Oι τρεις Ιεράρχες ως φωτεινά ορόσημα του παγκόσμιου πολιτισμού

untitled

Η ελληνική παιδεία και ο πολιτισμός έχουν τη δική τους εορτή. Στις 30 Ιανουαρίου εορτάζουν μαζί με την Εκκλησία μας τη μνήμη τριών ξεχωριστών προσωπικοτήτων της παγκόσμιας ιστορίας, των ισάριθμων Ιεραρχών, του Μεγάλου Βασιλείου, του Γρηγορίου του Ναζιανζηνού και του Ιωάννου του Χρυσοστόμου. Τιμώντας εκείνους, τιμούμε μαζί όλα τα ευγενή ανθρώπινα επιτεύγματα και τον πολιτισμό, διότι αυτοί τα βίωσαν και τα καλλιέργησαν στο έπακρο και γι’ αυτό δικαίως καθιερώθηκαν προστάτες τους.

Ο Μέγας Βασίλειος γεννήθηκε στην Καισαρεία της Καππαδοκίας το 330. Οι γονείς του Βασίλειος και Εμμέλεια, μαζί με τη γιαγιά του Μακρίνα, φρόντισαν να γεμίσουν την ψυχή του με ευσέβεια και αγάπη για την Εκκλησία. Σπούδασε στις πιο Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Ελληνική γλώσσα: «νικήτρα του θανάτου»

«…όλα γίνονται στην Ελλάδα σα να μας κινεί ένα θανάσιμο μίσος για τη λαλιά μας. Το κακό είναι τόσο μεγάλο, που μόνο σαν φαινόμενο ομαδικής ψυχοπάθειας θα μπορούσε κανείς να το εξηγήσει». Γ. Σεφέρης
Είναι του Κωστή Παλαμά η φράση: «νικήτρα του θανάτου» η γλώσσα. Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Το Παγκύπριο Γυμνάσιο και η ελληνική παιδεία στην Κύπρο

Του Καθηγητή Ευάγγελου Χρυσού

Θα μου επιτρέψετε να ξεκινήσω με μια προσωπική αναφορά. Το Παγκύπριο Γυμνάσιο το συνάντησα στα χρόνια της εφηβείας μου στη Θεσσαλονίκη, στο πρόσωπο ενός εκλεκτού ανθρώπου, απόφοιτου του Παγκυπρίου Γυμνασίου, του πατρός Λεοντίου Χατζηκώστα. Ως παιδί ήταν βοσκός που φύλαγε τα πρόβατα της οικογένειάς του σε χωριό της Κερύνειας. Μόλις δέκα μέρες μετά την εισβολή των Ιταλών στρατεύτηκε με το Κυπριακό Σύνταγμα  σε λόχο Σκαπανέων και πολέμησε στην Ήπειρο.  Μετά τη γερμανική εισβολή αιχμαλωτίστηκε στην Ελλάδα. Δραπέτευσε από στρατόπεδο πολέμου στην Ιταλία αλλά παρέμεινε εκεί  για χρόνια. Απολύθηκε από το στρατό μόλις στις 8 Δεκεμβρίου 1949, πριν καρεί μοναχός στη Μονή Σταυροβουνίου. Σε σχετικά μεγάλη ηλικία φοίτησε στο Παγκύπριο της Λευκωσίας, όπου ξεχώρισε για την ποιητική του φλέβα, πριν έλθει για σπουδές στη Θεσσαλονίκη των μαθητικών μου χρόνων. Τότε, στον καιρό του αγώνα της ΕΟΚΑ ήταν ο σημαιοφόρος των παρελάσεων και των διαδηλώσεων για το Κυπριακό στη Θεσσαλονίκη.  Είχε όμως ήδη βρει διέξοδο προς τη λογοτεχνία και είχε γράψει τα πρώτα διηγήματα, που αποκάλυπταν το λογοτεχνικό του ταλέντο και τον πλούτο της ψυχικής του ευαισθησίας. Εργάστηκε αργότερα ως κληρικός στην Αγγλία και στην κυπριακή ιεραποστολή στην Αφρική πριν αποσυρθεί ως απλός εφημέριος στη γυναικεία Μονή του Αγίου Μηνά, κοντά στα Λεύκαρα, όπου επί δεκαετίες εφημέρευε  και …έγραφε. Ο πατήρ Λεόντιος ασφαλώς και δεν είχε τα χαρακτηριστικά του μέσου μαθητή του Παγκυπρίου (Αποφοίτησε το 1954 σε ηλικία 36 ετών). Διέθετε όμως τη γοητεία ενός σοφού και καλλιεργημένου αποφοίτου, ενός ζώντος φορέα της πνευματικότητας και της λογιοσύνης που καλλιεργείτο στο σχολείο, για το οποίο μιλούσε με περισσή αγάπη. Από αυτόν έμαθα να αγαπώ το Παγκύπριο και να υποκλίνομαι στην ποιότητά του Στη μνήμη του πατρός Λεοντίου αφιερώνω τις λίγες σκέψεις που ακολουθούν. Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Σχιζοφρενική Διάσταση …

Ακόμα και οι πιο έμπειροι πολιτικοί όταν δυσκολεύονται να διαγνώσουν τις αιτίες ενός πολιτικού προβλήματος συνήθως καταφεύγουν στην γνωστή επωδό της «έλλειψης παιδείας» των εμπλεκομένων. Εννοώντας την καλλιέργεια τους: την ισορροπία μεταξύ ψυχικής ευαισθησίας και εύρους γνώσεων. Στην παιδεία συνεισφέρει κατά κύριο λόγο η ίδια η καθημερινότητα μέσω της οικογένειας, της απασχόλησης, των ΜΜΕ και των απαιτήσεων καλλιέργειας που θέτει η ιστορική συγκυρία. Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »