Ποια η απόσταση ανθρώπου από τον Θεό; (εβδομάδα του Ασώτου)


Ομιλία του π. Κωνσταντίνου Στρατηγόπουλου.

Πόσο μακρυά πήγε ο Άσωτος φεύγοντας απ’τον πατέρα του;
Ποια είναι η απόσταση του ανθρώπου από τον Θεό;
Πόσο πρέπει να περπατήσω για να βρω τον Θεό; Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Το τρίτο στάδιο της υπαρξιακής πορείας του Ασώτου: Η σωτηρία (Προσευχή – θεία λατρεία – εξιλέωση)

asotos-ios1

Η μετάνοια που φτάνει στην αποκορύφωσή της με την εξομολόγηση, είναι επιστροφή στο Θεό, αποκατάσταση των σχέσεων με Αυτόν και αρχή επικοινωνίας μαζί του με την προσευχή. Έτσι, όταν σκεφτούμε πως ο πατέρας της παραβολής αλληγορεί όχι μονάχα τον πνευματικό πατέρα ως αντιπρόσωπο του Θεού μπροστά στον οποίο γίνεται η εξομολόγηση, αλλά και τον ίδιο το Θεό, τον ουράνιο Πατέρα, «τον φιλάνθρωπον πατέρα και Θεόν», όπως λέει ο Ζιγαβηνός, τότε μπορούμε να καταλάβουμε πως η εξομολόγηση του ασώτου είναι συνάμα και μια προσευχή προς το Θεό, είναι διάλογος ανάμεσα στο Εγώ και στο Συ. Πρόκειται επομένως για μια «κατ’ ιδίαν» προσευχή, ατομική προσευχή, που πριν εκφραστεί σαν αίτημα συγνώμης περνά μέσα από την περισυλλογή, την ενδοσκόπηση και την αυτοκριτική. Μιαν αυτοκριτική που ως συναίσθηση ενοχής, στην περίπτωση του ασώτου, έχει πάνω του υπαρξιακά μεταμορφωτικά αποτελέσματα, οδηγώντας τον στη μετάνοια που, όπως είπαμε, είναι επιστροφή στο Θεό, επανασύνδεση μαζί του με την προσευχή. Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

«Ο άνθρωπος έρχεται εις εαυτόν» (Κυριακή του Ασώτου)

ο άσωτος υιός  Αρχιμανδρίτης Ζαχαρίας Ζάχαρου

Η Εκκλησία, προκειμένου να μας ενθαρρύνει στην πορεία της αναγεννήσεώς μας, μας δίδει την ευκαιρία να μελετήσουμε την παραβολή του ασώτου υιού λίγο πριν τη Μεγάλη Τεσσαρακοστή. Πρόθεσή της είναι να καταδείξει ότι, όσο σκληρός και αν είναι ο αγώνας μας, η απόγνωση δεν έχει θέση στην εν Χριστώ ζωή. Έχουμε απόλυτη εμπιστοσύνη στον ουράνιο Πατέρα, ο Οποίος μας αναζητεί και μας αναμένει με ανοιχτές αγκάλες. Όχι απλώς μας παρακολουθεί από μακριά, αλλά σπεύδει ακόμη και να μας συναντήσει, επιποθώντας να μας οδηγήσει στη Βασιλεία Του.

Τέτοια είναι η αγάπη του ουράνιου Πατρός. Το τροπάριο που ψάλλουμε στην αρχή της ακολουθίας της μοναχικής κουράς είναι γνωστό ως Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Η ηθική, η αγιότητα και ο Μέγας Κωνσταντίνος

Η κουρτίνα του Αγίου Κωνσταντίνου, η οποία χωρίζει τον Νάρθηκα πό το Μεσονυκτικό. Ιερά Μεγίστη Μονή Βατοπαιδίου

Μητροπολίτου Μεσογαίας και Λαυρεωτικής κ.κ. Νικολάου

Θα ήθελα να δώσουμε λίγο περισσότερο προσοχή στη διαφορά του ηθικού από το άγιο. Πόσο λάθος είναι αυτό το σωστό πού διακηρύσσουμε και στα παιδιά μας. Θέλουμε να κάνουμε τα παιδιά μας σωστά και θέλουμε κι εμείς οι ιερείς να φτιάξουμε σωστούς χριστιανούς. Θα σας πώ πόσο λάθος είναι αυτό το σωστό πού θέλουμε να κάνουμε. Έρχεται η αγκαλιά της Εκκλησίας μας την περίοδο αυτή του Τριωδίου και μας δημιουργεί αιφνιδιασμούς τους οποίους δεν τους καταλαβαίνουμε δυστυχώς. Συγκρίνει την πρώτη Κυριακή έναν Φαρισαϊο -έναν άνθρωπο της θρησκείας, της ελεημοσύνης, των αγαθών έργων, έναν σωστό- με έναν Τελώνη -έναν άνθρωπο της εκμετάλλευσης, της σκληρότητας, τέτοιοι ήταν οι τελώνες- πού δεν είχε τίποτε άλλο εκτός από τη συντριβή και την ταπείνωση της στιγμής. Και ο Κύριος προκρίνει τον δεύ¬τερο· όχι τον ηθικό, όχι τον σωστό αλλά τον μετανιωμένο. Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Οι μεγαλύτεροι είναι καλύτεροι και έχουν πάντα δίκιο;

Η προβληματική στάση του πρεσβύτερου γιού.

Στην παραβολή του Ασώτου ο πρεσβύτερος γιός παρουσιάζεται να είναι αυτάρκης, να προβάλει την υπεροχή του απέναντι στο μικρότερο αδελφό, να υπερτονίζει την πιστότητά του και τη συνέπεια στα οικογενειακά καθήκοντά του. Σκοπός είναι να μειώσει τη στάση και τη θέση του μικρότερου αδελφού του και να διεκδικήσει μεγαλύτερη  κληρονομιά, ως αμοιβή των πράξεων του και των αρετών του. Αυτή η εικόνα επαναλαμβάνεται πανομοιότυπα σχεδόν πάντοτε.

Πάντοτε οι πρεσβύτεροι είναι καλύτεροι και αυτοί έχουν πάντα δίκιο. Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

31 Ιανουαρίου 2010 – Κυριακή του Ασώτου Υιού (εορτές αγίων – απόστολος – ευαγγέλιο)

Τη αυτή ημέρα, μνήμη των Αγίων και Θαυματουργών Αναργύρων Κύρου και Ιωάννου, και της Αγίας Μάρτυρος Αθανασίας και των τριων αυτής θυγατέρων και παρθένων, Θεοδότης, Θεοκτίστης και Ευδοξίας. Μνήμη των Αγίων Μαρτύρων Ουϊκτωρίνου, Ουΐκτωρος, Νικηφόρου, Κλαυδίου, Διοδώρου, Σαραπίνου και Παπία των εν Κορίνθω. Μνήμη της Αγίας Μάρτυρος Τρυφαίνης, των αγίων Ταρσίζιου, Ζωτικού, Κυριακού και Σώκιο των Μαρτύρων.  Μνήμη των αγίων μαρτύρων Σατουρνίνου, Θύρσου και Βίκτωρα. Μνήμη του αγίου Ιούλιου του Πρεσβύτερου εξ Αιγίνης, του οσίου Νικήτα εκ Κιέβου, του αγίου Ηλία του νέου οσιομάρτυρα του Αρδούνη, του οσίου πατρός ημών Αρσενίου του εν Πάρω. Τη αυτή ημέρα η Σύναξις Υπεραγίας Θεοτόκου της Κορωνιωτίσσης η Δακρυρροούσης. Ταις των σων αγίων πρεσβείαις Χριστε ο Θεός ελέησον ημάς. Αμήν.

Ο Απόστολος Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Το «ήμαρτον» του Ασώτου

Γέρων Εφραίμ, Προηγούμενος Ι. Μονής Φιλόθεου

Αυτό κάνει ο ουράνιος Πατέρας, όταν ο άνθρωπος ο αμαρτωλός επιστρέψει κοντά Του. Τον καθαρίζει, τον πλένει, του δίνει την πρώτη στολή του βαπτίσματος, του δίνει την υιοθεσία και τον αξιώνει της Βασιλείας Του. Όλα δωρεάν. Όταν επέστρεψε ο άσωτος, δεν του ζήτησε λογαριασμό ούτε τον επέπληξε ούτε του ζήτησε ευθύνες. Αρκεί που επέστρεψε· αυτό Του έφθανε του Πατέρα.

Έτσι και εδώ κάθε αμαρτωλός που θα επιστρέψει, κανένας λόγος από τον Ουράνιο Πατέρα. Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Προσωπική αναγέννηση (1)

Κάθε καινούρια μέρα, με την ανατολή του ήλιου πάνω σε δικαίους και αδίκους, με κάνει να σκέπτομαι πολύ επίμονα το θέμα της προσωπικής αναγεννήσεως του χριστιανού, που η σπουδαιότητα του στηρίζεται ακριβώς πάνω σε τούτο το σημείο: πως η καλή ή κακή αντιμετώπιση του μπορεί να μας χαρίσει την αιώνια ζωή ή την αιώνια κόλαση. Και είναι, αλήθεια, πολύ κωμικό και τραγικό μαζί, το γεγονός, πως πάντοτε σχεδόν κάνουμε σαν τα μικρά παιδιά – οι περισσότεροι: τους δίνεις μια χρυσή λίρα ή ένα πεντόλιρο, και το περιφρονούν, εμπρός σ’ ένα μικρό νόμισμα, με το οποίο θ’ αγοράσουν απ’ το γειτονικό περίπτερο ένα μικρής διάρκειας και αμφιβόλου ποιότητος γλύκισμα. Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Ο Σωτήρας μας

Τί ήταν εκείνο που έκανε το μεγάλο Θεό να ντυθεί την ταπείνωση της ανθρώπινης φύσης; Ασφαλώς η άπειρη αγάπη του για τον άνθρωπο. Τίποτε άλλο δεν επιθυμεί ο Θεός όσο τη σωτηρία του ανθρώπου. Γι’αυτό το Λόγο έγινε άνθρωπος. «Έκλινεν ουρανούς και κατέβη» (Ψαλ. 17,10) για τη δική μας σωτηρία.

Έκθαμβος από το μεγαλείο της θεϊκής αγάπης ο άγιος Γρηγόριος ο Θεολόγος αναφωνεί: «Αυτός που πλουτίζει τους πάντες, γίνεται φτωχός. Παρουσιάζεται φτωχός με τη δική μου σάρκα, για να πλουτίσω εγώ με τη δική του θεότητα. Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »