Ένα πνευματικό φυτώριο

ekklissies ag_elissaios

Οι αγρυπνίες του Αγίου Ελισαίου σταθήκανε πνευματικό φυτώριο. Μέσα στο ταπεινό αυτό εκκλησάκι, στους Αγέρηδες, το ιδιωτικό, το ανύπαρκτο τώρα πιά, αφού το γκρέμισε η σκαπάνη της οικονομικής σκοπιμότητος, o Όσιος παπα-Νικόλας ο Πλανάς, ο Αλέξανδρος Παπαδιαμάντης, ο Αλέξανδρος Μωραϊτίδης και μία πλειάδα ταπεινών ορθοδόξων Χριστιανών, ειχανε οργανώσει αυτές τις αγρυπνίες. Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Εκδήλωση μνήμης για τον Αλέξανδρο Παπαδιαμάντη στη Σκιάθο

Η κ. Σάσα Βούλγαρη, Ψυχοπαιδαγωγός και Αφήγητρια παραμυθιών, αφηγείται Αλέξανδρο Παπαδιαμάντη

Η κ. Σάσα Βούλγαρη, Ψυχοπαιδαγωγός και Αφήγητρια παραμυθιών, αφηγείται Αλέξανδρο Παπαδιαμάντη

Κωνσταντίνος Κουτούμπας, Θεολόγος, Αγιογράφος

Με αφορμή την επέτειο του θανάτου του σκιαθίτη λογοτέχνη, έλαβε χώρα Εκδήλωση, που συνδιοργάνωσαν το Πνευματικό Κέντρο των Ενοριών και ο Δήμος Σκιάθου και επιμελήθηκε η Αθηνά Παπαγεωργίου, Διευθύντρια του Μουσείου Παπαδιαμάντη.

Την Εκδήλωση προλόγισαν ο Δήμαρχος Σκιάθου κ. Νικόλαος Πλωμαρίτης που ευχαρίστησε όσους συμμετείχαν στην επιτυχή διοργάνωση της Εκδήλωσης αλλά και ευχήθηκε ενότητα, ομόνοια και ομοψυχία στις δύσκολες στιγμές που διέρχεται η χώρα μας, δυνάμεις που μπορούμε να αντλήσουμε από τον Παπαδιαμάντη. Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Επιμνημόσυνη Δέηση για τον Παπαδιαμάντη στη Σκιάθο

untitled

Το αναλόγιο των Τριών Ιεραρχών όπου έψαλε ο Παπαδιαμάντης κατά την παραμονή του στη Σκιάθο

Στον Μητροπολιτικό Ναό Τριών Ιεραρχών Σκιάθου, έλαβε χώρα η ετήσια επιμνημόσυνη Δέηση για τον Αλέξανδρο Παπαδιαμάντη, επί τη μνήμη της εκδημίας του στις 3 Ιανουαρίου 1911. Στο Ναό των Τριών Ιεραρχών μεγάλωσε και γαλουχήθηκε στην πνευματική ζωή ο Αλέξανδρος Παπαδιαμάντης μαζί με τον τριτεξάδελφό του Αλέξανδρο Μωραϊτίδη. Άλλωστε Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Χριστούγεννα με τον Παπαδιαμάντη

untitled

Κατερίνα Χουζούρη

Τρεις προτάσεις “ψυχαγωγίας” ή αγωγής της ψυχής για τις ημέρες των εορτών

Είναι ιδιαίτερα παρήγορο το γεγονός ότι αυτές τις γιορτές δύο σκηνές, το θέατρο Ακροπόλ και το θέατρο Αλκμήνη, καθώς και η Ταινιοθήκη της Ελλάδος αποφάσισαν να μας “χαρίσουν” τρία διηγήματα του Παπαδιαμάντη, τον Αμερικάνο, τους Χαλασοχώρηδες και τη Φόνισσα.

Θέατρο Ακροπόλ, Ιπποκράτους 9-11, Τρίτη 25 και Τετάρτη 26 Δεκεμβρίου στις 18.00μ.μ., ο Αμερικάνος του Παπαδιαμάντη. Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Αλέξανδρος Παπαδιαμάντης: Η υπηρέτρα

papadiamantis2-jpg_170906Την εσπέραν της παραμονής των Χριστουγέννων του έτους… η δεκαοκταέτις κόρη, το Ουρανιώ το Διόμικο, μελαγχροινή νοστιμούλα, εκλείσθη εις την οικίαν της ενωρίς, διότι ήτο μόνη.

 

Ο πατήρ της, ο ατυχής μπαρμπα-Διόμας, αρχαίος εμποροπλοίαρχος πτωχεύσας, όστις κατήντησε να γίνη πορθμεύς εις το γήρας του, είχεν επιβή της λέμβου του, περί μεσημβρίαν, όπως πλεύση εις την νήσον Τσουγκριάν, τρία μίλια απέχουσαν, και διαπορθμεύση εκείθεν εις την πολίχνην εορτασίμους τινάς  προμηθείας. Υπεσχέθη ότι θα επανήρχετο προς εσπέραν, αλλ’ ενύκτωσε και ακόμη δεν εφάνη. Η νέα ήτο ορφανή εκ μητρός. Η μόνη προς μητρός θεία της, ήτις της εκράτει άλλοτε συντροφίαν, διότι αι οικίαι των εχωρίζοντο δι’ ενός τοίχου, εμάλωσε και αυτή μαζύ της δια δύο στρέμματα αγρού, και δεν ωμιλούντο πλέον. Η νεανίς εκάθισε πλησίον του πυρός, το οποίον είχεν ανάψει εις την εστίαν, περιμένουσα τον πατέρα της, και εκράτει το ους τεταμένον εις πάντα θόρυβον, εις τα φαιδρά άσματα των παίδων της οδού, ανυπόμονος και ανησυχούσα πότε ο πατήρ της να έλθη.
Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Αγιοβασιλειάτικα

papadiamantis

Παπαδιαμάντης Αλέξανδρος

Δεν ηξεύρω ποίος περιπλανώµενος ραψωδός συνέθηκε τα νυν συνήθως υπό των παίδων αδόµενα άσµατα των Χριστουγέννων, του Αγ. Βασιλείου και των Φώτων, τα οποία ακολουθούσι δήθεν κατά γράµµα την εκκλησιαστικήν παράδοσιν, βρίθουσιν όµως κακοζήλων στίχων, οίοι οι εξής:

Και επληρώθη το ρηθέν προφήτου Ησαΐου
µετά των άλλων προφητών και του Ιερεµίου…

ο δεύτερος ούτος στίχος είναι προδήλως δια το κεχηνός του ρυθµού: Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

«Εικόν’ αχειροποίητη» – ερμηνεύει η Μαρία Κώτη (Βίντεο)

2_1_~1
Μελωποιημένο ποίημα του Αλέξ. Παπαδιαμάντη.
ΣΤΙΧΟΙ (με κόκκινο του τραγουδιού)
Εικόν’ αχειροποίητη
που στην καρδιά μου σ’ είχα
κι είχα για μόνο φυλαχτό
μια της κορφής σου τρίχα. Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Αλέξανδρος Παπαδιαμάντης: Απόλαυσις στη γειτονιά

-Ετελείωσε;… αλήθεια;

-Τώρα ξεψύχησε.

-Και τον εμεταλάβανε;

-Θα τον θάψουν με παπάδες;

-Έζησε ως δεκαπέντε ώρες. Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Ζωγράφειο Λύκειο: Αντίδωρο στην αγάπη σας

ΖΩΓΡΑΦΕΙΟ ΛΥΚΕΙΟ

 Νέα Φεβρουάριος-Ιούνιος 2012

    Δεν χάσαμε ποτέ την πίστη μας!

Κοιτάμε πάντα ψηλά!

119 ΧΡΟΝΙΑ ΖΩΓΡΑΦΕΙΟ

ΚΑΙ ΣΥΝΕΧΙΖΟΥΜΕ… με το βλέμμα στο αύριο

ΑΝΤΙΔΩΡΟ  ΣΤΗΝ  ΑΓΑΠΗ  ΣΑΣ!

Οι απόφοιτοί μας που αποφοίτησαν και  ξεχώρισαν  με το ήθος, την επιμέλεια και τıς επιτυχίες τους  διακρίθηκαν μεταξύ των συναποφοίτων τους και μας έκαναν να αισθανόμαστε υπερήφανοι.

Σας ευχαριστούμε παιδιά και σας συγχαίρουμε για τις εξαιρετικές σας επιτυχίες.

1-Αποφοίτησαν από τις σχολές τους με ψηλούς μέσους όρους και πρωτιές οι παρακάτω απόφοιτοί μας: Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Η Διαχρονικότητα του Παπαδιαμάντη

Ο καλύτερος επίλογος για το έτος Παπαδιαμάντη που τελειώνει σε λίγες ημέρες δεν θα μπορούσε παρά να είναι η ημερίδα που διοργανώνει η Ιερά Σύνοδος της Εκκλησίας της Ελλάδος. Κατά τη διάρκεια αυτής της χρονιάς είχαμε τη δυνατότητα να παρακολουθήσουμε δύο μεγάλα συνέδρια για τον Παπαδιαμάντη, στη Σκιάθο και την Αθήνα, που εστίασαν σε θέματα μετάφρασης, μία μεγάλη έκθεση στην Αθήνα που αυτήν την περίοδο είναι σε εξέλιξη, μικρότερες εκθέσεις σε άλλες πόλεις, θεατρικά έργα βασισμένα στα έργα του Παπαδιαμάντη, σχολικές εκδηλώσεις κ.λ.π. Διαβάσαμε συνεντεύξεις ανθρώπων του πολιτισμού και της τέχνης, οι οποίοι δεν δίστασαν να εκφράσουν την αγάπη και το θαυμασμό τους για τα έργα του Παπαδιαμάντη, ο οποίος σε πολλές περιπτώσεις αποτέλεσε έμπνευση γι’ αυτούς. Όλα αυτά και άλλα πολλά αποδεικνύουν ότι ο Παπαδιαμάντης εξακολουθεί να είναι επίκαιρος και διαχρονικός.

Η διαχρονικότητα του έργου του Παπαδιαμάντη είναι το θέμα που επέλεξε η Ιερά Σύνοδος της Εκκλησίας της Ελλάδος, υπό την αιγίδα του Μακαριωτάτου Αρχιεπισκόπου Αθηνών και πάσης Ελλάδος κ. Ιερωνύμου, για την ημερίδα που θα γίνει με την ευκαιρία της συμπληρώσεως εκατό χρόνων από την κοίμησή του.

Η Ημερίδα θα πραγματοποιηθεί το Σάββατο 10 Δεκεμβρίου, στις 10.00 στην αίθουσα της Παλαιάς Βουλής και θα έχει ως θέμα: «Η ΔΙΑΧΡΟΝΙΚΟΤΗΤΑ ΤΟΥ ΠΑΠΑΔΙΑΜΑΝΤΗ». Την έναρξη θα κηρύξει ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Δημητριάδος και Αλμυρού κ. Ιγνάτιος, Προέδρος της Ειδικής Συνοδικής Επιτροπής Πολιτιστικής Ταυτότητος. Στη συνέχεια θα αναγνωσθεί το μήνυμα του Μακαριωτάτου Αρχιεπισκόπου Αθηνών και πάσης Ελλάδος κ. Ιερωνύμου. Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Ο “άγιος” των γραμμάτων – Αλέξανδρος Παπαδιαμάντης

«Όσον δε παρέρχεται ο καιρός και γνωρίζομεν περισσότερον το έργον του, τόσον η εκτίμησίς μας μεγαλώνει και ο θαυμασμός μας γίνεται πλέον ένθερμος».

Ο ιερέας Γεώργιος Ρήγας σε επιστολή του προς τον εκδότη Ηλ. Δικαίο έγραψε για τα χριστιανικά τέλη του κυρ-Αλέξανδρου. Ζήτησε να προσέλθει ο ιερέας της Σκιάθου παπα-Ανδρέας Μπούρας και οι αδελφές του ζήτησαν να πάει μαζί στο σπίτι και ο γιατρός. Διηγείται ο π. Γεώργιος Ρήγας:

“Ο Παπαδιαμάντης προ πάντων ήτο Χριστιανός και χριστιανός ευσεβής. Μόλις, λοιπόν, είδε τον ιατρόν είπεν εις αυτόν: “Τι θέλεις συ εδώ;” “Ήρθα να σε δω”, του λέγει ο ιατρός. “Να ησυχάσης”, του λέγει ο ασθενής, “εγώ θα κάμω πρώτα τα εκκλησιαστικά και ύστερα να ‘ρθής εσύ”… Μόνος του, ολίγας ώρας πριν αποθάνη, έστειλε να κληθή ο ιερεύς διά να κοινωνήση. “Ξεύρεις! Μήπως αργότερα δεν καταπίνω!”, έλεγεν. ΄Ητο η παραμονή του θανάτου του και τότε του απονεμήθηκε το παράσημο του Σταυρού του Σωτήρος. Την εσπέραν της 2ας Ιανουαρίου 1911, παραμονήν του θανάτου του, “ανάψτε ένα κηρί”, είπε “φέρτε μου κι ένα εκκλησιαστικόν βιβλίον”. Το κηρίο ηνάφθη, επρόκειτο δε να έλθη και το βιβλίον, αλλά πάλιν αποκαμών ο Παπαδιαμάντης είπεν: “Αφήστε το βιβλίο. Απόψε θα ειπώ όσα ενθυμούμαι απ’ έξω”. Και ήρχισε ψάλλων τρεμουλιαστά “την χείρα σου την αψαμένην…” (πρόκειται για τροπάριο από τις Ώρες της εορτής των Φώτων που επέκειτο). Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Παπαδιαμάντης περί πολιτικών ανδρών…

«Η γενεολογία της πολιτικής είναι συνεχής και γνησία κατά τους προγόνους. Η αργία εγέννησε την πενίαν.

Η πενία έτεκε την πείναν. Η αυθαιρεσία εγέννησε την ληστείαν. Η ληστεία εγέννησε την πολιτικήν. Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Γέρων Φιλόθεος Ζερβάκος: αναμνήσεις…

Γέρων Φιλόθεος Ζερβάκος

ΑΝΑΜΝΗΣΕΙΣ ΜΟΥ ΑΠΟ ΤΟΝ ΠΑΠΑΔΙΑΜΑΝΤΗΝ ΚΑΙ ΜΩΡΑΪΤΙΔΗΝ

Τους εγνώρισα και τους δύο καλώς και συνεδέθην μετ’ αυτών διά του συνδέσμου της κατά Χριστόν αγάπης. Τους εγνώρισα κατά τα έτη 1905 – 1907, υπηρετών εις τας τάξεις του στρατού. Εγνώρισα πρώτον τον αείμνηστον Αλέξανδρον Παπαδιαμάντην, τον οποίον παρηκολούθουν τακτικώς ψάλλοντα εις τον δεξιόν χορόν κατά τας ολονυκτίας, αι οποίαι εγίνοντο εις το εκκλησάκι του προφήτου Ελισαιέ πλησίον του Παλαιού Στρατώνος. Κατόπιν εκεί εγνώρισα και τον Αλέξανδρον Μωραϊτίδην, όστις έψαλλε αριστερά. Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Τις ημύνθη περί πάτρης; (Ποιός υπερασπίστηκε την πατρίδα;)

Ο Παπαδιαμάντης μιλάει για την χρεοκοπία από την εφημερίδα Ακρόπολη το 1896 Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Πάσχα ρωμέικο, 1891

Αλέξανδρος Παπαδιαμάντης

O μπάρμπα-Πύπης, γηραιός φίλος μου, είχεν επτά ή οκτώ καπέλα, διαφόρων χρωμάτων, σχημάτων και μεγεθών, όλα εκ παλαιού χρόνου και όλα κατακαίνουργα, τα οποία εφόρει εκ περιτροπής μετά του ευπρεπούς μαύρου ιματίου του κατά τας μεγάλας εορτάς του ενιαυτού, οπόταν έκαμνε δύο ή τρεις περιπάτους από της μιας πλατείας εις την άλλην διά της οδού Σταδίου. Oσάκις εφόρει τον καθημερινόν κούκον του, με το σάλι του διπλωμένον εις οκτώ ή δεκαέξ δίπλας επί του ώμου, εσυνήθιζε να κάθηται επί τινας ώρας εις το γειτονικόν παντοπωλείον, υποπίνων συνήθως μετά των φίλων, και ήτο στωμύλος και διηγείτο πολλά κ’ εμειδία προς αυτούς. Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Χριστούγεννα

Του Αλέξανδρου Παπαδιαμάντη

Εάν το Πάσχα είναι η λαμπρότατη του Χριστιανισμού εορτή, τα Χριστούγεννα βεβαίως είναι η γλυκύτατη και συγκινητικωτάτη, και δια τούτο ανέκαθεν εθεωρήθη ως οικογενειακή κατ’ εξοχήν εορτή.

Εν τη Εσπερία δε τα κατ’ αυτήν ανεπτύχθησαν και διετυπώθησαν όντως, ώστε προσέλαβεν ιδιόρρυθμόν τινα τύπον, και ήθη, έθιμα και παραδόσεις ιδιαίτεραι προς αυτήν συνεκροτήθησαν και επ’ αυτής αντεπέδρασαν. Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Γέρων Δανιήλ Κατουνακιώτης (1846-1929): 80 χρόνια από την οσιακή κοίμησή του [με πλούσιο φωτογραφικό υλικό] (μέρος 2ο)

 

«...επιστρέφοντες εις την Καλύβην των ο μέν γέρων Δανιήλ μετά του Αθανασίου εισερχόμενοι εις το ταπεινόν Εργαστήριον ως ελεγον οί αρχαίοι, κατεγίνοντο εις την ζωγραφικήν, γράφοντες μικρός τινας εικόνας κατά παραγγελίαν. Κατά την έργασίαν αυτήν ήρέσκοντο να γίνεται άνάγνωσις, ίνα μή άργολογώσι. Διά τούτο ο εις έζωγράφιζεν, ο άλλος δε άνεγίνωσκεν από Πατερικού τινός βιβλίου...». Περιγραφή Αλεξάνδρου Μωραϊτίδη. (Στην φωτογραφία ο Αναπεσών, εργο της αδελφότη¬τας των Δανιηλαίων).

«...επιστρέφοντες εις την Καλύβην των ο μέν γέρων Δανιήλ μετά του Αθανασίου εισερχόμενοι εις το ταπεινόν Εργαστήριον ως ελεγον οί αρχαίοι, κατεγίνοντο εις την ζωγραφικήν, γράφοντες μικρός τινας εικόνας κατά παραγγελίαν. Κατά την έργασίαν αυτήν ήρέσκοντο να γίνεται άνάγνωσις, ίνα μή άργολογώσι. Διά τούτο ο εις έζωγράφιζεν, ο άλλος δε άνεγίνωσκεν από Πατερικού τινός βιβλίου...». Περιγραφή Αλεξάνδρου Μωραϊτίδη. (Στην φωτογραφία ο Αναπεσών, εργο της αδελφότητας των Δανιηλαίων).

 

Ο σοφός και διακριτικός αγιορείτης Γέροντας

Αποκαλυπτικές μαρτυρίες για τον Γέροντα Δανιήλ από τον Αλέξανδρο Μωραϊτίδη

Γράφει για την πρώτη τους γνωριμία: «Εκεί πρωτοείδα τον γέρο-Δανιήλ, συστάσεων δεν είχον ανάγκην… ώστε ο Γέρων Δανιήλ μόλις ήκουσε το όνομα μου έδειξεν ειλικρινή χαράν, ωσάν να έβλεπεν αρχαίον τινά μαθητή ν του, και δεν ήξευρε, καθώς λέγει ο λόγος, πώς να με περιποιηθή οικειότερον, όσον το δυνατόν. Σμυρναίος, διαβασμένος, ασκητικώτατος, με την οσιακήν του ωχρόλαμπρον αίγλην της μορφής του, με την μιξοπόλιον γενειάδα του, με την υπόξανθον κόμην του και τους γλαυκούς πως οφθαλμούς του•λόγιος και ομιλητικώτατος. Κοινοβιάσας κατ’ αρχάς εις μεγάλας μονάς, αλλά ολιγοστά έτη προ της γνωριμίας μας αποσυρθείς εις Κατουνάκια προς μείζονα ησυχίαν, έν η όντως παράγεται το γλυκύτατον της ασκήσεως μέλι, ού την ηδύτητα γνωρίζουσι μόνον όσοι το εγεύθησαν… Εκεί κατά πρώτον εξετίμησα την χάριν, την διάκρισιν, αλλά και την ταπείνωσιν του Γέροντος Δανιήλ, όστις, σημειωθείτω, έχει διέλθει όλην την σειρά των γραμμάτων των άγιων Πατέρων, αλλά και την σειράν των συγγραμμάτων των λεγομένων Νηπτικών, ών η ανάγνωσις βαθύτερον τον ελκύει, αρεσκόμενον εις τάς αλληγορίας και τάς λοιπός καλλονάς των λόγων των τοιούτων Πατέρων, π.χ. Ιωάννου της Κλίμακος και Συμεών του Νέου του Θεολόγου. Ο Γέρων Δανιήλ, ως αντελήφθην αμέσως, μελετηρότατος και ομιλητικώτατος, διακριτικώτατος δε εις το άκρον, όπου αν εκοινοβίασεν εν Άθωνι απέκτησε ταχέως την αγάπην και συμπάθειαν των αδελφών, ου η γνώμη επί των πνευματικών ζητημάτων βαρύνει πολύ, πάρα πολύ». Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Αναρτήθηκε στις 09 Σεπτέμβριος, Άγιοι - Πατέρες - Γέροντες, Συναξάρι. Ετικέτες: , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , . Leave a Comment »

Αλέξανδρου Παπαδιαμάντη, «Όνειρο στο Κύμα» (2)

kordis

Μίαν εσπέραν, καθώς είχα κατεβάσει τα γίδια μου κάτω εις τον αιγιαλόν, ανάμεσα εις τους βράχους, όπου εσχημάτιζε χιλίους γλαφυρούς κολπίσκους και αγκαλίτσες το κύμα, όπου αλλού εκυρτώνοντο οι βράχοι εις προβλήτας και αλλού εκοιλαίνοντο εις σπήλαια· και ανάμεσα εις τους τόσους ελιγμούς και δαιδάλους του νερού, το οποίον εισεχώρει μορμυρίζον, χορεύον με άτακτους φλοίσβους και αφρούς, όμοιον με το βρέφος το ψελλίζον, που αναπηδά εις το λίκνόν του και λαχταρεί να σηκωθή και να χορεύση εις την χείρα της μητρός που το έψαυσε — καθώς είχα κατεβάσει, λέγω, τα γίδια μου διά ν’ “αρμυρίσουν” εις την θάλασσαν, όπως συχνά εσυνήθιζα, είδα την ακρογιαλιάν που ήτον μεγάλη χαρά και μαγεία, και την “ελιμπίστηκα”, κ’ ελαχτάρησα να πέσω να κολυμβήσω. Ήτον τον Αύγουστον μήνα.

Ανέβασα το κοπάδι μου ολίγον παραπάνω από τον βράχον, ανάμεσα εις δύο κρημνούς και εις ένα μονοπάτι το οποίον εχαράσσετο επάνω εις την ράχιν. Δι αυτού είχα κατέλθει, και δι’ αυτού έμελλα πάλιν να επιστρέψω εις το βουνόν, την νύκτα εις την στάνην μου. Άφησα εκεί τα γίδια μου διά να βοσκήσουν εις τα κρίταμα και τας αρμυρήθρας, αν και δεν επεινούσαν πλέον. Τα εσφύριξα σίγα διά να καθίσουν να ησυχάσουν και να με περιμένουν. Με άκουσαν κ’ εκάθισαν ήσυχα. Επτά ή οκτώ εξ αυτών τράγοι ήσαν κωδωνοφόροι και σα ήκουον μακρόθεν τους κωδωνισμούς των, αν τυχόν εδείκνυον συμπτώματα ανησυχίας. Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Αλέξανδρου Παπαδιαμάντη, «Όνειρο στο Κύμα» (1)

kordis

Ήμην πτωχόν βοσκόπουλον εις τα όρη. Δεκαοκτώ ετών, και δεν ήξευρα ακόμη άλφα. Χωρίς να το ηξεύρω, ήμην ευτυχής. Την τελευταίαν φοράν οπού εγεύθην την ευτυχίαν ήτον το θέρος εκείνο του έτους 187… Ήμην ωραίος έφηβος, κ’ έβλεπα το πρωίμως στρυφνόν, ηλιοκαές πρόσωπον μου να γυαλίζεται εις τα ρυάκια και τας βρύσεις, κ’ εγύμναζα το ευλύγιστον, υψηλόν ανάστημα μου ανά τους βράχους και τα βουνά.

Τον χειμώνα που ήρχισ’ ευθύς κατόπιν μ’ επήρε πλησίον του ο γηραιός πάτερ Σισώης, ή Σισώνης, καθώς τον ωνόμαζον οι χωρικοί μας, και μ’ έμαθε γράμματα. Ήτον πρώην διδάσκαλος, και μέχρι τέλους τον προσηγόρευον όλοι εις την κλητικήν “δάσκαλε”. Εις τους χρόνους της Επαναστάσεως ήτον μοναχός και διάκονος. Είτα ηγάπησε μίαν Τουρκοπούλαν, καθώς έλεγαν, την έκλεψεν, από ένα χαρέμι της Σμύρνης, την εβάπτισε και την ενυμφεύθη. Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Αλέξανδρου Παπαδιαμάντη, Στο Χριστό στο Κάστρο (Μέρος 2ο)

Παπαδιαμάντης

Συνέχεια από 1ο μέρος

Ούτος ήτο ο Βασίλης της Μυλωνούς, ο αδελφός του Αργυρή, του αποκλεισμένου από τάς χιονας. Ήλθεν εις την αποβάθραν με σακκον πλήρη τροφίμων και με αλλά τίνα εφόδια διά την εκδρομήν. Ιδών αυτόν ο ιερεύς:

«Πώς το έμαθες, Βασίλη;» του λέγει.

«Το έμαθα, παπά, απ το μαστροΠανάγο το μαραγκό».

«Τί ώρα και πού τον είδες;»

«Κατά τάς δέκα τον ηυρα εις το καπηλειό του Γιάννη του Μπουμπούνα. Είχε φάει ψωμί κι εβγηκε να πιή δυο τρία κρασιά με το ισναφι. Έλεγε πώς αποφασίσατε να πάτε στο Κάστρο, και σάς εκατακρινε για την τόλμη. Μα εγώ το χάρηκα, γιατί ανησυχώ για κείνον τον αδερφό μου, και θέλω να ρθω μαζί σας, αν με παίρνετε».

«Ας είναι, καλώς να ρθης» είπεν ο ιερεύς. Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Αλέξανδρου Παπαδιαμάντη, Στο Χριστό στο Κάστρο (Μέρος 1ο)

Παπαδιαμάντης

– «Το Γιάννη το Νυφιώτη και τον Αργύρη της Μυλωνούς τους έκλεισε το χιόνι απάν’ στο Κάστρο, τ’ ν πέρα πάντα, στο Στοιβωτό τον ανήφορο, τ’ ακούσατε;»

Ούτως ωμίλησεν ο παπα-Φραγκούλης ο Σακελλάριος, αφού έκαμε την ευχαριστίαν του εξ οσπρίων και ελαιών οικογενειακού δείπνου, την εσπέραν της 23ης Δεκεμβρίου του έτους 186… Παρόντες ήσαν, πλην της παπαδιάς, των δυο αγάμων θυγατέρων και του δωδεκαετούς υιού, ο γείτονας ο Πανάγος ο μαραγκός, πεντηκοντούτης, οικογενειάρχης, αναβάς διά να είπη μίαν καλησπέραν και να πιή μίαν ρακιά, κατά το σύνηθες, εις το παπαδόσπιτο· κι η θειά το Μαλαμώ η Καναλάκαινα, μεμακρυσμένη συγγενής, ελθούσα διά να φέρη την προσφοράν της, χήρα εξηκοντούτις, ευλαβής, πρόθυμος να τρέχη εις όλας τάς λειτουργίας και να υπηρετή δωρεάν εις τους ναούς και τα εξωκκλήσια.

«Τ ακούσαμε κι ημείς, παπά» απήντησεν ο γείτονας ο Πανάγος, «έτσ είπανε».

«Τί είπανε; Είναι σίγουρο, σάς λέω» επανέλαβεν ο παπα-Φραγκούλης. «Οι βλοημένοι, δε θα βάλουν ποτέ γνώση. Επήγαν με τέτοιον καιρό να κατεβάσουν ξύλα, απάν απ’ του Κουρουπή τα κατσάβραχα, στο Στοιβωτό, εκεί πού δεν μπορεί γίδι να πατήση. Καλά να τα παθαίνουν!» Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Μία μαρτυρία για τον Αλέξανδρο Παπαδιαμάντη από τον μακαριστό γέροντα Φιλόθεο της Πάρου

papadiamantis«είχα γνωριμία καί φιλία με τον αείμνηστο Παπαδιαμάντη. Τον γνώρισα στο εκκλησάκι του Προφήτου Ελισαίου, ένα Σάββατο απόγευμα. Δεν έλειψα ποτέ από κοντά του, έψαλλα δίπλα του ως βοηθός του. Από αυτόν έμαθα να ψάλλω συνετά καί με ευλάβεια, με κατάνυξη, φόβο Θεού καί τρόμο. Πριν τον γνωρίσω έψελνα με υπερηφάνεια, δυνατά, για να ευχαριστούνται οι εκκλησιαζόμενοι καί για να με επαινούν στη συνέχεια. Από τον Παπαδιαμάντη έμαθα να ψάλλω ταπεινά καί με συναίσθηση. Όταν έψελνε ήταν σαν να βρισκόταν μπροστά στο φοβερό βήμα της δευτέρας παρουσίας του Χριστού. Ο Παπαδιαμάντης αγαπούσε το Θεό, αγρυπνούσε πρόθυμα, έψελνε, υμνούσε, ευλογούσε το Θεό χαρμόσυνα. Ήταν ακτήμων όπως οι Άγιοι Απόστολοι. Μισούσε τον πλούτο, ως επιβλαβή καί μάταιο. Θα μπορούσε να γίνει βαθύπλουτος, αλλά προτίμησε να μένει πάμπτωχος. Ό,τι του έδιναν για τον κόπο του το μοίραζε στους φτωχούς αδελφούς. Πολλές φορές έμενε χωρίς χρήματα. Δεύτερη ενδυμασία δεν είχε. Όταν οι φίλοι, του πρόσφεραν καινούργια ρούχα, δεν τα δεχόταν. Εγύρισα όλα τα μοναστήρια της Ελλάδας, του Αγίου Όρους, της Παλαιστίνης, του Σινά. Ακτήμονες σαν τον Παπαδιαμάντη, βρήκα πολύ λίγους».