Αίσθησις Ζωής Αθανάτου (4)- Ομιλίες για τον Γέροντα Ιωσήφ τον Ησυχαστή

Εσωτερικό της σπηλιάς στα Καντουνάκια όπου ο Γέροντας Ιωσήφ είδε το όραμα με τα τρία παιδάκια

Εσωτερικό της σπηλιάς στα Καντουνάκια όπου ο Γέροντας Ιωσήφ είδε το όραμα με τα τρία παιδάκια

 Συνέχεια από (3)

ΑΡΧΙΜ. ΕΦΡΑΙΜ, ΚΑΘΗΓΟΥΜΕΝΟΥ Ι. Μ. ΜΟΝΗΣ ΒΑΤΟΠΑΙΔΙΟΥ

Στον Άγιο Βασίλειο έγινε γνωστός πλέον ο Γέροντας και πολλοί τον επισκέπτονταν για συμβουλές. Έτσι ενοχλούμενος στην ησυχία του αναζητούσε άλλο χώρο ησυχαστικό και δύσβατο, κρυμμένο από τους πολλούς. Δεν άργησε να ανακαλύψει τις σπηλιές στην Μικρή Αγία Αννα. Ήταν τόπος στενός και δύσβατος. Ο χώρος για να κτιστεί ένα μικρό πήλινο καλυβάκι, όπως συνήθιζαν, ήταν σχεδόν ακατάλληλος. Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Αίσθησις Ζωής Αθανάτου (3)- Ομιλίες για τον Γέροντα Ιωσήφ τον Ησυχαστή

Η σπηλιά στην Μικρά Αγία Άννα

Η σπηλιά στην Μικρά Αγία Άννα

Συνεχεια από (2)

ΑΡΧΙΜ. ΕΦΡΑΙΜ, ΚΑΘΗΓΟΥΜΕΝΟΥ Ι. Μ. ΜΟΝΗΣ ΒΑΤΟΠΑΙΔΙΟΥ

Από την ερημική Βίγλα κοίταζε προς την κορυφή του Αθωνα, στο εκκλησάκι της Παναγίας και γεμάτος ταπείνωση προσευχόταν, όταν ξαφνικά αισθάνθηκε κάποιο σκίρτημα χαράς στην καρδιά του και ταυτόχρονα είδε αισθητά ένα φως, το οποίο προερχόταν από το εκκλησάκι της Παναγίας, ακούμπησε πάνω του και του μετέδωσε την υπερφυσική ενέργεια της Χάριτος. Έχασε την αίσθηση του χώρου, του χρόνου, της ύλης ακόμη και του σώματός του. Η χαρά ήταν ανεπανάληπτη. Το φως εκείνο ήταν ενωμένο με την ύπαρξή του και έξω από αυτόν, ενώ ταυτόχρονα η πονεμένη προσευχή του άλλαξε. Μέσα στην καρδιά του ακουγόταν ξεκάθαρα, ρυθμικά, με αίσθηση υπερφυσικής ειρήνης, χωρίς πλέον δική του προσπάθεια, το «Κύριε Ιησού Χριστέ, ελέησόν με», η σύντομη προσευχή που χρησιμοποιούν οι Αγιορείτες Πατέρες, για να έχουν αδιάλειπτη την μνήμη του Θεού και των εντολών Του, και επίσης να εκπληρώνουν, με αυτόν τον τρόπο, την εντολή του αποστόλου Παύλου «αδιαλείπτως προσεύχεσθε»(Α΄Θεσ. 5,17). Αυτή ήταν η πρώτη του εμπειρία· πραγματική αίσθηση και πνευματική γνώση της Χάριτος του Αγίου Πνεύματος. Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Αίσθησις Ζωής Αθανάτου (2)- Ομιλίες για τον Γέροντα Ιωσήφ τον Ησυχαστή από τον Αρχιμανδρίτη Εφραίμ, Καθηγούμενο της Ιεράς Μεγίστης Μονής Βατοπαιδίου

Οι Άγιοι Πάντες οι εν τω Αγίω Όρει του Άθω ασκήσαντες. Φορητή εικόνα της Ι. Μ. Μονής Βατοπαιδίου, 1860.

Οι Άγιοι Πάντες οι εν τω Αγίω Όρει του Άθω ασκήσαντες. Φορητή εικόνα της Ι. Μ. Μονής Βατοπαιδίου, 1860.

Συνέχεια από (1)

Γέρων Ιωσήφ ο Ησυχαστής
Οταν κανείς ευτυχεί θεωρητικά για κάποιο διάστημα της ζωής του δεν θέτει ερωτήματα που αφορούν την ύπαρξή του. Απολαμβάνει για λίγο την ηδονή που προκύπτει από τα ευτυχή γεγονότα, ή και φαντάζεται ότι έχει την δυνατότητα να επεκτείνεται ευτυχώντας έως ότου πετύχει την ύψιστη ανάπαυση και χαρά του. Αυτό συνήθως συμβαίνει στις πιο μικρές ηλικίες, όταν άλλοι έχουν τις πραγματικές ευθύνες για τη ζωή –σήμερα μάλιστα για αρκετό χρονικό διάστημα– εφόσον τελειώνει κανείς τις σπουδές του σε ώριμη ηλικία.

Όταν σιγά σιγά συναντούμε τις πρώτες δυσκολίες της ζωής, που δεν αποκλείεται να συμβούν και σε μικρή ηλικία, τότε αρχίζει ο προβληματισμός. Προβάλλονται και εντελώς φυσικά στον νου του ανθρώπου, ερωτήματα: Γιατί υπάρχω; Ποιό το νόημα σε αυτήν την ζωή; Ποιά είναι η αλήθεια για το πρόσωπό μου και τον κόσμο που ζω; Όταν απαντηθεί το ερώτημα ποιά είναι η αλήθεια, τότε μπορεί να δοθεί ουσιαστική λύση σε κάθε άλλο ερώτημα. Κάποτε αυτό το ερώτημα είχε τεθεί στον Χριστό από τον Πιλάτο «Τί εστίν αλήθεια»;(Ιω. 18,38). Φυσικά δεν περίμενε απάντηση. Το ερώτημα αυτό κουράζει, απογοητεύει· σκέπτεται κανείς ότι δεν υπάρχει απάντηση. Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Αίσθησις Ζωής Αθανάτου (1)- Ομιλίες για τον Γέροντα Ιωσήφ τον Ησυχαστή από τον Αρχιμανδρίτη Εφραίμ, Καθηγούμενο της Ιεράς Μεγίστης Μονής Βατοπαιδίου

efraim1ΠΡΟΛΟΓΟΣ

Με ιδιαίτερη συγκίνηση και χαρά δέχθηκα την πρόταση του αγαπητού μου αδελφού αρχιμανδρίτου Εφραίμ, Καθηγουμένου της Ιεράς Μεγίστης Μονής Βατοπαιδίου Αγίου Όρους, να προλογίσω το καινούργιο βιβλίο-έκδοση της Ιεράς Μονής με τον τίτλο: «Αίσθησις ζωής αθανάτου – Ομιλίες για τον Γέροντα Ιωσήφ τον Ησυχαστή».

Αν και αισθάνομαι βαθύτατα την ακαταλληλότητά μου να μιλώ για έναν σύγχρονο άγιο της Εκκλησίας μας, «της ερήμου πολίτην και εν σώματι άγγελον», τον αείμνηστο Γέροντα και πνευματικό γενάρχη και ημών των αναξίων, εν τούτοις δέχθηκα να πω δυο λόγια ως πρόλογο στο βιβλίο αυτό, όχι για να τιμήσω τον υπό του Θεού τετιμημένο μακάριο Γέροντα Ιωσήφ, αλλά για να λάβω από αυτόν ευλογίαν και Χάριν εντρυφώντας στις εμβριθείς και ωφέλιμες μελέτες του Καθηγουμένου αρχιμανδρίτου Εφραίμ, που αποπνέουν εκ της ερήμου του Αθωνος το καθαρό άρωμα του Αγίου Πνεύματος.

Παρά το ότι αισθανόμαστε ξερά κλωνάρια, όμως καυχόμεθα για την ρίζα, όχι κοσμικά, αλλά μοναχικά, ελπίζοντας στις ευχές του μακαριστού παππού μας, «ου αναθεωρούντες την αναστροφήν» προσπαθούμε «μιμήσασθαι την πίστιν» (βλ. Εβρ. 13,7).

Η ζωή του οσιωτάτου Γέροντος, οι γλυκύτατοι λόγοι του, το ζωντανό σε μας παράδειγμα των μαθητών του και Γερόντων μας, αλλά και η παρουσία του με τις άγιες ευχές του, έθρεψαν και στήριξαν όχι μόνο εμάς αλλά τις χιλιάδες ήδη πνευματικά παιδιά του, που καθημερινά τον επικαλούνται και τον αγαπούν, και αγωνίζονται να τηρήσουν την διδασκαλία του και να μιμηθούν το άγιο παράδειγμά του. Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »