Ο Θάνατος των αγαπημένων προσώπων και τα στάδια του πένθους

untitled

Ψυχοθεραπευτής Γρηγόρης Βασιλειάδης

Το πένθος είναι οι συναισθηματικές και σωματικές αντιδράσεις και επιπτώσεις που αισθάνονται οι άνθρωποι λόγω θανάτου ενός αγαπημένου προσώπου. Περιλαμβάνει ένα μεγάλο φάσμα συναισθημάτων όπως λύπη, θυμό, απελπισία, ενοχές, φόβο. Ο κάθε άνθρωπος μπορεί να παρουσιάσει ένα διαφορετικό συνδυασμό συναισθημάτων και σωματικών ενοχλήσεων.  Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Μην απελπίζεσαι για τις αμαρτίες σου

Όταν πέσει ένας άνθρωπος στην αμαρτία, σε οποιαδήποτε αμαρτία, δεν πρέπει να ξεχάσει την
αγάπη και τη στοργή του ουράνιου Πατέρα του.

Εάν συμβεί, λοιπόν, να πέσει σε ποικίλα παραπτώματα, ας μην αμελήσει το καλό και ας μη
σταματήσει στο δρόμο του. Αντίθετα, και αν νικηθεί, πάλι να σηκωθεί και να
αγωνισθεί κατά των εχθρών του, και ας βάζει κάθε μέρα καινούργια θεμέλια στην
καταστραφείσα οικοδομή του, και ας έχει, μέχρι να φύγει από τούτο τον κόσμο, στο
στόμα του το λόγο του προφήτη: Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Ο σταυρός μας και ο Σταυρός του Χριστού

Ο Κύριος είπε στους μαθητές Του: «Όποιος θέλει να με ακολουθήσει, ας απαρνηθεί τον εαυτό του, ας σηκώσει τον σταυρό του κι ας με ακολουθεί».

Γιατί είπε, «τον σταυρό του»; Επειδή είναι σταυρός προσωπικός. Κάθε άνθρωπος, δηλαδή, έχει να σηκώσει τον δικό του σταυρό, ο οποίος, όμως, ονομάζεται συνάμα και Σταυρός του Χριστού.

Για κάθε άνθρωπο «ο σταυρός του» είναι οι θλίψεις και οι οδύνες της επίγειας ζωής, θλίψεις και οδύνες προσωπικές.

Για κάθε άνθρωπο «ο σταυρός του» είναι η νηστεία, η αγρυπνία και οι άλλες ασκήσεις της ευσέβειας, με τις οποίες ταπεινώνεται η σάρκα και υποτάσσεται το πνεύμα. Είναι κι αυτές προσωπικές, καθώς πρέπει να αναλογούν στις δυνάμεις του καθενός. Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Νικολάε Στάινχαρτ,τελικά ποιος είναι πιο ανόητος αυτός που ακολουθεί τον Χριστό ή αυτός που ακολουθεί τον διάβολο

Θα ‘λεγε κανείς πώς ό Χριστός ζητάει πολλά, πάρα πολλά. Για να τον ακολουθήσεις πρέπει «να αφήσεις» σπίτι, γυναίκα, αδέλφια, γονείς, παιδιά, κι περιουσία, μέχρι και τους νεκρούς σου να τους αφήσεις άταφους.

Τόσο οι δαιμονισμένοι όσο και οι χριστιανοί είναι άνθρωποι προικισμένοι με το συναίσθημα του απείρου. Για τον χριστιανό καθετί κοσμικό είναι μαρτύριο. ‘Αλλά ό χριστιανισμός δίνει στον χριστιανό κάτι σαν αντάλλαγμα: του δίνει εσωτερική ειρήνη για τη ζωή αυτή και υπόσχεση αιώνιας σωτηρίας για την άλλη ζωή.

Ό διάβολος αντίθετα είναι πιο απαιτητικός: Σου ζητάει Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Γονείς, μην απελπίζεσθε για τα ζωηρά παιδιά σας

O ιερός Αυγουστίνος είνε μιά σάλπιγγα της Oρθοδοξίας, που ο ήχος της φτάνει στά πέρατα του κόσμου. Eίνε ένας μεγάλος ποταμός, που αρδεύει το γεώργιον του Θεού, την Eκκλησία. Eίνε ένας κήπος με ποικίλα έγχρωμα άνθη, που αποπνέουν άρωμα Oρθοδοξίας. Eίνε ένα από τα δέκα μεγάλα πνεύματα που ανέδειξε η ανθρωπότης.

Eλεγαν οι αρχαίοι· «Eξ όνυχος τον λέοντα». Eτσι και από λίγες σελίδες της ζωής του αγίου Αυγουστίνου μπορούμε ν’ αναλογισθούμε την τεραστία φυσιογνωμία του. Θά σταθούμε σε τρία σημεία της ζωής του.

O ιερός Αυγουστίνος στα παιδικά του χρόνια ήταν πολύ ζωηρός. Tό σχολείο το απέφευγε. Γύριζε στους δρόμους. Eκανε παιχνίδια με τους συμμαθητάς του. Πηδούσε φράχτες, ανέβαινε βουνά. Πήγε κάποτε στον κήπο ενός γείτονα και ρήμαξε την αχλαδιά του…

Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Ναυπάκτου Ιερόθεος: Το φαινόμενο των αυτοκτονιών

Οι αυτοκτονίες ή αυτοχειρίες ήταν ένα πανάρχαιο φαινόμενο, τό οποίο αποδίδεται πολλές φορές μέ τήν φράση «απονενοημένο διάβημα», πού δηλώνει μιά πράξη πού γίνεται μέ απόνοια (ρήμα απονοέομαι), δηλαδή μέ έλλειψη λογικής καί μέ απελπισία.

Η αυτοκτονία στήν ουσία είναι έλλειψη νοήματος γιά τήν ζωή, ταύτιση τής ζωής μέ μικρούς σκοπούς, μέ οικονομικά αγαθά, καί δείχνει μιά ανερμάτιστη ζωή.

Τόν τελευταίο καιρό αυξήθηκε ο αριθμός τών αυτοκτονούντων καί γι’ αυτό γράφονται διάφορα άρθρα καί γίνονται αναλύσεις γιά τό φαινόμενο αυτό.
Στήν εφημερίδα «Τό Βήμα» (8-7-2012) η Ιωάννα Σουφλέρη ασχολήθηκε μέ τό θέμα απαντώντας στό ερώτημα: «Γιατί τόσες αυτοκτονίες;» μέ τήν διαπίστωση ότι: «Οι αυτοκτονίες έχουν γίνει καθημερινό φαινόμενο στήν Ελλάδα τής Κρίσης». Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Ο Αλέξανδρος και το προνόμιο της απελπισίας

Ένας χαριτωμένος μαθητής στην πρώτη τάξη του Γυμνασίου ήταν ο Αλέξανδρος. Σιγά σιγά του ανοιγόταν η πύλη της έφηβείας. Όλα κυλούσαν ομαλά στη σχολική του ζωή όταν αιφνίδια εισέβαλε στην οικογενειακή του ευτυχία μια μεγάλη δοκιμασία. Ένα Σαββατοκύριακο ταξιδεύοντας με τον πατέρα του, τη μητέρα του και την αδελφή του συνέβη ένα τροχαίο ατύχημα, από το οποίο βγήκε μόνο ο Αλέξανδρος ζωντανός και με πολλαπλά κατάγματα οδηγήθηκε στο Νοσοκομείο των Παίδων. Θα έπρεπε να νοσηλευθεί τουλάχιστον πέντε μήνες. Το νέο έπεσε σαν κεραυνός στο σχολείο. Ο Σύλλογος των καθηγητών αποφάσισε να πηγαίνουν οι καθηγητές εναλλάξ στο νοσοκομείο να του κάνουν κάποια μαθήματα για να μή χάσει τη χρονιά του. Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »