Αντιμετώπιση περιπτώσεων απελπισίας.

3209_1051978664485_1376336057_137081_4574424_n

Γέροντας  Παΐσιος Αγιορείτης

Ήρθε κάποιος νεαρός αναστατωμένος καί μοϋ είπε: ¨Γέροντα, δέν πρόκειται νά  διορθωθώ. Μοϋ είπε ό πνευματικός μου: «αυτά είναι καί κληρονομικά…».

Τόν είχε πιάσει απελπισία. Έγώ, όταν μοϋ πή κάποιος ότι έχει προβλήματα κ.λπ., θά τοϋ πώ:

¨ Αυτό συμβαίνει γι’ αυτόν καί γι’ αυτόν τόν λόγο γιά ν’ άλλάξης, πρέπει νά κάνης εκείνο κι  εκείνο³.

Έχει λ.χ. κάποιος έναν λογισμό πού τόν βασανίζει καί δέν κοιμάται, παίρνει χάπια γιά τό κεφάλι, γιά τό στομάχι καί μέ ρωτάει: ¨Νά κόψω τά χάπια;.

¨Όχι, τοϋ λέω, νά μήν κόψης τά χάπια.

Νά πετάξης τόν λογισμό πού σέ βασανίζει καί ύστερα νά τά κόψης.

Αν δέν πετάξης τόν λογισμό, έτσι θά πάς θά ταλαιπωρήσαι.

Γιατί, τί θά ώφελήση νά κόψη τά χάπια, όταν κρατάη μέσα του τόν λογισμό πού τόν βασανίζει;

Καλά είναι ό πνευματικός νά μή φθάνη μέχρι του σημείου νά άνάβη κόκκινο φως νά ανέχεται λίγο μία κατάσταση, αλλά φυσικά πρέπει καί ό άλλος νά δουλεύη σωστά, γιά νά βοηθηθή.

Ένας νεαρός ζόρισε κάποια φορά τήν αρραβωνιαστικιά του – ποιος ξέρει τί της έλεγε;

-καί εκείνη άπό τήν αγανάκτηση της πήρε τό αυτοκίνητο καί έφυγε καί στόν δρόμο σκοτώθηκε.

Μετά ό νεαρός ήθελε νά αύτοκτονήση, γιατί ένιωθε ότι αυτός έγινε αιτία καί σκοτώθηκε ή κοπέλα. Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »