Το όνειρο της Μαρίας

Σολωµός Διονύσιος

Το όνειρο, το οποίο η Μαρία διηγείται του Λάμπρου, προεικόνιζε, ως μας διδάσκει μία σημείωση του Ποιητή, την καταστροφή του ποιήματος· έμελλεν αυτή και η θυγατέρα της να τελειώσουν καταποντισμένες.

Μου φαίνεται πως πάω και ταξιδεύω

Στην ερμιά του πελάγου εις τ’ όνειρό μου· Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Επιμνημόσυνος λόγος για τον ήρωα Κυριάκο Κακουλλή († 19 Μαρτίου 1964)

Της Ζήνας Λυσάνδρου Παναγίδη
Φιλολόγου

Εκκλησία Αγίου Μηνά Γερίου
Κυριακή, 18 Μαρτίου 2012

«Εύδαιμον το ελεύθερον, το δ’ ελεύθερον το εύψυχον κρίναντες, μη περιοράσθε τους πολεμικούς κινδύνους».

Αυτό μας παραγγέλλει ο Ολύμπιος Περικλής στον «Επιτάφιό» του που μας διέσωσε ο ιστορικός Θουκυδίδης.

Σαν τον Περικλή, σκέφτομαι κι εγώ ότι το να μιλήσεις για ήρωες δεν είναι και τόσο εύκολη υπόθεση. Για τους συγγενείς και τους φίλους ό,τι και να πεις εσύ ο ξένος, ο νεότερος που δεν τον γνώρισες, είναι πάντα πολύ λίγο, ενώ για τους άλλους μπορεί να θεωρηθεί ως υπερβολή. Τολμώ, λοιπόν, να μιλήσω για τους ήρωες του Δήμου σήμερα Γερίου, της ηρωοτόκου κοινότητας παλαιότερα, ως ευλαβικός προσκυνητής στον τάφο τους, ως θαυμάστρια της θυσίας τους, ως νύφη κι εγώ του ήρωα της αγχόνης Αντρέα Παναγίδη, που γαλουχήθηκα εξ απαλών ονύχων με τις ίδιες, θέλω να πιστεύω, αρχές και ιδανικά. Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Άκρα του τάφου σιωπή (βίντεο – video)

Στίχοι: Διονύσιος Σολωμός

Μουσική: Γιάννης Μαρκόπουλος

Τραγουδάει: Νίκος Ξυλούρης

Ύμνος της 4 Αυγούστου

1865 Με βασιλικό διάταγμα του Γεωργίου του Α΄, οι δύο πρώτες στροφές του «Ύμνου στην Ελευθερία» του Διονύσιου Σολωμού, μελοποιημένες από τον Νικόλαο Μάντζαρο, καθιερώνονται ως ο εθνικός ύμνος της Ελλάδας.

Ο «Ύμνος εις την Ελευθερίαν» του Διονύσιου  Σολωμού

1.- Σὲ γνωρίζω ἀπὸ τὴν κόψη

τοῦ σπαθιοῦ τὴν τρομερή,

σὲ γνωρίζω ἀπὸ τὴν ὄψη

ποῦ μὲ βία μετράει τὴ γῆ. Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Διονύσιος Σολωμός

Οι Ελεύθεροι Πολιορκημένοι

ΑΠΟ ΤΟ Β’ ΣΧΕΔΙΑΣΜΑ

I

Άκρα του τάφου σιωπή στον κάμπο βασιλεύει·

λαλεί πουλί, παίρνει σπυρί, κι η μάνα το ζηλεύει.

Τα μάτια η πείνα εμαύρισε· στα μάτια η μάνα μνέει·

στέκει ο Σουλιώτης ο καλός παράμερα καί κλαίει:

«Έρμο τουφέκι σκοτεινό, τι σ’ έχω γω στο χέρι;

οπού συ μού ΄γινες βαρύ κι ο Αγαρηνός το ξέρει». Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »