Ο εκ των έσω πόλεμος

του π. ΑΝΤΩΝΙΟΥ ΑΛΕΒΙΖΟΠΟΥΛΟΥ (+)

Υπάρχει μια αντίληψη μεταξύ θεολόγων, πως η προσέγγιση των αιρέσεων και της παραθρησκείας πρέπει να γίνει με θρησκειολογικό μάτι και με την προοπτική ενός ερευνητού. Πρέπει να παρουσιάζονται τα πράγματα «αντικειμενικά», δηλαδή χωρίς ο «ερευνητής» να παίρνει θέση. Με άλλα λόγια, χωρίς να «πατάει» πουθενά και χωρίς να «μετράει» τίποτα, Αφού δεν υπάρχει καθόλου «μέτρο». Το να παίρνει κανείς θέση, το να κρίνει και να συγκρίνει, αυτό πλέον είναι αντιπαράθεση, που σημαίνει αυτόματα «ιδεολογικοποίηση» της χριστιανικής πίστης, δηλαδή θανάσιμο αμάρτημα! Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Ο π. Αντώνιος Αλεβιζόπουλος και το εν τη Εκκλησία έργον του

VatopaidiFriend: Ίσως να είναι η κοινή μοίρα ΟΛΩΝ των πνευματικών ανθρώπων να ταπεινώνονται με τις ψευτιές και τις συκοφαντίες.

Πρωτοπρεσβυτέρου π. Κυριακού Τσουρού

Γραμματέως της Συνοδικής Επιτροπής επί των αιρέσεων

Η μαθητεία μου κοντά του όλα αυτά τα χρόνια εξελίχθηκε σε μια βαθειά εκτίμηση και αναγνώριση των πολλών χαρισμάτων του. Όποιος τον εγνώρισε από κοντά και πραγματικά, μπορεί ανεπιφύλακτα να ομιλήση για την αναμφισβήτητη πνευματική, θεολογική, επιστημονική, κοινωνική, συγγραφική, οργανωτική, διανοητική και ηθική αξία και συγκρότηση αυτής της σύγχρονης χαρισματικής Εκκλησιαστικής προσωπικότητος. Ένας δεσμευτικός θαυμασμός τραβούσε τους συνεργάτες του γύρω του στον δύσκολο και επικίνδυνο τομέα της ποιμαντικής αντιμετωπίσεως των προβλημάτων, που δημιουργεί η δραστηριότητα των ποικιλώνυμων νεοφανών αιρέσεων και των παραθρησκευτικών ομάδων. Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Η Ορθόδοξη απάντηση στη σύγχυση της «Νέας Εποχής»

115366Κωνσταντίνου Παπαχριστοδούλου, Πρόεδρος του Δ.Σ. της Π.Ε.Γ.

Από το περιοδικό «Διάλογος», Ιούλιος-Σεπτέμβριος 2007, τ. 49.

Το μεγαλύτερο «επίτευγμα» της «Νέας Εποχής» είναι η σπορά της σύγχυσης στο σύγχρονο άνθρωπο. Έτσι, συνεχίζοντας το έργο της, η «Νέα Εποχή» προσπαθεί να μας πείσει ότι α) η ενασχόληση με τεχνικές αυτοεξέλιξης, β) η πίστη στο «κάρμα» και τη «μετενσάρκωση», γ) η εγκατάλειψη των παραδοσιακών θρησκειών, ως ξεπερασμένων, και δ) η αποθέωση του Αποκρυφισμού και του Παγανισμού, μπορούν να οδηγήσουν τον άνθρωπο στη φώτιση και τη σωτηρία του. Πρόκειται ασφαλώς γι’ αυτό που πολύ εύστοχα ονόμαζε ο μακαριστός π. Αντώνιος Αλεβιζόπουλος, ως «ευαγγέλιο του όφεως». Τί είχε υποσχεθεί ο «όφις» στον άνθρωπο; Οτι μπορεί να γίνει θεός, χωρίς Θεό. Μόνος του, με τις δικές του δυνάμεις. Μόλις όμως αποκόπηκε από το Θεό, αυτό που κέρδισε ήταν ο θάνατος. Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »