Ο δρόμος της ταπείνωσης

Μελέτιος Καλαμαράς

Μητροπολίτης Νικοπόλεως και Πρεβέζης

«Όλοι, έλεγε ο άγιος Τύχων του Ζαντόνσκ, την θέλουν την δόξα του Χριστού και τον έπαινό Του. Άλλα πολύ λίγοι, το αποφασίζουν να σηκώσουν τον σταυρό του Χριστού και να υπομείνουν, έστω και μόνο κάποιες βρισιές, έναν κάποιο χλευασμό, μία κάποια καταφρόνηση»!…

Η μακαριά δούλη του Θεού Ξένη αυτά τα είχε σε όλη της την ζωή!… Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

…Εγώ, δεν θα το κουνήσω απ’εδώ!

Τον μεγάλο Μακάριο από την Αλεξάνδρεια τον πειράξανε κάποτε πολύ οι πειρασμοί της ματαιοδοξίας. Kαι όλο του υποβάλανε τη σκέψη να παρατήσει το κελλί του και να πάει να μείνει στη Ρώμη για το καλό τάχα της Εκκλησίας και για να βοηθά τους αρρώστους, επειδή τον είχε αξιώσει η χάρη του Θεού νάχει μεγάλη επιβολή επάνω στα πονηρά πνεύματα. Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Αφού σε βρήκαν τα πρώτα, να περιμένεις και τα κατοπινά!

Η μακαρία Συγκλητική έλεγε, πως οι παγίδες του διαβόλου είναι πολλές. Δεν κατόρθωσε να κλονίσει μια ψυχή με τη φτώχεια; Παρουσιάζει σαν δόλωμα τον πλούτο. Δεν είχε αποτέλεσμα με τις βρισιές και τους χλευασμούς; Προβάλλει τους επαίνους και τη δόξα. Νικήθηκε μέσω της υγείας; Κάνει το σώμα ν’ αρρωστήσει. Γιατί, αφού δεν μπόρεσε ν’ απατήσει τη ψυχή με τις ηδονές, δοκιμάζει να την παραπλανήσει με τους ακούσιους πόνους. Επίμονα λοιπόν μας προξενεί πολύ βαρείες αρρώστιες, ώστε, με τη λιποψυχία, να θολώσει την αγάπη μας στο Θεό. Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Γιατί θαυμάζεις, άνθρωπε;

Ο αββάς Μάρκος ο Αιγύπτιος παρέμενε για τριάντα χρόνια έγκλειστος, χωρίς να βγαίνει καθόλου από το κελί του. Για χάρη του, ο πρεσβύτερος της Σκήτης πήγαινε εκεί και τελούσε τη θεία λειτουργία. .
Ο διάβολος, ενοχλημένος από την υπομονή και την αρετή του οσίου, θέλησε να τον πειράξει.

 Του έστειλε λοιπόν κάποιον δαιμονισμένο, που του είπε: Αββά, ο πρεσβύτερός σου βρωμάει από την αμαρτία. Γι’ αυτό μην τον ξαναβάλεις στο κελί σου.

Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Τιμώρησέ με σπλαχνικά, όχι με την οργή Σου…!

Ένας αδελφός έκανε συνεχώς αυτή την προσευχή στο Θεό: Κύριε, δεν έχω φόβο Θεού! Στείλε μου λοιπόν κεραυνό ή καμιά άλλη τιμωρία ή αρρώστια ή δαιμόνιο, μήπως κι έτσι έρθει σε φόβο η πωρωμένη μου ψυχή.
Άλλοτε πάλι παρακαλούσε κι έλεγε: Ξέρω πως έχω πολύ αμαρτήσει ενώπιόν Σου, Δέσποτα, και πως είναι αναρίθμητα τα σφάλματά μου. Γι’ αυτό και δεν τολμώ να Σου ζητήσω να με συγχωρέσεις.  Αν όμως είναι δυνατόν, συγχώρεσέ με για την ευσπλαχνία Σου. Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Τα ληστρικά κατορθώματα…ενός Αγίου!

Έμαθα για το Μωϋσή τον Αιθίοπα, που ήταν πολύ φημισμένος ανάμεσα στους πατέρες της Σκήτης ότι, πριν γίνει μοναχός, ήταν δούλος κάποιου, που ανακατευόταν στη διοίκηση της πολιτείας. Ο κύριός του όμως τον έδιωξε, επειδή ήταν πολύ δύστροπος και είχε χαρακτήρα αιμοβόρο και άγριο.

Έφυγε λοιπόν ο Μωυσής κι έγινε ληστής. Αναδείχθηκε μάλιστα σε λήσταρχο, για την υπερβολική σωματική του δύναμη. Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Να ενεργούμε σαν τους πολύ έμπειρους κηπουρούς!

ΚΑΝΕΙΣ ΠΟΤΕ ΔΕΝ ΠΡΕΠΕΙ Ν’ ΑΠΕΛΠΙΖΕΤΑΙ

Από το βίο της αγίας Συγκλητικής

Τις αμελείς και ράθυμες ψυχές – έλεγε ή μακάρια Συγκλητική – κι εκείνες που από νωθρότητα δεν καταφέρνουν να προκόψουν στην αρετή, καθώς και όσες κυριεύονται εύκολα από την απόγνωση, πρέπει να τις ενθαρρύνουμε. Αν μάλιστα παρουσιάσουν ακόμα κι ένα μικρό καλό, να το θαυμάζουμε και να το μεγαλοποιούμε. Απεναντίας, και τα πιο σοβαρά και μεγάλα σφάλματά τους, να τα χαρακτηρίζουμε μπροστά τους σαν πολύ μικρά κι ασήμαντα. Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Σκίρτησε η καρδιά της μόλις τ’ άκουσε.

Κάποιος αδελφός ησύχαζε σ’ ένα κελί της Αιγύπτου, ζώντας με πολλή ταπείνωση. Είχε όμως στην πόλη μία αδελφή πόρνη, που γινόταν αιτία να χάνονται πολλές ψυχές. Οι γέροντες παρακινούσαν συχνά τον αδελφό να πάει να τη βρει, μήπως με τις συμβουλές του κατορθώσει να την αποσπάσει από την αμαρτωλή ζωή της. Τελικά κατάφεραν να τον πείσουν.

Μόλις έφτασε στον τόπο που έμενε η αδελφή του, κάποιος γνωστός τον είδε κι έτρεξε να της μηνύσει: Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Αναρτήθηκε στις Ευεργετινός. Ετικέτες: , , . Leave a Comment »

Εδώ θα περνάς…ξεκούραστα!

Η Θεοδώρα, που στάθηκε πολύ μακαριστή ανάμεσα στις γυναίκες, όταν αποφάσισε ν’ απαρνηθεί το κόσμο και τις χαρές του και να ταπεινώσει, με τη σοφία της και με την άθλησή της, τον απατεώνα, φόρεσε αντρικά ρούχα, για να ξεφύγει έτσι από τον άντρα της που δεν θάπαυε να την αναζητά, κι’ επήγε να μείνει σ’ ένα ανδρικό Κοινόβιο, που απείχε δεκαοχτώ χιλιόμετρα από την Αλεξάνδρεια. Και μόλις έφτασε κι ακόμη ήταν απέξω από τη πόρτα, ζητούσε επίμονα να της ανοίξουν και να τη δεχτούν μέσα και να γίνει κι’ αύτη ένας από τους ασκούμενους. Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Ο δύσπιστος μοναχός

Ένας μοναχός πάλευε με λογισμούς αμφιβολίας, για το αν τα τίμια Δώρα είναι πραγματικά Σώμα και Αίμα Χριστού ή απλά σύμβολα και τύποι.

Οι άλλοι μοναχοί, όταν ενημερώθηκαν σχετικά, τον κάλεσαν σε μια θεία λειτουργία, στη διάρκεια της οποίας προσεύχονταν όλοι θερμά να του δείξει ο Θεός με θαύμα την αλήθεια, για να διώξει τους λογισμούς της απιστίας.

Μετά την απόλυση, ο αδελφός αυτός διηγήθηκε στους άλλους τα εξής: Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Φυλακισμένος και…ελεύθερος!

Διηγήθηκε κάποτε ο άγιος Ιωάννης ο Ελεή­μων, πατριάρχης Αλεξανδρείας (610-619) στους κληρικούς του, για να τους αποδείξει πόσο πολύ ωφελούν οι λειτουργίες:

Ένας νέος από την Κύπρο, συμπατριώτης του αγίου, οδηγήθηκε αιχμάλωτος στην Περσία και κλείστηκε σε μια φυλακή, που ονομαζόταν Λήθη. Υπήρχε αυστηρός περσικός νόμος να μη βγαίνουν ποτέ ζωντανοί όσοι φυλακίζονταν εκεί. Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Πόσο μπορεί να βοηθήσει η Θεία Λειτουργία

Άγιο Ποτήριο, 14ος αι., Ι. Μ. Μ. Βατοπαιδίου

Το πόσο μπορεί να βοηθήσει η θεία λειτουργία τους χριστιανούς, που μνημονεύονται σ’ αυτήν, φαίνεται και από τα  ακόλουθα περιστατικά, που διηγείται ο άγιος Γρηγόριος ο Διάλογος, πάπας Ρώμης (590-604):

Ζούσε κάποτε ένας αιχμάλωτος μακριά από τους δικούς του και δεμένος με βαριές αλυσίδες. Η γυναίκα του συνήθιζε σε ορισμένες μέρες να τέλει για χάρη του τη θεία λειτουργία. Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Από το βίο του Αγίου Θεοδοσίου του Κοινοβιάρχου (11 Ιανουαρίου)

( Από τον Ευεργετινό)

Τί νομίζετε πως έκανε ο μεγάλος Θεοδόσιος, που ήξερε πως τίποτε άλλο δεν ωφελεί τόσο τους ανθρώπους στο να γίνουνε ενάρετοι και στο να μένουνε πάντα τέτοιοι, όσο το να στοχάζονται και να θυμούνται, πως κάποτε θα πεθάνουν;

Πρόσταξε τους μαθητές του να κατασκευάσουν ένα μεγάλο μνήμα. Και για να τους θυμίζει -όπως είναι και τ’ όνομά του­ το τέλος τους, και για να κεντρίζει το ζήλο τους στην αρετή. Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Ο Θεός τιμωρεί την αδικία

( Από τον Ευεργετινό)

1. Ο πονηρός και μισόκαλος Σατανάς, που φρύαζε για την μεγαλόδωρη προαίρεση και για την απλόχερη φιλανθρωπία το υπερθαύμαστου Ιωάννη του Ελεήμονα, έβαλε στο νου του Άρχοντα Νικήτα, που ήταν πολύ φίλος τον και γνώριμός του, κάτι που ήταν όλως διόλου ανάξιο για την αρετή του, και να το ξεστομίσει και πολύ περισσότερο να το κάνει.

Επήγε λοιπόν εκείνος στο μακάριο Ιωάννη και του είπε: – Η Βασιλική Κυβέρνηση, Δεσπότη μου, που όπως το ξέρεις, αυτή νοιάζεται για τις ανάγκες του κόσμου, και σε κάθε περίσταση αγωνίζεται και καταξοδεύεται για να τις ικανοποιήσει, έχει ανάγκη από πολλά χρήματα. Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Η ανταμοιβή είναι ανάλογη με τον κόπο

(Από τον Ευεργετινό)

 Λένε για τον Αββά Ησαΐα, πως πήγε κάποτε σε κάποιο κτηματία, που αλώνιζε τα σπαρτά του, και κρατώντας ένα ζεμπίλι του είπε. – Δος μου, νάχεις την ευχή μου, λίγο σιτάρι. Κι’ αυτός τον κοίταξε καλά-καλά και του απάντησε. -Γιατί να σου δώσω Γέροντα; μήπως ήλθες κι’ εσύ να με βοηθήσεις στο θέρο; – Όχι, του απάντησε εκείνος. -Τότε πως ζητάς να σου δώσω σιτάρι; του λέει ο κτηματίας. – Όποιος λοιπόν δεν θερίζει, δεν έχει δικαίωμα σε τίποτα; του απάντησε ο Γέροντας.  -Ναι, Γέροντά μου, σε τίποτε απολύτως, του είπε ο κτηματίας. Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Τον τεμπέλη και τον αργόσχολο δεν τον αγαπά ο Θεός

Συμβουλές του Αββά Ησαΐα για την ομαδική εργασία.

(Από τον Ευεργετινό)

1. Δύο Αββάδες, ο Αββάς Αμώς κι ο Αββάς Βιτίμιος πήγανε, αξημέρωτα ακόμη, μόλις χάραζε η μέρα, να δουν τον πολυφημισμένο Αββά Αχιλά. Κι όταν φθάσανε κοντά του τον βρήκαν να εργάζεται και να πλέκει ψάθες.

Τον παρακάλεσαν λοιπόν να τους πει κάποιο πνευματικό λόγο, από τον οποίο να ωφεληθούν· κι αυτός τους είπε.

– Τι να σας πω; Εγώ από χθες το βράδυ, έως αυτή τη στιγμή, έπλεξα είκοσι οργιές ψάθα. Και φυσικά δεν μου χρειάζεται τόση, για να πάρω το καθημερινό μου. Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Στις δοκιμασίες δοκιμάζεται η ψυχή του χριστιανού

(Από τον Ευεργετινό)

Ένας Γέροντας μου διηγήθηκε, πως κάποιος αδελφός που έμενε στην Αίγυπτο, περπατούσε κάποτε στη δημοσιά. Και σαν τον βρήκε η νύχτα κι’ έκανε κρύο τσουχτερό, μπήκε σ’ ένα νεκροταφείο που είδε και τρύπωσε μέσα σ’ ένα μνήμα, για να πλαγιάσει και για ν’ αποφύγει και την ψύχρα.

Περνούσαν λοιπόν απ’ έξω δυο δαίμονες, κι’ όταν τον πήραν είδηση πως ήταν εκεί, είπε ο ένας στον άλλο. -Κοίταξε να δεις ιδιοτροπία που την έχει ο καλόγερος αυτός! Μέσα στο μνημείο μπήκε για να πλαγιάσει! Πάμε λοιπόν να τον πειράξουμε και να τον τρομάξουμε; Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Το μακαριστό τέλος ενός φιλάνθρωπου παραλυτικού

(Από τον Ευεργετινό)

Συχνά συμβαίνει, όταν άγιες ψυχές εκλεκτών εγκαταλείπουν το σώμα τους, ν’ ακούονται υμνωδίες από τον ουρανό. Κι’ αυτό γίνεται, για ν’ ακούνε την αρμονία τους οι ψυχές και να είναι κατ’ευχαριστημένες, κι’ έτσι να μη θλίβονται για τον αποχωρισμό τους από το γήινό τους περίβλημα..

Εδώ και λίγο καιρό ζούσε κάποιος Σέρβουλος, που έμενε πάντα του ξαπλωμένος στο σταυροδρόμι, που η προ­έκτασή του φθάνει ως την Εκκλησία του αγίου Κλήμεντα. Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Ο Θεός βοηθά αυτόν που επιμένει στην προσπάθειά του.

(Από τον Ευεργετινό)

Ο Αββάς Ζωσιμάς έλεγε, πως η Χάρη του Θεού ακολουθεί πάντα τη προαίρεσή μας, και, πως με τη βοήθειά της, μπορούμε να πραγματοποιούμε τη προκοπή μας στο καλό και στο αγαθό. Έτσι, αυτός που θέλει πραγματικά να στολιστεί με κάποια αρετή, το πρώτο που έχει να κάνει είναι, να δείξει γενναία και μεγάλη προαίρεση γι’ αυτή και κατόπιν, ν’ αρχίσει να καταπιάνεται υπομονετικά το καλό και να παρακαλεί το Θεό να συνεργεί σ’ αυτό και να τον βοηθά. Κι’ αν καμιά φορά εξασθενίζει η προσπάθεια του, να μη λιγοκαρδίζει ούτε και ν’απογοητεύεται, κι’ αν τύχει να ξεμακρύνει καμιά φορά από το δρόμο του Θεού.   Γιατί το  κυριότερο για όσους θέλουν να γίνουν ενάρετοι είναι τούτο· το να μη μικροψυχούν δηλαδή, αν κάποτε πέσουν στο κακό, αλλά να συνεχίζουν, με την ίδια αποφασιστικότητα τον αγώνα τους. Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Η χάρη του Θεού στηρίζει τους αγίους ανθρώπους την ώρα του θανάτου

(Από τον Ευεργετινό)

Είναι ολοφάνερο, πως η φιλανθρωπία του Θεού συχνά φανερώνεται σ’αυτούς που είναι δίκαιοι και ενάρετοι. Και πολλές φορές όταν φθάσει η στερνή τους ώρα και πλησιάζει ο φοβερός θάνατος, συμβαίνει να βλέπουν οπτασίες Αγίων. Κι’ έτσι, όχι μονάχα δεν τρομοκρατούνται, αλλά με το να αποκαλύπτεται στην εσωτερική τους αίσθηση με ποιούς πρόκειται να συζούν, λύνονται από τα σαρκικά τους δεσμά, χωρίς κανένα φόβο και χωρίς πόνο. Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Μια στιγμή πραγματικής μετάνοιας φθάνει για να μας σώσει.

( Από τον Ευεργετινό) 

Μια κόρη, που την έλεγαν Τασία, πέθαναν οι γονείς της, κι’ απόμεινε ορφανή. Κι’ αυτή έκανε ξενοδοχείο το σπίτι της, για τους Πατέρες, που κατέβαιναν στη πολιτεία από τις διάφορες σκήτες· και αρκετό καιρό έμενε κι’ αυτή εκεί και τους περιποιόταν, με προθυμία.

Σιγά-σιγά όμως ξόδεψε, ό,τι είχε και δεν είχε, κι’ άρχισε να υποφέρει.

Σ’ αυτή δε τη δύσκολη περίσταση, πέσανε δίπλα της κάποιοι διεστραμμένοι άνθρωποι, και κατόρθωσαν να την κάνουν ν’ αλλάξει ζωή και διάθεση, ως που έφθασε στο σημείο και να πορνεύεται ακόμη. Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Λόγια του Αββά Ησαΐα για τη μετάνοια

( Από τον Ευεργετινό)

Όταν εξομολογηθεί κανείς, πρέπει να φροντίζει να κυβερνά την καρδιά του, και διαρκώς να έχει στο νου του, πως σαν άνθρωποι αμαρτωλοί που είμαστε, ποτέ δεν μπορούμε να γίνουμε τέλειοι.

Μα ούτε και η μετάνοια απαιτεί ένα τέτοιο πράγμα. Γιατί όταν ο άνθρωπος, παρατώντας την αμαρτωλή του ζωή, ξαναγυρίσει κοντά στο Θεό, η μετάνοια τον αναγεννά. Κι’ όπως κάνει η μάννα στο βρέφος της, του δίνει κι’ αυτή γάλα από τους αγίους της μαστούς, και τον ανατρέφει σαν φιλόστοργη μητέρα. Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Από τη ζωή του Αγίου Σάββα

Ένας Γέροντας από τη Βηθανία, που τον έλεγαν Άνθιμο και που με τη σκληρή ασκητική ζωή που έκανε, είχε καταστολίσει μ’ αρετές τη ζωή του, έκτισε κάποιο κελί αντίκρυ από τη σκήτη του αγίου Σάββα, πέραν  από την ποταμιά και προς το ανατολικό της μέρος, κι’ έμεινε εκεί τριάντα χρόνια. Στα τελευταία του όμως αρρώστησε και ήτανε κατάκοιτος.

Όταν λοιπόν τον είδε ο μακάριος Σάββας να βασανίζεται έτσι από την αρρώστια κι’ από τα γηρατειά, του είπε, να θελήσει να τον μεταφέρουνε σ’ ένα από τα κελιά του Μοναστηρίου του, για να μπορούν, έτσι, να τον περιποιούνται οι αδελφοί καλύτερα και ευκολότερα. Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Everghetinos – Tema 3 (Ρουμανικά, Romanian)

everghetinosCum trebuie să ne pocăim

1. A lui Avva Marcu

Dacă fugi de osteneală și de necinstire, nu spune că o să te pocăiești [lucrând] alte virtuţi. Căci, prin fire, slava deșartă și lipsa de durere slujesc păcatului, chiar și atunci când par a avea pricini întemeiate. De cade cineva în orice fel de păcat și nu se întristează după măsura greșelii, se va prinde lesne în aceeași mreajă.

2. A Sfântului Isaac Sirul

Prin cele ce ai pierdut binele, prin acestea dobândește-l din nou. Ești dator cu aur lui Dumnezeu? Nu primește de la tine mărgăritare. Adică: ai pierdut curăţia trupească? Atunci Dumnezeu nu primește de la tine milostenie, câtă vreme stărui în desfrânare; pentru că vrea de la tine să-ţi sfinţești trupul. De ai călcat porunca și ai fost biruit de pizmă, pentru ce te lupţi cu somnul, priveghind, ori stărui în post? Căci din acestea nu vei avea vreun folos în lupta cu patima aceea. Fiece boală, a sufletului sau a trupului, se tămăduiește cu leacurile ce-i sunt proprii și potrivite.

3. Din Pateric

1. Doi fraţi după trup s-au lepădat de lume, iar unul dintre ei ședea în Muntele Măslinilor. Într-o bună zi, acestuia i s-a aprins inima de pocăinţă și, coborând în Cetatea Sfântă, a mers la stăpânitorul locului și i-a mărturisit aceluia păcatele sale, spunând: «Pedepsește-mă după lege». Iar stăpânitorul, minunându-se, s-a socotit în sinea lui și apoi i-a zis fratelui: «Cu adevărat, omule, pentru că tu de bunăvoie te-ai mărturisit, eu nu îndrăznesc să te judec înainte de a te judeca Dumnezeu; căci poate Acesta te-a și iertat». Atunci fratele a plecat, și-a pus lanţuri la picioare și la gât și s-a zăvorât într-o chilie. Iar de venea vreodată cineva și-l întreba: «Cine ţi-a pus, Avva, lanţuri atât de grele?», răspundea: «Stăpânitorul». Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »