Ο Βατοπαιδινός Άγιος Θεοφάνης Μητροπολίτης Περιθεωρίου (Ξάνθης) (14ος αι.)

agios-theofanois-peritheoriouΧρημάτισε ηγούμενος της ιεράς μονής Βατοπαιδίου. Συνδεόταν με τον όσιο Μάξιμο Καυσοκαλύβη (+1365), του οποίου υπήρξε βιογράφος. Στη θαυμάσια αυτή και θαυμαστή βιογραφία, κατά μετάφρασή της στην απλοελληνική από τον όσιο Νικόδημο τον Αγιορείτη, ο άγιος Θεοφάνης γράφει χαρακτηριστικά: «Και εγώ ο ίδιος επί Θεώ μάρτυρι, δεν θέλω κρύψω εκείνο όπου είδα εις τον Όσιον δια τις εγνωρίσθηκα και εγώ με αυτόν, και είχα την συναναστροφήν του, και μίαν ημέραν εκίνησα από την μονήν του Βατοπαιδίου μαζί με άλλον ένα, και επήγα εις την καλύβαν του, και μη ευρών αυτόν εκεί, ελυπούμην, και εκοίταζα τριγύρω δια να ιδώ τον ποθούμενον και αναβαίνωντας ολίγον από οπίσω της καλύβας του, και κοιτάζωντας εις τον δρόμον του κυρ Ησαΐα, να και βλέπω αυτόν εις την γούρναν του Αγελαρίου, μακράν έως δύο μίλια, όλον δε τούτο το διάστημα είναι δύσβατος τό¬πος και πετρώδης, και δρόμον ίσιον δεν έχει· και, ω του θαύματος! βλέπω τον Άγιον όπου υψώθη από την γην επάνω εις τον αέρα υψηλά, και ωσάν αετός υπόπτερος επέτα επάνω από το δάσος και από τας μεγάλας πέτρας, και ήρχετο εκεί όπου ήμουν εγώ· και καθώς είδον όπου επέτα τοιαύτης λογής, ετρόμαξα και εφώναξα το “μέγας εί Κύριε” και από τον φόβον μου ετραβίχθηκα οπίσω ολί¬γον τι και εν ροπή οφθαλμού έφθασε και ο Άγιος εκεί όπου εστεκόμην, ψάλλων· τί δε έψαλλε; Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

«Φιλοσοφικοί κρημνοί» (α΄μέρος)

57526_ava-justin-popovic_f1

Ἀλεξάνδρου Στογιάνοβιτς, ὑποψήφιου διδάκτορα θεολογίας

Σύντομη βιογραφία τοῦ ἁγ. Ἰουστίνου Ποποβιτς[1]

                  Ὁ ἅγ. Ἰουστῖνος Πόποβιτς γεννήθηκε στά Βράνια τό 1894, στή Νότια Σερβία, προερχόμενος ἀπό μία παραδοσιακή ἱερατική οἰκογένεια. Μόλις τελείωσε τό Ἐκκλησιαστικό Λύκειο Βελιγραδίου, ἄρχισε ὁ Α’ Παγκόσμιος πόλεμος, ἐνῶ κατά τήν ὑποχώρηση τοῦ Σερβικοῦ στρατοῦ διαμέσου τῆς Ἀλβανίας, μόνασε σέ κάτω ἀπό πολύ δύσκολες συνθήκες τό 1916 στή Σκόδρα. Ἀμέσως μετά οἱ κρατικές ἀρχές τόν ἔστειλαν νά σπουδάσει στήν Ὀξφόρδη, ὅμως τό διδακτορικό του τό ὑποστήριξε τελικά στήν Ἀθήνα τό 1926. Μέχρι τίς ἀρχές τοῦ Β’ Παγκόσμιου πολέμου δίδασκε στή Θεολογική Σχολή τοῦ Πανεπιστημίου τοῦ Βελιγραδίου ὡς καθηγητής δογματικῆς. Δυστυχῶς ὅμως οἱ Γερμανοί κατακτητές τόν ἀπομάκρυναν ἀπό τό Πανεπιστήμιο, ἀντιμετωπίζοντάς τον ὡς ἐχθρό τους. Ὅταν ἦρθε τό κομμουνιστικό καθεστώς στή Σερβία, τόν ἀπομόνωσαν στή Μονή Τσέλιγιε (Κελλιά), ὅπου παρέμεινε ἔγκλειστος ἀπό τό 1948 ἕως τήν κοίμησή του τό 1979. Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

«Η Βιογραφία του Μανχάταν Πρότζεκτ» στο Ευγενίδειο

eugenidio

Με το ενδιαφέρον θέμα «Η Βιογραφία του Μανχάταν Πρότζεκτ» και ομιλητή τον Θόδωρο Αραμπατζή, εγκαινιάζεται την Τετάρτη 27 Φεβρουαρίου και ώρα 19:00, η νέα σειρά συναντήσεων με τίτλο «ΔΙΑΣΤΑΥΡΩΣΕΙΣ», που διοργανώνει η Βιβλιοθήκη του Ιδρύματος Ευγενίδου και οι οποίες θα πραγματοποιούνται μία φορά κάθε μήνα στους φιλόξενους χώρους του Ιδρύματος Ευγενίδου (Λεωφ. Συγγρού 387, Π. Φάληρο).  Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Σωτηρία Μπέλλου (22/8/21 – 27/8/97)

Η Σωτηρία Μπέλλου γεννήθηκε στα Χάλια (σήμερα Δροσιά Χαλκίδας) στις 22 Αυγούστου 1921. Η Σωτηρία (μεγαλύτερη από το άλλα τέσσερα αδέλφια της) πήρε το όνομα του αγαπημένου της παππού, Σωτήρη Παπασωτηρίου, που ήταν παπάς στο Σχηματάρι και της είχε πολύ μεγάλη αδυναμία… Από μικρό κοριτσάκι την έπαιρνε κοντά του στην εκκλησία. Εκείνη άρχισε να επηρεάζεται από τα τροπάρια και έψελνε μόλις «κατάλαβε» τον εαυτό της.

Έτσι άρχισε να «ζυμώνεται» με τους εκκλησιαστικούς ήχους και τη βυζαντινή μουσική…

ΣΠΟΥΔΑΖΟΝΤΑΣ ΣΤΟ ΨΑΛΤΗΡΙ

Με τα εκκλησιαστικά η μικρή Σωτηρία είχε αποκτήσει ένα μεγάλο πάθος πριν ακόμη τελειώσει το δημοτικό σχολείο. Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Ο Βατοπαιδινός Άγιος Θεοφάνης Μητροπολίτης Περιθεωρίου (Ξάνθης) (14ος αι.)

Χρημάτισε ηγούμενος της ιεράς μονής Βατοπαιδίου. Συνδεόταν με τον όσιο Μάξιμο Καυσοκαλύβη (+1365), του οποίου υπήρξε βιογράφος. Στη θαυμάσια αυτή και θαυμαστή βιογραφία, κατά μετάφρασή της στην απλοελληνική από τον όσιο Νικόδημο τον Αγιορείτη, ο άγιος Θεοφάνης γράφει χαρακτηριστικά: «Και εγώ ο ίδιος επί Θεώ μάρτυρι, δεν θέλω κρύψω εκείνο όπου είδα εις τον Όσιον δια τις εγνωρίσθηκα και εγώ με αυτόν, και είχα την συναναστροφήν του, και μίαν ημέραν εκίνησα από την μονήν του Βατοπαιδίου μαζί με άλλον Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Κωστής Παλαμάς (2)

Συνέχεια από(1)

Παρνασσισμός και ρομαντισμός

Ξεκίνησε με άμετρο θαυμασμό για τους Παράσχους, τους Σούτσους και τους άλλους ρομαντικούς της καθαρεύουσας, για να στραφεί, από τα πρώτα κιόλας βήματα, προς τη δημοτική και τα διδάγματα του Νικολάου Πολίτη, να δεχθεί αργότερα το κήρυγμα του Ψυχάρη και ν’ αναπτυχθεί σε προσωπικότητα πρώτου μεγέθους, συνδυάζοντας τη λόγια φαναριώτικη με τη δημοτική παράδοση κι αντλώντας από τους Αρχαίους και το Βυζάντιο, από το δημοτικό τραγούδι και τον Βαλαωρίτη και ταυτόχρονα από την ξένη λογοτεχνία και τη διανόηση, ιδίως από τη γαλλική ποίηση, από τον παρνασσισμό και τον ρομαντισμό ως τον συμβολισμό της πρώτης περιόδου. Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Κωστής Παλαμάς (1)

Ο Κωστής Παλαμάς, ο νεώτερος εθνικός μας βάρδος, γεννήθηκε στις 13 Ιανουαρίου 1859 στην Πάτρα, από γονείς Μεσολογγίτες. Η οικογένειά του έχει να επιδείξει πολλούς αγωνιστές, κληρικούς και διδασκάλους του Γένους, μεταξύ των οποίων και τον Γρηγόριο Παλαμά. Προπάππος του ήταν ο Παναγιώτης Παλαμάς, ιδρυτής της ονομαστής Παλαμαίας Σχολής στο Μεσολόγγι, στην οποία δίδασκε. Σε ηλικία 15-16 ετών ο Κωστής είχε ήδη χάσει τους γονείς του και φιλοξενήθηκε από τότε στη γενέθλια πόλη του πατέρα του, το Μεσολόγγι. Η πληγωμένη ευαισθησία του τον έκανε κλειστό και αυτοσυγκεντρωμένο. Έβρισκε παρηγοριά στο γράψιμο στίχων και μάλιστα, με μια πρώιμη επίδοση, από την ηλικία των εννέα ετών.

Στην ποιητική συλλογή του «Τα τραγούδια της πατρίδας μου» καταχωρίσθηκε ένα μικρό ποίημα. Ο ποιητής αναφέρει τι ένιωσε όταν αντίκρισε τη νεκρή μητέρα του, σε ηλικία μόλις πέντε ετών.

Το ποίημα έχει τον τίτλο «Η υστερνή ματιά της»:

«Όταν η δόλια μάνα μου / τον κόσμο παρατούσε, / με πήγαν κι εγονάτισα / μικρό, πουλί, μπροστά της, την τελευταία της πνοή / ο Χάρος ερροφούσε…» Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »