Πώς λοιπόν να λέμε ότι είδαμε αυτό που δεν είδαμε;

«Ανάστασιν Χριστού θεασάμενοι»

Ας εξετάσουμε ποιό είναι το μυστήριο της Αναστάσεως του Χριστού και Θεού μας που συντελείται κατά παράδοξο τρόπο σε όσους το επιθυμούν, πώς θάπτεται ο Χριστός μέσα μας, σαν σε μνήμα, και πώς ενώνεται με τις ψυχές μας και ανασταίνεται συνανασταίνοντας και  εμάς.

Ο Χριστός και Θεός μας, αφού κρεμάστηκε στο σταυρό, σταύρωσε πάνω σ’ αυτόν την αμαρτία του κόσμου· κι αφού γεύθηκε το θάνατο, κατέβηκε στα κατώτατα του Άδη. Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Ο εξυψωθείς εις τους ουρανούς ταπεινός

 

Άγιος Φιλούμενος: Ο συμπατριώτης μας Σοφοκλής Ορουντιώτης στην πορεία της ζωής και της αγιοποίησής του.

 

Στα μονοπάτια που ανέβαιναν

Μα σεπτή μορφή κινούσε τον δρόμο της. Σιωπηλή, γλυκιά, άκακη -λες κι ήταν αόρατη και άυλη- προχωρούσε με βήματα ανάλαφρα. Στην αρχή δεν διέκρινες τίποτα -τι να καταλάβεις από ένα παιδί- τα μονοπάτια είχαν ροπή ανάβασης. Ανέβαιναν κι όλο ανέβαιναν, χωρίς εκείνου να αλλάζει η μορφή, παρά να γίνεται σοφότερη, ίσως φωτεινότερη. Σίγουρα ταπεινότερη. Ο δρόμος είχε προ πολλού χαραχθεί -ο μοναχικός και δύσβατος- που αν έβαζες λουλούδια με την πρώτη θα φύτρωναν. Πήρε η ζωή την πορεία της -η μοίρα είχε γράψει τις σελίδες της- με τα μονοπάτια να συνεχίζουν στην ίδια κλίση: ψηλά, εκεί που δεν υπάρχει πάρα πέρα. Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Ο εξυψωθείς εις τους ουρανούς ταπεινός

Άγιος Φιλούμενος: Ο συμπατριώτης μας Σοφοκλής Ορουντιώτης στην πορεία της ζωής και της αγιοποίησής του.

Στα μονοπάτια που ανέβαιναν

Μα σεπτή μορφή κινούσε τον δρόμο της. Σιωπηλή, γλυκιά, άκακη -λες κι ήταν αόρατη και άυλη- προχωρούσε με βήματα ανάλαφρα. Στην αρχή δεν διέκρινες τίποτα -τι να καταλάβεις από ένα παιδί- τα μονοπάτια είχαν ροπή ανάβασης. Ανέβαιναν κι όλο ανέβαιναν, χωρίς εκείνου να αλλάζει η μορφή, παρά να γίνεται σοφότερη, ίσως φωτεινότερη. Σίγουρα ταπεινότερη. Ο δρόμος είχε προ πολλού χαραχθεί -ο μοναχικός και δύσβατος- που αν έβαζες λουλούδια με την πρώτη θα φύτρωναν. Πήρε η ζωή την πορεία της -η μοίρα είχε γράψει τις σελίδες της- με τα μονοπάτια να συνεχίζουν στην ίδια κλίση: ψηλά, εκεί που δεν υπάρχει πάρα πέρα. Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Οι δίκαιοι θα λάμψουν σαν τον ήλιο.

Προσέξτε ότι ο Παύλος διακηρύσσει: Το φθαρτό τούτο σώμα θα ενδυθεί με αφθαρσία. Και το θνητό θα ενδυθεί με αθανασία (Α’ Κορ. ιε’ 53). Το σώμα λοιπόν θ’ αναστηθεί. Θ’ αλλάξει κατάσταση όπως το σίδερο, που μπαίνει στη φωτιά και μεταβάλλεται σε μια φλεγόμενη μάζα. Κάπως έτσι θα μεταβληθούν οι ιδιότητες του σώματος μας, σύμφωνα με τη θέληση του Κυρίου, που θα το αναστήσει.

Τα σώματα μάλιστα των αγίων θα λάμψουν σαν τον ήλιο, καθώς έχει γραφτεί. Θ’ αποκτήσουν τη λαμπρότητα της σελήνης και ολόκληρου του ουρανού. Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Το τώρα και το πάντοτε.

Ανάσταση και Ορθόδοξη Εκκλησία.

Στην Ανάσταση του Χριστού η Ορθόδοξη Καθολική Εκκλησία μυστικώς καθρεπτίζεται, βλέπει τη δική της φυσιογνωμία, ελέγχει τη δική της ταυτότητα. Η Ανάσταση αποτελεί το φωτεινό όριο της δικής της πληρώσεως, τον πόλο έλξης της δυναμικής της τελειώσεως, τον πνευματικό δρόμο της ουρανόδρομης πορείας της στην ιστορία. Στην Ανάσταση αισθάνεται αυτή το δικό της εσώτερο παλμό, βλέπει ανάγλυφους τους πνευματικούς εκστασιασμούς και τις ενατενίσεις της. Η φωτεινότητα του ένδοξου μνήματος συνέχει την καρδιά της, φωτίζει την χριστόμορφη σάρκα της, εξαντλεί τον πνευματοκίνητο δυναμισμό της. Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Ας μη θρηνούμε για όσους φεύγουν…

Πώς μπορούμε να παρηγορηθούμε για το θάνατο μελών της οικογενείας μας;

Ας μη θρηνούμε για όσους φεύγουν απ’ αύτη τη ζωή, παρά μόνο αν έφυγαν χωρίς μετάνοια. Αν ήσουνα γεωργός, δεν θα θρηνούσες, βλέποντας το σιτάρι, που έσπειρες, να διαλύεται στη γη. Θα θρηνούσες, απεναντίας, βλέποντάς το να μη διαλύεται, να παραμένει δηλαδή μέσα στη γη σκληρό, όπως το έσπειρες. Η διάλυσή του σου δίνει χαρά, γιατί είναι η αρχή της μελλοντικής βλαστήσεως του νέου σιταριού. Χαρά πρέπει να σου δίνει και η διάλυση του φθαρτού σώματος, όταν αυτό θαφτεί στη γη. Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Τί είναι οι δερμάτινοι χιτώνες;

Οι δερμάτινοι χιτώνες μωσαϊκό 12ος αι. Capella Pallatina, Σικελία

Οι Πατέρες χρησιμοποίησαν τον όρο της Γραφής «δερμάτινοι χιτώνες», για να περιγράψουν και να ερμηνεύσουν την μετά την πτώση κατάσταση του άνθρωπου. Με τον όρο δηλαδή «δερμάτινοι χιτώνες» αποδίδεται η κατάσταση της νεκρότητας και της φθοράς, την οποία περιβλήθηκε ως δεύτερη φύση του, μετά την πτώση του, ο άνθρωπος.

Ο Παναγιώτης Νέλλας στο βιβλίο του «Ζώον Θεούμενον», μας αναλύει διεξοδικά το θέμα αυτό των δερματίνων χιτώνων και λέει τα εξής: Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »