Δευτέρα Παρουσία: η ολοκλήρωση της σωτηρίας

ΚΥΡΙΑΚΗ ΑΠΟΚΡΕΩ

Το σημερινό Ευαγγέλιο ονομάζεται «Ευαγγέλιο της Μελλούσης Κρίσεως». Δεν αναφέρεται στη ζωή και τη δράση του Χριστού, αλλά στη Δευτέρα Παρουσία Του, που θα έλθει με το δοξασμένο Σώμα Του, που πήρε από τη Θεοτόκο και ποτέ δε χωρίσθηκε απ’ αυτό. Θα έλθει να κρίνει τον κόσμο, «ζώντας και νεκρούς».

Και η δευτέρα Παρουσία, όπως και η πρώτη, που υπήρξε πρόδρομός της, γίνεται για την πολύτιμη εικόνα του Θεού, τον άνθρωπο, που τόσο αγάπησε ο Θεός, ώστε έρχεται να ολοκληρώσει τη σωτηρία του, τη θέωσή του, να του χαρίσει το πλήρωμα της αληθινής ζωής, να τον εισαγάγει στη Βασιλεία Του, την οποία του ετοίμασε «από καταβολής κόσμου». Όπου βρίσκεται η Κεφαλή -ο Χριστός- εκεί θα Βρίσκονται και τα μέλη του Σώματός Του, οι άνθρωποι, που στη ζωή τους συνυπήρχαν με την Κεφαλή. Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Βλέπεις τί σου εύχομαι;

Ανάγκη ανακαινίσεως και καθάρσεως.

Σου ευχήθηκα, γενικά, «ευτυχισμένο το νέο έτος». Ύστερα σκέφτηκα να σου δώσω και μια ειδική ευχή γι’ αυτό: Να γίνεις καινούρια! Καινούρια πώς; Να, όπως ένα καινούριο φόρεμα: Αψεγάδιαστο, λαμπερό, χωρίς τον παραμικρό λεκέ, χωρίς το παραμικρό τσαλάκωμα. Έτσι εύχομαι να γίνει η ψυχή σου. Την πρωτοχρονιά να είσαι σωματικά σαν το φόρεμα που ανέφερα, ολοκαίνουρια, «του κουτιού». Ψυχικά, όμως, πώς να είσαι;… Η ψυχή μας, από τη στιγμή που έρχεται στον κόσμο, έχει επάνω της κάτι το παλαιό. Αν δεν απαλλαγεί απ’ αυτό, δεν θα ανακαινιστεί. Τί είναι; Η ματαιότητα και τα πάθη. Βγάλε τα από τη ψυχή σου, και θα γίνεις καινούρια. Άκου τι γράφει σχετικά ο απόστολος Παύλος στους Εφεσίους: «Να πετάξετε από πάνω σας τον παλιό εαυτό σας, που σας συνδέει με την προηγούμενη ζωή σας και που φθείρεται με τις απατηλές επιθυμίες του. Να ανακαινιστείτε σ’ όλο το βάθος του πνεύματός σας. Να ντυθείτε τον καινούριο άνθρωπο, που ο Θεός, κατά το σχέδιο του, τον έπλασε για να ζει με αρετή και αγιότητα, που προέρχονται από την αλήθεια» (Εφ. 4:22-24). Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Η σημασία της Γεννήσεως του Χριστού για τον άνθρωπο

Κυριακή προ της Γεννήσεως του Χριστού

Το ευαγγελικό ανάγνωσμα της Κυριακής πριν από τα Χριστούγεννα, παρμένο από την αρχή του ευαγγελίου του Ματθαίου, περιέχει την κατά σάρκα γενεαλογία του Χριστού και στη συνέχεια την οικονομία του Θεού για την εκ Πνεύματος Αγίου και εκ Παρθένου Μαρίας γέννησή του. Στη σημασία του γεγονότος αυτού για τον κάθε άνθρωπο ας στρέψουμε για λίγο την προσοχή μας. ,

Μέσα σε ατμόσφαιρα χαράς και αγαλλιάσεως πανηγυρίζει η Εκκλησία μας κάθε χρόνο τη Γέννηση του Χριστού και ψάλλει ωραίους ύμνους προς τον ενανθρωπήσαντα και αναπλάσαντα τη φθαρμένη ανθρώπινη φύση Θεό. Η ορθόδοξη υμνογραφία και η θεολογία εξαίρουν τη μεγάλη ανθρωπολογική σημασία της θείας ενσαρκώσεως: από την απελπιστική φθορά και από το χάος του καταστροφικού μίσους σώζει τον άνθρωπο η αγάπη του Θεού που παίρνει σάρκα και οστά μέσα στην ιστορία με το πρόσωπο του Ιησού Χριστού· κι’ όχι μόνο τον λυτρώνει από τη σίγουρη καταστροφή, αλλά και τον οδηγεί στο «αρχαίον κάλ­λος», τον θεώνει, κατά την γνωστή πατερική ορολογία. Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Η «Διακαινήσιμος» εβδομάδα.

Ολόκληρη η εβδομάδα από το άγιο Πάσχα μέχρι την επομένη Κυριακή, δηλαδή, την Κυριακή του Θωμά, λέγεται «διακαινήσιμος».

Γιατί ονομάζεται έτσι;

Στην πάλαια εποχή στην Εκκλησία υπήρχε η τάξη των Κατηχουμένων, όσων δηλ. προέρχονταν από τους ειδωλολάτρες ή τους Ιουδαίους και διδάσκονταν τις αλήθειες της χριστιανικής πίστεως για να γίνουν μέλη της με το μυστήριο του Βαπτίσματος. Το Βάπτισμα δεν ήταν τότε ατομικό ή οικογενειακό γεγονός, όπως σήμερα, αλλά γεγονός που αφορούσε το πλήρωμα της Εκκλησίας. Γι’ αυτό οι Κατηχούμενοι βαπτίζονταν ομαδικά κατά τη νύχτα του Μ. Σαββάτου προς την Κυριακή του Πάσχα. Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Η υπέρβαση του θανάτου.

Επιγονάτιο χρυσοκέντητο, 18ος αι. Ι.Μ.Μ.Βατοπαιδίου

«Χριστός ανέστη εκ νεκρών θανάτω θάνατον πατήσας».

Ο πασχαλινός αυτός ύμνος θα δονεί όλον αυτό τον καιρό το λογισμό μας, συνεπαίρνοντας μυστικά την ύπαρξή μας. Ο πόθος για ζωή μας διακατέχει. Συγχρόνως όμως ο θάνατος κάθε στιγμή μας απειλεί. Με ποικίλες μορφές. Και ο φόβος του θανάτου μας συνέχει. Η σημερινή γιορτή έρχεται να μας θυμίσει ότι στη γιγαντιαία πάλη ανάμεσα στη ζωή και στο θάνατο που κυριαρχεί στην ανθρώπινη ιστορία, ο Ιησούς Χριστός κατατρόπωσε το θάνατο με την Ανάστασή Του.

Το σώμα που προσέλαβε ο Κύριός μας κατά την ενανθρώπησή Του, αν και χωρίς αμαρτία, ήταν, όπως και το δικό μας, υποκείμενο στο θάνατο. Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Το τώρα και το πάντοτε.

Ανάσταση και Ορθόδοξη Εκκλησία.

Στην Ανάσταση του Χριστού η Ορθόδοξη Καθολική Εκκλησία μυστικώς καθρεπτίζεται, βλέπει τη δική της φυσιογνωμία, ελέγχει τη δική της ταυτότητα. Η Ανάσταση αποτελεί το φωτεινό όριο της δικής της πληρώσεως, τον πόλο έλξης της δυναμικής της τελειώσεως, τον πνευματικό δρόμο της ουρανόδρομης πορείας της στην ιστορία. Στην Ανάσταση αισθάνεται αυτή το δικό της εσώτερο παλμό, βλέπει ανάγλυφους τους πνευματικούς εκστασιασμούς και τις ενατενίσεις της. Η φωτεινότητα του ένδοξου μνήματος συνέχει την καρδιά της, φωτίζει την χριστόμορφη σάρκα της, εξαντλεί τον πνευματοκίνητο δυναμισμό της. Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Ο Όσιος Νεόφυτος ο Έγκλειστος ως πνευματικός πατέρας (Γέροντος Ιωσήφ Βατοπαιδινού) – Λίγα λόγια για την αξία του Mοναχισμού

Άγιος Νεόφυτος ο Έγκλειστος. Τοιχογραφία του 1193 (λεπτομέρεια παραστάσεως) η οποία απεικονίζει τον Άγιο βασταζόμενο από δύο Αγγέλους και βρίσκεται στην Εγκλείστρα. Η τοιχογραφία έγινε όταν ο Άγιος ζούσε ακόμη και εικονίζει την επιθυμία του να βασταχθή υπό των Αγγέλων, στην ώρα της εξόδου της ψυχής του.

Γέροντος Ιωσήφ Βατοπαιδινού

Κάθε φίλος του Θεού, και στις τρεις περιόδους της εκκλησίας, της παραδόσεως, του νόμου και της χάριτος, υπό την επίδραση και το πνεύμα των δύο κυρίως εντολών, της αγάπης στον Θεό και τον πλησίον, πίστευε και εκινείτο. Η ομολογία αυτή είναι αναντίρρητος και βεβαία, εφ’ όσον κάθε μορφή ευσέβειας στη πανανθρώπινη ιστορία στηρίζεται στις δύο αυτές εντολές. Ο τρόπος της εφαρμογής τους εξαρτάται από το χρόνο, τις περιστάσεις, τα πρόσωπα και τα πράγματα. Έτσι βλέπουμε την ποικιλία των βιωμάτων και των λόγων στην ιστορία της εκκλησίας μας. Στην πρακτική εκδήλωση της αγάπης τους προς τον Θεό, οι φιλόθεοι, δεν μεταχειρίζονταν τους ίδιους τρόπους, αν και ο σκοπός και η πρόθεση ήταν πάντοτε η ίδια…
Όσοι αγαπούσαν τον Θεό, είτε ατομικά είτε ομαδικά  προσπαθούσαν  να ζουν κατά Χριστόν θεωρώντας τον θάνατο ως κέρδος, σύμφωνα με τη διδασκαλία του Παύλου, και έτσι δεν ανήκαν στον εαυτό τους. Σ’ αυτή τη  πολύμορφη και πολύπλευρη αγωνιστικότητα, είτε μέσα στη κοινωνία, είτε  έξω από αυτήν, «στις ερήμους και τα σπήλαια», ένα μόνο σκοπό είχαν να αρέσουν στον Θεό. Η ποικιλία των διαφόρων μορφών της ζωής τους δεν ήταν σκοπός. Ήταν η έκφραση του πόθου και του θείου έρωτα, για τον οποίον τα θυσίαζαν όλα ακόμη και τη ζωή τους… Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »