιά, όπως ξέρουμε, το ‘χουν σε καλό να λένε ψέματα, να γελούν (με την ενεργητική σημασία του ρήματος), να κοροϊδεύουν τους άλλους. Γιατί άραγε; Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Αναρτήθηκε στις Άρθρα, Λαογραφία. Ετικέτες: . Leave a Comment »

Μια νέα ιστο-Σελίδα για τη συντήρηση

Image7

Ιωάννης Καραπαναγιώτης, Επίκουρος καθηγητής

Διαχείριση μελέτη και συντήρηση πολιτισμικής κληρονομιάς

Η επιστήμη και τεχνολογία της συντήρησης της πολιτισμικής κληρονομιάς, έχουν γνωρίσει τις τελευταίες δύο δεκαετίες αλματώδη πρόοδο. Οι επιστήμονες που ασχολούνται με αντικείμενα πολιτισμού έχουν πλέον στα χέρια τους νέα εργαλεία και μεθόδους που συνήθως αποτελούν προϊόντα διεπιστημονικών προσεγγίσεων, καθώς αντιστοιχούν σε ένα ευρύτατο επιστημονικό φάσμα, που εκτείνεται από την παραδοσιακή χημεία και φυσική έως τη μικροηλεκτρονική, τη νανοτεχνολογία και τη βιοτεχνολογία. Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Οι Σαρακατσιάνοι στο διάβα των αιώνων!

σαρακατσανοιτου Nίκου Ζυγογιάννη, Καθηγητού,

πρ. Προέδρου Πανελληνίου Συλλόγου Σαρακατσαναίων

 

 

Oι Σαρακατσαναίοι είναι ένα πανάρχαιο πρωτοελληνικό φύλο.

Νομάδες κτηνοτρόφοι, ζούσαν στα βουνά το καλοκαίρι και το χειμώνα στα χειμαδιά διασκορπισμένοι σ’ ολόκληρη την ηπειρωτική Ελλάδα. Κοιτίδα των Σαρακατσαναίων ήταν η οροσειρά της κεντρικής και νότιας Πίνδου και η Ρούμελη με επίκεντρο τα ΑΓΡΑΦΑ, χώρος που λόγω της γεωφυσικής του κατάστασης ήταν απάτητος, δεν ήταν γραμμένος πουθενά και γι’ αυτό κατοικούνταν από αυτόνομους και ελεύθερους ανθρώπους.

Ο διασκορπισμός τους από την αρχική κοιτίδα τους προς την υπόλοιπη ηπειρωτική Ελλάδα έγινε επί Τουρκοκρατίας και κυρίως τον 18ο αιώνα, στα χρόνια του Αλή Πασά.

Ως προς το όνομά τους υπάρχουν πολλές και διάφορες ετυμολογίες. Σύμφωνα με τη Σ. παράδοση πήραν το όνομα τους από τους Τούρκους.

Όταν έγινε η άλωση της Κων/πολης, οι Σ. φόρεσαν μαύρα ρούχα, ως ένδειξη πένθους, και δεν υποτάχθηκαν στον κατακτητή. Οι Τούρκοι τους έβλεπαν στα μαύρα και ανυπότακτους να μετακινούνται συνεχώς. Γι’ αυτό τους ονόμασαν «Καρακατσάν» (καρά =μαύρος και κατσάν = φυγάς, ανυπότακτος), δηλ. «μαύροι φυγάδες». Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Μουσικοχορευτικές και εμβιωτικές ιχνηλασίες στο Ίδρυμα Κακογιάννη

stigmiotipo1 Στιγμιότυπο από  την μουσικοδιαδραστική και παιγνιοχορευτική βραδιά κατά την πρεμιέρα των εκδηλώσεων.

    Σε κατάμεστες αίθουσες  και με πολύ μεγάλο ενθουσιασμό  υποδέχθηκε το Αθηναϊκό κοινό τις καλλιτεχνικές εμπνεύσεις και τις παιγνιοχορευτικές συνθέσεις της Ελληνικής Λαογραφικής Εταιρείας Έκφρασης & Πολιτισμού (Ε.Λ.ΕΤ.Ε.Π.), του Γιώργου Λιάρου και των συντελεστών της παραγωγής τους, στο Ίδρυμα Κακογιάννη.
   Τα χοροπαιγνιώδη και  μουσικοδιαδραστικά δρώμενα έλαβαν χώρα στην Κεντρική Σκηνή του Ιδρύματος Μ. Κακογιάννη, Πειραιώς 206 Αθήνα, από την 1η έως και στις 3 Φεβρουαρίου του 2013.
«ΟΧΙ ΠΑΙΖΟΥΜΕ … »
Βασικοί Συντελεστές της καινοτόμου  παιγνιοχορευτικής ιχνηλασίας του Γ. Λιάρου, με τον ως άνω τίτλο, ήσαν:
Όλα τα χορευτικά τμήματα  της Ε.Λ.Ετ.Ε.Π. Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Παρουσίαση του βιβλίου της Ζήνα Λυσάνδρου «Τα Βιβλία που αγάπησα» στη Λεμεσό

P1300400«Τα Βιβλία που αγάπησα»

 

Η παρουσίαση του βιβλίου μου στη Λεμεσό έγινε την Τετάρτη, 30 Ιανουαρίου, ημέρα των γραμμάτων, στις 7:30 μ.μ. στο φιλόξενο Πολιτιστικό Ίδρυμα της Τράπεζας Κύπρου.

 

Την όλη εκδήλωση διοργάνωσαν το Λύκειο Ελληνίδων Αμμοχώστου και η ΟΕΛΜΕΚ Λεμεσού, ενώ η κ. Αλεξάνδρα Γαλανού την έθεσε υπό την αιγίδα της, γι’ αυτό και την ευχαριστώ από καρδιάς.

 

Η αίθουσα ήταν κατάμεστη από φίλες και φίλους από την Αμμόχωστο, τη Λεμεσό και, κυρίως, από το Λευκόνοικο.

Χάρηκα ιδιαιτέρως από την παρουσία του Επαρχιακού Επιθεωρητή Μέσης Εκπαίδευσης Λεμεσού, φίλου Κώστα Γεωργιάδη, του θεολόγου κ. Σταύρου Ολύμπιου, του ξαδέλφου μου Ανδρέα Καραγιάννη, διευθυντικού στελέχους της Τράπεζας Κύπρου στη Λεμεσό, καθώς και πολλών άλλων καλών μου φίλων. Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

«Ακολουθία εις τους Αγίους Τρείς Παίδας τους εν Καμίνω»

untitled

Σημαντική θέση στο θρησκευτικό θέατρο του Βυζαντίου έχει και το λειτουργικό δράμα. Ένα απ΄αυτά, το οποίο τεκμηριώνεται και από σλαβικές πηγές, είναι και η «Ακολουθία της Καμίνου». Παρουσιαζόταν μέχρι την κατάλυση της Αυτοκρατορίας, στο ναό της Αγιά Σοφιάς, αλλά και σε άλλες βυζαντινές πόλεις. Με βάση το βιβλίο του Δανιήλ της Παλαιάς Διαθήκης, το δράμα εξεικόνιζε το μαρτύριο των τριών παίδων Εβραίων, του Μισαήλ ή Μισάχ, του Ανανία ή Σεδράχ και του Αζαρία ή Αβδεναγώ, οι οποίοι είχαν συλληφθεί αιχμάλωτοι μαζί με τον Προφήτη Δανιήλ ή Βαλτάσαρ, όταν ο βασιλέας της Βαβυλώνος Ναβουχοδονόσορ κατέλαβε την Ιερουσαλήμ το έτος 586 π.χ. Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου

Μαγεία και βασκανία στην Κύπρο

kypriako ifanto-3 (453x640)Μαγεία

 

 Γνωστή από τα πανάρχαια χρόνια στους Ινδούς, στους Αιγυπτίους και σε άλλους ανατολικούς λαούς, όπως και στους Αρχαίους Έλληνες, η μαγεία, παρ’ όλες τις επιδράσεις της Χριστιανικής Θρησκείας, που επεκράτησε τελικά, δεν μπόρεσε να ξεριζωθεί από τις ψυχές των απλοϊκών ανθρώπων, που πολλές φορές τη συνδυάζουν με τη χριστιανική των πίστη νομίζοντας πως μ΄αυτό τον τρόπο θα πραγματοποιηθεί ο ενδόμυχος πόθος τους.

Τούτο παρατηρείται κυρίως στις ερωτικές αποτυχίες όταν οι ερωτοχτυπημένοι, ιδιαίτερα οι κοπέλες, καταφεύγουνε στα «μάγια» ζητώντας τη σύμπραξη από τις μάγιστρες και τους μάγους για να κατορθώσουν να «γυρίσουν τα μυαλά» του πολυαγαπημένου, ενώ ταυτόχρονα ανάβουνε κεριά στις εκκλησίες και προσεύχονται μπρος στις άγιες εικόνες για την ευόδωση του σκοπού των.

Το ίδιο γίνεται όταν πρόκειται για μεγάλη αρρώστια όπου ούτε οι καλύτεροι γιατροί ούτε τα λαϊκά γιατροσόφια έχουνε τη δύναμη να θεραπεύσουν. Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Κυπριακές Παροιμίες

kypriako ifanto-2 (456x640) (456x640)Η παροιμία είναι ένα πνευματικό δημιούργημα που χάνεται στα βάθη του χρόνου και κανένας δεν ξέρει από που κρατά η ρίζα της.

Ακόμα και οι πρωτόγονοι λαοί έχουνε τις παροιμίες τους, και είναι να θαυμάζει κανείς την παρατηρητικότητα και την εκφραστική ευστοχία εκείνων που τις έπλασαν.

Τον καλύτερον ορισμό γι΄αυτήν τον έδωσε ο Αριστοτέλης: η παροιμία είναι η «μεταφορά απ΄είδους επ’ είδος». Χαρακτηριστικό των παροιμιών σε όλες τις εποχές είναι το πολύχρηστο και η συντομία.

Οι παροιμίες είναι παρομοιώσεις που με τον καιρό έγιναν πάγκοινες και λέγονται πάνω στις διάφορες πράξεις και στους λόγους των ανθρώπων για να γίνεται μεταφορικά ο χαρακτηρισμός τους.

Άλλοτε είναι το πόρισμα ενός μύθου: πάνω σε πράξεις ή λόγους λέγεται ολόκληρος μύθος.

Όταν όμως η παροιμία είναι ευκολονόητη, τότε λέγεται μόνον αυτή, χωρίς επεξήγηση.

Τις παροιμίες χαρακτηρίζει, κατά το περισσότερο, ευτράπελος και ειρωνικός τρόπος, και οι πιο πολλές έχουνε για βάση τους τον φυτικό κόσμο, τον βίο των ζώων και των ανθρώπων ή προέρχονται από παροιμιώδης μύθους.

Οι αρχαίοι Έλληνες είχαν τις παροιμίες τους, όπως παροιμίες είχαν και οι Βυζαντινοί.

Παροιμίες ακούμε κ΄εμείς σήμερα σε κάθε κουβέντα γύρω μας, και μπορεί κανείς να τις χαρακτηρίσει σαν επιβίωση του παρελθόντος μέσα στο παρόν όταν βλέπει πλήθος απ’ αυτές να έχουν τις αντίστοιχές των σε μακρινές εποχές.

Οι αρχαίοι έλεγαν: «Πέτραν κοιλαίνει ρανίς υδάτων ενδελεχούσα».

Σήμερα ακούγεται: «Σταλαγματιά-σταλαγματιά το μάρμαρο τρυπιέται».

Οι Κύπριοι έχουν τις δικές τους παροιμίες, όπως οι αδελφοί τους Ελλαδίτες, από τον αδιάσπαστο φυλετικό δεσμό που τους ενώνει με την ακατάλυτη κ΄αιώνια ρίζα του Ελληνισμού. Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Αναρτήθηκε στις Λαογραφία. Ετικέτες: . Leave a Comment »

Κίνα:Φρενίτιδα για ένα γάμο την τυχερή 4η Ιανουαρίου

newego_LARGE_t_1101_54149340Χιλιάδς ζευγάρια σε όλη την Κίνα συνωστίστηκαν στα ληξιαρχεία, με την ελπίδα να καταφέρουν να παντρευτούν στην «τυχερή» ημερομηνία της 4ης Ιανουαρίου 2013.

Ο χαμός έγινε γιατί «4 Ιανουαρίου 2013» στα μανδαρινικά ακούγεται παρόμοια με τη φράση «θα σ’ αγαπώ για όλη μου τη ζωή».

Τουλάχιστον 10.000 ζευγάρια πρόκειται να ενωθούν με τα δεσμά του γάμου στο Πεκίνο, ενώ πολλά περισσότερα εμφανίστηκαν στα δημαρχεία χωρίς ραντεβού. Άλλα πάλι στην επαρχία Χαϊνάν αψήφησαν τη βροχή και περίμεναν στην ουρά, προκειμένου να παντρευτούν.

Παρόμοιο φαινόμενο είχε παρατηρηθεί και στις 12 Δεκεμβρίου, την τελεύταία επαναλαμβανόμενη ημερομηνία του αιώνα.

Οι ημερομηνίες όπως η 12/12/12 θεωρούνται πολύ τυχερές στην Κίνα, αλλά και η συγκεκριμένη ημερομηνία στα μανδαρινικά ακούγεται ως «θα σ’ αγαπώ», όπως είχε αναφέρει τον περασμένο Δεκέμβριο το πρακτορείο ειδήσεων Xinhua.

Οι Κινέζοι δίνουν πολύ μεγάλη σημασία στους αριθμούς. Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Η δύναμη και ο δυνατός· Αφρικανικές παροιμίες

mainτης Ζωής Φωτοπούλου

Δεν υπάρχει εποχή και δεν υπάρχει χώρα που να μην κάνουν λόγο οι άνθρωποι για τη δύναμη και το δυνατό.

Είναι ένα θέμα που όλοι το αντιμετωπίζουν κάτω από χίλιες μορφές και μέσα σ’ όλες τις πτυχές της ζωής τους.

Ανάλογη είναι και η γνωμική και η παροιμιακή γραμματεία πάνω στο θέμα.

Από την πλούσια συγκομιδή των αφρικάνικων παροιμιών, πάνω στο θέμα μας, κάνουμε μια μικρή επιλογή.

Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

«Επήαν και τ’ αυκά και το καλάθιν»: Κυπριακό παραμύθι

«Επήαν και τ' αυκά και το καλάθιν»- Κυπριακό παραμύθιΜιαν βολάν κ’ έναν καιρόν είχεν έναν κοπελλούιν κι αγγιόστην* δκυό σελίνια. Εκράτεν τα κάμποσες ημέρες κ’ εσκέφτετουν είντα να τα κάμη.

Να τα φυλάξη έσσω;* Αν του τα κλέψουν; Να τα παίξη κουμάριν* να τα πολλύνη;

Αν του τα πάρουν; Σκέφτου-σκέφτου, αποφάσισεν ν’ αγοράση τίποτε, να το πουλήση, να τα πολλύνη. Εγόρασεν αυκά*. Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Οι συμβουλές της γιαγιάς

Grandma delivery  secret – Η ωμή πατάτα είναι ιδανική για καψίματα. Ακουμπήστε πάνω στο σημείο που καήκατε μια ροδέλα ωμής πατάτας. Ο χυμός της έχει κατευναστικές ιδιότητες. – Αν έχει κλείσει εντελώς η φωνή σας πιείτε ένα ποτήρι πολύ ζεστό γάλα , που θα έχετε βράσει με μια χούφτα χερέφυλλο. – Τα πουλόβερ χρειάζονται μεγάλη προσοχή στο σιδέρωμα. για να μη καταστραφεί το χνούδι τους σιδερώνεται ακουμπώντας πάνω ένα βαμβακερό λευκό πανί. Κυρίως μη πιέζεται πολύ το σίδερο αλλά ακουμπάτε το απαλά επάνω στο πλεκτό. – Για να μείνει κάτασπρο το ρύζι όταν θα το βράζετε προσθέστε στην κατσαρόλα μια κουταλιά της σούπας ξίδι ή χυμό λεμονιού. – Αν χρησιμοποιείτε σταφίδες για τα γλυκά σας μουλιάστε τες για 24 ώρες σε ρούμι , αραιωμένο με ζαχαρωμένο νερό. Τα γλυκά θα πάρουν μια πολύ λεπτή γεύση. – Για τον έρπη: Μόλις αρχίσετε να νιώθετε ένα μικρό κάψιμο ή ένα τσίμπημα δηλαδή λίγο πριν την εμφάνιση του έρπη βρέξτε το σημείο εκείνο μ ένα βαμβάκι βουτηγμένο στο οινόπνευμα. Με αυτό τον τρόπο προλαβαίνετε μερικές φορές την εμφάνισή του. Αν όμως είναι ήδη πολύ αργά καλύτερα συμβουλευτείτε ένα φαρμακοποιό. – Για να δοκιμάσετε αν ψήθηκε το γλυκό σας και δεν υπάρχει κάποιο μαχαίρι πρόχειρο χρησιμοποιήστε ένα μακαρόνι σπαγγέτι. Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

O κήπος της προσευχής και η αιώνια αναζήτηση του Παραδείσου

Της Μαρίας Θερμού 

images(173)O κήπος της προσευχής σύμφωνα με ένα σπάνιο βυζαντινό χειρόγραφο του 13ου αιώνα
Στον κήπο αυτόν η ελιά υποδηλώνει την ελεημοσύνη, η βάτος προτρέπει στην υπακοή, η ροδιά συσχετίζεται με το θάρρος και το σθένος και το κίτρο με τα ευώδη του αιθέρια έλαια δείχνει την αγνότητα και τη σωφροσύνη. Γιατί αυτός ο κήπος δεν είναι σαν τους άλλους. Κάθε φυτό έχει την ακριβή του θέση μέσα του.Όπως και κάθε αρετή στην ψυχή του ανθρώπου.

Πρόκειται για τον κήπο των αρετών, τον κήπο του Παραδείσου, τον κήπο της Εδέμ. Έτσι τον αναφέρει ένα σπάνιο βυζαντινό χειρόγραφο που βρίσκεται στην Οξφόρδη. Ένα ανώνυμο κείμενο του 13ου αιώνα συγκεκριμένα, που περιγράφει έναν κήπο κάπου στην Ανατολική Μεσόγειο, πραγματικό και συμβολικό ταυτόχρονα, τονίζοντας τη δισυπόστατη έννοια που είχε για τον βυζαντινό άνθρωπο: πνευματικός τόπος αρετών και ταυτόχρονα η απτή πραγματικότητα μιας φυσικής όασης.
Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Ήθη και έθιμα της γιορτής των Θεοφανίων

CB4869DF0DDA7207311AEDB6E0F56349  Αθήνα

Χαρούμενα, θριαμβευτικά και ελπιδοφόρα, τα Θεοφάνια ή Φώτα κλείνουν το Δωδεκαήμερο, που «άνοιξε» την παραμονή των Χριστουγέννων. Σε πολλές περιοχές της Ελλάδας γιορτάζονται πανηγυρικά μέσα από διάφορα ήθη και έθιμα.

 

Στα πρώτα χριστιανικά χρόνια η γιορτή αυτή κάλυπτε μαζί τα Χριστούγεννα και την Πρωτοχρονιά.

 

Καθ’ όλη τη διάρκεια του τριημέρου των Φώτων (Αγιασμού, Θεοφάνια, Αγίου Ιωάννη) γιορτάζεται και μία υπολανθάνουσα λατρεία προς το νερό. Τα νερά θεωρούνται παντού αγιασμένα. Κανείς πια δεισιδαιμονικός φόβος από τις νύχτες και τα ξωτικά του χειμώνα. Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Λατρευτικά έθιμα των Θεοφανείων

Διακρίνονται οι Ιερείς, από αριστερά προς τα δεξιά, κάτω: παπα-Γιώργης Μπονάκης, εφημέριος Παναγίας Λιμνιάς Σκιάθου, παπα-Γιώργης Ρήγας (Αρχιερατικός Επίτροπος Σκιάθου) και παπα-Γρηγόρης Καλοειδής, εφημέριοι των Τριών Ιεραρχών Σκιάθου, και πίσω τους: ο παπα-Θεόφιλος Μπουσιόπουλος, ηγούμενος Ι. Μ. Παναγίας Εικονίστριας και ο παπα-Δαμιανός Παρίσης, ηγούμενος Ι. Μ. Ευαγγελισμού της Θεοτόκου. Δεκαετία του ’30. Από το αρχειακό υλικό του Πνευματικού Κέντρου Ενοριών Σκιάθου (πηγή: www.pkins.gr)

Διακρίνονται οι Ιερείς, από αριστερά προς τα δεξιά, κάτω: παπα-Γιώργης Μπονάκης, εφημέριος Παναγίας Λιμνιάς Σκιάθου, παπα-Γιώργης Ρήγας (Αρχιερατικός Επίτροπος Σκιάθου) και παπα-Γρηγόρης Καλοειδής, εφημέριοι των Τριών Ιεραρχών Σκιάθου, και πίσω τους: ο παπα-Θεόφιλος Μπουσιόπουλος, ηγούμενος Ι. Μ. Παναγίας Εικονίστριας και ο παπα-Δαμιανός Παρίσης, ηγούμενος Ι. Μ. Ευαγγελισμού της Θεοτόκου. Δεκαετία του ’30. Από το αρχειακό υλικό του Πνευματικού Κέντρου Ενοριών Σκιάθου (πηγή: http://www.pkins.gr)

Την ημέρα των Θεοφανείων ξεχωρίζει η τελετή του αγιασμού των υδάτων. Με ιδιαίτερη λαμπρότητα  γίνεται η τελετή της καταδύσεως του τιμίου Σταυρού η οποία και δεσπόζει της τελετής του αγιασμού. Οι «βουτηχτάδες» πηδούν στα νερά και συναγωνίζονται ποιος θα πιάσει πρώτος τον Σταυρό. Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Κυπριακά Κάλαντα των Φωτών

Baptism of Christ (589x640)Μηνύματα χαρμόσυνα ήλθαμεν να σας πούμεν

πως ο Χριστός βαπτίζεται σήμμερον, να χαρούμεν.

-Ήλθαν τα Φώτα στον Ιορδάνην πρώτα-

Απόψε ήλθαμεν εδώ, για να σας ευχηθούμεν

και των Φωτών τα κάλαντα, σαν πρέπει, να σας πούμεν· 

-Ήρθαν τα Φώτα, ευλογημέν΄η ώρα-

πως είν΄τα Θεοφάνια ανθρώπων σωτηρία,

που καθαρίζουν τας ψυχάς από την αμαρτίαν. Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Σημασίες και συμβoλισμοί εθιμικών πρακτικών των Θεοφανείων

1091376_b

Το νερό υπήρξε, ήδη από την αυγή της ανθρώπινης παρουσίας στη γη, πρωταρχικό βασικό στοιχείο για την ύπαρξη, την ζωή και την υγεία του ανθρώπου. Γι’ αυτό επόμενο είναι να ευλογείται και να αγιάζεται συμβολικά, στις πηγές, τα ποτάμια, τις λίμνες και τα πηγάδια, σε κάθε κρίσιμη και οριακή στιγμή του παραδοσιακού εορτολογίου, σε κάθε οριακή φάση της οργανωμένης κοινωνικής ζωής. Η γονιμική αυτή χρήση του νερού, εισάγει και την ουσία όλων αυτών των εθίμων, στην ρίζα των οποίων βρίσκεται η πάγια ανθρώπινη επιθυμία για υγεία, καλοχρονιά, ευετηρία και καλή παραγωγή.

Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »