Ανοίγοντας τα μάτια μπρος σ’ ένα εικόνισμα

mandylion

(Virgil Gheorghiou)

Το πρώτο πρόσωπο που αντίκρισαν τα μάτια μου, σαν τα πρωτάνοιξα στη ζωή, ήταν ο πατέρας μου.

Πάντοτε φανταζόμουν το ανθρώπινο μνημονικό σαν μια ταινία φωτογραφική, που αποτυπώνει όλες τις εικόνες της ζωής, από την κούνια ίσαμε τον τάφο. Το μάτι μοιάζει με μια φωτογραφική μηχανή, που καταγράφει αυτόματα όλα όσα αγκαλιάζει ο φακός της. Η μνήμη δεν κρατάει παρά τις εικόνες και τις σκηνές που παρουσιάζουν ενδιαφέρον. Την υπόλοιπη ταινία την πετάει, σαν άχρηστη, στης λησμονιάς το απόμερο. Όπως πετάμε τα σκουπίδια. Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Ιερά Μονή Παναγίας Γοργοεπηκόου, Μάνδρα Αττικής (2)

Kampanario I_M_ Gorgoepikoou

Συνέχεια από (1)

Μια μερα πού πήγαν οι τέσσερεις μοναχές στο Καπανδρίτι, ήρθε μαζί τους και μια κυρία, γνωστή, και μόλις είδε την καταπράσινη πεδιάδα με τα πλατάνια και τα πολλά νερά, είπε:

– Δεν είναι αυτό το μερος πού θα κτισθεί το Μοναστηρι. Εγώ, το είδα στο όνειρό μου. Θα κτισθεί πάνω σε οροσειρά.

Γέλασαν εκείνες και της είπαν:

Δεν πιστεύουμε στα όνειρα. Άλλωστε, ο τόπος είναι σχεδόν αγορασμενος, αφού έχουμε δώσει και προκαταβολή….

– Εδώ δε γίνεται Μοναστηρι, είπε κάποιος άλλος. Θα κάνουν εξαγωγή μαρμάρου.

Αυτό το τελευταίο, πού μπορεί να ήταν πιθανόν, …κι ακόμα οι αναβολές για τη Θεία Λειτουργία, πού τόσο περί ποθούσαν οι Μοναχές, τις έριξε σε συλλογή. Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »