Η Αγία Λυδία η Φιλιππησία (εορτή Λυδία)

0520_LydiaΗ λατρεία της Ορθοδόξου Εκκλησίας, τα τελούμενα στους ιερούς ναούς, όπως τα σωζόμενα μνημεία του παρελθόντος και του παρόντος, ως αψευδείς μάρτυρες των γεγονότων, βοηθούν τον πιστό στην υπέρβαση των τοπικών και χρονικών περιορισμών και στη βίωση της εν Χριστώ ενότητος και της θαυμαστής παρουσίας μέσα στον κόσμο της Εκκλησίας.

Ο συνοδοιπόρος του Αποστόλου Παύλου και οικείος των Φιλιππησίων Ευαγγελιστής Λουκάς καταγράφει στο βιβλίο των Πράξεων των Αποστόλων για την πρώτη επίσκεψή τους στους Φιλίππους και το βάπτισμα της πορφυροπώλιδος Λυδίας: «Όταν είδε το όραμα, ζητήσαμε αμέσως να φέρουμε σε αυτούς το χαρμόσυνο άγγελμα. Αφού λοιπόν ξεκινήσαμε από την Τρωάδα, πλεύσαμε κατ’ ευθείαν στη Σαμοθράκη, την δε επομένη στη Νεάπολη και από εκεί στους Φιλίππους, η οποία είναι η πρώτη πόλη της περιοχής εκείνης της Μακεδονίας, μία αποικία Ρωμαϊκή, και μείναμε στην πόλη σε μέρος κοντά στον ποταμό, όπου νομίζαμε ότι υπήρχε τόπος προσευχής και καθίσαμε και μιλούσαμε στις γυναίκες πού είχαν συγκεντρωθεί εκεί. Κάποια γυναίκα, από την πόλη των Θυατείρων, ονομαζόμενη Λυδία, η οποία πωλούσε πορφύρα, γυναίκα θεοσεβής, άκουγε και ο Κύριος της άνοιξε την καρδιά, για να προσέχει σε όσα έλεγε ο Παύλος. Όταν βαπτίσθηκε αυτή και οι οικιακοί της, μάς είπε, «Εάν με κρίνατε ότι είμαι πιστή στον Κύριο, ελάτε να μείνετε στην οικία μου, και μάς πίεζε…»».

Στην πηγαία και ανεπιτήδευτη περιγραφή του πρώτου βαπτίσματος στους Φιλίππους από τον πρωτοκορυφαίο Απόστολο Παύλο εύκολα διακρίνεται η διαδικασία και επισημαίνονται οι βασικές προϋποθέσεις για τη συμμετοχή του νέου πιστού στη νέα εν Χριστώ ζωή και την ένταξή του στους κόλπους της Εκκλησίας. Οι Απόστολοι κήρυσσαν «Χριστόν εσταυρωμένον» και όσοι από τους ακροατές αποδέχονταν αβίαστα την αποστολική διδασκαλία, ακολουθούσαν την πράξη, πού καθορίσθηκε ήδη την ημέρα της Πεντηκοστής. Μετανοούσαν και βαπτίζονταν στο Όνομα του Ιησού Χριστού εξασφαλίζοντας έτσι τη συγχώρεση των αμαρτιών τους και τα χαρίσματα του Αγίου Πνεύματος, τη δυνατότητα να γεννηθούν στη νέα εν Χριστώ ζωή. Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Ο Άγιος Νεομάρτυς Παύλος ο Πελοποννήσιος

pavlos_peloponisiosΜαρτύρησε στις 22 Μαΐου το έτος 1818.

Καταγόταν από το χωριό Σωποτό ή Αροανία της επαρχίας Καλαβρύτων. Προερχόταν από γονείς πτωχούς μεν αλλά ενάρετους. Στο άγιο Βάπτισμα ονομάστηκε Παναγιώτης.

Μικρό παιδί ακόμα έφυγε από το χωριό του και πήγε στην Πάτρα, όπου έμαθε την τέχνη του σανδαλοποιού.

Μετά από παραμονή δεκατεσσάρων ετών στην Πάτρα, όπου ασκούσε την τέχνη του, έφυγε και ήλθε στα Καλάβρυτα. Εκεί νοίκιασε ένα εργαστήριο και εργαζόταν στην τέχνη που είχε μάθει. Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Απολυτίκιον Χριστουγέννων (με ηχητικό)

Ακούστε το εδώ

Η Γέννησίς σου Χριστέ ο Θεός ημών

ανέτειλε τώ κόσμω το φώς το της γνώσεως

εν αυτή γάρ οι τοίς άστροις λατρεύοντες

υπό αστέρος εδιδάσκοντο

Σε προσκυνείν τον ήλιον της δικαιοσύνης

καί Σε γινώσκειν εξ ύψους ανατολήν

Κύριε δόξα Σοι. Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Διδαχές Αγίου Νεκταρίου (και ηχητικό απολυτίκιο του Αγίου)

Πρόλογος

Ο ΑΓΙΟΣ Νεκτάριος Πενταπόλεως, ο θαυματουργός, αποτελεί ένα δώρο του Θεού στον κόσμο, στις πενιχρές μέρες του εικοστού αιώνα. Στο πρόσωπο του ανακαλύπτει κανείς ένα μεγάλο Πατέρα της Εκκλησίας, όπου η αγιότητα του βίου συνδυάζεται με τη χάρη της θαυματουργίας και την ορθόδοξη διδασκαλία.

Γεννήθηκε στη Σηλυβρία της Ανατολικής Θράκης το 1846. Παρακολουθώντας την ιστορική διαδρομή του βίου του, τον συναντούμε στην Κωνσταντινούπολη, δεκατετράχρονο παιδί, να εργάζεται και να σπουδάζει στη Νέα Μονή της Χίου, να κείρεται μοναχός (1876) και να χειροτονείται διάκονος (1877)• στην Αθήνα, να ολοκληρώνει τις θεολογικές του σπουδές (1885)• στην Αίγυπτο, να διακονεί επί μια πενταετία στο Πατριαρχείο Αλεξανδρείας. Εκεί χειροτονείται πρεσβύτερος (1886) και επίσκοπος Πενταπόλεως (1889). Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Ο βίος της Αγίας Παρασκευής (και ηχητικό απολυτίκιο)

Η Αγία Παρασκευή γεννήθηκε στην Ρώμη το 117μ.Χ. Οι γονείς της ήταν Έλληνες. Ο πατέρας της, Αγάθων, και η μητέρα της, Πολιτεία, όντας χριστιανοί, όταν γεννήθηκε η Αγία την βάπτισαν και της έδωσαν το όνομα Παρασκευή. Την μεγάλωσαν σύμφωνα με την χριστιανική πίστη και την σπούδασαν αφού είχαν την οικονομική δυνατότητα μιας και ήταν πλούσιοι.

Όταν ήταν σε ηλικία είκοσι ετών οι γονείς της πέθαναν. Τότε η Αγία έδωσε την περιουσία της στους φτωχούς, στην εκκλησία και σε ένα ίδρυμα, στο οποίο έμεναν χριστιανές κοπέλες που είχαν αφιερωθεί στον Ιησού Χριστό. Εκεί έμεινε για λίγα χρόνια η Αγία Παρασκευή, βοηθώντας στην διάδοση της χριστιανικής πίστης, όπως έκαναν και οι υπόλοιπες συγκάτοικοι της. Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Ο Άγιος Νεομάρτυς Παύλος ο Πελοποννήσιος

pavlos_peloponisiosΜαρτύρησε στις 22 Μαΐου το έτος 1818.

Καταγόταν από το χωριό Σωποτό ή Αροανία της επαρχίας Καλαβρύτων. Προερχόταν από γονείς πτωχούς μεν αλλά ενάρετους. Στο άγιο Βάπτισμα ονομάστηκε Παναγιώτης.

Μικρό παιδί ακόμα έφυγε από το χωριό του και πήγε στην Πάτρα, όπου έμαθε την τέχνη του σανδαλοποιού.

Μετά από παραμονή δεκατεσσάρων ετών στην Πάτρα, όπου ασκούσε την τέχνη του, έφυγε και ήλθε στα Καλάβρυτα. Εκεί νοίκιασε ένα εργαστήριο και εργαζόταν στην τέχνη που είχε μάθει.

Συνέβη όμως να κλειστεί φυλακή από τους ιδιοκτήτες, διότι αρνιόταν να δώσει την αύξηση που του ζητούσαν στο ενοίκιο, παρά την αρχική συμφωνία. Για να δείξει δε ότι δεν πρόκειται να δώσει παραπάνω, είπε τον φοβερό λόγο «Τούρκος να γίνω , αν δώσω παραπάνω ». Ύστερα όμως πείστηκε και έδωσε το ενοίκιο που του ζητούσαν.

Μετά από αυτά τα γεγονότα έφυγε και πήγε στην Τρίπολη, όπου με δύο φίλους του γύριζαν τα χωριά κι έλεγε πως είναι Τούρκος, για να τρώνε και να πίνουν ελεύθερα. Συναισθανόμενος όμως ότι αυτό το οποίο έκανε ήταν πνευματική πτώση, πήγε και εξομολογήθηκε αλληλοδιαδόχως σε δύο πνευματικούς, πράγμα που δείχνει πως δεν μπορούσε να ηρεμήσει. Οι πνευματικοί τον παρηγόρησαν, τον νουθέτησαν και τον ενθάρρυναν να μην απογοητεύεται αλλά να ελπίζει στο έλεος και την ευσπλαχνία του Κυρίου. Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Είναι κοντά και μαζί με όλους, που τον πιστεύουν και τον αγαπούν!

Εορτή Αναλήψεως του Κυρίου

Σήμερα η Εκκλησία γιορτάζει τη μεγάλη Δεσποτική εορτή της Αναλήψεως του Ιησού Χριστού. Για τη θεία Ανάληψη ομολογούμε στο Σύμβολο της Πίστεως, δηλαδή στο «Πιστεύω», ότι όταν τελείωσε το έργο της θείας οικονομίας, ο Ιησούς Χριστός αναλήφθηκε στους ουρανούς και κάθισε στα δεξιά του Θεού Πατέρα. Να τα λόγια του ιερού Συμβόλου, που τα ακούμε στη θεία Λειτουργία· «Και ανελθόντα εις τους ουρανούς και καθεζόμενον εκ δεξιών του Πατρός». Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Το Μέγα και Αγγελικό Μοναχικό Σχήμα (9)

Ακολουθία του Μεγάλου και Αγγελικού Σχήματος (Νεοελληνική απόδοση – 1ο μέρος)

Στη Θεία Λειτουργία

Μετά την είσοδο του αγίου Ευαγγελίου το τοποθετεί ο ιερέας μπροστά από την ωραία Πύλη, ακριβώς απέναντι από την εικόνα του Δεσπότη Χριστού, βάζοντας πάνω σ’ αυτό ένα ψαλίδι. Ο υποψήφιος μοναχός στέκεται μπροστά στην πόρτα του ναού, βγάζει το κάλυμμα της κεφαλής του και τα εξωτερικά ρούχα του και μένει μόνο με τα εσωτερικά. Από εκεί τον παίρνει ο Ηγούμενος από το χέρι πηγαίνοντας μπροστά, του λέει να κάνει – και κάνει- μια μετάνοια μόλις μπεί στο ναό, μια στη μέση του ναού, μια μπροστά στην ωραία Πύλη, μια στο δεξιό και μια στον αριστερό χορό, τρεις μπροστά στις εικόνες του Χριστού, της Παναγίας και του Αγίου της Μονής, μια στον Ηγούμενο φιλώντας το δεξί του χέρι. Μετά στέκεται στα αριστερά του με σταυρωμένα τα χέρια μπροστά στο στήθος του.

Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Το Μέγα και Αγγελικό Μοναχικό Σχήμα (8)

Ακολουθία του Μεγάλου και Αγγελικού Σχήματος (Αρχαίο Κείμενο – 1ο μέρος)

Εις δε την Θείαν Λειτουργίαν.

Μετά την είσοδον του αγίου Ευαγγελίου τοποθετεί τούτο ο ιερεύς προ της ωραίας Πύλης απέναντι ακριβώς της ιεράς εικόνος του Δεσπότου Χριστού, θέτων επάνω αυτού και ψαλίδιον· ο δε μέλλων λαμβάνειν το άγιον Σχήμα ιστάμενος προ των θυρών του ναού, αποβάλλει το κάλυμμα της κεφαλής του και τα οποία φορεί ενδύματα, μένων μόνον μετά του υποκαμίσου, εσωβράκου και των τσουραπίων· εκείθεν δε παραλαμβάνει αυτόν ο Ηγούμενος, κρατών αυτόν εκ της χειρός και προπορευόμενος υποδεικνύει αυτώ ίνα ποιήση -και ποιεί- μετάνοιαν μίαν άμα τη εισόδω εις τον ναόν, μίαν εις το μέσον αυτού, μίαν προ των ωραίων πυλών, ανά μίαν εις τους χορούς δεξιά και αριστερά, ανά τρεις εις τάς αγίας εικόνας του Χριστού, της Παναγίας και του Αγίου της Μονής, και μίαν εις τον Ηγούμενον του οποίου ασπάζεται την δεξιάν, και ίσταται εξ αριστερών αυτού έχων εσταυρωμένας τας χείρας προ του στήθους του. Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Απολυτίκιο και Κοντάκιο του Αγίου Νικολάου (με εξήγηση) – Apolytikion and Kontakion of St Nicholas

Απολυτίκιον. Ήχος δ’.

Κανόνα πίστεως, και εικόνα πραότητος, εγκρατείας διδάσκαλον, ανέδειξε σε τη ποίμνη σου, η των πραγμάτων αλήθεια δια τούτο εκτήσω τη ταπεινώσει τα υψηλά, τη πτωχεία τα πλούσια. Πάτερ Ιεράρχα Νικόλαε, πρέσβευε Χριστώ τω Θεώ, σωθήναι τας ψυχάς ημών.

Ερμηνεία Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

H ανάμνησις της εισόδου της αχειροτεύκτου μορφής του Kυρίου και Θεού και Σωτήρος ημών Iησού Xριστού εκ της Eδεσσηνών πόλεως, εις ταύτην την θεοφύλακτον και βασιλίδα ανακομισθείσης – 16 Αυγούστου

Η μεταφορά του αγίου μανδηλίου από την Έδεσσα στην Κωνσταντινούπολη το 944. Παρατηρήστε τον αυτοκράτορα που υποδέχεται την αχειροποίητη εικόνα και ασπάζεται την μορφή του Χριστού. Μικρογραφία από εικονογραφημένο χειρόγραφο του 12ου αιώνα του έργου "Σύνοψις Ιστοριών" του χρονογράφου Ιωάννη Σκυλίτζη. Μαδρίτη, Biblioteca Nacional de España.

Η μεταφορά του αγίου μανδηλίου από την Έδεσσα στην Κωνσταντινούπολη το 944. Παρατηρήστε τον αυτοκράτορα που υποδέχεται την αχειροποίητη εικόνα και ασπάζεται την μορφή του Χριστού. Μικρογραφία από εικονογραφημένο χειρόγραφο του 12ου αιώνα του έργου "Σύνοψις Ιστοριών" του χρονογράφου Ιωάννη Σκυλίτζη. Μαδρίτη, Biblioteca Nacional de España.

Ο Σ. Ευστρατιάδης, για την περίπτωση αυτή, γράφει τα εξής στο Αγιολόγιό του: «Η της αχειροποιήτου εικόνος του Χριστού ανακομιδή εκ της Εδέσσης, ένθα εφυλάττετο μετά της επιστολής του Αυγάρου, εγένετο επί της βασιλείας Ρωμανού του Λεκαπηνού τφ 944 και κατετέθη εις τον εν Βλαχέρναις ναόν της Θεοτόκου, εξ ου μετετέθη εις τον εν Φορώ ναόν της Θεοτόκου, κατά δε το 967 Νικηφόρος ο Φωκάς μετεκόμισεν εξ Εδέσσης και την κέραμον, εφ’ ης απετυπώθη ωσαύτως η εικών του Χριστού, δια το είναι ταύτην πλησίον της αχειροποιήτου εικόνος εν Εδέσση εν τω αυτώ τόπω. Την περί της εικόνος παράδοσιν διέσωσεν ο Ιστορικός Ευσέβιος (Εκκ. Ίστ. βιβλ. Α΄, κεφλ. ιγ΄). Η εικών απεστάλη υπό του Κυρίου προς τον τοπάρχην Εδέσσης Αύγαρον δια του αποστόλου Ανανίου μετ’ επιστολής του Κυρίου προς τον Αύγαρον εις απάντησιν προηγουμένης επιστολής του τοπάρχου. (ιδ. ταύτας εν τοις Μηναίοις και τοις Συναξαρισταίς)». Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Ο Άγιος Λουκιλλιανός, Παύλη και τα νήπια Κλαύδιος, Υπάτιος, Παύλος και Διονύσιος (3 Ιουνίου) και ο γέροντας Παϊσιος

Οι άγιοι μάρτυρες Λουκιλλιανός και Παύλη

Οι άγιοι μάρτυρες Λουκιλλιανός και Παύλη

Ο Κύριος μας διαβεβαίωσε ότι «τα αδύνατα παρά ανθρώποις δυνατά παρά τω Θεώ εστίν». Δηλαδή, εκείνα που είναι αδύνατο να γίνουν με την ασθενική δύναμη και λογική του ανθρώπου, αυτά είναι κατορθωτά και δυνατά από το Θεό. Πράγματι, ποιος θα περίμενε από έναν άνθρωπο που πέρασε σχεδόν όλη του τη ζωή μέσα στην ειδωλολατρία, της οποίας, μάλιστα, ήταν και ιερέας, να γίνει χριστιανός; Κι όμως. Αυτό συνέβη με το γέροντα ιερέα ειδωλολάτρη Λουκιλλιανό, που έζησε στα χρόνια του βασιλιά Αυρηλιανού το 270 μ.Χ.. Όταν άκουσε για πρώτη φορά χριστιανικό κήρυγμα στην πατρίδα του Νικομήδεια, η θεία χάρη δημιούργησε μέσα του πραγματικό σεισμό. Γκρεμίστηκαν σαν χάρτινοι πύργοι οι ειδωλολατρικές του πεποιθήσεις, που τόσο βαθειά ήταν ριζωμένες στην ψυχή του. Τα γεροντικά του μάτια άνοιξαν και με νεανική ζωηρότητα διακήρυξε την πίστη του στο Χριστό. Προσπάθησε, μάλιστα , να φέρει με το κήρυγμα του και άλλες ψυχές σ’ Αυτόν. Το γεγονός αυτό καταγγέλθηκε στον κόμη Σιλβανό. Με θάρρος ο Λουκιλλιανός ομολόγησε μπροστά του το Χριστό. Τότε ο κόμης, πιεζόμενος και από τους ειδωλολάτρες ιερείς, που θεώρησαν το Λουκιλλιανό λιποτάκτη της θρησκείας τους, διέταξε και τον βασάνισαν. Έπειτα τον έριξαν στη φωτιά για να καεί, αλλά δυνατή βροχή έσβησε τη φωτιά. Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »