Αποτίμησις του έργου του μακαριστού Μητροπολίτου Αυγουστίνου Καντιώτη ( Μέρος Δ΄- τελευταίο)

avgoustinos-kantiotis-11Πριν να κάνη κανείς μία γενική αξιολόγησι του έργου του π. Αυγουστίνου θα πρέπη να επισημάνη σε αδρές γραμμές τα κυριώτερα σημεία της προσφοράς του.

 

1. Εκκλησιαστικοί αγώνες

 

Από την αρχή της εκλογής του, ο π. Αυγουστίνος είχε δηλώσει, ότι θα μείνη ανυποχώρητος στις αρχές του για μία Εκκλησία ελευθέρα και ζώσα. Έτσι, πρώτος διεμαρτυρήθη εντόνως όταν επί μακαριστού αρχιεπισκόπου Ιερωνύμου διεγράφησαν από το Σύνταγμα και τον Καταστατικό Χάρτη της Εκκλησίας της Ελλάδος οι ι. κανόνες «περί το ήθος και την διοίκησι της Εκκλησίας», καθώς επίσης και για την επιχειρούμενη τότε κάθαρσι της Εκκλησίας χωρίς την τήρησι των προβλεπομένων απαραιτήτως από τους ι. κανόνας διατάξεων.

Επεσήμανε ακόμη τις αρνητικές επιπτώσεις από την προσπάθεια εισαγωγής «μοντέρνων» συνηθειών στην Εκκλησία (κατάργησις του ράσου κ.ά.), την δυνατότητα που έδινε στην Πολιτεία εκείνος ο καταστατικός χάρτης να έχη ηυξημένες αρμοδιότητες στα εκκλησιαστικά θέματα, ενώ περιώριζε τα δικαιώματα των επισκόπων υπέρ της αρχιεπισκοπικής εξουσίας και χάριν διαφόρων επιτροπών κ.λπ..

Η σύγκρουσις αυτή κορυφώθηκε με την προσφυγή στο Συμβούλιο της Επικρατείας εκ μέρους του π. Αυγουστίνου και του μακαριστού Ελευθερουπόλεως Αμβροσίου κατά της συγκροτήσεως της Διαρκούς Ιεράς Συνόδου όχι κατά τα πρεσβεία (όπως προέβλεπε ο Πατριαρχικός Τόμος του 1851) αλλά αριστίνδην, και την δικαίωσι των προσφυγόντων.

Αλλά και μετά την κατάλυσι της τότε κυβερνήσεως από τον δικτάτορα Ιωαννίδη, την οριστική παραίτησι του Ιερωνύμου (ο οποίος είχε διαμαρτυρηθή μυστικώς αλλά εντόνως για τα βασανιστήρια που ο δικτάτωρ ενεργούσε στην Ε.Σ.Α.) και την άνοδο του νέου αρχιεπισκόπου κυρού Σεραφείμ, ο οποίος ανήλθε με την υπόσχεσι της παλινορθώσεως των ι. κανόνων, ο π. Αυγουστίνος δεν έπαυσε να ελέγχη τις παρεκκλίσεις από το ορθό. Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Ο μακαριστός Αυγουστίνος Καντιώτης ως Μητροπολίτης Φλωρίνης, Αλμωπίας και Εορδαίας και εν συνεχεία Φλωρίνης, Πρεσπών και Εορδαίας (επταετία – μεταπολίτευση) (μέρος Γ΄).

kantiotis 12• Η εκλογή

 

«Η προαγωγή μου εις επίσκοπον εθεωρείτο αδύνατος. Ο ίδιος έλεγον ότι, όταν ο ήλιος θ’ ανατείλη εκ δυσμών, τότε θα γίνω επίσκοπος. Και το αδύνατον έγινε δυνατόν.

Υπό Ιερώνυμον αρχιεπίσκοπον, τον οποίον ήλεγξα σφοδρώς ως Ιεροκήρυξ, εγένετο εν τοις πράγμασιν ανατολή εκ δυσμών. Ανετράπη ο συνήθης τρόπος εκλογής αρχιερέων.

Εγένετο διά πρώτην φοράν ΕΠΙΣΤΡΑΤΕΥΣΙΣ αρχιμανδριτών, οι οποίοι ούτε πολιτικούς ούτε εκκλησιαστικούς παράγοντας παρεκάλεσαν διά να γίνουν επίσκοποι.

Μεταξύ δε αυτών ήτο και ο υποφαινόμενος. Παρά τους δισταγμούς μου υπήκουσα εις την ούτω πως γενομένην πρόσκλησιν και εδέχθην να χειροτονηθώ επίσκοπος της ακριτικής ταύτης περιφερείας.

Από το εν Αθήναις κέντρον ιεραποστολικής κινήσεως, όπου υπέρ τα 15 έτη υπηρέτησα, εξεσφενδονίσθην εις το άκρον της πατρίδος. Πόσον επόνεσα και έκλαυσα!».

Πολλοί, έλεγαν, ότι, θα έπρεπε να δεχθή το επισκοπικό αξίωμα, για ν’ αποδείξη, εάν αυτά που ωραματιζόταν και κήρυττε για την Εκκλησία μπορούσαν να γίνουν πραγματικότητα.

Ο ίδιος δέχθηκε να γίνη επίσκοπος κατόπιν πολλής αγωνίας, προσευχής και μελέτης, διότι θεώρησε ότι αυτό ήταν θέλημα Θεού, καθώς το επιβεβαίωνε και η φωνή του λαού. Όπως λέει δε ο άγιος Κλήμης Ρώμης, «δίκαιον έστι μή λιποτακτείν υμάς από του θελήματος του Θεού». Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Το έργο του μακαριστού Μητροπολίτου Αυγουστίνου Καντιώτη κατά την Μεταπολεμική περίοδο ως Ιεροκήρυκος της Αρχιεπισκοπής Αθηνών (μέρος Β΄)

avgoustinos-kantiotis-11• Κύμη

«Ληξάσης της περιόδου εκείνης, μετετέθην εις Κύμην – Ευβοίας μετά τα μέσα του έτους 1950. Εις την νέαν αυτήν θέσιν παρέμεινα επί ένα περίπου έτος, ασχολούμενος με το κήρυγμα, την κατήχησιν και την εξομολόγησιν».

«Εκεί δημόσια σκάνδαλα κληρικών είχαν γίνει αφορμή ν’ αδειάσουν κυριολεκτικά οι εκκλησίες. Με τη δύναμι του λόγου και το παράδειγμα κατορθώνει να ξαναφέρη τους Κυμαίους στην Εκκλησία.

Οι ιεροί ναοί γεμίζουν και πάλι.

Προθυμοποιούνται όμως οι προύχοντες της Κύμης να τον κατηγορήσουν. Εναντίον του είνε και ο τότε μητροπολίτης Καρυστίας, ο οποίος τον διώχνει από την μητρόπολί του. Δεν τον δέχεται κανείς μητροπολίτης και τίθεται έτσι στη διάθεσι της Ιεράς Συνόδου».

Κηρύττει διαρκώς. Ιδρύει την «Κατηχητική σχολή «Ο Μέγας Αθανάσιος», οπού γίνονται συγκεντρώσεις ανδρών, γυναικών και εργαζομένων νέων. Συγκροτεί «Χριστιανική Ένωσι Νεανίδων».

Εξομολογεί. Εκδίδει και εδώ φυλλάδιο (το «ΓΡΗΓΟΡΕΙΤΕ»), με το οποίο μεταξύ άλλων πολεμά τα παζάρια της Κυριακής, την αποφυγή της τεκνογονίας. Επίσης από τον Ιούνιο του 1951 μαζί με τον ιεροκήρυκα της Μητροπόλεως Χαλκίδος αρχιμ. Χριστόφορο Καλύβα εκδίδει το φυλλάδιο «ΚΑΤΗΧΗΣΙΣ», το οποίο διανέμεται δωρεάν στους νέους. Περιοδεύει στα χωριά και πλησιάζει τους χωρικούς της υπαίθρου, μεταξύ των οποίων ανευρίσκει διαμάντια που τα φέρνει στο φως, όπως τον βοσκό Γεώργιο Ν. Χαρτσά, τον αυτοχαρακτηριζόμενο «βασιλέα των ορέων», ο οποίος θα εκδώση και ποιητικό οικοδομητικό φυλλάδιο με τον τίτλο «Η ΦΛΟΓΕΡΑ».

Η πύκνωσις των εκκλησιασμάτων και των ακροατηρίων του θείου λόγου ενοχλεί. Εκσφενδονίζεται εναντίον του η κατηγορία οτι «είνε τρελλός» και απαντά καταλλήλως. Φεύγοντας από την Κύμη θα ελέγξη άλλη μία αντικανονικότητα· την χάραξι σταυρών στο έδαφος. Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »