Ο Άγιος ιερομάρτυς Νικόδημος του Μπέλγκοροντ [άφθαρτο λείψανο] (+ 10 Ιανουαρίου 1919)


Άγιος ιεράρχης Νικόδημος του Μπέλγκοροντ1Ο Άγιος Νικόδημος(Κονόνοβ) μητροπολίτης Μπέλγκοροντ γεννήθηκε στις 18 Ιουνίου 1871 στην επαρχία Αρχαγγέλσκ στην οικογένεια του ιερέως Μιχαήλ.Αποφοίτησε την Θεολογική Ακαδημία της Αγίας Πετρούπολης το 1896.Ήταν συγγραφέας πολλών βιβλίων τα οποία αναφέρονται σε ασκητές της περιοχής του Αρχαγγελσκ και του Ολονέτς,αλλά και του Σολοβέτς.Συνέταξε τον ακάθιστο ύμνο προς τιμήν του Αγ.Ιωάννου του Χρυσοστόμου. Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Ο Γέρο-Τρύφων [† 6 Αυγούστου 1978] (Γέροντος Παϊσίου Αγιορείτου)

Agio Oros Monastiri kalogeros mpalkoniΠριν από δύο χρόνια, το 1978, τελείωσε την πνευματική του πάλη στον Άθωνα ο Αθλητής του Χριστού Γερο-Τρύφων, ο οποίος νίκησε την ματαιότητα, και έφυγε η αγιασμένη του ψυχή για την αιωνιότητα, στον Ουρανό!

Ο Γέρο-Τρύφων, λοιπόν, είχε έρθει από την πατρίδα του Ρουμανία το 1910, σε ηλικία είκοσι πέντε χρόνων, και φυτεύτηκε στο Περιβόλι της Παναγίας, ψηλά στην κορυφή της Καψάλας, κοντά στον Γερο-Μιχαήλ.

Ο Γέροντάς του, Γερο-Μιχαήλ, ήταν πολύ ευλαβής και παραδοσιακός. Έμοιαζε, μπορούμε να πούμε, τους παλαιούς Αββάδες. Ζούσε πολύ ασκητικά και τα ελάχιστα πράγματα για την συντήρησή του τα οικονομούσε από το απλό εργόχειρό του· έκανε κουτάλες. Όταν κανείς του έδινε μια ευλογία την δεχόταν μέν, αλλά έδινε και αυτός μια ανάλογη ευλογία, εκτός από την προσευχή που θα έκανε συνέχεια για τον άλλο.

Κάποτε, είχε στείλει τον αρχάριο τότε υποτακτικό του Πατέρα Τρύφωνα σε μια Μονή, για να δώση το εργόχειρο τους και να περάση και από τον κηπουρό της Μονής να του δώση μια κουτάλα και να του ζητήση ένα λάχανο

. Ο κηπουρός όμως, επειδή ήταν πολύ θυμωμένος —κάτι είχε- του πέταξε ένα κοτσάνι από λάχανο με δύο φύλλα άχρηστα και συνέχισε την δουλειά του. Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Ο Γέρων Άνθιμος Αγιαννανίτης όπως τον είδαν οι σύγχρονοί του

anthimos_agiannanitis (1)του μακαριστού Αρχιεπισκόπου Αθηνών και πάσης Ελλάδος,

κυρού Χριστοδούλου

Σ’ ένα απέριττο μοναχικό ταφο, στο φτωχικό κοιμητήρι που βρίσκεται πίσω από το Κυριακό της αγιορείτικης Σκήτης της Αγίας Άννης, κυριολεκτικά μεταξύ ουρανού και γης, αναπαύεται από τις 28.6.96 το χοϊκό σκήνος του Γέροντος Ανθίμου του Πνευματικού, μιας από τις σπάνιες φυσιογνωμίες που ανέδειξε στον αιώνα μας το «Περιβόλι της Παναγιάς», το Άγιον Όρος. Οι προσκυνητές της Αγίας Άννης είχαν για πολλά χρόνια το ακριβό προνόμιο να επισκέπτονται το κελλί του, που μοιάζει με αητοφωλιά σ’ ένα από τα υψηλότερα σημεία της Σκήτης, τον Γέροντα Άνθιμο, που και μόνο με την βιβλική του φυσιογνωμία εντυπωσίαζε.

Επί 63 χρόνια οικιστής του Άθω, ο μακαριστός Γέρων έμοιαζε με κάποιον παληό Προφήτη, καθώς η εκ πρώτης όψεως αυστηρή μορφή του και η κατάλευκη γενειάδα του σε συνήρπαζαν. Κάπως έτσι, σκεφτόσουν, θα έπρεπε να ήσαν οι Προφήτες του Ισραήλ, στους οποίους ο Θεός εμπιστευόταν κάθε φορά τοθέλημά Του.

Κι όμως αυτός ο Γέρων κατά βάθος ήταν, όπως όλοι οι γνήσιοι άνθρωποι του Θεού: όλος αγάπη, όλος στοργή, όλος θέρμη για καθέναν πού έφθανε μέχρι το απόμερο ενδιαίτημά του. Κι όταν έβγαινε από το Άγιον Όρος κι ερχόταν στον «κόσμο», δεν έχανε ποτέ την παρθενική του αθωότητα, εκείνο το μειλίχιο ύφος, που λες και σνομπάρει κάθε φορά τις πολυπραγμοσύνες και τις μικρότητες των «κοσμικών».

Μικρός το δέμας και καλωσυνάτος Γέρων, ο παπα-Άνθιμος ο Πνευματικός είχε επάνω του κάτι το θεϊκό. Τον είπαν «χαρισματικό» και «ουράνιο άνθρωπο». Άλλοι «θεοφόρο Πνευματικό και σοφό διδάσκαλο». Και άλλοι «σπουδαστή της ερήμου». Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Ένας χρόνος από την κοίμηση του Μητροπολίτου Νικοπόλεως και Πρεβέζης κυρού Μελετίου (1933 – 21 Ιουνίου 2012)

ν αρχιμ. Βασιλείου Μπακογιάννη

«Σας έτυχε μικρή Μητρόπολη» του είπε παρουσία μου ο παπάς από το χωριό μου, λίγες μέρες μετά την ενθρόνισή του (1980). Και η απάντησή του: «Καλύτερα να ήταν ακόμα πιο μικρή.

Για να μπορέσω να την διοικήσω, όσο το δυνατόν πιο καλά!».

Και κρατώντας στα χέρια του το ακάνθινο πηδάλιο της τοπικής Εκκλησίας, κόπιασε, μόχθησε, πόνεσε, εκλαψε!

«Αν ήξερα από πριν τις τεράστιες ευθύνες που εχει το αξίωμα της αρχιερωσύνης, δεν θα το δεχόμουν ούτε κατά διάνοιαν!», εκμυστηρεύθηκε σε φίλο μου (2010).

Αναλαμβάνοντας το «τιμόνι» της Μητροπόλεως, βρήκε «ταμείο» με έσοδα μηδαμινά. Και δανείσθηκε τότε (1980) από προσωπικό του φίλο 100.000 δραχμές για τις ανάγκες της Μητροπόλεως. Και κατώρθωσε σε μια πενταετία, 1980-1985, με τις εισφορές των πιστών, (γιατί ενέπνεε σεβασμό και εμπιστοσύνη), να ανεγείρει στην Πρέβεζα (12.000 τότε κατοίκων) ένα μεγάλο τριώροφο πνευματικό κέντρο, που αποτελεί πραγματικό στολίδι για την πόλη.

Και τι δεν έκανε καθόλη του την αρχιερατεία· μοναστήρια, εκκλησιές, πνευματικά κέντρα σε ενορίες κ.λ.π.

Ο αρχιερέας λέγεται ποιμενάρχης, γιατί είναι ο «αρχηγός» των ποιμένων, των ιερέων. Που σημαίνει πως η κύριά του αποστολή είναι η «εποπτεία» των ιερέων του, γιατί αυτοί γεμίζουν ή αδειάζουν τις εκκλησιές.

«Όποιος ιερέας ζεί πνευματική ζωή, θα είμαι δούλος του», είπε στους ιερείς του ο αείμνηστος Μελέτιος κατά την πρώτη Ιερατική σύναξη (Απρίλιος 1980). Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Η Ευρώπη πρόδωσε τον Θεό και πρόδωσε και όλους τους άλλους λαούς

Europe in night

Σ’ όλα υπάρχει ένα τέλος, εκτός από το έλεος του Θεού. Αυτό αποδεικνύεται και από την ιστορία του λαού του Ισραήλ.

Και το βάθος της θάλασσας μπορεί να μετρήσει κανείς, τον πόνο όμως του Θεού για τους ανθρώπους είναι αδύνατο να τον μετρήσει.

Ο πόνος του Θεού για τους ανθρώπους φάνηκε στον ιδρώτα που έσταζε από το μέτωπο του Χριστού, στον κήπο της Γεθσημανή.

Ο Θεός περιμένει και περιμένει. Τι περιμένει ο Θεός;

Ο Θεός δεν περιμένει πως ένας άνθρωπος θα δείξει το σωστό δρόμο στους λαούς, ούτε περιμένει πως ένας άνθρωπος θα δώσει στους λαούς εντολές για να υπακούσουν και να σωθούν. Δεν το περιμένει ο Θεός αυτό, επειδή αυτό ήδη έγινε. Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Ο Άγιος Μητροφάνης Αρχιεπίσκοπος Κωνσταντινουπόλεως († 4 Ιουνίου 325)

Ο θεοφόρος πατήρ ημών Άγιος Μητροφάνης έζησεν κατά τους χρόνους του Μεγάλου Κωνσταντίνου. Υπήρξεν υιός του Δομετίου, αδελφού του αυτοκράτορος της Ρώμης Πρόβου (276-282 μ.Χ.) και ο οποίος απέκτησε δύο υιούς τον Πρόβον και τον Μητροφάνην. Ο Δομέτιος πολύ ενωρίς ησπάσθη πανοικί τον Χριστιανισμόν και εκατοίκησεν εις το Βυζάντιον. Εκεί  εσχετίσθη πνευματικώς με τον Επίσκοπον Τίτον, τον οποίον και διεδέχθη εις τον θρόνον του Βυζαντίου και αυτόν αλληλοδιαδόχως οι υιοί του Πρόβος και Μητροφάνης.

Επί των ημερών του Αγίου Μητροφάνους, έπαυσαν οι κατά των Χριστιανών διωγμοί και ο αυτοκράτωρ και μετέπειτα Άγιος, Μέγας Κωνσταντίνος († 22 Μαίου 337 μ.Χ.), έκτισεν την Κωνσταντινούπολιν εις την περιφέρειαν του Βυζαντίου, μεταφέρων εκείσε την πρωτεύουσαν της αυτοκρατορίας του από την Ρώμην. Επομένως ωνομάσθη πρώτος Αρχιεπίσκοπος της Αγίας Πόλεως ταύτης μετά την μετονομασίαν της από Βυζάντιον εις Κωνσταντινούπολιν και επί των ημερών της Αρχιεπισκοπείας του ετέθησαν τα θεμέλια των τριών μεγάλων ναών της Βασιλίδος των Πόλεων, ήτοι της Αγίας Σοφίας, της Αγίας Ειρήνης και της Αγίας Δυνάμεως, ως επίσης μετεκομίσθησαν από της Ιερουσαλήμ οι 12 κόφινοι της αρτοκλασίας του Κυρίου και απετέθησαν «εν τω ειλήματι του Φόρου». Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Όλες οι ανοησίες που κάνουν οι άνθρωποι προέρχονται από λαθεμένες ανθρώπινες σκέψεις

freedom222

Αδελφοί μου, όταν οι άνθρωποι, μπερδεμένοι χάνουν το δρόμο, τον οδηγό και το μυαλό, τότε μόνον ο Χριστός φαίνεται, κανείς άλλος.

Οι πιο αόρατοι στα χρόνια της αμαρτωλής ειρήνης, στα χρόνια του αιματοβαμμένου πολέμου γίνονται πιο ορατοί.

Όταν το σκοτάδι είναι βαθύ, τότε ο Χριστός το φωτίζει.

Όταν η δυστυχία είναι μεγάλη, τότε ο Χριστός δίνει την παρηγοριά. Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Ο εικοστός αιώνας είναι ο πιο άρρωστος αιώνας της Ευρώπης

images (40)

Όπως ο ψαράς που βγαίνει από ποτάμι, που είναι γεμάτο λάσπη, μυρίζει λάσπη έτσι και ο ευρωπαϊκός πολιτισμός με την επιστήμη του, με τη φιλοσοφία του, την τέχνη του, αποπνέει λάσπη, μυρίζει όπως μυρίζει η γη, σαν σκόνη.

Ο Χριστός είναι ο μοναδικός γιατρός για τη θεραπεία της αρρώστιας της.

Ο λόγος, η αιτία της αρρώστιας της κυρτωμένης Ευρώπης είναι η καταπάτηση του θεϊκού νόμου.

Η κυρτωμένη Ευρώπη καταπάτησε το νόμο του Θεού.

Η έλλειψη σεβασμού προς τους γονείς είναι ένας λόγος.

Τίποτε ο Θεός δεν τιμωρεί τόσο πολύ όσο τις αμαρτίες των παιδιών απέναντι στους γονείς τους, επειδή αυτό είναι αμαρτία απέναντι στον ουράνιο Πατέρα. Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Αποτίμησις του έργου του μακαριστού Μητροπολίτου Αυγουστίνου Καντιώτη ( Μέρος Δ΄- τελευταίο)

avgoustinos-kantiotis-11Πριν να κάνη κανείς μία γενική αξιολόγησι του έργου του π. Αυγουστίνου θα πρέπη να επισημάνη σε αδρές γραμμές τα κυριώτερα σημεία της προσφοράς του.

 

1. Εκκλησιαστικοί αγώνες

 

Από την αρχή της εκλογής του, ο π. Αυγουστίνος είχε δηλώσει, ότι θα μείνη ανυποχώρητος στις αρχές του για μία Εκκλησία ελευθέρα και ζώσα. Έτσι, πρώτος διεμαρτυρήθη εντόνως όταν επί μακαριστού αρχιεπισκόπου Ιερωνύμου διεγράφησαν από το Σύνταγμα και τον Καταστατικό Χάρτη της Εκκλησίας της Ελλάδος οι ι. κανόνες «περί το ήθος και την διοίκησι της Εκκλησίας», καθώς επίσης και για την επιχειρούμενη τότε κάθαρσι της Εκκλησίας χωρίς την τήρησι των προβλεπομένων απαραιτήτως από τους ι. κανόνας διατάξεων.

Επεσήμανε ακόμη τις αρνητικές επιπτώσεις από την προσπάθεια εισαγωγής «μοντέρνων» συνηθειών στην Εκκλησία (κατάργησις του ράσου κ.ά.), την δυνατότητα που έδινε στην Πολιτεία εκείνος ο καταστατικός χάρτης να έχη ηυξημένες αρμοδιότητες στα εκκλησιαστικά θέματα, ενώ περιώριζε τα δικαιώματα των επισκόπων υπέρ της αρχιεπισκοπικής εξουσίας και χάριν διαφόρων επιτροπών κ.λπ..

Η σύγκρουσις αυτή κορυφώθηκε με την προσφυγή στο Συμβούλιο της Επικρατείας εκ μέρους του π. Αυγουστίνου και του μακαριστού Ελευθερουπόλεως Αμβροσίου κατά της συγκροτήσεως της Διαρκούς Ιεράς Συνόδου όχι κατά τα πρεσβεία (όπως προέβλεπε ο Πατριαρχικός Τόμος του 1851) αλλά αριστίνδην, και την δικαίωσι των προσφυγόντων.

Αλλά και μετά την κατάλυσι της τότε κυβερνήσεως από τον δικτάτορα Ιωαννίδη, την οριστική παραίτησι του Ιερωνύμου (ο οποίος είχε διαμαρτυρηθή μυστικώς αλλά εντόνως για τα βασανιστήρια που ο δικτάτωρ ενεργούσε στην Ε.Σ.Α.) και την άνοδο του νέου αρχιεπισκόπου κυρού Σεραφείμ, ο οποίος ανήλθε με την υπόσχεσι της παλινορθώσεως των ι. κανόνων, ο π. Αυγουστίνος δεν έπαυσε να ελέγχη τις παρεκκλίσεις από το ορθό. Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Ο μακαριστός Αυγουστίνος Καντιώτης ως Μητροπολίτης Φλωρίνης, Αλμωπίας και Εορδαίας και εν συνεχεία Φλωρίνης, Πρεσπών και Εορδαίας (επταετία – μεταπολίτευση) (μέρος Γ΄).

kantiotis 12• Η εκλογή

 

«Η προαγωγή μου εις επίσκοπον εθεωρείτο αδύνατος. Ο ίδιος έλεγον ότι, όταν ο ήλιος θ’ ανατείλη εκ δυσμών, τότε θα γίνω επίσκοπος. Και το αδύνατον έγινε δυνατόν.

Υπό Ιερώνυμον αρχιεπίσκοπον, τον οποίον ήλεγξα σφοδρώς ως Ιεροκήρυξ, εγένετο εν τοις πράγμασιν ανατολή εκ δυσμών. Ανετράπη ο συνήθης τρόπος εκλογής αρχιερέων.

Εγένετο διά πρώτην φοράν ΕΠΙΣΤΡΑΤΕΥΣΙΣ αρχιμανδριτών, οι οποίοι ούτε πολιτικούς ούτε εκκλησιαστικούς παράγοντας παρεκάλεσαν διά να γίνουν επίσκοποι.

Μεταξύ δε αυτών ήτο και ο υποφαινόμενος. Παρά τους δισταγμούς μου υπήκουσα εις την ούτω πως γενομένην πρόσκλησιν και εδέχθην να χειροτονηθώ επίσκοπος της ακριτικής ταύτης περιφερείας.

Από το εν Αθήναις κέντρον ιεραποστολικής κινήσεως, όπου υπέρ τα 15 έτη υπηρέτησα, εξεσφενδονίσθην εις το άκρον της πατρίδος. Πόσον επόνεσα και έκλαυσα!».

Πολλοί, έλεγαν, ότι, θα έπρεπε να δεχθή το επισκοπικό αξίωμα, για ν’ αποδείξη, εάν αυτά που ωραματιζόταν και κήρυττε για την Εκκλησία μπορούσαν να γίνουν πραγματικότητα.

Ο ίδιος δέχθηκε να γίνη επίσκοπος κατόπιν πολλής αγωνίας, προσευχής και μελέτης, διότι θεώρησε ότι αυτό ήταν θέλημα Θεού, καθώς το επιβεβαίωνε και η φωνή του λαού. Όπως λέει δε ο άγιος Κλήμης Ρώμης, «δίκαιον έστι μή λιποτακτείν υμάς από του θελήματος του Θεού». Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Το έργο του μακαριστού Μητροπολίτου Αυγουστίνου Καντιώτη κατά την Μεταπολεμική περίοδο ως Ιεροκήρυκος της Αρχιεπισκοπής Αθηνών (μέρος Β΄)

avgoustinos-kantiotis-11• Κύμη

«Ληξάσης της περιόδου εκείνης, μετετέθην εις Κύμην – Ευβοίας μετά τα μέσα του έτους 1950. Εις την νέαν αυτήν θέσιν παρέμεινα επί ένα περίπου έτος, ασχολούμενος με το κήρυγμα, την κατήχησιν και την εξομολόγησιν».

«Εκεί δημόσια σκάνδαλα κληρικών είχαν γίνει αφορμή ν’ αδειάσουν κυριολεκτικά οι εκκλησίες. Με τη δύναμι του λόγου και το παράδειγμα κατορθώνει να ξαναφέρη τους Κυμαίους στην Εκκλησία.

Οι ιεροί ναοί γεμίζουν και πάλι.

Προθυμοποιούνται όμως οι προύχοντες της Κύμης να τον κατηγορήσουν. Εναντίον του είνε και ο τότε μητροπολίτης Καρυστίας, ο οποίος τον διώχνει από την μητρόπολί του. Δεν τον δέχεται κανείς μητροπολίτης και τίθεται έτσι στη διάθεσι της Ιεράς Συνόδου».

Κηρύττει διαρκώς. Ιδρύει την «Κατηχητική σχολή «Ο Μέγας Αθανάσιος», οπού γίνονται συγκεντρώσεις ανδρών, γυναικών και εργαζομένων νέων. Συγκροτεί «Χριστιανική Ένωσι Νεανίδων».

Εξομολογεί. Εκδίδει και εδώ φυλλάδιο (το «ΓΡΗΓΟΡΕΙΤΕ»), με το οποίο μεταξύ άλλων πολεμά τα παζάρια της Κυριακής, την αποφυγή της τεκνογονίας. Επίσης από τον Ιούνιο του 1951 μαζί με τον ιεροκήρυκα της Μητροπόλεως Χαλκίδος αρχιμ. Χριστόφορο Καλύβα εκδίδει το φυλλάδιο «ΚΑΤΗΧΗΣΙΣ», το οποίο διανέμεται δωρεάν στους νέους. Περιοδεύει στα χωριά και πλησιάζει τους χωρικούς της υπαίθρου, μεταξύ των οποίων ανευρίσκει διαμάντια που τα φέρνει στο φως, όπως τον βοσκό Γεώργιο Ν. Χαρτσά, τον αυτοχαρακτηριζόμενο «βασιλέα των ορέων», ο οποίος θα εκδώση και ποιητικό οικοδομητικό φυλλάδιο με τον τίτλο «Η ΦΛΟΓΕΡΑ».

Η πύκνωσις των εκκλησιασμάτων και των ακροατηρίων του θείου λόγου ενοχλεί. Εκσφενδονίζεται εναντίον του η κατηγορία οτι «είνε τρελλός» και απαντά καταλλήλως. Φεύγοντας από την Κύμη θα ελέγξη άλλη μία αντικανονικότητα· την χάραξι σταυρών στο έδαφος. Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Το έργο του μακαριστού Μητροπολίτου Αυγουστίνου Καντιώτη κατά την περίοδο της Κατοχής και στις ένοπλες δυνάμεις. (Μέρος Α΄)

kantiotis 12• Ιωάννινα

«Εκ Μεσολογγίου εις Ιωάννινα.

Ο αείμνηστος Μητροπολίτης Ιωαννίνων Σπυρίδων, ο μετά ταύτα Αρχιεπίσκοπος Αθηνών, με προσέλαβεν ως ιεροκήρυκα.

Ήτο το πρώτον έτος της κατοχής (1941). Εις τα Ιωάννινα, πρωτεύουσαν της Ηπείρου, εδέσποζον οι Ιταλοί κομπορρημονούντες. Περίλυποι και κατηφείς οι κάτοικοι της ιστορικής πόλεως, οι φλογεροί πατριώται

. Εκ της ολιγομήνου υπηρεσίας μου εις Ιωάννινα αναφέρω μίαν μόνον αλλά σημαντικήν λεπτομέρειαν. Ο Μητροπολίτης Σπυρίδων κατά την εορτήν των Χριστουγέννων, την οποίαν διά πρώτην φοράν θα εώρταζον οι Έλληνες υπό δούλειον ήμαρ, ώρισε να ομιλήσω ως ιεροκήρυξ εν τω Μητροπολιτικώ Ναώ.

Παρουσία αυτού αλλά και εκπροσώπων των Ιταλικών αρχών και πλήθους λαού ωμίλησα. Ωμίλησα όχι μόνον θρησκευτικώς, αλλά και εθνικώς. Όση μοι δύναμις έψαλα το μεγαλείον της ελληνικής φυλής. Είπον ότι, έφ’ όσον ανατέλλει ο ήλιος και τα άστρα μαρμαίρουν εις τον ουρανόν, η Ελλάς θα λάμπη και θ’ ακτινοβολή… Το κήρυγμα εκείνο, διά το οποίον με συνεχάρη ο αείμνηστος Μητροπολίτης Ιωαννίνων, εχαρακτηρίσθη υπό των Ιταλών ως εμπρηστικόν. Εγενόμην στόχος της ιταλικής καραμπιναρίας. Εκινδύνευον.

Το δε χειρότερον απηγορεύθη εις εμέ η από του άμβωνος δημοσία εμφάνισις. Κάθε λέξις μου επροδίδετο εις τας Ιταλικάς αρχάς. Ως εκ τούτου η παραμονή μου εις Ιωάννινα δεν είχε πλέον λόγον. Τη συμβουλή φίλων εγκατέλειψα τα Ιωάννινα. Φεύγων αφήκα εις το έλεος του Θεού την σεβαστήν γραίαν μητέρα μου, συνοδόν και ασπίδα του βίου μου. Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Νάουσα αιμάσουσα…

neomartires

Γράφει ο Αρχιμ. Πορφύριος, Ηγούμενος της Ι.Μ. Τιμίου Προδρόμου Βέροιας | Romfea.gr

Η Κυριακή του Θωμά μας ξυπνάει πολλές μνήμες και πολλά χρέη.

Αλλά ένα μεγάλο χρέος της περιοχής ήδη ξεπληρώθηκε με επίσημη Πράξη του σεπτού Οικουμενικού μας Πατριάρχη και της περί αυτόν Αγίας και Ιεράς Συνόδου του Οικουμενικού Θρόνου.
Χρέος παλιό, που επιτέλους ξεπληρώθηκε.

Το ζητούσαν οι ιστορικοί και το έγραφαν, αλλά καμία φορά χρειάζεται περισσό σθένος γιά να γίνουν μεγάλες ενέργειες.


Ήδη ο τίτλος του άρθρου μας θα έκανε πολλούς να υποψιαστούν το θέμα. Και γιά να μην σας κρατάμε άλλο σε αγωνία, εξηγούμαστε.


Σε ένα Πηδάλιον του 1800, Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Ποια ήταν άραγε η ηρωίδα της Κύπρου Μαρία η Συγκλητική;

image001(2050)

Ας διαβάσουμε κάτι για την Τουρκοκρατία στην Κύπρου και πώς στο λιμάνι της Αμμοχώστου η Μαρία Συγκλητική, αιχμάλωτη με άλλες νέες που προορίζονταν ως δώρο για το σουλτάνο, ανατίναξε το πλοίο που θα τις μετέφερε!.. «Aυτή μια νύχτα σκοτεινή, νύχτα δίχως φεγγάρι / Στη ναυαρχίδα οδήγησε το χέρι του Kανάρη», λέει ένα δημοτικό τραγούδι!.. Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Ο Άγιος των Εκσυγχρονιστών

petreirin1-thumb-large

Το καλοκαίρι του ’75, στην πλατεία ενός χωριού της επαρχίας Αποκορώνου Χανίων, ήσαν μαζεμένοι οι κάτοικοι και άκουγαν με προσοχή και σεβασμό έναν ασπρογένη μελαψό παπά με πυκνά φρύδια και βροντώδη μελωδική φωνή. Προσπαθούσε να τους πείσει ότι είναι κρίμα τόσο νερό που ανάβλυζε από τις πηγές του τόπου να πηγαίνει χαμένο και πως είχε έρθει η ώρα να δημιουργήσουν μια αναπτυξιακή εταιρεία λαϊκής βάσης για να το εκμεταλλευτούν. Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Ο Κύριος χτυπάει το λαό μας, για να τον καθαρίσει από τις ξένες κάμπιες

prayer-cf84ceb91

Η Ευρώπη είναι αίρεση.

Η χριστιανική αίρεση είναι χειρότερη από την ειδωλολατρία.

Επειδή η εμπειρία επιβεβαίωσε πως είναι πιο εύκολο να πάρουμε με το μέρος του Χριστού τους ειδωλολάτρες παρά τους αιρετικούς.

Μέχρι τη στιγμή που εμείς θα ονομαζόμαστε Ορθόδοξοι δεν είναι καλό να έχουμε τους αιρετικούς για παράδειγμα.

Η αποστολή των ορθόδοξων λαών δεν είναι να τρέμουν μπροστά στους αιρετικούς λαούς, αλλά αποστολή τους είναι να τους φέρουν στο σωστό δρόμο.

Στην εποχή μας αποσυντίθεται και σαπίζει ό,τι είναι αιρετικό. Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Μια μαρτυρία για τον μακαριστό Ειρηναίο

eirinaios2

Όπως είναι γνωστό, ο πολιός και σεβάσμιος Ιεράρχης της Εκκλησίας της Κρήτης, κυρός Ειρηναίος, εκοιμήθη εν Κυρίω το πρωί της Μ. Τρίτης, 30 Απριλίου 2013, σε ηλικία 102 ετών. Ο μεταστάς υπήρξε εμβληματική φυσιογνωμία της Εκκλησίας μας κυρίως κατά το δεύτερο μισό του 20ού αιώνα, που άφησε πίσω του ένα μεγαλειώδες έργο. Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Θαύματα της Οσίας Ματρώνας της αομμάτου († 2 Μαίου) σε Έλληνες

osia_matrona_rossida_aommatos_thaumatourgos_014Ήταν Κυριακή πρωί. Καθόμουν πολύ στενοχωρημένη στη βεράντα του σπιτιού μου και έκανα προσευχή στην Αγία Ματρώνα τη Ρωσίδα την αόμματο, την οποία πριν από μερικές εβδομάδες είχα επισκεφθεί στο Ναό του Ευαγγελισμού της Θεοτόκου στον Περισσό, όπου φυλάσσεται ιερό λείψανό της και η θαυματουργός εικόνα της. Είχα ακούσει αρκετά θαύματα που πραγματοποιεί η Οσία και με κατάνυξη αλλά και με δάκρυα στα μάτια ζητούσα να δώσει υγεία και στο πρόβλημα της κόρης μου της Αγγελικής, που υπέφερε από στραβισμό του δεξιού της οφθαλμού και προσπαθούσαμε με κάθε τρόπο να αποφύγει το παιδί την επέμβαση. Είχα πάρει λαδάκι από την κανδήλα της Αγίας και άλειψα το ματάκι της αλλά και νυχθημερόν προσευχόμουν με δάκρυα στα μάτια για τη θεραπεία της. Η Οσία που αγαπά πολύ τον πονεμένο άνθρωπο και ειδικά τα νέα παιδιά, δεν άργησε και χάρισε στο παιδί μου τη θεραπεία του και δεν χρειάστηκαν ιατρικές επεμβάσεις. Ευχαριστώ την Αγία για το μεγάλο θαύμα της. Να είναι ευλογημένο το άγιό της όνομα στους αιώνες.

Με πίστη Μαρία Αποστολοπούλου

 

Είμαι ένας αμαρτωλός που αξιώθηκα να δω το μεγάλο θαύμα του Θεού και της Αγίας Ματρώνας της Ρωσίδας. Ήξερα ότι κάθε Δευτέρα απόγευμα στο Ναό του Ευαγγελισμού της Θεοτόκου στον Περισσό γίνεται η Παράκληση της Οσίας και ήρθα και εγώ να παρακαλέσω για ένα μεγάλο πρόβλημά μου.

Πριν καιρό είχα ένα ατύχημα. Τίποτε δεν μπορούσε να βελτιώσει την κατάστασή μου.

Οι αφόρητοι πόνοι αφενός και η άσχημη ψυχολογική μου κατάσταση αφετέρου, μου έκαναν μαρτυρική τη ζωή. Και όμως ο Θεός ο οποίος θεραπεύει πάσαν νόσον και πάσαν ασθένειαν των ανθρώπων, διά πρεσβειών της Οσίας Ματρώνας, χάρισε την βραδιά εκείνη και σε μένα το θαύμα. Δεν είχε τελειώσει η Παράκληση και αισθάνθηκα το βάρος του πόνου και την κακή ψυχολογική μου κατάσταση να χάνονται και να αισθάνομαι σαν πρώτα που ήμουν Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Ο άγνωστος αδερφός του γέροντα Παϊσιου, μιλά στα «Παραπολιτικά» (ΦΩΤΟΡΕΠΟΡΤΑΖ)

paisios9_600_375_-1520156779_exclusive

Ολόκληρο το οδοιπορικό του «Παραπολιτικά» στην πατρίδα του Αγιορείτη Μοναχού

Το ταξίδι ξεκίνησε από την Αθήνα, νωρίς τα ξημερώματα με προορισμό την Κόνιτσα. Το ακριτικό χωριό του νομού Ιωαννίνων, όπου το 1925 εγκαταστάθηκε η οικογένεια Εζνεπίδη, φεύγοντας από τα Φάρασα της Καππαδοκίας, μαζί με τα υπόλοιπα καραβάνια προσφύγων που έρχονταν στην Ελλάδα. Ενάμιση χρόνο πριν, το 1924 είχε γεννηθεί ένα ακόμη παιδί, από τα οκτώ συνολικά της οικογένειας, που πήρε το όνομα Αρσένιος. Ήταν το κοσμικό όνομα του γέροντα Παΐσιου, που βαπτίστηκε στις 14 Σεπτεμβρίου του 1924. Λίγες εβδομάδες μετά, η οικογένεια του παίρνει τον δρόμο του ξεριζωμού, από τον τόπο που την γέννησε, με την «μεγάλη» ανταλλαγή. Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Αρχιμ.Βασίλειος Ιβηρίτης: O Πατριάρχης Δημήτριος ήταν ένας ταπεινός και αθόρυβος ιερουργός του μυστηρίου της Εκκλησίας

article_13557_33935

Σχόλιο στο τρίτομο έργο «Η Ιερά Πορεία Αγάπης,Ειρήνης, και Ενότητος του Οικουμενικού Πατριάρχου Δημητρίου», του Μητροπολίτου Φιλαδελφείας Μελίτωνος (εκδοθ.Θεσσαλονίκη2012)

του Αρχιμ.Βασιλείου Ιβηρίτη

Αυτό το μεγάλο έργο του Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου Φιλαδελφείας κ. Μελίτωνος το ζης ως μία φαύσι χάριτος που σου αποκαλύπτει εξαίφνης κάτι από το μυστήριο και την αποστολή της Μεγάλης Εκκλησίας· τη φανέρωσι της του Θεού Σοφίας και του κάλλους μέσα στην ανθρώπινη ιστορία.
Θαυμάζεις πως άρχισε. Πως προχώρησε. Πως άνθισε.Τι προσέφερε. Ποιά θεολογία διετύπωσε.Σε ποιά πνευματικά ύψη ανήχθη. Ποιά θέσι πήρε στην ζωή της Οικουμένης. Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Ο γέρων Δαβίδ ο Καυσοκαλυβίτης

_2_2_~1

Στην Καλύβη των Αρχαγγέλων έζησε ο γέρων Δαβίδ, που διαδέχθηκε τον πνευματικό Χριστοφόρο,ο οποίος έζησε στο Άγιον Όρος περισσότερα από εξήντα χρόνια με πλήρη σιωπή. Ο γέρων Δαβίδ, τα τελευταία χρόνια της ζωής του έμεινε τυφλός και οδηγούνταν στο Κυριακό για τις Ακολουθίες από τον υποτακτικό του. Μέσα όμως από τη Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Απολογισμός του έργου του π. Ευέλθοντος Χαραλάμπους

Papa-Evelthon-e1309331591404

Ο π.Ευέλθων υπήρξε ομολογουμένως ένας σπάνιος ιερέας με απαράμιλλη ζωή και δράση.Είναι εξαιρετικά δύσκολο να αποτυπώσει κανείς το βάθος και το βίωμα ενός θεοφιλούς ιερέως. Γι’ αυτό και ο λόγος περιορίζεται στα εξωτερικά γνωρίσματα, τα ορατά και γνωστά. Για χάριν της ιστορίας παραθέτουμε παρακάτω συνοπτικά το έργο του π. Ευέλθοντος, το οποίο άφησε πίσω να μαρτυρεί την παρουσία και τη δράση του.Πολλά ανέλαβε ο ίδιος. Για άλλα είχε την έμπνευση και την πρωτοβουλία. Όλα,όμως, φέρουν και θα φέρουν ανεξίτηλα το στίγμα και τη σφραγίδα του. Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Ο Πατριάρχης Αντιοχείας Ιωάννης (ως Μητροπολίτης Πύργου) στο Κελλί του μακαριστού Γέροντα Ιωσήφ Βατοπαιδινού (2006)

eik.2

Ο Πατριάρχης Αντιοχείας Ιωάννης (ως Μητροπολίτης Πύργου) στο Κελλί του μακαριστού Γέροντα Ιωσήφ Βατοπαιδινού (2006) Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Ιεραποστολικές αναμνήσεις με τον π. Ευέλθοντα

evel8on2

Ο μακαριστός πατήρ Ευέλθων Χαραλάμπους υπήρξε ιδιαιτέρως δραστήριος και με έντονο το αίσθημα της προσφοράς και της αγάπης στον πλησίον. Ανάμεσα στα πολυάριθμα έργα του, είχε αναπτύξει έντονη προσφορά αγάπης μέσω του ΚΕ.Π.Α και στον χώρο της Ιεραποστολής στην Αφρική. Είχα την ευλογία από τον Πανάγαθο Τριαδικό Θεό να συμμετάσχω σε κάποιες από τις αποστολές που ηγήθηκε της ενορίας του Αγίου Δημητρίου στην Κένυα και στη Μαδαγασκάρη. Εκεί στα βάθη της Αφρικής είδα με τα μάτια μου το μέγεθος του έργου του και χαράχτηκαν βαθιά στην ψυχή μου εικόνες και συγκινητικά γεγονότα. Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Απομαγνητοφωνημένος παρηγορητικός λόγος Μητροπ. Λεμεσού κ. Αθανασίου στο 40νθήμερο μνημόσυνο (Κυριακή 31 Ιουλίου 2011) για τον μακαριστό π. Ευέλθοντα Χαραλάμπους

dsc00369Τελoύμε σήμερα, αγαπητοί μου αδελφοί, κατά την τάξη και την παράδοση της αγιωτάτης Εκκλησίας μας, το τεσσαρακονθήμερο μνημόσυνο του αειμνήστου πατρός Ευέλθοντος μετά των άλλων κεκοιμημένων αδελφών μιας.

Θέλω εν πρώτοις να ευχαριστήσω το Σεβασμιώτατο Μητροπολίτη Κωνστάντιας – Αμμοχώστου και αγαπητό εν Χριστώ αδελφό κ. Βασίλειον, ο οποίος μου έδωσε την άδειαν και ευλογία να βρεθώ ανάμεσά σας και να τελέσω την Θεία Λειτουργία και το ιερό μνημόσυνο αυτό.

Είναι γεγονός ότι, συνδεόμαστε με τον π. Ευέλθοντα εδώ και πάρα πολλά χρόνια με δεσμούς πνευματικούς και φιλίας πνευματικής. Και ερχόμενος από τη Λεμεσό, προς στιγμήν αισθανόμουν μεγάλη αμηχανία, για το τι πνεύμα και τι ατμόσφαιρα θα συναντούσα και πως για πρώτη φορά θα έρθω στο Παραλίμνι, στον Άγιο Δημήτριο, να λειτουργήσω χωρίς να είναι παρών ο π. Ευέλθων.

Και απορούσα με τον εαυτό μου, πως θα αντιμετωπίσει και αντιδράσει σ’ αυτή την απουσία και προς στιγμή σκέφτηκα και είπα, ότι καλύτερα θα ήταν να παρερχόταν από εμένα το ποτήριο αυτό της δυσκολίας και του πόνου της απουσίας του αειμνήστου π. Ευέλθοντος. Όμως, θέλω να σας πώ το εξής, γιατί δεν θέλω να εκφωνήσω επιμνημόσυνους λόγους, που συνήθως είναι ψεύτικοι. Θέλω να σας πώ αυτό που αισθάνομαι.

Σ’ αυτή την απορία και σ’ αυτή τη δυσκολία, όταν βρέθηκα στις πύλες του Ιερού Ναού και είδα τον κόσμο να φοράει μαύρα ενδύματα, δεν ξέρω αν είναι για τον πατέρα Ευέλθοντα η αν ο καθένας έχει το δικό του πένθος και το δικό του πόνο, άλλα ήταν μία εικόνα μίας Εκκλησίας σχεδόν με μαυροφορεμένους ανθρώπους.

Εισερχόμενος μέσα στην Εκκλησία, αισθάνθηκα ότι αυτός ο χώρος, η Εκκλησία του Χριστού, εκπέμπει μία άλλη ατμόσφαιρα, η οποία δεν έχει σχέση με το πένθος, η οποία δεν έχει σχέση με τη λύπη για το θάνατο των συνανθρώπων μας και το θάνατο των αδελφών μας. Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »