Η Βάπτισις του μικρού Εβραίου

Κείμενον βλ. Th. Nissen, Unbekannte Erzahlungen aus dem Pratum spirituale, Byzantinische Zeitschrift, τόμ. 38 (1938), σελ. 361-365.

Ο αββάς Βασίλειος, ο πρεσβύτερος και αναχωρητής, ο οποίος είχε γίνει μοναχός στη Νέα Λαύρα, μας διηγήθηκε ότι είχε ακούσει από κάποιους φιλοχρίστους το ακόλουθο θαύμα.

Σε κάποια πολυάνθρωπη κωμόπολι της Παλαιστίνης κατοικούσαν Χριστιανοί και Εβραίοι και είχαν πολλά ζώα. Είχαν δε την εξής πατροπαράδοτη συνήθεια: Καθημερινά συνάθροιζαν την αυγή τα ζώα στην είσοδο της κωμοπόλεως και ο καθένας έστελνε μαζί με τα ζώα του τον γυιο του ή τον δούλο του. Αυτοί έπαιρναν τα ζώα και τροφές για τον εαυτό τους, πήγαιναν στην εξοχή κι εκεί έμεναν μέχρι το βράδυ, οπότε τα έφερναν πίσω καθώς έδυε ο ήλιος.

Μία ημέρα λοιπόν Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Εις τα Άγια Φώτα (Αγ. Γρηγορίου του Θεολόγου)

Θεοφάνεια 17ος αιώνας

Πάλιν ο Ιησούς μου, και πάλι μυστήριο. Μυστήριο δε που δεν είναι ούτε ψεύτικο ούτε άπρεπες, ούτε προέρχεται από την ειδωλολατρική πλάνη και τη μέθη (διότι εγώ έτσι αποκαλώ τα της λατρείας τους και νομίζω ότι αυτό κάνει και κάθε λογικός άνθρωπος), αλλά είναι μυστήριο και θείο και υψηλό και δημιουργεί λαμπρότητα. Διότι η αγία ημέρα των Φώτων, στην οποίαν έχουμε φθάσει και την οποίαν έχουμε αξιωθεί να εορτάσουμε σήμερα, έχει μεν ως αρχή το βάπτισμα του Χριστού μου, του αληθινού φωτός «το οποίο φωτίζει κάθε άνθρωπο ο οποίος έρχεται στον κόσμον», πραγματοποιεί δε τον καθαρισμό μου και βοηθεί το φως που έχουμε λάβει από τον Θεό κατά τη δημιουργία και το έχουμε κάνει να σκοτεινιάσει και να αδυνατίσει. Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Η βλασφημία…

Ο Ιερός Ναός του Αγίου Αχιλλείου και ο οποίος ήταν για πέντε αιώνες ο Μητροπολιτικός Ναός της Πρέσπας, βρίσκεται δε στο νησάκι στη Μικρή Πρέσπα

Μητροπολίτου πρ. Φλωρίνης κ.κ Αυγουστίνου (Καντιώτου)

Κάθε άνθρωπος, αγαπητοί μου, κάθε άνθρωπος έχει ενα όνομα. Με το όνομά του είνε γνωστός στην κοινωνία και ξεχωρίζει από τους άλλους ανθρώπους σαν ενα ιδιαίτερο πρόσωπο. Έχει δε την αξίωσι οι άλλοι να τον τιμούν και να τον υπολήπτωνται. Χαίρεται, όταν τον επαινούν, λυπάται, όταν ακούη κατηγορίες, βρισιές και συκοφαντίες. Το όνομά του θέλει να στέκεται πολύ ψηλά. Εχθρό κάνει κάθε ένα που προσβάλλει την τιμή του ονόματός του η των φίλων του και των συγγενών του. Γιατί χωρίς καλό όνομα, χωρίς τιμή και υπόληψι πώς μπορεί να ζήση μέσα στην κοινωνία; Μια παροιμία του λαού λέει: «Κάλλιο να βγή το μάτι σου, παρά το όνομά σου». Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »