Έρχομαι από τον άλλο κόσμο…

The darkness awaits

Αφήγηση πραγματικού περιστατικού που συνέβει στον Φώτη Κόντογλου

«Ένα  βράδυ, τήν Δευτέρα τού Πάσχα, τού έτους 1964, περασμένα μεσάνυχτα, λίγο πρίν κοιμηθώ, βγήκα στο μικρό περιβολάκι που έχουμε πίσω από το  σπίτι μας, και στάθηκα γιά λίγο, κοιτάζοντας τον σκοτεινό ουρανό με τ΄  άστρα.
Ένας αγιασμένος γέροντας, μου είχε πεί μια φορά, πως γύρω από αυτές τις ώρες ανοίγουν τα ουράνια.

Θα στεκόμουνα εκεί πέρα μονάχος ως το ξημέρωμα. Σαν να μην Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Καλός Αγώνας…

Στην πορείαν των αιώνων
εις του Γολγοθά το νόμον
πόνος θλίψη και αγωνία
και χαρά στην γη καμία.
Προσδοκία και υπομονή
για την αληθινήν ζωήν…. Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

O φόβος

Jean Claude Larchet

Οι Πατέρες συμπεριλαμβάνουν στα πάθη το φόβο και τις συγγενείς προς αυτόν καταστάσεις, που συνιστούν μορφές ή διαβαθμίσεις του, όπως τη φοβία, το δέος, τον τρόμο και επι­πλέον το άγχος, την αγωνία, την αδημονία.

Γενικά, ο φόβος προκαλείται από τον κίνδυνο στέρησης ή πόνου/δοκιμασίας, μέσω της ιδέας ή του αισθήματος ότι θα χάσουμε ή ενδεχομένως θα χάσουμε αυτό, που επιθυμούμε ή αυτό στο οποίο είμαστε προσκολλημένοι.

Ωστόσο, ο φόβος, -που ορίζεται κατ’ αυτό τον τρόπο- είναι δυνατόν ν’ αποτελεί αρετή παρά πάθος. Σημειώνει σχε­τικά ο Κλήμης ο Αλεξανδρέας: «Ει και πάθος ο φόβος, ως βούλονταί τινες, ότι φόβος εστί πάθος, ουχ ο πας φόβος πά­θος». Πρέπει λοιπόν να διακρίνουμε δύο είδη φόβου.

1) Το πρώτο είδος φόβου, που ο Θεός ενέβαλε στον άν­θρωπο κατά τη δημιουργία του, -συνεπώς ανήκει στην αν­θρώπινη φύση-, έχει διπλή μορφή. Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Τα 4 γεγονότα της Μεγάλης Πέμπτης (Το υπόμνημα του Τριωδίου με απόδοση στα νεοελληνικά)

Τη Αγία και Μεγάλη Πέμπτη, οι τα πάντα καλώς διαταξάμενοι θείοι Πατέρες, αλληλοδιαδόχως έκ τε των θείων Αποστόλων και των ιερών Ευαγγελίων παραδεδώκασιν ημίν τέσσαρά τινα εορτάζειν· τον ιερόν Νιπτήρα, τον Μυστικόν Δείπνον – δηλαδή την παράδοσιν των καθ’ ημάς φρικτών Μυστηρίων -, την υπερφυά Προσευχήν, και την Προδοσίαν αυτήν.

Οι άγιοι Πατέρες της Εκκλησίας, που όλα καλώς τα νομοθέτησαν, (καθώρισαν και) παρέδωσαν εις ημάς, ο είς κατόπιν του άλλου, αντλήσαντες την παράδοσίν των εκ των ιερών Ευαγγελίων και εκ της διδασκαλίας των θείων Αποστόλων, όπως κατά την Αγίαν και Μεγάλην Πεμπτην εορτάζωμεν τέσσαρα γεγονότα: Τον ιερό Νιπτήρα (δηλαδή την πλύσιν των ποδών των μαθητών), τον Μυστικόν Δείπνον, ήτοι την παράδοσιν των φρικτών Μυστηρίων, τα οποία (έκτοτε) κρατεί ως παρακαταθήκη η Εκκλησία μας, την υπερθαύμαστον Προσευχήν (του Κυρίου προς τον Πατέρα Του) και αυτήν ταύτην την προδοσίαν (του Κυρίου υπό του Ιούδα).

Στίχοι εις τον ιερόν Νιπτήρα:

Νίπτει Μαθητών εσπέρας Θεός πόδας,

Ού πούς πατών ήν εις Εδέμ δείλης πάλαι.

Νίπτει την εσπέραν (της Μ. Πέμπτης) τους πόδας των μαθητών ο Θεός, του Οποίου οι πόδες Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Η αγωνία μου

Του Μόσχου Εμμανουήλ Λαγκουβάρδου

Η αγωνία μου δεν είναι από τη δύσκολη αυτή εποχή που τίποτε δεν είναι βέβαιο. Μπορεί να μας λείψει ακόμα και το ψωμί, ακόμα και η θέρμανση το χειμώνα, και τα φάρμακα. Η αγωνία μου δεν είναι από τη δύσκολη εποχή, αλλά από τη διακοπή της επικοινωνίας μου με το Θεό. Αγωνιώ γιατί είμαι ένας χαλασμένος ασύρματος. Δεν έχω επαφή με το Θεό. Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Μη φοβάσαι την πείνα, αλλά την ψυχρότητα προς το Θεό

Του Μόσχου Εμμανουήλ Λαγκουβάρδου

1. Μη φοβάσαι την πείνα αλλά την ψυχρότητα προς το Θεό. Σήμερα η κοινωνία μας είναι όμηρη ανθρώπων με ψυχρή πίστη ή και χωρίς καθόλου πίστη στο Θεό.

2. Δεν μας φοβίζει η πείνα γιατί την ζήσαμε. Μας φοβίζει η ψυχρότητα στην πίστη και η αθεϊα τους.

3. Αντί να συμβάλουν στην συνοχή της κοινωνίας κάνουν ό,τι μπορούν να ευτελίσουν τις αξίες μιας υγιούς κοινωνίας. Αν δεν τους εμποδίσει κανείς η κοινωνία μας θα καταστραφεί. Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Κραυγή αγωνίας

Αγωνία στον κήπο της Γεσθημανής. Έργο του Andrea Mantegna

Συνέντευξη με τον Μητροπολίτη Μεσογαίας κ. Νικόλαο

ΜΕΡΟΣ Α

Οι δοκιμασίες που επιτρέπει στον άνθρωπο ο τριαδικός Θεός, Σεβασμιώτατε, αποσκοπούν σύμφωνα με τη θεολογία μας στην καλυτέρευσή του, στην επαναφορά του στο σωστό, θα λέγαμε, δρόμο, που θα τον οδηγήσει στη σωτηρία του. Μέσα στο πλαίσιο αυτό η δοκιμασία, λογιζομένη κυρίως ως κάθε λογής κρίση η πρόβλημα, αποτελεί αφετηρία και ευκαιρία για τον κάθε άνθρωπο και δη για τον πιστό. Δυστυχώς όμως, διαπιστώνεται η απουσία του θεολογικού εκείνου λόγου αλλά και του πρωταγωνιστικού ρόλου της διοικούσης Εκκλησίας που θα συνέδραμαν στην ευεργετική συνειδητοποίηση της έννοιας της δοκιμασίας και στην κατήχηση των πιστών, κάτι που θα επέφερε κατά την ταπεινή μας άποψη και την τάχιστη επίλυσή της. Δεν είναι λοιπόν καιρός, η Εκκλησία μας να αναλάβει αυτό το ρόλο και να μην σύρεται (ενίοτε και διασύρεται) πίσω από αποφάσεις άλλων; Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »