Η καλή απιστία του Θωμά

Μοναχός Μωϋσής Αγιορείτης.

 Η Εκκλησία μας την απιστία του Θωμά, σ’ ένα τροπάριο της, την ονομάζει καλή. Δικαιολογημένα κάποιος θα διερωτηθεί· υπάρχει άραγε καλή και κακή απιστία; Φαίνεται ότι υπάρχει, αφού ό,τι το ανθρώπινο δεν είναι αμιγώς καλό ή κακό. Σ’ έναν με καθαρή συνείδηση, αγαθή καρδιά και ταπεινό λογισμό, όλα είναι ξεκάθαρα. Σ’ έναν που έχει μολυνθεί από τον ιό της απιστίας, όλα είναι σκοτεινά και ταραγμένα. Μακάρι να είχαμε την καλή απιστία του Απ. Θωμά!

Θα λέγαμε ότι η αμφιβολία, ο δισταγμός και η ολιγοπιστία, είναι φυσιολογικά σ’ έναν άνθρωπο που αναζητά το Θεό με το νου του. Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Τα παρεπόμενα… μίας συνέντευξης του Μοναχού Μωϋσή Αγιορείτη

Είναι αλήθεια πως αγαπώ από μικρός τη μελέτη και τη γραφή. Χιλιάδες σελίδες έχω γράψει και έχω δημοσιεύσει κατά καιρούς. Επί μία περίπου πενταετία η εφημερίδα αυτή φιλοξενεί άρθρα μου.

Είναι γεγονός πως ποτέ δεν παρενέβη στα κείμενά μου. Γι’ αυτό την ευχαριστώ, κι αυτό την τιμά. Είναι μεράκι το γράψιμο. Μέρες σκέφτομαι το θέμα, κι ένα βράδυ κάθομαι και το γράφω. Δεν είναι πάντοτε από τη φθηνή και παρερχόμενη επικαιρότητα. Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Τα ταμπού

Οι άνθρωποι έχουν και καλές πλευρές έχουν όμως και κακές. Μερικοί έχουν κάτι πολύ κακές πλευρές. Τόσο κακές, που είναι σ’ όλη τους τη ζωή υποχρεωμένοι να δημιουργούν γύρω τους ένα βαθύ προπέτασμα καπνού. Καταλαβαίνετε το γιατί. Για να αποκρύβουν από τους άλλους αυτές τις κακές πλευρές τους!
Τί δράμα, η ζωή ενός άνθρωπου με τέτοιες πλευρές! Ιδιαίτερα μάλιστα του νέου! Το γιατί το καταλαβαίνετε. Η καρδιά του νέου ζητά γνησιότητα. Και γνησιότητα σημαίνει αλήθεια και ειλικρίνεια. Γιατί άλλο τάχα, στρέφονται οι νέοι εναντίον του «κατεστημένου», αν όχι, επειδή η πιό κύρια εκδήλωσή του είναι η έλλειψη γνησιότητας; αν όχι επειδή κρύβεται πίσω από ένα έντεχνο ψέμα; Προπέτασμα καπνού γύρω από τη ψυχή ενός νέου σημαίνει: το κατεστημένο στο χειρότερό του ψυχοπλάκωμα!
Ξέρετε από πού προέρχεται. Το ξέρει ο καθένας για τον εαυτό του πολύ καλά. Μήπως όχι; Να το πούμε εμείς; Φανερά; Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Ποιά είναι τέλος πάντων η αλήθεια;

Κυριακή του Τυφλού

Με αφορμή τη θεραπεία στα Ιεροσόλυμα του εκ γενετής τυφλού, άνοιξε μια διαμάχη μεταξύ των ηθικά και πνευματικά φθαρμένων ανθρώπων και της αλήθειας· ο Ιησούς Χριστός βρέθηκε πάλι αντιμέτωπος με τους εχθρούς του. Πνευματικά και ηθικά φθαρμένοι είναι οι χαλασμένοι μέσα τους άνθρωποι, εκείνοι που για διάφορες αιτίες, δεν σκέφτονται και δεν αισθάνονται σωστά. Η διαμάχη αυτή, που θα μπορούσαμε αλλιώτικα να την ονομάσουμε περιπέτεια της αλήθειας, δεν είναι η πρώτη ούτε η τελευταία· Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

«Χαρείτε μαζί μου, γιατί βρήκα το πρόβατο που είχε χαθεί»!

Για τη Μετάνοια

Αντιόχου Μονάχου

Πόσο γλυκιά είναι, αδελφοί μου, η μετάνοια. Η μετάνοια δεν είναι τίποτε άλλο παρά φάρμακο της ζωής. Είναι τόσο σπουδαία γιατί ο γλυκύτατος Κύριος μας, ο αμνησίκακος, ο αγαθός, ο πολυεύσπλαχνος ο φιλάνθρωπος, ο φιλόψυχος, ο φιλόπτωχος, Εκείνος που ιδιαίτερα φροντίζει τη σωτηρία μας, διψάει πάντοτε τη μετάνοια μας. Τον ευφραίνουν τα δάκρυα εκείνων που μετανοούν, γεμίζει από αγαλλίαση με την εξομολόγησή μας, χαίρεται για τη γεμάτη από συντριβή και ταπείνωση καρδιά· με μεγάλη μακροθυμία περιμένει την επιστροφή μας, και δεν παύει να την περιμένει μέχρι την τελευταία μας αναπνοή. Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Το πιο γλυκό…φάρμακο.

Αντιόχου Μοναχού

Πόσο γλυκειά είναι, αδελφοί μου, η μετάνοια. Η μετάνοια δεν είναι τίποτε άλλο παρά φάρμακο της ζωής. Είναι τόσο σπουδαία γιατί ο γλυκύτατος Κύριος μας, ο αμνησίκακος, ο αγαθός, ο πολυεύσπλαχνος, ο φιλάνθρωπος, ο φιλόψυχος, ο φιλόπτωχος, Εκείνος που ιδιαίτερα φροντίζει τη σωτηρία μας, διψάει πάντοτε τη μετάνοιά μας. Τον ευφραίνουν τα δάκρυα εκείνων που μετανοούν, γεμίζει από αγαλλίαση με την εξομολόγησή μας, χαίρεται για τη γεμάτη από συντριβή και ταπείνωση καρδιά· με μεγάλη μακροθυμία περιμένει την επιστροφή μας, και δεν παύει να την περιμένει μέχρι την τελευταία μας αναπνοή. Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

…Τελικά σε τι κόσμο ζούμε;

Και ο άνθρωπος μαραίνεται όπως τα λουλούδια του αγρού (Ψαλμός Δαβίδ)

Η φρικτότητα του θανάτου.

 Ο θάνατος είναι φοβερός ως κατάσταση. Κατανοητός στο αποτέλεσμά του αλλά ασύλληπτος στην ουσία, στην αιτία, στους τρόπους και στο μέγεθος των συνεπειών του. Κατά τη διάρκεια της ζωής μας, όταν κάποιος πεθαίνει, λέμε ότι «τον χάσαμε». Στην καθημερινή διάλεκτο, όταν κάποιος δικός μας φύγει για πάντα από αυτόν του κόσμο μιλάμε για «απώλεια». Ο θάνατος βιώνεται ως αμετάκλητο «τέλος», «χωρισμός» οριστικός. Το χρώμα του είναι μαύρο. Η έκφρασή του έχει πόνο, δάκρυα, θλίψη, απορία. Η πορεία του είναι ή προς το τίποτα ή, στην καλύτερη περίπτωση, προς το άγνωστο. Μόνον οι θρησκείες μιλούν για συνέχεια. Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »