Διάλογος και ψυχική επαφή. Τί είναι αυτό; (2)

 Στο βαθμό που ο διάλογος διεξάγεται με σεβασμό και αγάπη αποσοβεί την εξωλεκτική παρορμητική εκφόρτιση, εξανθρωπίζει, προάγει την ψυχική κοινωνία, εγγυάται την πολύτιμη ετερότητα. «Χάρη στο διάλογο ο έφηβος έχει τη δυνατότητα να εκφράσει τη διαφορά του χωρίς να υποκύψει στη βία, καθώς και να αναγνωρίσει την ομοιότητά του χωρίς να υποκύψει στη σύγχυση. Η δυσκολία του εφήβου είναι πράγματι η εξής: πώς να διαφοροποιηθεί από τον άλλο, κυρίως από την οικογένειά του, χωρίς να καταλήξει στη λιγότερο ή περισσότερο βίαιη απόρριψη των οικογενειακών παραγόντων πώς, ενώ θα έχει διαφοροποιηθεί, να παραμείνει μέρος ενός γένους, μιας ιστορίας, χωρίς να διατρέχει τον κίνδυνο να διαλυθεί η προσωπικότητα του και να γίνει ένα με ένα αδιαφοροποίητο οικογενειακό μάγμα;» Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Φιλία και μοναξιά

«Δεν θα έκλεβα μονάχος μου,

 και δεν με ενδιέφερε το αντικείμενο της κλοπής, αλλά η ίδια η πράξη της κλοπής.

Αν ήμουν μονάχος,  δεν θα μου άρεσε και δεν θα το είχα κάνει.

Α, φιλία, είσαι μεγάλος εχθρός. Ασκείς μιαν ανεξερεύνητη γοητεία στα μυαλά!» ( αγ. Αυγουστίνου-Εξομολογήσεις)

 Η παραπάνω καταγραφή του Αγίου Αυγουστίνου για τη νεότητά του, παρά την απαξίωση της φιλίας στην οποία καταλήγει για ηθικούς λόγους, στην πραγματικότητα αποτελεί έναν ύμνο της. Καθώς ο έφηβος ανακαλύπτει ότι θέλει-δεν θέλει αναπτύσσεται μέσα του το «κατ’ εικόνα», το κοινωνητικό στοιχείο του τελευταίου ασκεί πράγματι μιαν ανεξερεύνητη γοητεία- και όχι μόνο για κακό. Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »