Ένα ουράνιο τόξο μετά την καταιγίδα!

Ποιοί είναι αυτοί που δεν θα γευτούν θάνατο;

Προσέξτε τώρα πως τελειώνει το ευαγγέλιο της Κυριακής της Σταυροπροσκυνήσεως: « Αμήν λέγω υμίν, εισί τίνες των ώδε εστηκότων, οίτινες ου μη γεύσωνται θανάτου, έως αν ίδωσι την βασιλείαν του Θεού εληλυθυΐαν εν δυνάμει» (Μάρκ. θ, Ι). Αλήθεια σας λέω, σας διαβεβαιώνω, πως μερικοί απ’ αυτούς που βρίσκονται εδώ τώρα, δε θα γνωρίσουν θάνατο, προτού δουν τη βασιλεία του Θεού να ‘ρχεται δυναμικά.

Από μια πρώτη άποψη θα ‘λεγε κανείς πως τα λόγια αυτά δε συνδέονται με τα προηγούμενα. Η συνοχή τους όμως είναι σαφής. Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Χρόνος και ζωή

….Πέρα όμως από οποιεσδήποτε μεταλλαγές σε κοινωνικό επίπεδο, ο χρόνος της ζωής των πιστών δεν παύει να έχει την ανεπανάληπτη αξία και τον ιδιαίτερο προσανατολισμό του. Ο χρόνος γίνεται «καιρός» κοινωνίας με το Θεό. Και η κοινωνία αυτή, που έχει προσωπικό και μυστικό χαρακτήρα, παραμένει αθέατη στον κόσμο. Ο άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος, απευθυνόμενος προς νεοφώτιστα μέλη της Εκκλησίας και εξηγώντας τον προσανατολισμό που προσλαμβάνει η ζωή τους μετά το βάπτισμα, παρατηρεί: «Η ζωή η υμετέρα νυν μεν κέκρυπται και άδηλος εστί τοις απίστοις, έσται δε καιρός, ότε φανερά γενήσεται. Νυν ουκ έστιν υμέτερος ο καιρός». Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Η ανταμοιβή είναι ανάλογη με τον κόπο

(Από τον Ευεργετινό)

 Λένε για τον Αββά Ησαΐα, πως πήγε κάποτε σε κάποιο κτηματία, που αλώνιζε τα σπαρτά του, και κρατώντας ένα ζεμπίλι του είπε. – Δος μου, νάχεις την ευχή μου, λίγο σιτάρι. Κι’ αυτός τον κοίταξε καλά-καλά και του απάντησε. -Γιατί να σου δώσω Γέροντα; μήπως ήλθες κι’ εσύ να με βοηθήσεις στο θέρο; – Όχι, του απάντησε εκείνος. -Τότε πως ζητάς να σου δώσω σιτάρι; του λέει ο κτηματίας. – Όποιος λοιπόν δεν θερίζει, δεν έχει δικαίωμα σε τίποτα; του απάντησε ο Γέροντας.  -Ναι, Γέροντά μου, σε τίποτε απολύτως, του είπε ο κτηματίας. Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

«Μακάριοι εσείς που τώρα κλαίτε, γιατί θα γελάσετε»: ένα εντυπωσιακό κείμενο του DeFreJus

DSC_0988«Τότε αυτός κοιτώντας στους μαθητές του είπε: «Μακάριοι εσείς οι φτωχοί, γιατί δική σας είναι η βασιλεία του Θεού. Μακάριοι εσείς που τώρα πεινάτε, γιατί σε σας θα δοθεί να χορτάσετε. Μακάριοι εσείς που τώρα κλαίτε, γιατί θα γελάσετε. Μακάριοι είστε, όταν σας μισήσουν οι άνθρωποι κι όταν σας αφορίσουν και σας περιγελάσουν και δυσφημίσουν τ’ όνομά σας, επειδή πιστεύετε στον Υιό του Ανθρώπου. Χαρείτε την ημέρα εκείνη και σκιρτήστε, γιατί, πράγματι μεγάλος είναι ο μισθός σας στον ουρανό! Άλλωστε τα ίδια έκαναν στους προφήτες οι πρόγονοί τους»» (Λουκ. 6, 20-23).

Ο όντως Μακάριος Γέρων Ιωσήφ Βατοπαιδινός, έχοντας πραγματικά κλαύσει πικρώς σε όλη του τη μαρτυρική επί γης ζωή, έχοντας θρηνήσει για όσους με ζηλοφθονία και κακότητα, υποκινούμενοι από τον εχθρό της σωτηρίας μας διάβολο, τον κατεδίωξαν, τον συκοφάντησαν με τις πιο αισχρές και εξοντωτικές κατηγορίες, αρχής γενομένης από μεγαλόσχημους Ψευδαδέλφους εντός της Εκκλησιαστικής Διοίκησης, και τελικώς τον ανέβασαν επί του σταυρού του προσωπικού του μαρτυρίου, μπορεί τώρα ελεύθερος και δικαιωμένος από τον μοναδικό Κριτή Ζώντων και Νεκρών να χαμογελάσει, να αναπαυθεί, να απολαύσει τους πλούσιους καρπούς των πνευματικών και υλικών του πόνων και καμάτων.

Ο Κύριός μας θέλησε να επιβεβαιώσει με ένα εντυπωσιακό και τοις πάσι φανερό τρόπο τον μακαρισμό που ο Ίδιος εξέφρασε όπως διαβάσαμε ανωτέρω: «μακάριοι οἱ κλαίοντες νῦν, ὅτι γελάσετε». Και του χάρισε το χαμόγελο αμέσως μετά την οσιακή του κοίμηση, ζωγραφίζοντας το ιερό του λείψανο με τις ακτίνες της ακτίστου Θείας Χάριτος και διαδηλώνοντας έτσι την ευαρέσκεια του Ουρανού για όσα με καρτερικότητα, συγχωρητικότητα και ακατάβλητο πνευματικό και ηθικό σθένος υπέμεινε. Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »