Τα πάθη τα σεπτά

Prosklisi_Pathi

Την Πέμπτη 25 Απριλίου 2013 στις 8:00 μ.μ., στον Πολυχώρο της Αγιορείτικης Παράδοσης στο Λαγκαδά Θεσσαλονίκης, η βυζαντινή χορωδία της Ιεράς Μητροπόλεως Λαγκαδά Λητής και Ρεντίνης ‹‹Απόστολος Παύλος›› θα ψάλλει ύμνους της Μεγάλης Εβδομάδος.Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

 

«Τις δικές μας αμαρτίες πρέπει να προσέχουμε και όχι του πλησίον μας » (Αγ. Λουκά, Αρχιεπ. Κριμαίας)

confes_cf84 Μεγάλη και φοβερή είναι αυτή η εντολή του Χριστού. Όλοι μας, αρχίζοντας από μένα, συνεχώς κρίνουμε και κατακρίνουμε ο ένας τον άλλον και γι’ αυτό θα δώσουμε λόγο στη Φοβερά Κρίση του Κυρίου και Θεού μας Ιησού Χριστού.

Θα μας κρίνει Αυτός διότι και εμείς κρίνουμε τους άλλους, ψάχνουμε να βρούμε στον πλησίον μας το παραμικρό σφάλμα ενώ τις δικές μας αμαρτίες δεν τις βλέπουμε και ούτε θέλουμε να τις σκεφτόμαστε.

Ο άγιος απόστολος Παύλος στην προς Ρωμαίους επιστολή του λέει το εξής: «Διό αναπολόγητος ει, ω άνθρωπε πας ο κρίνων εν ω γαρ κρίνεις τον έτερον, σεαυτόν κατακρίνεις· τα γαρ αυτά πράσσεις ο κρίνων, οίδαμεν δε ότι το κρίμα του Θεού έστι κατά αλήθειαν επί τους τα τοιαύτα πράσσοντας. Λογίζη δε τούτο, ω άνθρωπε ο κρίνων τους τα τοιαύτα πράσσοντας και ποιών αυτά, ότι συ εκφεύξη το κρίμα του Θεού» (Ρωμ. 2, 1-3).

Μεγάλη αλήθεια βρίσκεται σ’ αυτά τα λόγια του αποστόλου Παύλου. Δεν προσέχουμε τα δικά μας ελαττώματα και τις αμαρτίες, ενώ στους άλλους βρίσκουμε πολλά σφάλματα.

Ψάχνουμε να τα βρούμε και όταν τα βρίσκουμε, πάμε και τα διαλαλούμε σε όλον τον κόσμο. Έγινε πλέον κακή συνήθεια, μόλις μαθαίνουμε κάτι για τον πλησίον μας, να πηγαίνουμε και να το διαλαλούμε παντού. Η γλώσσα μας καίει και σπεύδουμε να πούμε στους άλλους αυτό που είδαμε και ακούσαμε.

Ξεχνάμε ότι αν εμείς κρίνουμε τους άλλους θα μας κρίνει και εμάς ο Θεός. Ξεχνάμε ότι δεν έχουμε κανένα δικαίωμα να κρίνουμε τον πλησίον διότι αυτό δεν είναι δική μας υπόθεση αλλά του Θεού, ο οποίος είναι Υπέρτατος Κριτής, ο οποίος μόνος γνωρίζει την καρδιά του ανθρώπου και μπορεί να αποδώσει δικαία κρίση. Εμείς όμως κατακρίνουμε τον πλησίον και πολλές φορές με πολύ βαριά λόγια.

Δεν σκεφτόμαστε ότι ο αδελφός μας μπορεί να μετανόησε ήδη και να του αφέθηκε η αμαρτία του, επειδή μετανόησε βαθιά. Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Είναι η αγάπη ουτοπία;

the proud manΤου Μόσχου Εμμανουήλ Λαγκουβάρδου

Είναι η αγάπη ουτοπία; Ποτέ δεν άκουσα κάποιον να μιλάει για την αγάπη των εχθρών. Φαίνεται ότι το μυαλό του συγχρόνου ανθρώπου δεν μπορεί να δεχθεί ότι είναι δυνατόν να αγαπάμε τους εχθρούς μας.

 

Προφανώς ο σύγχρονος άνθρωπος εννοεί την αγάπη ως συναίσθημα. Γιατί η χριστιανική αγάπη των εχθρών είναι σε όλο τον κόσμο η ζωντανή πραγματικότητα. Δεν θα μπορούσε κανείς να φανταστεί έναν κόσμο, στον οποίο κανείς δεν συγχωρεί, δεν κάνει υπομονή, δεν ελπίζει…

 

Θα βρεις ανθρώπους με το ίδιο μυαλό στην Αθήνα ή στο Τόκιο ή στη Νέα Υόρκη. Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Η σοφία της μη-άνεσης

μη ανεση_1.Η επιστήμη λέει για τον εγκέφαλο, πως όσο δουλεύει τόσο ανανεώνεται κι όσο εγκαταλείπεται τόσο μαραίνεται.

2. Ως προς τον εγκέφαλο τα πορίσματα της επιστήμης διαφέρουν από την πίστη και τη φιλοσοφία. Η επιστήμη λέει πως ο εγκέφαλος δημιουργεί τις σκέψεις και την πνευματική ζωή, ενώ η πίστη και η φιλοσοφία λέει πως ο εγκέφαλος δε δημιουργεί τις σκέψεις, αλλά τις συλλαμβάνει και τις συγκρατεί.

3.Η επιστήμη δεν μπορεί να κατανοήσει πώς συνεχίζεται η ζωή του ανθρώπου μετά το θάνατο, αφού ο εγκέφαλος που τη δημιουργεί καταστρέφεται. Η πίστη και η φιλοσοφία λέει το αντίθετο. Ότι η αληθινή ζωή του πνεύματος αρχίζει μετά το θάνατο του σώματος.

4. Η σύγχρονη ζωή, στην οποία με μικρή προσπάθεια ή και χωρίς καθόλου προσπάθεια μας προσφέρονται όλα έτοιμα είναι αντίθετη στη σοφία της μη-άνεσης.

5. Τα λόγια αυτά του Ευαγγελίου δεν είναι άσχετα με την εποχή της άνεσης: «Κι όταν δείτε το «βδέλυγμα της ερημώσεως» , που προείπε ο προφήτης Δανιήλ, να στέκεται εκεί που δεν πρέπει – ο αναγνώστης ας καταλάβει- τότε όσοι βρεθούν στην Ιουδαία να φύγουν στα βουνά. Όποιος βρεθεί στο λιακωτό να φύγει χωρίς να μπει στο σπίτι του για να πάρει κάτι μαζί του. Κι όποιος βρεθεί στο χωράφι να μην επιστρέψει πίσω να πάρει το πανωφόρι του.»

6. Οι κάτοικοι της αρχαίας Νινευή, πόλεως εξακοσίων χιλιάδων κατοίκων, απειλούνταν με ολοκληρωτική καταστροφή από την πνευματική τους νωθρότητα και αδράνεια. Η Νινευή σώθηκε απ΄ την καταστροφή. Oι Νινευίτες δέχτηκαν το λόγο του Θεού που στάλθηκε σ΄ αυτούς με τον προφήτη Ιωνά. Βγήκαν απ΄την αδράνειά τους. Νήστεψαν όλοι τους. Ακόμα και τα ζώα. Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Όσιος Ποιμήν ο Ζωγραφίτης (+1620)

Ag. Poimin o Zografitis

Σπουδαίος εικονογράφος και κτήτορας ναών, ασκητής και ιεραπόστολος

Γεννήθηκε στη Σόφια της Βουλγαρίας από πολύ ευσεβείς γονείς, την ήμερα της εορτής των Αποστόλων Πέτρου και Παύλου, και γι΄αυτό στο βάπτισμα έλαβε το όνομα Παύλος.

Σε νεαρή ηλικία ήλθε στο Άγιον «Ορος, στη μονή Ζωγράφου, κι έγινε μοναχός με το όνομα Ποιμήν. Με μεγάλο ζήλο προχώρησε στους μοναχικούς αγώνες και στα τριάντα του χρόνια χειροτονήθηκε Ιερέας. Αργότερα βγήκε από το μοναστήρι στην έρημο κι έζησε μόνος με νηστεία και προσευχή σαν τον όσιο Κοσμά τον Ζωγραφίτη. Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Μνάσων, ο αρχαίος μαθητής

mnason o arxaios mathitis

Η μνήμη του τιμάται στις 19 Οκτωβρίου

«Μετά δε τας ημέρας ταύτας επισκευασάμενοι ανεβαίνομεν εις Ιερουσαλήμ· συνήλθον δε και των μαθητών από Καισαρείας συν ημίν, άγοντες παρ’ ώ ξενισθώμεν Μνάσωνί τινι Κυπρίω, αρχαίω μαθητή» (Πράξ. κα’ 15, 16).

Δηλαδή, υστέρα από τις ήμερες αυτές (που έμειναν στην Καισαρεία κι ο προφήτης Άγαβος προφήτεψε τη σύλληψη του αποστόλου, όταν θα πήγαινε στα Ιεροσόλυμα για τελευταία φορά) οι απόστολοι Παύλος, Λουκάς κι οι σύντροφοι τους ετοίμασαν τις αποσκευές τους κι ανέβηκαν στα Ιεροσόλυμα.

Εκεί ήρθαν κι από την Καισαρεία μερικοί από τους μαθητές. Έτσι ονομάζονταν οι πρώτοι χριοτιανοί. κι έφεραν μάλιστα μαζί τους και κάποιο Μνάσωνα, Κύπριο παλιό μαθητή στο σπίτι του οποίου επρόκειτο να φιλοξενηθούν.

Αρχαίος μαθητής!

Να ο επίζηλος τίτλος, τον οποίο αυτό το πνεύμα του Θεού δια του αποστόλου και ευαγγελιστού Λουκά δίνει στον εκλεκτό Ιεράρχη της Κύπρου, τον άγιο Μνάσωνα. Αρχαίο μαθητή τον ονομάζει.

Τώρα πως… Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Ο Ιερομάρτυς Φιλωνίδης [ ή Φιλονείδης ] (Μνήμη 30 Αυγούστου)

αγιος φιλωνιδης«Το νικάν αυτόν εαυτόν, αύτη πασών των νικών πρώτη τε και αρίστη», λέει ένας αρχαίος σοφός. Πλάτων..

Κι είναι τα λόγια τούτα αληθινά! Είναι λόγια αθάνατα!

Γιατί ο εαυτός μας, είτε το αναγνωρίζουμε είτε όχι, είναι για τον καθένα μας ο μεγαλύτερος εχθρός. Εχθρός ασυγκράτητος και δυνατός. Εχθρός ανυποχώρητος και σκληρός.

Το να μπορεί δε ένας να συγκρατεί και να δαμάζει ένα τέτοιο εχθρό, το να μπορεί να επιβάλλεται στον ψυχικό του κόσμο και να πετυχαίνει να κάμνει όχι αυτό που του ζητούν οι άλογες ορμές και τα πάθη του, αλλά αυτό που πρέπει, τότε λέγουμε, πως αυτός κερδίζει την πρώτη, μα και την ωραιότερη νίκη.

Αυτή την αλήθεια έκαμαν βίωμα και σκοπό στη ζωή τους όλοι εκείνοι, που πέρασαν από τον πλανήτη μας κι έγραψαν με το παράδειγμα και τον βίο τους ανεξίτηλα τα ονόματα τους στο βιβλίο του Θεού. Ένας απ’ αυτούς τους τρανούς αγωνιστές και νικητές του εαυτού τους είναι κι ο ιερομάρτυρας Φιλωνίδης.

Γεννήθηκε στην Κύπρο μας γύρω στο 250 μ.Χ. που ακριβώς, δεν γνωρίζουμε.

Ούτε και ποιοι ήσαν οι γονείς του. Εκείνο που γνωρίζουμε είναι πως ο Άγιος σε νεαρή ηλικία κλήθηκε να υπηρετήσει την Εκκλησία του Χριστού στο Κούριο, που ήταν μια πόλη μεγάλη και περιώνυμη για τη λατρεία του Απόλλωνα και την ακολασία της! Από τούτη την πνευματική εξέλιξη του Αγίου κρίνουμε, πως κι οι γονείς του πρέπει να ήσαν χριστιανοί και μάλιστα πιστοί. Από αυτούς ο προνομιούχος νέος πρέπει να διδάχθηκε «από βρέφους τα ιερά γράμματα».

Την εποχή αυτή φαίνεται, πως η χριστιανική θρησκεία είχε αρκετά διαδοθεί στην Κύπρο μας. Το κήρυγμα των αποστόλων Παύλου και Βαρνάβα και του Μάρκου έπεσε σε αγαθή γη. «Όπου επλεόνασεν η αμαρτία υπερεπερίσσευσεν η χάρις» (Ρωμ. ε’, 20). Ηρακλείδιος, Μνάσων, Ρόδων, Αυξίβιος, Μακεδόνιος, Λάζαρος, Επαφράς, Τυχικός, Σέργιος Παύλος, Τίτος, είναι μερικά ονόματα, ελάχιστα από εκείνους που όχι μόνο δέχτηκαν με δίψα και λαχτάρα τη νέα πίστη μα κι αγωνίστηκαν να την διαδώσουν παντού.

Αγωνίστηκαν, γιατί στο νησί μας η ειδωλολατρία είχε πολύ βαθιές τις ρίζες. Η λατρεία των Θεών του Ολύμπου κι ιδιαίτερα της θεάς Αφροδίτης για την οποία ήταν κοινή η πίστη πως γεννήθηκε από τους αφρούς της θάλασσας της Πάφου, ήταν πολύ στενά συνδεδεμένη με όλες τις εκδηλώσεις της ζωής των κατοίκων του νησιού. Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »