Ένα άνοιγμα προς τα Έσχατα…

«Σύ είσαι λοιπόν ή γή της Παλαιστίνης, ή γή της Επαγγελίας, ή Άγια Γη! Είς τό ιδικόν σον χώμα, εις τά βουνά σον, εις τας πόλεις σου και κώμας, είς τάς θάλασσας, χείμαρρους και ποταμούς επάτησεν, επέρασε, διήλθεν, έπροσευχήθη, εδίδαξεν, εκήρυξεν, εθαυματούργησεν ό Λυτρωτής μου και θεός ! Ω! Γλυκύτατε μου Ιησού. Αξίωσαν με νά σέ βλέπω πάντοτε νά σκέπτωμαι ότι ίστασαι διαρκώς ενώπιον μου, διά νά μή άμαρτάνω

(π. Φιλόθεου Ζερβάκου)

Όταν βιώσουμε τήν εξομολόγηση ως έργο του Χριστού κι όχι σάν δική μας μόνο προσπάθεια… Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Χρεοκόπησε ή απέτυχε ο χριστιανισμός;

Πολλές φορές  ακούμε να διατυπώνεται η απορία για το πως συμβαίνει δυο χιλιάδες χρόνια χριστιανισμού να μην καταφέρουν να επηρεάσουν την κοινωνία μας, έτσι που η ζωή της να γίνει πιο υποφερτή και πιο ανθρώπινη. Και ξεκινώντας από την απορία αυτή βγάζουν το συμπέρασμα, ότι ο χριστιανισμός είτε έχει χρεοκοπήσει είτε είναι από τη φύση του ανίκανος για μια τέτοια αποστολή.

Το συμπέρασμα αυτό βγαίνει από μια παρεξηγημένη αντίληψη για την αποστολή του χριστιανισμού. Ο χριστιανισμός ποτέ δεν επεδίωξε, όσο κι αν πολλοί χριστιανοί το πιστεύουν, μια κοινωνική μεταρρύθμιση, τουλάχιστο για την τωρινή μορφή του κόσμου. Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Ξέρει από που ήρθε και που πηγαίνει!

Ο γενικός χαρακτήρας της πρακτικής ζωής, σημαδεύεται, πάνω απ’ όλα, από τέσσερις ιδιότητες: μετάνοια, εγρήγορση, διάκριση και φρούρηση της καρδίας. Ας κοιτάξουμε σύντομα την κάθε μια από αυτές.

«Η αρχή της σωτηρίας είναι το να καταδικάσουμε τον εαυτό μας». Η μετάνοια ορίζει το σημείο εκκίνησης του ταξιδιού μας. Ο ελληνικός όρος μετάνοια, δηλώνει αρχικά «αλλαγή του νου». Αν κατανοηθεί σωστά, η μετάνοια δεν είναι αρνητική αλλά θετική. Σημαίνει, όχι οίκτο για τον εαυτό μας ή τύψεις συνειδήσεως, αλλά μεταστροφή, την επαναφορά του κέντρου όλης της ζωής μας στην Τριάδα. Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »