Ένα πιθάρι γεμάτο αγάπη!

Πως  η αγάπη δεν κοιτάζει τα παραπτώματα των άλλων.

Αν είχαμε αγάπη και συμπαθούσαμε και πονούσαμε τον πλησίον μας, δεν θα είχαμε το νου μας στα ελαττώματα του πλησίον, όπως ακριβώς λέει ο Απόστολος Πέτρος: «η αγάπη σκεπάζει πλήθος αμαρτιών» (Α’ Πετρ, δ’ 8) και όπως λέει πάλι ο Απόστολος Παύλος: «η αγάπη δεν βάζει στο νου της το κακό. Όλα τα σκεπάζει…» (Α’ Κορ. ιγ’ 5­6). Και εμείς λοιπόν, όπως είπα, αν είχαμε αγάπη, η ίδια η αγάπη θα σκέπαζε κάθε σφάλμα. Όπως ακριβώς έκαναν οι άγιοι όταν έβλεπαν τα ελαττώματα των ανθρώπων. Γιατί μήπως είναι τυφλοί οι άγιοι και δεν βλέπουν τα αμαρτήματα; Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Δυστυχώς οι νέοι μας σήμερα είναι…

 Αν θελήσει κανείς να υποκαταστήσει τα αποσιωπητικά του τίτλου μας με την καταγραφή όλων εκείνων των αρνητικών σχολίων που διατυπώνονται για τους σημερινούς νέους μας, δεν θα βρει άκρη.

Κανείς βέβαια από τους κριτές, και κυρίως από εκείνους που διακρίνονται για την αυστηρότητα τους, δεν συλλογιέται ότι και αυτός, όταν ήταν νέος, άκουγε ανάλογες επικρίσεις για τη γενιά του από τους παλαιότερους. Δεν βρίσκεται όμως εδώ το θέμα. Ούτε ακόμη βρίσκεται στην ευθεία κριτική για τα ελαττώματα των σημερινών νέων. Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Η ΑΓΩΓΗ ΤΩΝ ΠΑΙΔΩΝ ΚΑΙ ΑΙ ΜΗΤΕΡΕΣ (Αγίου Νεκταρίου)

mother and child

Μητέρα και παιδί. Πίνακας του φινλανδού ζωγράφου Albert Edelfelt (1854-1905).

Η των παίδων αγωγή από της βρεφικής ηλικίας ανάγκη να άρχηται, όπως αι ψυχικαί του παιδός δυνάμεις απ’ αυτής της εκδηλώσεως αυτών διευθύνονται ευθύς εξ αρχής προς το καλόν, το αγαθόν, το αληθές, και απομακρύνονται του κακού, του αισχρού και του ψευδούς. Η ηλικία αυτή δύναται να θεωρηθή η ασφαλεστέρα βάσις, εφ’ ης μέλλει να οικοδομηθή η ηθική και διανοητική του παιδός μόρφωσις. Διό ο μεν Φωκυλίδης λέγει: «Χρή παίδ’ ετ εόντα καλά διδασκέμεν έργα», διότι από τις παιδικής ηλικίας, ως από αφετηρίας, ορμάται ο άνθρωπος προς το στάδιον, όπερ μέλλει να διατρέξη εν τω βίω του. Ο δε Μέγας Βασίλειος αποφαίνεται: «εύπλαστον έτι ούσαν και απαλήν την ψυχήν και ως κηρόν εύτηκτον ταις των επιβαλλομένων μορφαίς ραδίως εκτυπουμένην προς πάσαν αγαθών άσκησιν ευθύς και εξ αρχής ενάγεσθαι χρή. Ώστε του λόγου προσγενομένου και της διακριτικής έξεως προσελθούσης, δρόμον υπάρχειν εκ των εξ αρχής στοιχείων και των παραδοθέντων της ευσέβειας τύπων, του μεν λόγου το χρήσιμον υποβάλλοντος, του δε ήθους ευμάρειαν προς το κατορθούν εμποιούντος». Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »